ใกล้จะถึงเวลานัดกับแตแล้ว คิดไปคิดมาก็คิดถึงสมัยเด็กเนาะ เล่นน้ำในคลอง หาปูหาปลา สนุกดี่ชีวิตในวัยเด็ก ทุกวันนี้มีแต่สังคมก้มหน้ารวมถึงตัวฉันด้วย แฮ่ๆ ไม่ได้ๆสมัยนี้ใครตอแหลคนนั้นอยู่รอด
อาบน้ำเสร็จก็เช็ดตัว ใส่เสื้อผ้า วันนี้เมใส่ จั้มสายเดี๋ยวสีลูกพีช รวบผม ใส่ต่างหูระย้า แต่งหน้านิดหน่อย ทาปากสีนู้น
โอ๊ะโอ่ แปลกใจกันละสิค่ะ ทำไมเมถึงอยู่ในลุกนี้และแต่งตัวแต่งหน้าเป็ จะบอกว่านี้แหละค่ะคือตัวตนของเม แต่ที่แต่งตัวจืดๆทำตัวเชยๆ อยู่กรุงเทพเพราะเมกลัวอันตราย เพราะมีหลายคนที่แต่งตัวสวยๆแต่งสั้นๆ แล้วมีข่าวออกหน้าหนึ่งเกือบทุกวัน คงไม่ต้องบอกเนาะว่าข่าวไร
RRrrrrrrrrrrrrrrrrrr(พี่หมอญู)
"ฮันโหล เมพูดค่ะ"
"ดีครับ น้องทำไรอยู่ครับ"
"ไม่ทราบว่าเมพูดสายกับใครอยู่ค่ะ"
"พี่หมอพูดครับ" หมอ หมอไหนว่ะ ฉันไปรู้จักคนชื่อหมอตอนไหน..
"หมอไหนค่ะ แล้วเอาเบอร์เมมาจากไหนค่ะ" หรือจะเป็พี่หมอญู แต่คงไม่หน้าใช่หรอกพี่หมอญูจะโทรมาหาเราทำไม คนแบบนั้นต้องโทรหาสาวๆขาวๆหมวยๆหุ่นสบึ้มมหึ้มนู้นสิ
"พี่หมอญูเองครับ น้องน่าจืดจำได้ยัง"
"โทมาทำไมค่ะ แล้วเอาเบอร์มาจากไหน อ่ออีกอย่างหนูชื่อเมค่ะไม่ได้ชื่อน่าจืด!" คนอะไรหล่อแล้วยังปากหมาอีก ถ้าไม่ติดคำว่ามารยาทนี้กดตัดสายไปแล้วนะ บอกเลย
"พี่เอามาจากไหนไม่สำคัญหรอกว่าแต่เราอยู่ไหนครับ "
"จะอยากรู้ไปทำไมค่ะ ไม่ได้เป็ไรกันสักหน่อย แล้วอีกอย่างเมทำไมต้องบอกด้วย"
"อ่าวงั้นเป็เลยแล้วกันเนาะจะได้รู้ หึๆ"
" แค่นี้แหละเมไม่ว่าง"
" จะรีบวางไปไหนกว่าจะได้เบอร์เรามาไม่ใช่ง่ายๆนะหนู"
"บ้า! แค่นี้นะค่ะ" วางสายได้สักพักละแต่รอยยิ้มฉันยังไม่หุบเลย รู้ตัวแหละว่าเขิลเขา แต่ใครบ้างละจะไม่เขิลอยู่ดีๆมีผู้ชายมาขอเป็แฟน แต่ก็คงเป็ไปไม่ได้หรอกเพราะเราไม่ได้อยู่ในเครือข่ายที่จะเป็ผู้หญิงของเขาเลย เลิกๆ เลิกคิดๆ สติค่ะสติ ผู้ชายแบบนี้เมจะไม่สน
"ติ้งๆๆ" เสียงไลน์กลุ่มเพื่อนดังขึ้น ฉันสแกนนิ้วมือแล้วเปิดดูก็งง พวกนี้พูดเื่อะไรกัน มีกริ๊ดมีกร๊าด มีทั้งสติกเกอร์เป็ลม แล้ว ยั้ยเจนแคปรูปใครส่งมา
" นี่ๆพวกแกเห็นโพสพี่หมอญูยัง คิดถึงนะครับคนที่โทรไปหาเมื้อกี้.....โอ้ย..ฟิ่นเวอร์เจนจะละลาย"
"แล้วใครคือผู้โชคดีคนนั้นเจน" เก๋พิมพ์ถามเจน ฉันได้แต่มองข้อความพี่เพื่อนคุยกันไม่กล้าพิมตอบเดี๋ยวจะเผยพิรุตให้พวกนี้สงสัย แต่ก็นะ อาจจะไม่ใช่ฉันก็ได้ที่พี่เค้าโพสถึง พี่เค้าคงไม่มาชอบฉันหรอก
#หมอญู
"ก๊อกๆ"
"คุณญูค่ะ คุณเบียร์มาหาค่ะ"
"ครับบอกให้มันขึ้นมาเลยพี่นวล"
