ตอนที่ 20
“ท่านพ่อ ท่านแม่ เข้าบ้านกันเถอะเ้าค่ะ”จิวจิว รู้สึกหดหู่ยิ่งนัก รู้เลยว่าอีกหน่อยเื่ชวนปวดหัวต้องกลับมาอีกแน่ๆ ตัวลูกกลับไป อีกหน่อยตัวแม่ต้องมาเยือน พวกเธอก็คงทำได้เพียงตั้งรับให้ดีควรแข็งก็ต้องแข็ง จะยอมให้ง่ายๆไม่ได้อีกแล้ว
“ใช่ เข้าบ้านกันก่อน เอากระต่ายกับไก่ไปขังไว้ก่อนเดี๋ยวพรุ่งนี้ พ่อจะทำที่อยู่ให้พวกมันเอง”หยางหลงเห็นด้วยกับคำพูดของลูกสาวก่อนจะหันไปบอกลูกชายจัดการกับสัตว์พวกนั้น
“ท่านแม่ ข้าจะไปทำกับข้าวเย็น กับเสี่ยวหลินเองเ้าค่ะ”จิวจิวยิ้มให้มารดาเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของผู้เป็แม่
“ได้ พี่จะช่วยเ้าก่อไฟเอง”เสี่ยวหลินพยักหน้าแล้วเดินตามน้องสาวไป
“เนื้อแดดเดียวเราได้ที่แล้ววันนี้ข้าจะทอดเนื้ออร่อยๆให้กินกันนะเ้าคะ”จิวจิวที่เดินเข้าไปยังครัว ดึงถาดที่ตากเนื้อไว้มาพลิกดูดวงตาเป็ประกาย เมื่อคิดถึงรสชาติเนื้อทอด กับข้าวเหนียวร้อนๆจากที่ที่จากมา
“ได้ข้าจะติดไฟให้เ้าเองแล้วเราจะทำอะไรเพิ่มนอกจากทอดเนื้อล่ะ”เสี่ยวหลินรีบไปที่เตาหยิบไม้ และหินติดไฟ ติดไฟให้น้องสาว
“ข้าว่าจะทำน้ำแกงไก่ และเนื้อกระต่ายตุ๋นทำมากหน่อย เผื่อเ้าหยวนเป่าด้วยเ้าค่ะ”จิวจิวนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนตัดสินใจเลือกเมนูอาหารและไม่ลืมคิดถึงเ้าหนูนำโชคของนาง
“ได้ข้าจะช่วยเ้าเอง”เสี่ยวหลินพยักเห็นด้วยกับน้องสาว พร้อมกับรับเอาไก่กับกระต่ายที่น้องสาวเอาออกจากมิติยื่นมาให้
“เสี่ยวหลิน ส่งมาให้พ่อ เดี๋ยวพ่อจัดการให้เ้าเองหนังกระต่ายพวกนี้ พ่อจะเก็บไว้ให้พวกเ้าทำถุงมือไว้ใส่หน้าหนาวดีหรือไม่”หานตงที่เดินเข้ามาดูลูกๆรีบคว้าเอากระต่ายและไก่จากบุตรสาวไปถอนขนและถลกหนังให้ และนำเนื้อมาให้บุตรสาวทำอาหาร
“ดีเ้าค่ะ ท่านพ่อ หน้าหนาวปีนี้ น้องเล็กจะได้ไม่ต้องมือแข็งอีกแล้ว”เสี่ยวหลินตาเป็ประกายเมื่อคิดว่าถุงมือจะทำให้น้องสาวของเธอไม่ต้องทนหนาวเช่นทุกปีที่ผ่านมาแม้เธอกับน้องสาว จะอายุไล่เลี่ยกัน แต่น้องสาวกับตัวเล็กกว่าเธอมาก ถ้าไม่รู้คงคิดว่าอีกฝ่ายแค่ 5ขวบเท่านั้น เพราะขาดสารอาหาร ทำให้ร่างกายโตไม่สมวัยนั่นเอง
ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมของเนื้อทอดก็ฟุ้งกระจายไปทั่วเรียกน้ำย่อยในกระเพาะแต่ละคนได้ดีนัก ตามด้วยกลิ่นเนื้อตุ๋นที่จิวจิวใส่เครื่องเทศลงไปเยอะส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายไหลยิ่งนัก หยางหลงยืนเกาะประตูห้องครัวแอบโผล่หน้าเข้าไปมอง มือเล็กๆยกขึ้นลอบเช็ดน้ำลายหลายครั้งโดยมีเ้าหยวนเป่าเกาะอยู่บนหัว น้ำลายไหลยืดอยู่เช่นกัน
“น้องเล็กเ้าทำอะไรกินน่ะ กินหอมมากเลย”หยางหลงถามน้องสาวอย่างขัดเขินมือเล็กลูบท้องที่ส่งเสียงโครกครากไม่ยอมหยุดของตัวเองไปพลางๆ
“พี่รอง อีกเดี๋ยวจะเสร็จแล้ว รอข้าวสุกก็กินได้แล้ว”จิวจิวมองพี่ชายที่ทนความหอมยั่วยวนไม่ไหว ต้องวิ่งมาเกาะประตูครัวสูดความหอมอย่างอดใจไม่อยู่ตามด้วยเ้าหยวนเป่า ที่ช่างรู้เวลาเสียจริง ร่างกลมๆวิ่งไปเกาะไหล่ของจิวจิวอย่างประจบเมื่อเห็นของกินอร่อยตรงหน้า
“เ้าห้ามลืมส่วนแบ่งของข้าเด็ดขาดนะ”หยวนเป่าส่งเสียงเตือนจิวจิวด้วยร้อนใจ กลัวว่านางจะลืม
“แน่นอน ข้าไม่มีทางลืม ส่วนแบ่งของเ้าข้ายกกระต่ายกับไก่อย่างล่ะครึ่งตัวไปเลย”จิวจิว ตอบอย่างใจป้ำ ต้องตอบแทนมันอย่างดีเพราะสิ่งที่มันนำมาให้ในวันนี้ มหาศาลจริงๆ
“แล้วเนื้อแดดเดียวนั่นล่ะ”หยวนเป่ารีบแย้งตาเป็ประกายมองไปยังจานเนื้อทอดนั่น ก็เ้าเนื้อนั่นช่างหอมยั่วยวนเสียจริง
“ห๊ะ นั่นเ้าก็จะเอาด้วยรึ พุงเ้าจะไม่แตกก่อนรึถ้ากินหมด”จิวจิวกลอกตาเมื่อเ้าตัวอ้วนไม่ยอมพลาดแม้แต่เมนูเดียว
“ข้าจะกิน”หยวนเป่าโดดโหย่งบนไหล่เล็กราวกับเด็กน้อยโดนขัดใจทำเอาจิวจิวหมดคำพูด
“ก็ได้ๆให้เ้า”จิวจิวยอมแพ้ในที่สุดจำต้องหาจานมาแบ่งส่วนของมันเพิ่ม นั่นแหละเ้าหนูตัวร้ายนั้นถึงยอมสงบ
“ท่านแม่ บุกเข้าไปเลยเ้าค่ะ พวกมันอยู่ข้างในบ้าน”หานอวี่ พยุงมารดาเดินเข้ามาในลานบ้านที่เงียบสงบ
“โอ๊ะ กลิ่นหอมมากเลย ต้องเป็กลิ่นเนื้อแน่ๆ”สะใภ้รองสูดดมกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากตัวบ้านทำให้เธอแทบอยากจะกราดเข้าไปเพื่อดูให้ชัดๆ
