ทันทีที่ทั้งสามคนก้าวเข้ามาเจียงหรูก็เปิดประเด็นเลยเพราะเธอต้องมานั่งรอลูกเลี้ยงของเธอหลิวฟานที่เห็นว่าภรรยาของเขาถูกต่อว่าก็เลยตอบกลับทันที
“พวกเราต้องไปจดทะเบียนสมรสกันก่อนครับและต้องส่งเอกสารไปที่ค่ายทหารไม่อย่างงั้นทั้งสองบ้านอาจจะถูกลงโทษเพราะละเลยกฎทหารได้นะครับ”
หลิวฟานแอบขู่แม่เลี้ยงของภรรยานิดหน่อยเจียงหรูเมื่อได้ยินว่าถูกลงโทษเธอจึงรีบเปลี่ยนเื่ทันทีเพราะไม่อยากเสียหน้ามากกว่าและรู้สึกไม่ชอบหลิวฟานมากขึ้น
“ไหนละมีของฝากไหมละอย่านะว่าพวกเธอทั้งสามคนกลับมาเยี่ยมบ้านเ้าสาวกันมือเปล่า”
“นี้ครับคุณตาผมกับแม่ช่วยกันเลือกส้มมาฝากคุณตาครับส่วนพ่อของผมยืนจ่ายเงินอย่างเดียวครับ” หลิวฟงเดินถือถุงส้มไปมอบให้กับเซียวเฉินพร้อมส่งยิ้มให้
“ขอบใจมากหลานตาตาจะทานให้หมดเลยดูนี้สิตามีอั๋งเปาให้หลิวฟงด้วยนะ”
เซียวเฉินหยิบซองแดงออกมาจากเสื้อด้านในแล้วมอบให้กลับหลิวฟงไปสองซองหลิวฟานและเซียวเฉินนั่งคุยกันอยู่ไม่นานก่อนจะขอตัวกลับบ้านเพราะกลัวมืดค่ำ
หลิวฟานได้ทำการจัดการเื่ในบ้านจนเรียบร้อยก็ถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปทำงานเขาจึงบอกกล่าวกับเซียวหลินว่าเขาได้ทำเื่ขอบ้านพักแล้วเขาจะรีบไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วจะกลับมารับเธอกับลุกชายไปอยู่ด้วยดังนั้นทั้งคืนหลิวฟานทำการอำลาซียวหลินทั้งคืนจนเธอแทบจะลุกขึ้นไปส่งหลิวฟานกลับไปทำงานไหม่ไหว
“พี่ใส่เงินวางเงินใต้หมอนให้แล้วนะครับน้องเอาไว้จ่ายระหว่างรอพี่เมื่อพี่ถึงแล้วพี่จะรีบโทรมาหาทันทีพี่ไปทำงานก่อนนะครับ”
ฟานหลิวก้มลงมาหอมหน้าผากของเซียวหลินแล้วรีบเดินจากไปเพราะเขากลัวจะเห็นน้ำตาของภรรยาแล้วเขาจะไม่ยอมกลับไปทำงานแล้วจะมีปัญหาตามมาทีหลัง
เซียวหลินเมื่อเห็นว่าสามีของเธอได้เดินจากไปทำให้เธอเกือบจะวิ่งตามเขาไปแต่เอนึกได้ว่าจะทำให้สามีของเธอลำบากใจไม่ได้เธอจึงตัดสินใจกลับเข้าไปในบ้านโดยการทำอาหารชายให้ลุกชายทานเป็การทดแทนความคิดถึง
หลิวฟงเมื่อตื่นมาแล้วพบว่าพ่อของเขากลับไปทำงานจึงทำให้เ้าก้อนแป้งซึมไปพักใหญ่เพราะั้แ่จำความได้เขาก็อาศัยอยู่กับปู่เขาเพิ่งจะได้อยู่กับพ่อไม่นานเองแต่อย่างน้อยในตอนนี้เขาก็มีแม่อยู่กับเขา
