Fall in love : 20
สนามบิน
[The end]
"นี่! อย่าเพิ่งท้อสิ ฉันว่าอะตอมต้องอยู่แถวๆนี้แหละ"
"อาจจะถูกอย่างที่แกพูดก็ได้...เขาอาจจะขึ้นเครื่องบินไปตั้งนานแล้ว..."ญารินพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา ความรู้สึกตอนนี้สิ้นหวังอย่างมาก
"ไม่รู้เวลาเที่ยวบินของเขาหรอครับ?"เหนือเอ่ยถาม หญิงสาวหันมองแล้วส่ายหน้าไปมาสื่อว่าไม่
"หนูดูทันแค่ว่าเขาจะกลับอเมริกาน่ะค่ะ แต่ไม่ทันดูด้วยว่าเขาไปกี่โมง"เธอตอบกลับ
"ลองโทรถามสิ"ฝ้ายพูด
"ไม่ล่ะ ฉันว่าจะมาเซอร์ไพรส์เขา ช่างมันเถอะเรากลับกันเถอะ"หญิงสาวตอบกลับด้วยความสิ้นหวัง ฝ้ายและเหนือหันมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะหันมองญารินที่เดินนำไปด้วยสายตาที่รู้สึกสงสารเธออย่างมาก
"นี่! ไม่หาซื้ออะไรทานก่อนหรอ? ฉันคิดว่าแกน่าจะยังไม่ได้ทานข้าวเช้านะ"ฝ้ายเดินมาข้างๆญารินแล้วเอ่ยถาม พยายามที่จะทำให้เพื่อนตนเองรู้สึกดีขึ้น
"มาครับ เดี๋ยวผมถือดอกไม้ไว้ให้"เหนือเดินมาข้างๆแล้วพูด ก่อนจะถือวิสาสะเอื้อมมือคว้าดอกไม้มาถือ
"เดี๋ยวค่อยกลับไปทานที่ห้องดีกว่า"ญารินตอบกลับ จากนั้นทั้งสามคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อจนกระทั่งเกือบมาถึงที่ประตูทางเข้า-ทางออก
เหนือที่เหมือนจะเห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาจึงรีบยื่นช่อดอกไม้ส่งคืนให้กับญาริน ญารินจึงรับไปโดยที่ไม่ได้เอะใจอะไร ฝ้ายเห็นใครบางคนเช่นกันแต่ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา
"ญาริน...."เสียงทุ้มของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยเรียกหญิงสาวร่างเล็ก ฝีเท้าชะงักหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเมื่อเห็นเธออยู่ที่นี่ ญารินค่อยๆเงยขึ้นมองอย่างช้าๆ
"อะ...อะตอม!"เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ สายตามองชายหนุ่มในชุดสูทตรงหน้าที่ถือกระเป๋าเดินทางด้วยสีหน้าใ
"เธอมาทำอะไรที่นี่!?"อะตอมเอ่ยถามด้วยความใ พร้อมกับค่อยๆก้าวฝีเท้าเข้าหาหญิงสาวอย่างช้าๆ
"ฉะ...ฉัน...ฉันแค่...อยากจะมาบอกลานายและเจอหน้านายก่อนที่นายจะกลับไป"เธอตอบด้วยน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย
"ถ่อมาถึงที่นี่เพื่อมาเจอฉันเนี่ยนะ!?"เขาเอ่ยถาม รู้สึกแปลกใจอย่างมากที่ญารินมาไกลเพื่อมาเจอกับเขาก่อนที่เขาจะไป
"อืม เอ้า! เอาดอกไม้มาให้ด้วยเนี่ย"ญารินพูดพร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ส่งให้ชายหนุ่มตรงหน้า เธอมีอาการท่าทางที่ดูเคอะเขินเป็อย่างมาก
"ขอบใจนะ"อะตอมตอบรับพร้อมกับเอื้อมมือรับดอกไม้มา ใบหน้าเผยรอยยิ้มจริงใจและดีใจ "งั้น...จะเดินกลับไปอีกสักรอบไหม?"