“เ้าใหญ่ออกมาเดี๋ยวนี้”นางหลี่ตะแบ็งเสียงอันดังลั่นเข้าไปในบ้าน ั้แ่ลูกสาวกลับไปฟ้องว่าบ้านนี้จับกระต่ายกับไก่มาได้แล้วไม่ยอมแบ่งให้บ้านใหญ่ นางก็โกรธเป็ฟืนเป็ไฟ มีสิทธิ์อันใดกินเนื้อ มันควรจะเป็ของครอบครัวเธอทั้งหมดต่างหากแต่ก่อนหานตงไม่ว่าจะทำงานได้เงินกี่ตำลึงก็ต้องให้เธอ จับสัตว์ป่าได้ ก็ต้องส่งให้เธอแล้วครั้งนี้กล้างุบงิบของๆเธออย่างนั้นหรือ
“ท่านแม่ มีอะไรอย่างนั้นหรือ”หานตงพร้อมภรรยาและลูกๆเปิดประตูออกมา เห็นมารดาเลี้ยง น้องสาว และสะใภ้รอง ยืนหน้าตาบึ้งตึงอยู่ลานบ้าน
“เ้ายังมีหน้ามาถามอีกอย่างนั้นรึ ไปเอากระต่ายกับไก่ทั้งหมดออกมาให้ข้า”นางหลี่ เมื่อเห็นลูกเลี้ยงโผล่หัวออกมา ก็จัดการชี้นิ้วสั่งอยางเผด็จการทันที
“ใช่ ทั้งหมดนะพี่ใหญ่ ให้พวกข้าั้แ่แรกก็ดีแล้วอย่างน้อยพวกเ้าก็ยังเหลือให้ได้กินบ้าง คราวนี้เป็ยังไงล่ะ หึ”สะใภ้รองซูลี่ยิ้มเยาะอย่างสะใจ คิดถึงกระต่ายกับไก่อ้วนๆพวกนั้นแล้ว น้ำลายแทบไหล หวังว่าท่านแม่จะแบ่งไว้ทำอาหารบ้างไม่ใช่เอาไปขายเสียหมดเช่นทุกครั้ง
“ท่านพี่”หลันฮวาเกาะแขนสามีหน้าเสีย หากพวกเขาเอาไปทั้งหมดแล้วลูกๆของนางจะอย่างไรลูกๆต้องเสียใจมากแน่ๆ เพราะพวกเขาตั้งใจจะนำไก่กับกระต่ายพวกนั้นกลับมาเลี้ยงหานตง ตบมือภรรยาที่เกาะที่แขนเขาเบาๆอย่างปลอบใจ
“ท่านแม่ สัตว์พวกนั้น พวกข้าเป็คนจับมาและเด็กๆ้าเลี้ยงมัน คงให้ท่านไม่ได้”หานตง พยายามพูดอย่างใจเย็น แต่ใบหน้าเคร่งเครียด
“ท่านแม่ ดูพี่ใหญ่สิ ช่างอกตัญญูต่อท่านเสียจริง”หานอวี่คอยยุยงมารดาให้จัดการกับพี่ใหญ่ไม่ยอมหยุด
“อกตัญญู เลี้ยงเสียข้าวสุกเสียจริง”นางหลี่คำรามลั่นร่างสั่นเทิ้ม ด้วยความไม่พอใจ ที่อีกฝ่ายไม่ยอมตามใจเธอ
“ท่านแม่ ท่านกลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านควรมา”หานตงพยายามใจเย็นอย่างที่สุดแม้เขาจะไม่พอใจเป็อย่างมากก็ตาม
“ถ้าอยากให้ข้ากลับ ก็ไปเอาของมา ไม่อย่างนั้นจะด่าประจานเ้าอยู่ตรงนี้แหละ”นางหลี่เสียงแข็งใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ กระต่ายสามตัว ไก่อีกสามตัว ต้องทำเงินได้มากพอสมควรเธอจะปล่อยให้มันหลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด
