ตอนที่ 112 กุญแจนำทาง
เมรี่มาบอกข่าวดีก็ทำให้โพรทาเลียโล่งใจที่พ่อนั้นยังปลอดภัยแล้วตอนนี้ก็ฟื้นแล้วแอนนาเบ็ธรีบลุกขึ้นเพื่อไปหาสามีของตนเองเธอนำไปก่อนที่โพรทาเลียจะตามไปทำเอาคนเป็นลูกยิ้มอย่างชอบใจ โฟกัสที่ได้ยินที่เมรี่พูดก็รีบออกมาจากเต็นท์แล้วตรงดิ่งไปหาพี่สาวที่กำลังจะไปกับเมรี่โพรทาเลียเห็นน้องสาวมาเกาะแขนก็ลูบหัวอย่างอ่อนโยนพวกเธอเดินจนมาถึงสถานพยาบาลก็ต้องมองอย่างสงสัยที่เห็นมนุษย์กึ่งเทพบางคนแอบมามองอะไรกันที่สถานพยาบาลแต่จากที่เห็นคงไม่พ้นชายสองคนที่เคยเป็นวีรบุรุษของค่ายเป็นแน่สองแฝดอย่างพวกเธอก็เตรียมตัวที่จะเดินเข้าไปข้างในก็เห็นแม่ยืนอยู่แถวข้างเข้าก็สงสัยว่าแม่ไม่ไปหาพ่องั้นเหรอ
“ไม่เข้าไปเหรอคะ?”
“ก็ดูพ่อลูกสิ...”
โพรทาเลียชะโงกหน้าไปมองก็เห็นพ่อที่นั่งอยู่ที่ริมเตียงแล้วคุณดีกำลังตบหลังของพ่ออยู่อย่างสนุก
“ฮ่า ๆ ไม่นึกจริง ๆ ว่าเธอจะรอดมาได้นะเนี่ยจอห์นสัน!”
“แจ็กสันครับ” เพอร์ซีย์ถึงกับทำหน้าเซ็งถึงจะผ่านไปกี่ปีอีกฝ่ายก็เรียกชื่อเขาผิดอยู่ดี
“เธอก็ด้วยนะ คุณเทรซ!”
“เกรซครับ!!” เจสันพยุงตัวเองเพื่อจะนั่ง
ไพเพอร์ที่อยู่ตรงนั้นก็ช่วยพยุงขึ้นเจสันหันไปมองอีกฝ่ายตั้งแต่ที่เขาตื่นมาก็เจออีกฝ่ายที่แตกต่างจากตอนที่เขาเจอล่าสุดเธอดูสวยขึ้นและงดงามกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ทำเอาเขาเขินความสวยของอีกฝ่ายเขาหันหน้าไปทางอื่นทันที เพอร์ซีย์ที่หันไปมองก็ยิ้มมุมปากอย่างขำ ๆ ก่อนที่ไครอนจะเอ่ยถามเพอร์ซีย์
“ดีที่พวกเจ้าสองคนปลอดภัยกลับมา เพอร์ซีย์เจสัน”
ทั้งสองคนได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าอย่างขอบคุณที่อีกฝ่ายยินดีที่พวกเขากลับมาไครอนยิ้มอย่างดีใจที่ลูกศิษย์ของเขาปลอดภัยกลับมาแต่ความสงสัยบางอย่างก็ทำให้เขาเอ่ยถามขึ้นมา
“แล้วเจ้าฟื้นมาได้ไง? ใครช่วยพวกเจ้ากัน?”
“พวกเราไม่รู้หรอกครับ ไครอนรู้อยากเดียว...ว่าตื่นขึ้นมาก็อยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรพอทุบมันจนพังถึงจะขึ้นมาก็รู้ว่าตัวเองโดนฝัง...”
“ตอนตื่นมาตกใจหมดว่าโดนฝังทั้งเป็นเหรอ?”
“ฉันตกใจกว่าที่เจอนายอยู่ข้างหลุมฉัน”
“เหอะ ๆ ทำอย่างกับฉันอยากนอนข้างหลุมนายนะ!!” เจสันทำหน้าบอกบุญไม่รับที่ต้องอยู่ข้างหลุมอีกฝ่าย
“น่าจับลงหลุมอีกรอบนะนายนะ!!”
