ติ๊ง!
[ ภารกิจพิเศษจำกัดเวลา ]
เป้าหมาย: ตามหาและนำส่ง ‘รากพญารากหอม’ (อายุไม่ต่ำกว่า 50 ปี) เข้าสู่ระบบ
ระยะเวลา: 48 ชั่วโมง
รางวัลความสำเร็จ: 500 แต้ม + [ พิมพ์เขียว: โรงเรือนควบคุมสภาพอากาศขนาดเล็ก ]
บทลงโทษหากล้มเหลว: หักแต้มสะสม 200 แต้ม
ภูเบิกตาโพล่งแทบจะลืมเคี้ยวปลาหมึกทอด รางวัลมันล่อตาล่อใจสุดๆ! 500 แต้มว่าเยอะแล้ว แต่ ‘พิมพ์เขียวโรงเรือนอัจฉริยะ’ นี่สิคือของโคตรแรร์ในยุค 80 ถ้าเขาสร้างมันได้สำเร็จ เขาจะสามารถปลูกพืชเมืองหนาว พืชหายาก หรือพืชที่้าการควบคุมอุณหภูมิและความชื้นได้อย่างแม่นยำตลอดทั้งปี ไม่ต้องง้อดินฟ้าอากาศอีกต่อไป
“รากพญารากหอม... อายุ 50 ปีขึ้นไป?” ภูพึมพำทวนโจทย์ในใจ
เขารู้จักสมุนไพรชนิดนี้จากตำราแพทย์แผนไทยสมัยเรียนมหาวิทยาลัย มันเป็พืชเถาเลื้อยที่มักขึ้นตามป่าดิบชื้น รากของมันมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวและมีสรรพคุณเป็ยาอายุวัฒนะชั้นเลิศ แต่ปัญหา
คือ... ในยุคที่ป่าเริ่มถูกบุกเบิกทำไร่เลื่อนลอยแบบนี้ จะไปหาพญารากหอมอายุครึ่งศตวรรษได้จากที่ไหนในเวลาแค่สองวัน?
เขารู้จักสมุนไพรชนิดนี้จากตำราแพทย์แผนไทยสมัยเรียนมหาวิทยาลัย มันเป็พืชเถาเลื้อยที่มักขึ้นตามป่าดิบชื้น รากของมันมีกลิ่นหอมเฉพาะตัวและมีสรรพคุณเป็ยาอายุวัฒนะชั้นเลิศ แต่ปัญหาคือ... ในยุคที่ป่าเริ่มถูกบุกเบิกทำไร่เลื่อนลอยแบบนี้ จะไปหาพญารากหอมอายุครึ่งศตวรรษได้จากที่ไหนในเวลาแค่สองวัน?
“ภู เป็อะไรลูก ข้าวต้มไม่อร่อยเหรอ ทำหน้าเครียดเชียว” แม่ทักขึ้นเมื่อเห็นลูกชายนิ่งเงียบไป
ภูรีบดึงสติกลับมา “อ้อ เปล่าครับแม่ พอดีผมกำลังคิดแผนว่าจะปลูกอะไรเพิ่มดีน่ะครับ ข้าวต้มฝีมือแม่อร่อยเหมือนเดิมเลย” เขาตักข้าวต้มเข้าปากคำโตเพื่อกลบเกลื่อน
หลังจากกินข้าวเสร็จ ภูเริ่มวิเคราะห์หาเบาะแส การจะเดินดุ่มๆ เข้าป่าไปงมหาเองคงเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร เขา้า ‘ผู้รู้’ หรือ ‘คนในพื้นที่’ ที่คุ้นเคยกับป่าเขาละแวกนี้ดีที่สุด
ในหัวของเขาป๊อปอัปภาพของชายชราคนหนึ่งขึ้นมาทันที... ลุงพล เพื่อนบ้านที่เขาเพิ่งไปขอรื้อเศษไม้มาทำเล้าหมูนั่นเอง ลุงพลเป็พรานป่าเก่าแก่ที่ใช้ชีวิตคลุกคลีกับป่าต้าโหวซานมาั้แ่หนุ่มๆ ถ้าระแวกนี้มีสมุนไพรหายาก ลุงพลต้องเคยเห็นหรือรู้จักอย่างแน่นอน
ภูไม่รอช้า เขาหยิบย่ามผ้าใบเก่า ยัดกระบอกน้ำและมีดพร้าลงไป ก่อนจะเดินตรงไปที่บ้านของลุงพล
“ลุงพลครับ อยู่บ้านไหมครับ” ภูร้องเรียกหน้าแคร่ใต้ถุนบ้าน
ลุงพลในวัยหกสิบกว่าๆ กำลังนั่งเหลาตอกไม้ไผ่อยู่ แกเงยหน้าขึ้นมามองผ่านแว่นตากลมหนาเตอะ “อ้าว ไอ้ภู มีอะไรให้ลุงช่วยรึเปล่า เก้าอี้โยกที่เอ็งซ่อมให้นี่แน่นปั๋งดีจริงๆ ลุงนั่งสบายเลย”
