หลังจากการผ่าตัดฉุกเฉินที่เสี่ยงตาย จ้าวชิงเหยา และ หลี่จ้าน เข้าสู่่เวลาที่เปราะบางที่สุด หลี่จ้าน ยังคงสลบไสลด้วยฤทธิ์ยาชาที่จางลง และความเหนื่อยล้าจากการาเ็ซ้ำซ้อน ชิงเหยาเองก็ทรุดโทรมจากการใช้สมาธิและพลังงานทั้งหมดไปในการรักษา
เช้าวันใหม่มาพร้อมกับ ความตึงเครียด ที่ไม่ลดลง หลิ่งเฟิง นำทหารเงาเข้ากวาดล้างนักฆ่าที่เหลือและจัดการความเสียหายรอบจวน แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ประตูเรือนเ้านายอย่างไม่คลาดสายตา เสี่ยวเยว่ เฝ้าอยู่ข้างกายชิงเหยา เตรียมพร้อมดูแลาแของท่านอ๋องอย่างเคร่งครัดตามคำสั่ง
ชิงเหยาใช้เวลาในการพักฟื้นเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรีบเข้ามาตรวจอาการของหลี่จ้านอีกครั้ง าแที่ขา ถูกเย็บอย่างประณีต แต่มีร่องรอยการบอบช้ำอย่างรุนแรงจากการถูกกระตุ้นซ้ำ าแใหม่ ที่ด้านข้างลำตัวถูกเย็บปิดไว้เพื่อหยุดเืออกภายใน
“คุณหนูเ้าคะ” เสี่ยวเยว่กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านอ๋องยังไม่ฟื้นเลยเ้าค่ะ อุณหภูมิร่างกายของท่านเริ่มสูงขึ้นแล้ว นี่... นี่เป็สัญญาณที่ดีหรือไม่เ้าคะ?”
ชิงเหยารีบตรวจอาการไข้ของหลี่จ้านทันที “อุณหภูมิที่สูงขึ้นคือสัญญาณของการ ติดเชื้อ เพคะ” ชิงเหยาตอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “การผ่าตัดสำเร็จไปแล้ว แต่ เชื้อโรค ที่เข้ามาจากการต่อสู้อาจทำอันตรายถึงชีวิตได้!”
นี่คือ วิกฤตครั้งที่สอง ที่เลวร้ายยิ่งกว่าการผ่าตัดครั้งแรก ชิงเหยา ไม่มีอุปกรณ์ที่พร้อมเพียงพอสำหรับการต่อสู้กับการติดเชื้อในยุคโบราณ ไม่มี ยาปฏิชีวนะ ที่แข็งแกร่งพอ และเธอต้องตัดสินใจเลือกวิธีการรักษาที่ เสี่ยงที่สุด อีกครั้ง
ชิงเหยาตัดสินใจใช้ สมุนไพรโบราณ ที่มีฤทธิ์ต้านแบคทีเรียและยาปฏิชีวนะอ่อน ๆ ในปริมาณที่มากที่สุดเท่าที่ร่างกายของหลี่จ้านจะรับได้ เธอต้อง เดิมพัน กับการทำงานของสมุนไพรโบราณและ ความรู้ทางการแพทย์สมัยใหม่ ของเธอ
เธอใช้เวลาทั้งวันในการปรุงยาและปรับปรุงสูตรยาอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความตึงเครียดของการต่อสู้กับเวลา หลิ่งเฟิง ที่เข้ามาสังเกตการณ์อย่างเงียบ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงความสิ้นหวัง
“ชายาจ้าว” หลิ่งเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก “ท่านมีวิธีอื่นอีกหรือไม่? ยาที่ท่านให้... มันจะช่วยท่านอ๋องได้จริงหรือ?”