“ไม่เอา ๆ อย่าทะเลาะกัน!!”
แอนนาเบ็ธรีบเข้าไปห้ามทั้งสองคนในทันใดเพอร์ซีย์เห็นอีกฝ่ายก็ต้องตกตะลึงที่อีกฝ่ายมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปจากเดิมถึงจะสวยแต่ก็ดูโทรมพอตัว
“แอนนี่...”
แอนนาเบ็ธหันไปหญิงกับอีกฝ่ายเธอดีใจที่เห็นใบหน้าที่คิดถึงมาตลอด “ไง เพอร์ซีย์”
พวกผู้ใหญ่เห็นคู่รักมาอยู่กันพร้อมหน้านั้นไครอนคิดว่าควรปล่อยพวกเขาพักผ่อนเสียแล้วก่อนที่หันไปคุยกับไดโอนีซุส
“พวกเรากลับดีกว่าปล่อยให้พวกเขาพักดีกว่ากลับกันไดโอนีซุส”
“เดียว ๆ ข้าเป็นใหญ่กว่าเจ้าดันมาออกคำสั่งข้าเนี่ยนะ?”
“แต่เจ้าก็ฟังข้า…ไปเร็ว”
ไครอนสั่งแล้วก็เดินนำออกมาก่อนไดโอนีซุสก็เดินตามไปก่อนจะนำออกไปก่อน อย่างเร่งรีบกลับไปพักผ่อนแต่เขากำลังเดินผ่านสองแฝดสายตาเขาก็หันไปมองสองคนโฟกัสไม่ได้มองอีกฝ่ายเลยนอกจากคนเป็นพี่อย่างโพรทาเลียที่จับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่ชอบใจเรื่องรูปร่างของคนเป็นบิดาไดโอนีซุสเห็นสายตาของเด็กสงสัยว่าเขามองอะไรในตัวเขา ก่อนที่ภาพบางอย่างจะทับซ้อนกับเด็กหญิงนั้นคือลูกชายของเขานั้นทำให้เขาชะงักหยุดตรงนั้น ทำเอาสองสาวสะดุ้งมองอีกฝ่ายทันทีก่อนที่โพรทาเลียจะพูดขึ้นมา
“มีอะไรหรือคะ? คุณดี”
“เจ้า...” เขามองอีกครั้งแต่ภาพซ้อนนั้นหายไปแล้วเหมือนเขาจะคิดไปอีก“ไม่มีอะไร!”
ไดโอนีซุสเดินหนีออกจากตรงนั้นโฟกัสหันไปมองพี่สาวด้วยสายตาไม่ไว้ใจพี่สาวขึ้นมาทันที
“พี่...”
“ฉันเปล่านะ...เขาคงเห็นอะไรบางอย่าง...”
“ฉันว่า...ต้องเป็นร่างของพี่ทับซ้อนกับอดีตชาติแน่ๆ ระวังหน่อย...เราไม่อยากให้เทพมานั่งร้องไห้นะ...”
“รู้แล้ว...”
คำพูดน้องสาวมันก็จริงที่ว่าถ้าเทพรู้ว่าพวกเธอเป็นใครในอดีตกาลก็คงเอาแต่ถามแต่สิ่งต่าง ๆที่เคยเกิดขึ้นกับพวกเขาหรือไม่ก็คงอยากกักขังไม่ให้พวกเธอไปไหนได้แบบนั้นคงลำบากกับเธอแน่ๆ แค่ไทรทันหรือโพไซดอนที่รับรู้ถึงตัวตนก็ทำให้ลำบากอยู่แล้วระหว่างที่กำลังคิดอะไรอยู่นั้นไครอนก็เดินผ่านพวกเธอโพรทาเลียก็นึกบางอย่างได้จนเดินไปหาอีกฝ่ายแล้วพูดคุยถึงเรื่องน้องชายของเขา
“อาจารย์ไครอน...”
“น้องข้า...ไม่ยอมกลับด้วยสินะ...”
“ค่ะ...”