"อื้ม"เธอตอบรับในลำคอ แล้วทั้งสี่คนก็เดินไปด้วยกันเพื่อไปส่งอะตอม ณ ที่จุดเช็คอิน ชายหนุ่มร่างสูงเดินไปที่จุดเช็คอินเรียบร้อยแล้วเดินกลับมาหาญารินอีกครั้ง
"ขอบคุณที่อุตส่าห์มากันนะ"เขาเอ่ยพูดอีกครั้ง ฝ้ายและเหนือจึงพยักหน้าพร้อมกับส่งยิ้ม
"อยากจะคุยอะไรกันต่อก็คุยเลยนะ เดี๋ยวไปรอตรงตู้กดน้ำ หิว"ฝ้ายพูดแล้วรีบเดินเลี่ยงหนีไป เหนือเดินตามไปเช่นกัน
"ขอบคุณ...สำหรับทุกอย่างนะ ขอบคุณที่ตอนอยู่ด้วยกันนายคอยสอนสิ่งต่างๆให้ฉันอยู่เสมอ และคอยดูแลฉันด้วย ถึงแม้คุณแม่จะจ้างนายก็เถอะ"คำพูดในประโยคสุดท้ายของญารินทำให้อะตอมถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย "แล้วก็ขอบคุณสำหรับดอกไม้กับคุกกี้ที่นายซื้อให้ฉันด้วย"
"ขอบคุณเหมือนกัน...ขอบคุณสำหรับดอกฟอร์เก็ตมีน็อตและดอกลาเวนเดอร์ด้วย"เขาตอบกลับ "เดี๋ยวต้องไปเตรียมตัวรอแล้วล่ะ งั้นขอตัวนะ"
"อะ...โอเค"ญารินตอบกลับด้วยน้ำเสียงแ่เบา อะตอมจึงเดินไปทันที หญิงสาวมีท่าทางที่ดูลนลานเล็กน้อยเหมือนอยากจะถามอะไรอีก ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเอ่ยถามขัดไว้ "นี่!...นายจะกลับมาไหม!?"
"ฉันจะกลับมา"อะตอมหันกลับมาตอบแล้วส่งยิ้มให้เธออีกครั้ง
ตึ๊ง~ ตึ่ง~
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างอีกครั้งนะ และ...ฉันชอ-"
"แอร์เย็นสวัสดีค่ะ สายการบินแอร์เย็นเที่ยวบินที่..."ยังไม่ทันที่อะตอมจะได้พูดจบประโยคดี จู่ๆเสียงประกาศก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
ญารินทำท่าเหมือนไม่ได้ยินหวังจะให้อะตอมพูดอีกครั้ง แต่เขากลับทำเพียงแค่ส่งยิ้มและโบกมือลา ก่อนจะเดินเข้าไปอีกครั้ง ปล่อยให้หญิงสาวร่างเล็กยืนทำสีหน้างุนงงอยู่อย่างนั้น
หญิงสาวยังคงยืนอยู่ที่เดิมและมองตามแผ่นหลังหนาที่เดินไปจนลับสายตา เธอเดินมาหาฝ้ายและเหนือที่นั่งรออยู่ตรงที่นั่งข้างตู้กดน้ำด้วยท่าทางนิ่งเฉย
"กลับกันเถอะ"เธอเอ่ยชวน เหนือและฝ้ายจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกัน จากนั้นทั้งสามคนเดินออกไปพร้อมกันอีกครั้ง
รถเก๋งคันสีดำคันเดิมแล่นออกมาบนถนนลาดยาง ชายหนุ่มขับรถออกมาเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบมากนัก หลังจากที่ออกมาจากสนามบินญารินก็นิ่งเงียบตลอดทาง
"เออพี่ ลืมถามเลย พี่รู้จักกับคนที่ร้านดอกไม้ด้วยหรอ?"ฝ้ายเอ่ยถามขึ้นมาเพื่อทำลายบรรยากาศที่แสนเงียบชวนให้อึดอัด
"ใช่ เขาเป็แฟนเก่าผม"เหนือตอบ
"ไปเจอกันได้ยังไงหรอคะ!?"ญารินเอ่ยถามบ้าง
"เจอกันตอนผมเรียนต่อ ม.4 น่ะครับ ตอนนั้นคุณชายสั่งให้ผมเรียนให้จบ ม.6 ด้วย"เขาตอบกลับ "อยากจะแวะที่ไหนกันก่อนไหม?"