“ท่านย่า ท่านทำตัวอย่างนี้ไม่ระอายแก่ใจบ้างหรือ พวกข้าแยกบ้านออกมาแล้วท่านยังจะตามรังครวญไม่เลิกราอีกหรือ”จิวจิว เหลืออดเต็มที เดิมพ่อกับแม่ไม่้าให้พวกนางออกมาแต่จะให้นั่งฟังอยู่ด้านในเฉยๆ มันอดใจไม่ไหว จนต้องพากันออกมาในที่สุด
“ยัยเด็กสารเลว ปากดีจริงๆนะ หลันฮวาเ้าสั่งสอนลูกมาแบบนี้รึ”นางหลี่คำรามด้วยความโกรธ เมื่อถูกนังเด็กน้อยด่าว่า
“ก็เหมือนท่านที่สอนอาหญิงนั่นแหละเ้าค่ะสอนได้ไร้ยางอายเหมือนท่านจริงๆ”เสี่ยวหลินก็ไม่ยอมแพ้ ใครจะมาว่าแม่ของนางไม่ได้ นางต้องสวนกลับเสียบ้างอดทนมาเยอะแล้ว
“กรี๊ด นังเด็กไม่รู้จักเคารพผู้าุโข้าเป็อาของพวกแกนะ”หานอวี่ กรีดร้อง เมื่อถูกหลานๆด่า จิวจิวก็มองเสี่ยวหลินตาโตไม่คิดว่าพี่สาวนางจะได้ด่าคนได้เจ็บแสบเสียจริง
“หยุดนะ เ้าจะทำอะไรลูกข้า”หลันฮวารีบผละออกจากข้างกายสามีไปยืนประจัญหน้ากับหานอวี่ที่ปรี่เข้าหาลูกสาวของนางทั้งสอง
“ข้าก็จะสั่งสอนพวกมันแทนแม่อย่างเ้าอย่างไรเล่า”หานอวี่โกรธจนหน้ามืดไม่สนใจพี่ชาย ที่เธอเคยเกรงใจเลยสักนิด ตรงเข้าไปหมายจะกระชากแขนเสี่ยวหลิน แต่ถูกหลันฮวาปัดออกอย่างแรงทำให้ร่างนั่นเสียหลักล้มลง
“กรี๊ด เ้ากล้าทำร้ายลูกข้าอย่างนั้นรึข้าจะสู้ตายกับเ้า”นางหลี่ที่เห็นลูกสาวล้มลง รีบเดินเข้าหาสะใภ้ใหญ่ ยกมือหนาๆขึ้นเตรียมตบลงไปยังใบหน้าของสะใภ้ที่เธอรังเกียจ
“หยุดนะ”หานตงคว้ามือแม่เลี้ยงได้ทันและรีบผลักร่างสูงวัยออก ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ทำร้ายภรรยาของเขา หานตงหน้ามืดครึมเมื่อคิดว่าภรรยาและลูกคงถูกรังแกแบบนี้ ลับหลังเขาทุกครั้งเป็แน่
“เ้ากล้าทำร้ายข้ารึ เ้าคนเนรคุณ คนอกตัญญู”นางหลี่กรีดร้อง ชี้หน้าด่าหานตงด้วยความโมโหดีที่สะใภ้รองมารับร่างของเธอไว้ทัน ตอนที่ถูกหานตงผลักออกมาไม่อย่างนั้นเธอคงล้มคว่ำไปแล้ว ทำเอานางหลี่โกรธจนหน้ามืด
“พี่ใหญ่ท่านกล้าลงมือกับท่านแม่อย่างนั้นหรือ”หานอวี่ลุกขึ้นมายืนข้างมารดาจ้องมองพี่ชายต่างมารดาและพี่สะใภ้ใหญ่อย่างโกรธแค้น ไม่คิดว่าพี่ใหญ่และภรรยาที่เคยอ่อนแอตลอดจะกล้าทำรุนแรงกับพวกนางและมารดา
