เซียงเซียงยืนเงียบในสวนหลวงหลังตำหนัก
สายลมเย็นพัดกลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ลอยฟุ้ง
แต่มือเธอ...ว่างเปล่า ไม่มีถาดไม่มีแป้ง ไม่มีเตาอบ
“ข้าไม่ได้กลัวตาย...แต่ข้าเบื่อการอยู่แบบที่ทุกคนเฝ้ามองด้วยแววตาระแวง”
วันรุ่งขึ้นเธอเข้าเฝ้าเ้าชาย
“ฝ่าา...ข้าไม่อยากอยู่ในวังอีกแล้ว”
เ้าชายนิ่งไปครู่หนึ่ง
“เหตุใด...ในเมื่อข้าคุ้มครองเ้าได้”
“เพราะข้าไม่ได้้าเกราะข้าแค่...้าเตาอบที่ไม่ต้องถูกจับจ้อง”
“ข้าอยากเปิดร้านเล็ก ๆข้างคลอง...ขายขนมเปี๊ยะให้ใครก็ตามที่อยากชิม”
เ้าชายไม่ตอบ
แต่วันถัดมาบ่าวคนสนิทของเขาก็มาพร้อมแผนที่
บนนั้น วงแผ่นดินผืนหนึ่งไว้
“ฝ่าามอบที่ดินข้างคลองหลวงให้เ้า
พร้อมเรือนเล็กและเตาอบ...สร้างตามคำสั่งเ้า”
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
ที่ริมคลองเงียบสงบในเมืองหลวง
ป้ายไม้เรียบง่ายเขียนด้วยอักษรสวยงามว่า
"ร้านขนมเปี๊ยะฮุ่ยเซียง惠香"
กลิ่นขนมเปี๊ยะอบเตาถ่าน
เริ่มอบอวลไปทั่วอีกครั้ง
[จบตอนที่ 9]
27K