ภูยิ้มรับ “ดีใจที่ลุงชอบครับ วันนี้ผมมีเื่อยากรบกวนถามลุงหน่อยครับ... ลุงพลพอจะรู้จักสมุนไพรที่ชื่อ ‘พญารากหอม’ ไหมครับ”
ลุงพลชะงักมือที่กำลังเหลาตอก คิ้วขมวดเข้าหากัน “พญารากหอมรึ... สมัยนี้หายากยิ่งกว่างมเข็มในคลองอีกนะลูก เอ็งจะเอาไปทำอะไรล่ะ มันเป็ยาแรง คนธรรมดาเขาไม่ค่อยใช้กันหรอก”
“คือ... ผมอ่านเจอในตำรายาเก่าน่ะครับ เห็นว่าสรรพคุณดี เลยอยากหามาต้มยาบำรุงให้แม่กินแก้ปวดหลังน่ะครับ” ภูอ้างเหตุผลความกตัญญู ซึ่งมักจะใช้ได้ผลเสมอในยุคนี้
ลุงพลถอนหายใจยาว มองภูด้วยสายตาประเมิน “ลุงเคยเห็นมันครั้งสุดท้ายก็เมื่อสิบกว่าปีก่อนนู่น... บน ยอดผาหินดำ ลึกเข้าไปในป่าต้าโหวซาน ทางมันชันและอันตรายมาก หินก็ลื่น เถาวัลย์ก็หนา ลุงว่าเอ็งอย่าไปเสี่ยงเลยลูก เดี๋ยวจะตกเขาตายเอาเปล่าๆ หาหญ้าหนวดแมวต้มให้แม่กินก็พอแล้วมั้ง”
คำตอบของลุงพลทำให้ภูใจเต้นแรง เบาะแสแรกมาแล้ว! ‘ยอดผาหินดำ’
“ลุงพลช่วยบอกทางไปคร่าวๆ ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมสัญญาวาจะระวังตัวให้มากที่สุด ถ้าดูแล้วอันตรายเกินไป ผมจะรีบถอยกลับมาทันทีครับ” ภูตื๊อต่อด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนและมุ่งมั่น
ลุงพลทนลูกตื๊อไม่ไหว บวกกับเห็นความกตัญญูของเด็กหนุ่ม แกจึงยอมหยิบกิ่งไม้มาขีดเขียนแผนที่คร่าวๆ บนพื้นดิน “จำไว้นะภู ทางขึ้นมันจะอยู่หลังดงไผ่สีสุก เอ็งต้องเดินเลาะลำธารสายเล็กๆ ไปจนสุดทาง แล้วจะเจอหน้าผาหินสีดำสนิท... ถ้าเอ็งจะไปจริงๆ ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม มีด เชือก แล้วก็ข้าวห่อด้วยล่ะ”
ภูจดจำแผนที่ในหัวอย่างแม่นยำ “ขอบคุณมากครับลุงพล ผมจะระวังตัวครับ!”
เขากลับมาที่บ้าน บอกแม่ว่าจะเข้าป่าไปหาของป่ามาแลกเงินสักหน่อย แม่บ่นด้วยความเป็ห่วงตามประสา แต่ก็ยอมแพ้ความดื้อดึงของภู ภูจัดเตรียมเสบียง (ที่แอบกดแลกข้าวเหนียวหมูปิ้งจากระบบมาตุนไว้) พร้อมน้ำดื่มและเชือกไนลอนเหนียวพิเศษ (จากระบบเช่นกัน) ใส่ย่าม
ยอดแต้มของเขาลดลงเหลือ 47 แต้มจากการเตรียมเสบียง แต่การลงทุนครั้งนี้มันคุ้มค่าแน่นอน
ภูสูดหายใจลึก มุ่งหน้าสู่ป่าต้าโหวซาน ภารกิจตามล่าหารากพญารากหอมอายุครึ่งศตวรรษ เพื่อแลกกับพิมพ์เขียวโรงเรือนอัจฉริยะ... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!
พงไพรต้าโหวซานในยุค 80 นั้นอุดมสมบูรณ์จนน่าเกรงขาม ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุมจนแสงแดดลอดลงมาได้เพียงรำไร ภูเดินเท้าตามแผนที่ของลุงพลมาได้เกือบสองชั่วโมง เสียงนกร้องสลับกับเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในสารคดีธรร
มชาติ
ในที่สุด เขาก็มาถึงด่านแรก... ลำธารหินลาด
11K