“ช่างเถอะ...เขาอยู่ข้างนอกนั้นสักวันเราก็คงได้เจอกัน”
“ใช่ค่ะ สักวันต้องได้เจอกันแน่ ๆ ค่ะ”
โพรทาเลียเชื่อเช่นกันว่าสักวันสองคนก็ต้องได้เจอกันเหมือนในโลกของเธอระหว่างที่เธอคุยกับอาจารย์ไครอน โฟกัสก็หันไปมองพ่อกับแม่ที่กำลังคุยกันแอนนาเบ็ธนั่งลงข้างเตียงของสามีทั้งสองคนได้กลับมาเจอหน้ากันอีกในรอบหลายสิบปีก็ทำให้ความคิดถึงนั้นยิ่งทวีคูณแอนนาเบ็ธอ้าแขนโถมตัวเข้าไปกอดสามีอย่างโหยหามานานเธอคิดถึงเขาทุกวันทุกคืนจนวันนี้เธอได้กอดเขาอีกครั้ง
“ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน เพอร์ซีย์”
“ฉันก็เช่นกัน...”
เพอร์ซีย์กอดอีกฝ่ายอย่างคิดถึงเช่นกันกลิ่นอายอันหอมหวานของภรรยา ทำให้เขาสบายใจกว่าอะไรความรู้สึกหวาดกลัวก่อนหน้านั้นมันหายไปยิ่งกว่าอะไรเขาขยับมือขึ้นมาจับเส้นผมอีกฝ่ายถักใบหูเหมือนทุกครั้งที่เขาทำแต่เขามองใบหน้าอีกฝ่ายแล้วก็รูปร่างอีกฝ่ายที่ดูผอมบางกว่าวันที่เขาจากไป
“เธอดูผอมลงมากเลยนะ”
“อ๊ะ...ขอโทษที...ฉัน...”
“ฉันขอโทษ...ฉันทำให้เธอเป็นแบบนี้สิ”
แอนนาเบ็ธส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่...ฉันทำตัวเอง...ฉันออกจากความคิดที่เสียเธอไม่ได้สักที...จนลูกๆ โต...”
“แอนนี่...”
“ไม่ต้องห่วง...ฉันจะดูแลตัวเองให้ดีขึ้นไม่ต้องห่วง...”
สีหน้าของภรรยาทำให้เพอร์ซีย์รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาที่เขานั้นประมาทกับการต่อสู้นั้นทำให้ตัวเองตายแล้วก็ทำให้ภรรยาต้องมาเสียใจกับการตายของเขาแบบนี้เขายกมือสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกผิดจริง ๆเขายื่นริมฝีปากเข้าไปสัมผัสกับริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนแอนนาเบ็ธตอบรับจูบของสามีที่อ่อนโยนเหมือนครั้งก่อน ๆ ลูกสาวที่อยู่ห่าง ๆเห็นก็แอบเขินหน่อย ๆ ที่พ่อแม่มาจูบกันในที่สาธารณะแบบนี้โพรทาเลียเห็นท่าทางน้องสาวดูเขิน ๆ ก่อนจะเห็นพ่อแม่กำลังจูบกันการเห็นแบบนั้นใครมั้งจะไม่เขินกันตัวเธอเองยังเขินเองเลยแต่การแสดงความรักของทั้งสองนั้นก็ทำให้มีคนคนหนึ่งหมั่นไส้จนต้องขัดจังหวะเสียหน่อย
“นี้ ๆ เกรงใจคนรอบ ๆ หน่อย แจ็กสัน” เจสันหยีตามองทั้งสองที่มาแสดงความรักกันตรงนี้
เพอร์ซีย์หยุดชะงักเมื่อโดนขัดจังหวะเขาลืมไปว่าแถวนี้ไม่ใช่บ้านเขา เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่มีคนขัดความสุขของเขาเขาหันหน้าไปหาอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายใช้สายตามองเขาอยู่
“ทำไม!? อิจฉานักไม่ทำกับแฟนนายมั้งล่ะ!?”
เจสันได้ยินก็หันหางตาไปมองข้างเตียงเขาที่มีไพเพอร์นั่งอยู่ข้างๆ เธอจ้องมองเขาอย่างสงสัยว่าอะไรเจสันยกผ้าขึ้นมาคลุมตัวเขาแล้วหันไปทางอีกฝ่ายด้วยสีหน้าไม่พอใจที่พูดแบบนั้นออกมา
“เป็นนายจะกล้าไหม!? ไพเพอร์สวยจนฉันไม่กล้าทำหรอกนะเว้ย!!”