“ข้ากำลังทำสิ่งที่เสี่ยงที่สุดเพคะ องครักษ์หลิ่ง” ชิงเหยาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ข้าใช้สมุนไพรที่รุนแรงมากเพื่อต่อสู้กับเชื้อโรค ถ้าได้ผล ท่านอ๋องจะรอด แต่ถ้าไม่ได้ผล... ท่านอ๋องอาจถึงแก่ชีวิตได้”
ขณะที่ชิงเหยากำลังป้อนยาให้กับหลี่จ้านอย่างระมัดระวัง หลี่จ้าน ก็เริ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง ความเ็ป ที่รุนแรงจากการติดเชื้อและการาเ็ซ้ำซ้อนทำให้เขาต้องกัดฟันแน่น เขาลืมตาขึ้นและเห็นใบหน้าที่อ่อนล้าของภรรยาที่นั่งเฝ้าเขาอยู่
“ชิง... เหยา...” หลี่จ้านเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่แหบพร่า
ชิงเหยารีบเข้าไปจับมือเขา “ท่านอ๋อง! ท่านต้องอดทนไว้เพคะ! ร่างกายของท่านกำลังต่อสู้กับการติดเชื้อ! ข้าจะต้องให้ยาบำรุงที่รุนแรงที่สุดแก่ท่าน”
หลี่จ้านพยายามรวบรวมพลังทั้งหมด เขาตระหนักว่าเขาไม่ได้เพียงแค่ถูกท้าทายจากศัตรูภายนอก แต่ยังถูกท้าทายจาก ความอ่อนแอ ภายในของตนเอง
เขาจ้องมองไปยังชิงเหยา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและแววตาแห่งความกังวลอย่างแท้จริง นี่คือสตรีที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อเขา
“ข้า... ข้าเคยบอกเ้าว่าข้าจะ เชื่อใจเ้าอย่างสมบูรณ์” หลี่จ้านกล่าวเสียงเบา “ข้าจะไม่ถอนคำพูด ชิงเหยา จงให้ยาบำรุงที่เ้าคิดว่าดีที่สุดแก่ข้า ข้าจะต่อสู้กับเชื้อโรคนี้ด้วยร่างกายของข้าเอง”
นี่คือ การตัดสินใจครั้งสุดท้าย ของฉินอ๋อง หลี่จ้าน ไม่ได้เลือกที่จะอ่อนแอ แต่เลือกที่จะใช้ จิติญญานักรบ ของเขาในการต่อสู้กับโรคภัย โดยยอมฝากชีวิตไว้ในมือของชิงเหยาอย่างสมบูรณ์ ความเชื่อใจ ของเขาได้ก้าวข้ามทุกขีดจำกัดแล้ว
ชิงเหยาพยักหน้าอย่างมั่นคง เธอเข้าใจว่าคำพูดนี้มีความหมายเพียงใด “ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเพคะ”
ชิงเหยารับชามยาที่ส่งมาจากเสี่ยวเยว่ แล้วค่อย ๆ ป้อนให้หลี่จ้านดื่ม หลี่จ้าน ดื่มยาที่ขมและมีกลิ่นฉุนนั้นจนหมดชามด้วยความเด็ดขาด หลิ่งเฟิง มองดูฉากนั้นด้วยความเคารพอย่างสูง เขาเห็นถึง ความผูกพัน และ ความรัก ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ระหว่างคนทั้งสอง ท่ามกลางกองเืและาแ
การต่อสู้กับ ความตาย ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ชิงเหยาต้องใช้ ความรู้ และ ไหวพริบ ทั้งหมดที่เธอมีเพื่อเอาชนะการติดเชื้อให้ได้
การต่อสู้กับ ความตาย ในร่างของ หลี่จ้าน เริ่มต้นขึ้นแล้ว จ้าวชิงเหยา ทุ่มเททั้งความรู้และไหวพริบทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชนะการติดเชื้อที่กำลังคุกคามชีวิตของสามี
ตลอดทั้งคืน ชิงเหยา เฝ้าอยู่ข้างเตียงของหลี่จ้าน เธอไม่มีเวลาพักผ่อนอีกแล้ว เธอต้องใช้ความรู้ด้านการแพทย์สมัยใหม่ของเธอผสานเข้ากับศาสตร์สมุนไพรโบราณอย่างเต็มที่ เธอใช้ เข็มฝังเข็ม เพื่อกระตุ้นจุดภูมิคุ้มกันของหลี่จ้านอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้ร่างกายของเขาต่อสู้กับเชื้อโรคได้ด้วยตนเอง
“เสี่ยวเยว่! อุณหภูมิร่างกายของท่านอ๋องลดลงหรือไม่?” ชิงเหยาถามอย่างเร่งรีบ
“ลดลงเล็กน้อยเ้าค่ะ แต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย!” เสี่ยวเยว่ รายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอกำลังช่วยชิงเหยาบดสมุนไพรที่มีฤทธิ์ร้อนและเย็นเพื่อรักษาสมดุลในร่างกายของหลี่จ้าน
ชิงเหยาตระหนักว่าการต่อสู้กับเชื้อโรคในยุคที่ไม่มี ยาปฏิชีวนะ ที่แข็งแกร่งเป็เื่ที่ยากลำบากอย่างยิ่ง เธอต้องมั่นใจว่าทุกการตัดสินใจถูกต้องและแม่นยำที่สุด