"แวะเซเว่นหน่อยก็ได้ค่ะ"ญารินตอบ ทั้งสามคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ ชายหนุ่มขับรถมาเรื่อยๆจนถึงปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง เขาเลี้ยวรถเข้าไปที่จุดเติมน้ำมันเพื่อเติมน้ำมัน
"เดินไปกันก่อนเลยก็ได้นะครับ ผมเติมน้ำมันก่อน"เขาพูดบอก ญารินจึงพยักหน้าตอบรับก่อนที่เธอและฝ้ายจะลงจากรถแล้ววิ่งไปที่เซเว่นทางตรงข้าม
ติ๊ง~! ต่อง~!
หญิงสาวทั้งสองคนก้าวฝีเท้าเข้ามาในเซเว่นเดินเลือกซื้อของทานรองท้องกัน เธอเลือกดูกันไม่นานมากนัก และเมื่อจ่ายเงินเสร็จแล้วจึงกลับมาที่รถกัน เหนือขับรถออกมาอีกครั้งเพื่อมุ่งหน้ากลับที่พัก
"พี่เหนือหาที่พักทานอะไรรองท้องก่อนก็ได้นะ ยังไม่ได้ทานอะไรั้แ่เช้าเลยหนิ"ฝ้ายพูดบอก พอดีกับที่เจอสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ใกล้ๆกับทางไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของญารินพอดี
"ขอบคุณจริงๆนะคะพี่เหนือแล้วก็ฝ้าย ที่อุตส่าห์พามาที่สนามบิน"หญิงสาวร่างเล็กเอื้อนเอ่ยคำขอบคุณด้วยความจริงใจ
"ไม่เป็ไรหรอก แกเป็เพื่อนสนิทฉันหนิ"ฝ้ายตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้ม
"ไม่เป็ไรหรอกครับ ผมต้องทำตามคำสั่งของฝ้ายอยู่แล้วด้วย แล้วผมก็เข้าใจดีว่ามันรู้สึกยังไง...การที่เราจะต้องห่างจากคนรัก ซึ่งไม่รู้ด้วยว่าต้องห่างกันนานมากแค่ไหน"เหนือตอบกลับบ้าง ญารินมองแล้วส่งยิ้มเล็กน้อย
ทั้งสามคนทานอาหารรองท้องกันต่อหลังจากที่เหนือขับรถเข้ามาที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เมื่อทานเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง เพื่อที่จะไม่ให้เป็การเสียเวลาไปมากกว่านี้
ในระหว่างทางขณะที่รถเก๋งคันสีดำนี้กำลังแล่นตามท้องถนนขนาดใหญ่ หญิงสาวทั้งสองคนเริ่มมีอาการอ่อนเพลียจนเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
"ได้นัดไว้ไหมครับ?"เหนือขับรถมาจนถึงที่หน้าประตูรั้วสถานเด็กกำพร้า เขาจอดรถอยู่ที่หน้าประตูเนื่องจากถูกกั้นด้วยไม้กั้น และเมื่อเขาลดกระจกลงผู้รักษาความปลอดภัยประจำหน้าประตูเอ่ยถามขึ้นมาทันที
"ไม่ครับ ผมมาส่งญาริน"เหนือตอบ ชายหนุ่มผู้รักษาความปลอดภัยชะเง้อมองไปทางที่นั่งด้านหลังเล็กน้อย พบว่าญารินนั่งหลับอยู่กับฝ้ายจึงยอมให้ผ่านเข้าไป