“ฮ่า ๆชายที่กล้าทุกอย่างแต่ไม่กล้ากับแฟนตัวเองเนี่ยนะ!”
“ไอ้บ้านี่! พูดเสียงดังเพื่อ!!”
“นายไม่กล้าอะไร? เจสัน” ไพเพอร์ยื่นหน้าไปหาอีกฝ่าย
เจสันหันกลับไปมองอีกฝ่ายที่เขามาในระยะประชิดเขาก็ต้องสะดุ้งที่ใบหน้าอีกฝ่ายนั้นที่เข้ามาใกล้ ยิ่งมองใกล้ ๆก็ยิ่งงดงามมากกว่าเมื่อก่อนทำเอาเขาหน้าแดงขึ้นมา
“ปะ...เปล่า...ไม่มีอะไร!!” เขามุดผ้าห่มหนีอีกฝ่าย
คนตรงนั้นเห็นอีกฝ่ายที่มีท่าทางต่างจากเมื่อก่อนทำเอาพวกเขาหัวเราะกันออกมาสองพี่น้องที่มองพวกผู้ใหญ่กำลังมีบรรยากาศที่มีความสุขก็ทำให้ไม่อยากขัดจังหวะตอนนี้เลยจริงๆ จนโพรทาเลียอยากจะพาน้องออกจากตรงนั้นไว้ค่อยให้พ่อเขาว่างคุยกับพวกเขาระหว่างที่กำลังจะกลับนั้นพวกพี่ชายทั้งสามคนก็กำลังเดินมาพอดีพวกเขากำลังจะมาเยี่ยมพ่อเมื่อได้ยินว่าเขาตื่นแล้วพอเห็นน้องสาวทั้งสองก็เอ่ยถามขึ้น
“จะไปไหนนะ?”
“กำลังคิดว่าจะยังไม่อยากขัดจังหวะของผู้ใหญ่กำลังคุยกันนะ”
“อ้าวเหรอ...พวกพี่ก็มาเสียเวลาสินะ...” โอราอุสถอนหายใจเบา ๆ
“งั้นไปทานข้าวกันไหม?”
“ใช่ ๆ”
“เอางั้นก็ได้...”
พวกเขากำลังคิดว่าจะไปหาอะไรทานแอนนาเบ็ธกำลังเดินออกมาเพื่อหาใครจนเธอเห็นลูกทั้งห้าคนที่กำลังจะเดินไปไหนก็ไม่รู้
“เด็ก ๆ”
“หือ?” บ้านแจ็กสันทั้งห้าหันไปมองแม่ที่เรียกพวกเขา
“ค่ะ/ครับ”
“พ่อเรียกหามากันเลย”
ทั้งห้าคนต่างมองหน้ากันว่าพ่อเรียกในจังหวะที่พวกเขากำลังอยากกลับพอดีพวกเขาก็พากันเข้าไปยังสถานพยาบาลแต่การที่ทั้งห้าคนเดินเข้าไปนั้นก็ทำให้หลายคนต่างจับตามองเพราะเป็นพี่น้องที่ทั้งหล่อและสวยจนหลายคนสนใจเพอร์ซีย์เห็นลูกที่กำลังเดินเข้ามาทำเอาคิดเลยว่าตัวเองกับภรรยาสรรค์สร้างผลงานอันดีเยี่ยมแบบนี้เลยเหรอเนี่ยจนลูก ๆ มายืนอยู่ปลายเตียงของเขา
“ไงครับ พ่อ ดูเหมือนจะปกติดีแล้วนะ”
“จริงด้วยถ้าตอนนั้นโพรทาเลียไม่เห็นพ่อคงได้ตายกลางสายฝนแน่ ๆ”
“ดูปากนั้นกล้าพูดกับพ่อแบบนี้เลยเหรอ? เบเดอร์”
“อ๊ะ...!!” เบเดอร์ตกใจที่พ่อนั้นเดาถูกว่าเป็นเขา
“ฮ่า ๆ ถึงพ่อจะไม่ได้อยู่กับเรานานแต่พ่อก็ยังเดาออกนะว่าพี่มีนิสัยปากเสียนะ พี่เบเดอร์”
“แกว่าไงนะ!! เอเดอร์”
“พอเลยทั้งสองคนต่อหน้าพ่อยังทะเลาะกันอีก!!”