หลี่จ้าน นอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายของเขาต่อสู้กับพิษไข้อย่างทรมาน แต่จิติญญานักรบของเขายังคงแข็งแกร่ง เขารับรู้ถึง ััที่อ่อนโยน และ ความมุ่งมั่น ของชิงเหยาที่คอยดูแลเขาอย่างไม่ลดละ ทุกการััของเธอมอบ ความเชื่อใจ และ ความหวัง ให้กับเขา
หลิ่งเฟิง ยืนอยู่ตรงประตูห้องอย่างเงียบ ๆ เขาเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้น เห็นความเหนื่อยล้าของชายาที่ทำงานอย่างไม่ย่อท้อ เห็นความรักที่บริสุทธิ์ที่กำลังช่วยชีวิตเ้านายของเขา เขาตระหนักว่า จ้าวชิงเหยา ไม่ใช่แค่ อาวุธ แต่คือ ชีวิต ที่เติมเต็มให้กับ ฉินอ๋อง
หลิ่งเฟิงตัดสินใจทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อน เขาเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ แล้วยื่นมือของเขามาที่ชิงเหยา
“ชายาจ้าว” หลิ่งเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนับถือ “ข้า... ข้าขอเป็ผู้ช่วยของท่านด้วยเถิด ข้าอาจไม่มีความรู้ทางการแพทย์ แต่ข้ามีความแข็งแกร่ง ข้าจะช่วยท่านบดสมุนไพร หรือช่วยนวดกระตุ้นจุดต่าง ๆ แทนท่านเพื่อลดความเหนื่อยล้าของท่าน”
การกระทำของหลิ่งเฟิงทำให้ชิงเหยาประหลาดใจอย่างที่สุด นี่คือ กำแพงป้องกันภัย ที่ยอมลดตนเองลงเพื่อช่วยเหลือแพทย์ผู้หญิงอย่างเธอ
ชิงเหยายิ้มเล็กน้อยด้วยความซาบซึ้ง “ขอบพระทัย องครักษ์หลิ่ง”
เธอสอนวิธีการนวดกระตุ้นกล้ามเนื้อที่อ่อนแรงของหลี่จ้านอย่างง่าย ๆ ให้แก่หลิ่งเฟิง และสอนวิธีบดสมุนไพรบางชนิดให้มีความละเอียดตามที่เธอ้า หลิ่งเฟิง ทำตามคำสั่งของเธออย่างเคร่งครัดและแม่นยำ การทำงานร่วมกันของทั้งสามคน: แพทย์ผู้ชาญฉลาด, สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์, และ องครักษ์ผู้ภักดี สร้าง พันธมิตรแห่งการเยียวยา ที่สมบูรณ์แบบที่สุด
หลังจากการต่อสู้อย่างไม่หยุดหย่อนเป็เวลาสองวัน ความพยายามของชิงเหยา ก็เริ่มเห็นผล อุณหภูมิร่างกาย ของหลี่จ้านค่อย ๆ ลดลงสู่ระดับปกติ อาการติดเชื้อ เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัดจากการทำงานของสมุนไพรที่ถูกจัดสรรอย่างแม่นยำ
ในที่สุด หลี่จ้าน ก็ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ เขาพยายามขยับตัวและััได้ถึง ความอ่อนแรง แต่ ความเ็ป ที่รุนแรงนั้นหายไปแล้ว
เขาเห็น ชิงเหยา ที่นั่งหลับอยู่ข้างเตียง โดยมี หลิ่งเฟิง และ เสี่ยวเยว่ เฝ้าดูแลอย่างไม่ห่าง ความรัก และ ความเชื่อใจ ที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ได้รับการพิสูจน์แล้วจากการรอดชีวิตของเขา
“ข้า... ข้าได้เอาชนะความตายแล้ว” หลี่จ้านพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด
เขาตระหนักว่า ความเชื่อใจ ที่เขามอบให้ จ้าวชิงเหยา นั้นถูกต้องที่สุด การผ่าตัดและการรักษาของเธอได้ เยียวยา ร่างกายของเขา และความจริงใจของเธอก็ได้ เยียวยาาแทางใจ ของเขาด้วย
ชิงเหยาตื่นขึ้นมาและเห็นหลี่จ้านมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วย ความรัก และ ความเชื่อมั่น
“ท่านอ๋อง! ท่านฟื้นแล้วหรือเพคะ!” ชิงเหยาถามด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด
“เ้าทำสำเร็จแล้ว ชิงเหยา” หลี่จ้านกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา กำแพงน้ำแข็ง ในใจของเขาได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์แล้ว “เ้าไม่ได้แค่ช่วยชีวิตข้า แต่เ้าได้ ทวงคืนอำนาจ ที่ข้าสูญเสียไปกลับมาให้ข้าแล้ว”
798