“หลิวฟงออกมาทานมื้อเช้าก่อนมาเร็วแม่เริ่มหิวแล้วน่าจะมีใครใจดีทานข้าวกับแม่มั้งเอ่ย”
เซียวหลินเมื่อเห็นว่าเด็กน้อยตรงหน้ามีสีหน้าดีขึ้นเธอก็รีบชวนเ้าก้อนแป้งออกมาทานข้าวทันทีทั้งวันสองแม่ลูกก็ช่วยกันทำความสะอาดบ้านและตกแต่งบ้านใหม่จากนั้นก็ชวนกันตกแต่งสวนหน้าบ้านและชวนกันใส่ปุ๋ยแปลงผัก
เพราะวันนี้ได้ออกกำลังกายอย่างหนักทำให้ทันทีที่เ้าก้อนแป้งหัวถึงหมอนก็หลับไปเลยเซียวหลินจึงตัดสินใจนอนกับเ้าก้อนแป้งอย่างน้อยเธอเองจะได้ไม่เหงาเกินไป
ด้านหลิวฟานที่กำลังนั่งเหม่อมองวิวด้านนอกจนเวลาผ่านไปนานเขาก็เปิดกระเป๋าใบเล็กที่ภรรยาจัดเตรียมไว้ให้ปรากฏว่ามีอาหารแห้งเนื้อแห้ง และน้ำดื่มใส่อยู่เต็มกระเป๋าพร้อมกับกระดาษเล็กๆใส่มาด้วย
“ทานให้หมดนะคะอย่ามัวแต่คิดถึงน้องกับลูกเมื่อถึงที่พักแล้วพี่รีบจัดการเื่บ้านพักก็พอที่เหลือน้องจะไปจัดการเองน้องกับลูกรอจะรอพี่อยู่ที่บ้านนะค่ะ…เหล่ากง”
หลิวฟานอดยิ้มออกมาเมื่อเห็นข้อความที่ภรรยาเขียนเอาไว้หากเ้าตัวอยู่ใกล้ๆคงจะถูกเขาลงโทษจนลงจากเตียงไม่ได้แน่นอนแต่เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าภรรยาของเขาเอาของเหล่านี้มาจากไหนก่อนจะนั่งคิดหาจะพูดกับหัวหน้าเื่บ้านยังไงให้ได้เร็วที่สุด
เมื่อหลิวฟานไปถึงค่ายเขาก็รีบกลับไปห้องพักก่อนจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วรีบไปขอพบหัวหน้าทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ผมหลิวฟานครับ ขออนุญาตเข้าด้านในครับ” หลิวฟานยืนรออยู่หน้าประตูจนเสียงด้านในบอกให้เข้ามา
“เข้ามาได้เลย เอานั่งลงก่อนสิ”
หลิวฟานเข้ามาในห้องทำงานทำให้เขาแปลกใจที่เจอสหายของเขานั่งอยู่แล้วแต่เขาก็เดินไปนั่งตรงข้ามหัวหน้าทันที
“ได้ข่าวว่านายเพิ่งมาถึงเองน่ะทำไมถึงรีบมาพบฉันละมีเื่ด่วนอะไรหรือเปล่า”
“มีครับผม้ายื่นเื่ของบ้านพักทหารครับเพื่อที่จะพาภรรยากับลูกชายมาอยู่ด้วยครับได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีมากเลยครับ”
“หะ/ห๊ะนายแต่งงานแล้วเหรอ”เสียงสหายของหลิวฟานอุทานออกมาอย่างใ
“นายแต่งงานแล้วเหรอน้อง” หานเฉิงถามออกไปทันที“นายมีลูกตอนไหนได้ยังไง”ต้วนกั๋วถามออกไปพร้อมๆเช่นกัน