“หึ!” ทั้งสองคนต่างหันหน้าไปคนละทาง
เพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้าเบา ๆ “ลำบากเธอแย่ที่ต้องเลี้ยงสองแสบที่วุ่นวายที่สุดในบ้านนะ”
“ไม่หรอก...เด็ก ๆ ก็...เป็นเด็กดีกันบางครั้ง แต่บางครั้งก็ทะเลาะกันบางเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นะ”
“แต่ก็มีแค่สองคนที่ไม่เคยเห็นฉันแต่ก็ยังจำฉันได้นะ” เพอร์ซีย์หันไปมองลูกสาวสองคนที่กำลังยืนมองเขาอยู่
“ถ้าจำไม่ผิด อีกคนเมก้า แล้วก็อีกคน...”
เพอร์ซีย์มองลูกสาวอีกคนที่มีผมสีดำ ดวงตาสีเขียวเหมือนเขาแต่เขาจ้องมองดี ๆ เขาเห็นใบหน้าและร่างกายของเด็กที่มีรอยแผลเป็นเพอร์ซีย์พยายามลุกขึ้น แอนนาเบ็ธจะช่วย แต่เขาห้ามเธอแล้วเดินไปหาลูกสาวก่อนจะจับตามจุดต่าง ๆ ที่เป็นรอยแผล
“นี่ลูก...ไปทำอะไรมา? ทำไมมีแต่แผลเป็น...?”
“พ่อ...เอ่อ...ไม่ต้องสนใจหรอกค่ะ...”
“ไม่สนใจได้ไง!! ใครทำลูก!!”
ทุกคนมองพ่อที่จู่ ๆ ก็ขึ้นเสียงอย่างไม่พอใจโพรทาเลียรู้ว่าพ่อต้องโกรธที่เห็นร่างกายเธอเป็นแบบนี้แต่มันไม่ใช่สิ่งที่อีกฝ่ายต้องมารับรู้เลย ก่อนที่เธอจะจับมือของเขาพ่อเบา ๆ
“พ่อค่ะ...พ่อไม่ต้องห่วงเรื่องร่างกายของหนูยังไงหนูก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโลกนี้อยู่แล้ว”
“!?” เพอร์ซีย์ได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร“ลูกหมายความว่าไง?”
“ก็อย่างที่โพรทาเลียบอกค่ะ พ่อ พวกเราสองคนไม่เกี่ยวกับโลกนี้ก็หมายถึงพวกเราไม่ใช่คนของโลกนี้ค่ะ” โฟกัสพูดเสริมขึ้นมา
“เดี๋ยวจะบอกว่าลูกสองคนไม่ใช่ลูกพ่อเหรอ?”
“เปล่าค่ะ พ่อ พวกเรายังเป็นลูกพ่อแต่เราไม่ใช่โพรเทียกับเมก้าของคุณพ่อนะคะ”
“โพรเทีย? เมก้า? ลูกเราไม่ได้ใช่ตามที่ฉันอยากตั้งเหรอ?” เพอร์ซีย์หันไปถามภรรยา
“ขอโทษนะ...ฉัน...ไม่กล้าตั้งตามที่เธอขอ...ฉันกลัวมองหน้าลูกไม่ติด...เพราะทำให้คิดถึงเธอนะ...”
“โธ่...แอนนี่...”
“ขอโทษนะ...”
เพอร์ซีย์ส่ายหน้าเบา ๆ “ช่างเถอะไม่ใช่ความผิดเธอ...ตอนนั้นเธอสับสน...คงลำบากเช่นกัน”
“อืม...”
“แล้ว...พวกหนูสองคน...”
“หนูชื่อโพรทาเลียค่ะ”
“หนูโฟกัสเมซ่าค่ะ”
เพอร์ซีย์มองทั้งสองคนที่ชื่อนั้นเหมือนชื่อที่เขาอยากตั้งให้ลูกๆ ไม่มีผิด จนเขานั้นนึกบางอย่างขึ้นมาคำพูดของชายที่เคยพูดกับเขาเมื่อก่อนที่เขาจะออกไปทำภารกิจหายารักษาสองแฝดเขาไม่นึกว่าคำพูดนั้นจะเป็นจริงจนเขาเห็นเด็กทั้งสองคน
“พวกหนูสองคน...คือบุคคลที่คนคนนั้นพูดถึงงั้นเหรอ?”