"ค่ะ"
วันนี้วันหยุด ผมอยู่บ้านอ่านหนังสือ หลายๆคนคงแปลกใจ ว่าผมเด็กเรียนขนาดนั้นเลยหรอ ป่าวหรอกครับส่วนมากผมก็เที่ยวกลางคืนบ่อย แต่ที่ชอบอ่านหนังสือเพราะความฝันของผมคือการเป็หมอที่เก่งและดี ส่วนสาเหตุที่เพื่อนๆเรียกผมว่าหมอนั้นมันมีที่มาที่ไปครับ ตอน่วัยรุ่นมีเพื่อนคนหนึ่งมันถามว่าโตขึ้นผมอยากเป็อะไร ผมก็บอกไปว่าอยากเป็หมอ พวกมันหัวเราะเลยครับไม่คิดว่าคนที่เกเรหัวโจกเพื่อนอย่างผมจะคิดเรียนหมอ จนพวกนั้นมันท้าว่าถ้าเกิดผมสอบติดหมอ พวกมันจะยอมเรียกผมว่าหมอๆๆ กัน
"ก๊อกๆ"
"หวัดดีไอ้หมอ" ไอ้เบียร์มันทักแล้วเดินมาหาผมที่หน้าทีวี วันนี้มันนัดผมแข่งบอล (แกมบอล) มันต้องคิดจะพนันอะไรกับผมอีกแน่เลย
"มึงเปิดเครื่องรอกูเลยหรอไอ้หมอ"
"เออ กูเตรียมหรอมึงั้แ่พี่นวลมาบอกกุละ"
"เออดีจะได้ไม่ต้องรอเปิดเครื่อง" มันพูดเส็รจก็เดินมาจับจอยเกมและเลือกทีมที่จะแข่ง
"เออมึง่นี้ว่างมะไอ้หมอ" มันพูดไปเล่นไปกดไป มันต้องให้ผมทำไรเกี่ยวกับยุอีกแน่เลย ถามมาแบบนี้
"ไม่ค่อยว่าง อ่านหนังสือมึงถามทำไม"
" ป่าวคือ ยุ เค้ากับบ้านแล้วเค้าพูดเหมือนยากให้มึงไปรับ ไม่ไกลหรอก อยุธยานี่เอง"
กูว่าละต้องเกี่ยวกับยุ ทำไมกูซื้อหวยไม่ถูกว่ะ
"แล้วมึงทำไมไม่ไปรับเค้าเองละ บอกกุทำไมกุไม่ได้เป็ไรกะเค้าสะหน่อย"
"ก็กูคุยไลน์เมื่อเช้า แล้วถามเค้าว่าทำไงกลับ ยุบอกถามทำไมจะมารับหรอ มาดิชวนญูมาด้วย กูเลยมาชวนมึง" มันพูดไปมองน่าผมไป ผมก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน ผมเคยบอกไปแล้วว่าผมไม่ได้ชอบยุ มันก็ยังจะเอายุมาเกี่ยวข้องกับผมอยู่ได้
"แล้วตกลงมึงจะไปมั้ย"
"ถ้ากูแพ้บอลมึงกูจะไป แต่ถ้ามึงแพ้กู กูไม่ไป และมึงต้องหาเบอร์คนๆหนึ่งให้กูด้วย"
ด้วยไอคิว 140 อันฉานฉลาดของผม ผมนึกออกละว่าจะได้เบอร์น้องน่าจืดมายังไง มึงเสร็จกูแหละไอ้คุณเบียร์
"เบอร์ใครว่ะ"
"เออเล่นไปก่อนเดี๋ยวกูบอก" พอเกมเริ่ม เราสองคนก็ต่างคนต่างอยู่ในโลกส่วนตัว เพราะต่างคนต่างอยากชนะ แต่ผมต้องชนะให้ได้เพื่อเบอร์น้องน่าจืด 555 ไอ้เราก็คิดแทบตายว่าจะเอาเบอร์น้องเค้ามาแบบไหนดี
"เย้ กูชนะ!!!" ลุ้นละสิเสียงไคร .....เสียงผมเองครับบบบบ ผมชนะ 555 สะใจ อยู่ดีๆก็มีคนมาให้เชื่อดถึงที่
"แมร่ง เครื่องเกมมึงมีปัญหาป่าวว่ะ" มันโวยวายแล้วเดินไปพลิกกล่องเกมผม ดู๊ดู ดูมันทำ
"เห้ย! ๆมึงแพ้แล้วอย่าพาล"
"เออแพ้ก็ได้ว่ะ แล้วมึงจะเอาเบอร์ใคร ถ้ากูหาไม่ได้อย่าว่ากูนะ"
"เออมึงหาได้อยู่ละ" ระหว่างที่พูดไป ก็เก็บจอยเกมส์และเก็บเครื่องเล่นให้เข้าที่ไปด้วย