"ถึงแล้วครับ"เหนือหันไปพูดกับญารินหลังจากที่ขับเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าตึกเรียนเด็กกำพร้า หญิงสาวทั้งสองคนที่ได้ยินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอยกมือขึ้นขยี้ตาเบาๆด้วยความงัวเงีย
"ขอบคุณค่ะ"ญารินพูดอีกครั้งแล้วลงจากรถ "บาย"เธอโบกมือลาเพื่อนสนิทตนเอง ฝ้ายโบกมือลากลับก่อนที่หญิงสาวจะปิดประตูรถ
จากนั้นรถเก๋งคันสีดำหรูเลี้ยวกลับแล่นออกไป ญารินมองตามจนลับสายตาแล้วเดินไปที่ด้านหลังตึกเรียนเพื่อกลับห้องพักของตนเอง
"สองคนนั้นไม่ได้เป็แฟนกันจริงๆหรอครับ?"เหนือเอ่ยถามขึ้นมาในระหว่างที่กำลังขับรถอยู่
"ใช่ค่ะ"ฝ้ายตอบ
"ดูเหมาะกันดีนะ น่าจะคบกันไปเลย"เขาพูดขึ้นมาอีกครั้ง "ญารินจะรู้ตัวไหมว่าตอนอยู่สนามบินอะตอมบอกชอบน่ะ"
"ฮึ? บอกชอบตอนไหน!? ทำไมหนูไม่เห็นรู้เื่เลย"ฝ้ายเอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าใปะปนกับงุนงง
"ตอนที่เสียงประกาศดังขึ้นมาพอดีอ่ะ พี่อ่านปากคนออกเลยรู้ว่าเขาบอกชอบญาริน"เหนือตอบ
"ไม่น่าจะรู้หรอกค่ะ หนูเข้าใจนะ...สาเหตุที่ทำให้ไม่ได้คบกันสักที"ฝ้ายตอบกลับ "แต่ก็นะ...ถึงจะไม่ได้คบกันจริงๆ อย่างน้อยก็ยังอยู่ในความสัมพันธ์ที่รับรู้ว่าต่างคนต่างชอบกัน แต่แค่ไม่ได้พูดออกมาให้รู้กันตรงๆ"
"ยังไงสักวัน...ทั้งสองคนคงจะได้คบกันแน่นอน"
ฝ้ายพูดเหมือนกับว่าเธอรู้ความรู้สึกของทั้งสองคนเป็อย่างดี ริมฝีปากชมพูกระตุกยิ้มขึ้นมาบางๆ หลังจากที่พูดประโยคสุดท้ายจบด้วยความรู้สึกพึงพอใจ~
-The end-
---------------------------------------
จบแล้วครับ!! ใครที่ติดตามและอ่านมาจนถึงตอนจบต้องขอบคุณจริงๆนะคะ แล้วก็ขออภัยด้วยที่การบรรยายไม่ค่อยดีเท่าไหร่ มีการใช้คำซ้ำเยอะและมีคำผิด(มั้ง)จนอาจทำให้รู้สึกขัดใจ แต่จะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นเท่าที่จะทำได้ค่ะ!!
ถ้าคาดหวังให้ทั้งสองบอกรักกันและคบกันแต่สุดท้ายกลับไม่ได้อย่างที่หวัง ต้องขออภัยด้วยนะคะที่ทำให้ผิดหวัง เพราะคิดพล็อตตอนจบไว้แบบนี้ั้แ่แรกอยู่แล้ว ซึ่งเหตุผลที่ไม่ได้คบกันก็มีอยู่ในเนื้อเื่อยู่แล้ว
และขอขอบคุณทุกการสนับสนุนด้วยค่ะ????????✨
ปล.ไม่มีตอนพิเศษ"นะจ๊ะ" แต่ยังไงสักวันทั้งสองคนคงจะได้คบกันด้วยเหตุผลหรือเหตุการณ์บางอย่าง~ อย่างที่อะตอมกล่าว...ฉันจะกลับมา
บ๊ะบัยจ้า~ ไว้เจอกันใหม่...ไม่ช้าก็เร็ว~
321