“คนคนนั้น?” โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ชายที่พ่อไม่คิดว่าจะได้เจออีกหลายปีที่พ่อจัดการเขาไป...”เพอร์ซีย์มองลูกทั้งสองคนแล้วเอ่ยชื่อหนึ่งนั้น“โครนอส”
“!!!” ชื่อนั้นทำให้ทุกคนตาลุกวาวที่คนเป็นพ่อเอ่ยนามนั้นออกมา
“นี่พ่อรู้จักเทพองค์นั้นเหรอ?” โอราอุสถามขึ้น
“ใช่...แต่พ่อก็ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกับคนที่พวกเราจัดการไปไหม?”
“หมายความว่าอะไรนะครับ?” เอเดอร์ถามอย่างสงสัย
“เพราะชายคนนั้น...ดูมีความเป็นมิตรกว่าชายที่เคยเจอสมัยเรายังเด็กๆ กัน”
“ร่างสูง...ผมขาวดวงตาสีดำ...รอยยิ้มอันดูอบอุ่น...การแต่งกายแนวกรีก...”
การเอ่ยแบบนั้นของโพรทาเลียทำให้เพอร์ซีย์หันไปมองลูกสาวตรงหน้าของเขาที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่ว่าคำพูดเธอนั้นตรงกับสิ่งที่พ่อเห็น
“นี่ลูก...รู้เหรอว่าเขามีหน้าตายังไง?”
“ใช่ค่ะ...เพราะว่าหนูกำลังตามหาเขาอยู่...”
สิ้นคำพูดนั้นเพอร์ซีย์รู้ว่าตัวเองต้องทำยังไงต่อเขาพาครอบครัวไปยังโซนบ้านพักที่ห่างจากสถานพยาบาลเขาเห็นสถานพยาบาลเปลี่ยนไปเยอะรอบ ๆ มีหลายอย่างที่เปลี่ยนไปจนเขาเดินมาถึงบ้านพักก็ต้องตะลึงที่โซนบ้านพักของค่ายเละยิ่งกว่าอะไรเหมือนมีระเบิดลงบ้านต่าง ๆ ไม่เหลือรูปทรงเดิมเลยจนเขาหันไปมองเด็ก ๆอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
“มันเกิดอะไรขึ้นนะ?”
“พวกยักษ์บุกโจมตีนะคะ...ถ้ามองข้างบนจะเห็นรูเล็กๆ ที่กำลังซ่อมแซมอยู่” โพรทาเลียเงยหน้ามองรูบนกำแพงที่กำลังซ่อมตัวของมันเองอยู่
“บ้าบอสิ้นดี...การป้องกันหละหลวมจริง ๆ”
เพอร์ซีย์ส่ายหน้าอย่างไม่ชอบใจที่การป้องกันในค่ายช่างอ่อนปวกเปียกกว่าตอนเขาอยู่เขาเดินมาถึงบ้านโพไซดอนก็เห็นสภาพแล้วสงสัยพ่อจริง ๆ ที่เห็นบ้านเละแบบนี้ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในโดยไม่สนใจว่าเขาจะเหยียบโดนอะไรทิ่มข้างเขามาถึงจุดที่เขาจำได้ว่าตัวเองนอนประจำแถวนั้นคือจุดที่เป็นเตียงเดิมของโพรเทียนอนโอราอุสเห็นก็สงสัยว่ามันมีอะไรตรงนั้นเพอร์ซีย์จำบางอย่างก็งัดขึ้นมันมีช่องว่างอยู่ตรงนั้น เขาหยิบบางอย่างออกมาแล้วสิ่งนั้นคือหีบไม้ที่เคยเห็นก่อนหน้านั้น
“หีบนั้น...”