"สรุป เบอร์ใคร"
"เบอร์น้องน่าจืด อยู่ปี1 คณะมึงอะ"
"ใครว่ะกูจะรู้มั้ยนิ ชื่อก็ไม่มี " มันพูดด้วยน้ำเสียงโมโหนิดๆสงสัยมันโมโหเื่แพ้เกมส์ผม
"น้องน่าจืดที่มาสายในวันรับน้องอะ ถ้าจำไม่ผิดเค้าน่าจะชื่อเม กูได้ยินเพื่อนเค้าเรียกชื่อนี้"
"เออๆแล้วกูจะหาให้งั้นกูไปละกูต้องไปรับยุอีก" ไอ้ทาสความรัก ไอ้คนนิสัยดี รักเค้ายอมเค้าทุกอย่าง แต่ไม่ยอมบอกเค้าว่ารัก เจริญจริงเพื่อนกู
"เออให้เวลาครึ่งชั้วโมงกูต้องได้เบอร์น้องเค้า"
"กูถามได้มะมึงจะเอาเบอร์น้องเค้าไปทำไม ชอบเค้าหรอ แต่กูว่าไม่น่าใช่ หล่อๆแบบมึงต้องดาวมหาลัยว่ะ"
"มึงไม่ต้องรู้หรอก เอาเบอร์มาให้กูก็พอ รีบไม่ใช่หรอไปได้ละกูจะอ่านหนังสือต่อ"
"เออไล่กูอีกไปละ เดี๋ยวเอาสายไหม มาฝาก"
ผมเกล้งไล่มันเพราะผมไม่รู้จะบอกมันยังไงเื่น้องเค้า รอให้ความรู้สึกผมชัดเจนกว่านี้ดีกว่าเนาะ ค่อยบอกมัน
"ก๊อกๆ"
"คุณญูค่ะ คุณท่านเรียกกินข้าวเที่ยงค่ะ " ผมพยักน่าแล้วเดินตามป้านวลออกไป นานๆทีจะได้กินข้าวพร้อมน่าพร้อมตา เพราะส่วนมากผมจะอยู่ที่คอนโดมากกว่า และท่านเ้าสั่วกับคุณนายก็จะอยู่ในงานเลี้ยงต่างๆ
" มีไรกินบ้างครับ" ผมเดินไปกอดคุณนายท่านเ้าสั้วแล้วถาม
"ของโปรดลูกทั้งนั่นแหละจ๊ะ " เราสามคนกินไปคุยไป ครอบครัวผมรักกันดีครับ พ่อไม่เคยมีบ้านเล็กบ้านน้อยให้แม่ผมช้ำใจ ผมก็เหมือนกันจะไม่ยอมมีบ้านเล็กบ้านน้อยเด็ดขาด จะมีเมียเดียวไปจนตายนู้นแหละ
" ติ้ง" ข้อความไลน์เข้า ผมรีบหยิบขึ้นมาอ่านทันทีเพราะผมรอเบอร์น้องเค้าจากไอ้เบียร์อยู่ พอสแกนนิ้วได้ ก็เจอไลน์ไอ้เบียร์โชว์อยู่ ผมไม่รอช้าเข้าไปอ่านทันที
"085737....เบอร์น้องเค้า ขอบใจกุด้วย"
"เออ ขอบใจ" พิมพ์บอกมันเสร็จ ผมไม่รอช้ารีบเมมเบอร์น้องเค้าไว้ทันที ไว้ว่างๆค่อยโทร
"คุยกับสาวหรอเ้าลูกชาย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เชียว" หันไปมองตามเสียงพูดเห็นท่านเ้าสั่วกับคุณนายจ้องมองอยู่แบบยิ้มๆ โดยเฉพาะคุณนายแม่ออกอาหารมาก
"ป่าวครับ คุยกับไอ้เบียร์นะพ่อ "
"ตอนไหนแกจะหาลูกสะใภ้ให้คุณนายแกสักที บ่นกับฉันทุกวันว่ากลัวลูกชายเป็เกย์
"ผมอึ่ง อึ่งกึ่มกี่ คุณนายแม่คิดได้ไงว่าผมจะเป็เกย์"
"โห้ คุณนายครับ ลูกคุณนายเป็ผู้ชายล้านเปอร์เซนต์ รอผมจีบติดก่อน เดี๋ยวผมพามาโชว์"
"อย่างแกนี่ต้องจีบสาวแล้วหรอเมื่อก่อนมีแต่สาวๆวิ่งตาม"
"เดี๋ยวผมพามาแนะนำ " ผมพูดตัดบทไป ก็ไม่รู้จะบอกยังไงรอให้น้องเค้ามาเป็แฟนก่อนเหอะ จะประกาศให้โลกรู้เลย
2K