“เอาละๆพวกนายทั้งสองคนนั่งลงก่อนส่วนนายสหายหลิวฉันขอแสดงความยินดีด้วยเอานี้ไปดูนี้เป็ของขวัญแต่งงานสำหรับนายดูเลยนะว่านายพอใจกับของขวัญชิ้นนี้ไหม”
หลิวฟานหยิบเอกสารในซองออกมาดูก่อนจะเห็นเอกสารว่าเป็สิ่งที่เขากำลัง้าเป็อย่างมากทำให้สองแสบอย่างหานเฉิงและต้วนกั๋วต้องเดินมาดูพร้อมกัน
“นี้มัน/นี้มัน”สองแสบหันมามองหน้าของหลิวฟานที่กำลังยืนยิ้มกับเอกสารตรงหน้า
“หัวหน้าครับทำไมถึงรวดเร็วแบบนี้ละครับผมยื่นเื่เอกสารและเพิ่งส่งหนังสือยืนยันการแต่งงานมาเองนะครับผมคิดว่ามาถึงค่ายเมื่อไหร่ผมจะรีบมายื่นเื่ขอบ้านพักทันทีทำไมถึง”
“ฉันเก่งกว่านายไงสหายหลิวนายส่งเอกสารยื่นเื่แต่งงานมาต่อมาเป็เอกสารยืนยันแต่นายไม่บอกว่าจะขอยื่นบ้านพักแต่ฉันคิดไว้แล้วว่าคนแบบนายชอบอยู่แบบส่วนตัวมากกว่าเลยจัดการยื่นขอบ้านพักให้กับนายและเบื้องบนเพิ่งอนุมัติเมื่อเช้านี้เอง”
“ขอบคุณมากนะครับหัวหน้าหลังจากที่ผมพาครอบครัวย้ายมาแล้วผมขอเชิญหัวหน้าแล้วก็นายทั้งสองคนไปงานเลี้ยงที่บ้านของฉันด้วยนะ”
“เดี๋ยวตอนเย็นพวกฉันสองคนจะไปดูบ้านและช่วยเก็บกวาดเองไม่ต้องห่วง” หานเฉิงตบไหล่หลิวฟานเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มแบบกวนๆ
“ขอแค่นายเลี้ยงข้าวเย็นแบบจัดเต็มฉันก็เต็มใจช่วยสหายแบบนายอย่างเต็มใจก็เท่านั้นเอง” ต้วนกั๋วก็ตอบแบบกวนๆอีกคน
“เอาละอย่ามัวแต่พูดกันพวกนายทั้งสามคนกลับไปฝึกซ้อมได้แล้วอย่าให้เสียชื่อหน่วยก็พอส่วนนายหลิวฟานฝึกให้ครบสองอาทิตย์ก่อนแล้วฉันจะให้วันหยุดห้าวันรีบกลับไปเคลียร์ที่บ้านให้เรียบร้อยแล้วรีบกลับมาฉันกับครอบครัวรอชิมฝีมือน้องสะใภ้อยู่”
“ใช่ๆ/ถูกต้องครับหัวหน้า”
หลิวฟานได้แต่ส่ายกับท่าทางของเพื่อนตัวเองและหัวหน้าที่เป็รุ่นพี่คนสนิทของเขาพวกเขาทั้งสี่คนต่างผ่านภาระกิจเฉียดตายมาหลายครั้งจึงทำให้ทั้งสี่คนสนิทกันอย่างไม่รู้ตัวจนความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาถึงทุกวันนี้
“ขอบคุณมากครับหัวหน้าขอบใจพวกนายสองคนมากนะ”
ทั้งสามคนก็พากันไปทานอาหารที่โรงอาหารตลอดทางเดินมีแต่คนอวยพรและทักถามเกี่ยวกับเื่แต่งงานจนทั้งสามหนุ่มทานอาหารเสร็จก็เข้าสู่โหมดการฝึกซ้อมอย่างหนัก
1K