“เหมือนหีบอีกอันของพ่อพวกเธอเลยนี่น่า...” เบเดอร์ชี้ไปที่กล่องที่พ่อกำลังยกออกมา
แอนนาเบ็ธเห็นก็งุนงงที่อีกฝ่ายแอบไว้ที่บ้านโพไซดอน “นี่เธอแอบมันเอาไว้บ้านตัวเองเนี่ยนะ?”
“ฉันกลัวหายนะ เลยเอาไว้ที่พื้นบ้านนะ” เขาอุ้มมันมาวางตรงด้านหน้าแล้วเขาก็เอ่ยคำที่โพรทาเลียเคยพูด “คีย์วันเดอร์เลอร์”
คำพูดของพ่อทำเอาตกใจที่คล้ายกับคำพูดของโพรทาเลียที่เคยพูดกับหีบอีกอันจนโพรทาเลียเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“หนูสงสัยว่าพ่อเอาคำว่าคีย์วันเดอร์เลอร์มาจากอะไรนะคะ?”
“เอ่อ...พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน...ว่ามันเป็นคำอะไร...แต่วันหนึ่งมันก็ผุดเข้ามาในหัว...แล้วพ่อก็จำมาตลอดว่ามันหมายถึงอะไร...แต่คำว่าคีย์วันเดอร์เลอร์...ดูมันมีพลังยิ่งกว่าอะไรนะ”
“เหรอคะ...”
ยิ่งพ่อพูดแบบนั้นเธอยิ่งอยากรู้เลยว่าประโยคเดียวมันมาจากใครแล้วทำไมมันดูมีพลังยิ่งกว่าอะไรทุกคนกำลังมองพ่อเปิดฝาหีบขึ้นและลงอยู่อย่างนั้นอยู่สามรอบก่อนที่จะเปิดฝาจริง ๆจัง ๆ จนเขาเห็นของข้างในเขาก็หยิบมันขึ้นมา สิ่งที่เขาหยิบเป็นผ้าสีเข้ม ๆเขาเปิดมันออกอย่างช้า ๆ ก่อนจะเจอกับกุญแจสีทองที่ทำจากทองคำทั้งด้ามทุกคนเห็นก็ตะลึงเลยว่าถ้านำไปขายจะได้กี่บาทกันแต่ด้ามกุญแจเป็นทรงกลมที่ถูกสลักตราบางอย่างไว้แล้วสัญลักษณ์นั้นโพรทาเลียเห็นก็รู้ว่าเกี่ยวกับสองบุคคลที่เธอรู้จัก
“ท่านพ่อ...ท่านแม่...”
“หือ?” เพอร์ซีย์หันไปมองเด็กน้อยเอ่ยเรียก “ลูกเรียกพ่อกับแม่เหรอ?”
“เปล่า...หนูเรียก...เทพสององค์ที่เป็นพ่อแม่ในชาติก่อนนะ”
“หือ? ชาติก่อน...”
“หนูรู้ว่าพ่อสงสัยเยอะ...แต่ว่ากุญแจนี้ไว้ทำอะไรนะคะ?”
“กุญแจนี้โครนอสบอกเพียงว่า...เก็บรักษาจนกว่าลูกของเจ้าจากโลกอื่นจะมา...เขาบอกว่ามันจะช่วยพาลูกไปหาเขา”
เพอร์ซีย์ส่งกุญแจนี้ให้โพรทาเลียเธอรับมันมาดูพร้อมกับน้องสาวที่เข้ามาใกล้ทั้งสองมองหน้ากันว่ากุญแจนี้จะไขอะไรจนโฟกัสรู้สึกว่าจะต้องจับมันพร้อมกันก็มีเสียงบางอย่างส่องสว่างขึ้นที่ใจกลางสนามหญ้าบ้านพักพวกเธอต่างหันไปมองก็ต้องตกตะลึงกับประตูบานใหญ่ที่โผล่มาจากไหนไม่รู้แต่สองพี่น้องบ้านแจ็กสันรับรู้ว่ามันคือประตูไปไหน
“ประตูข้ามไปยังดินแดนของโครนอส...”
จบตอนที่ 112 โปรดติดตามตอนที่ 113ต่อไป
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)
579K
![ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชนบทตัวน้อยๆ [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1656386284_27306654.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นชายาฮ่องเต้ทรราช ขนสมบัติชาติหนีไปสร้างแคว้นใหม่ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737100969_43381964.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)