“เป็พวกเ้าที่มาหาเื่ก่อนอย่าให้ข้าหมดความอดทน ออกไปได้แล้ว”หานตงโกรธจนตัวสั่น ตวาดลั่น ชี้นิ้วไล่ เขาไม่รู้ว่าทำไมคนพวกนี้ถึงดื้อด้านได้ขนาดนี้อีกอย่างทั้งหมดเป็ผู้หญิง เขาจะทำอะไรรุนแรงมากไปก็ไม่ได้
“เ้า...เ้ากล้าไล่ข้าอย่างนั้นหรือ”นางหลี่ชี้หน้าหานตงเต้นเร่า ๆอย่างไม่อยากเชื่อ คนที่เคยว่าง่ายพูดง่าย กลายเป็แข็งกร้าวั้แ่เมื่อไหร่กัน
“ท่านย่า พวกข้าแยกบ้านออกมาแล้ว เข้าใจความหมายของการแยกบ้านหรือไหมเ้าคะ”จิวจิวขมวดคิ้วยุ่งมองกลุ่มคนตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย
“หากท่านย่าไม่เข้าใจ ข้าจะบอกให้นั่นหมายถึง ตอนนี้ครอบครัวข้ากับครอบครัวท่าน ไม่เกี่ยวข้องกัน ต่างคนต่างอยู่สัตว์หรือเงินทองที่หาได้ ก็เป็ของบ้านใครบ้านมันไม่เกี่ยวข้องกัน พวกข้าให้สิ่งของตามที่ระบุไว้ในใบสัญญาแยกบ้านแก่พวกท่านทุกปีเพื่อแสดงความกตัญญูเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นไม่จำเป็ต้องให้อีกแล้วท่านเข้าใจไหม ท่านย่า ท่านอาหญิง สะใภ้รอง”จิวจิวกล่าวอย่างยืดยาว ให้กลุ่มคนตรงหน้าฟังชัดทำเอาหญิงต่างวัยทำสามแสดงเปลี่ยนสีหน้าไปมา
“พวกเ้าจะรังแกข้าอย่างนั้นรึ โฮ ฮือ ๆ ๆ สารเลวกันทั้งบ้าน ข้าเพียงอยากกินเนื้อเท่านั้นก็ไม่ยอมให้ข้า อกตัญญู”นางหลี่เมื่อได้ฟังก็ถึงกับชงัก เมื่อไม่รู้จะเถียงยังไง นางจึงเลือกใช้ไม้ตายทุ่มตัวลงที่พื้นร้องไห้ฟูมฟายออกมา ทำไมนางจะไม่รู้ แต่พอรู้ว่าครอบครัวนี้ได้กินเนื้อนางก็ยอมรับไม่ได้ มันจะอยู่ดีกินดีกว่าครอบครัวนางได้ยังไง
นางรู้ว่าหานตงเป็คนที่ขยัน และมีฝีมือไม่น้อยแต่ก่อนเขาล่าเนื้อมาได้ไม่น้อย สร้างรายได้ให้นางเป็กอบเป็กำ แต่ตอนนี้ ไม่มีเนื้อมาให้นางเอาไปขายอีกแล้วลูกชายกับเฒ่าหาน ก็ล่าสัตว์ไม่เก่ง ไหนจะออกเรืออีก ปลาที่ได้ก็น้อยกว่าตอนที่หานตงอยู่ยิ่งคิดนางยิ่งแค้น นางสูญเสียเงินไปไม่ไช่น้อยๆ ที่ปล่อยให้หานตงแยกบ้านออกมา แล้วนางจะเอาเงินที่ไหนไปส่งเป็ค่าเล่าเรียนของเฉินฟงลูกชายคนที่สามที่เรียนอยู่ในเมืองของนางกันเล่า
เสียงร้องไห้ฟูมฟายของนางหลี่ดังลั่น ทำเอาครอบครัวหานทำหน้าไม่ถูก เมื่ออีกฝ่ายมาไม้นี้ จิวจิวทำหน้าเหนื่อยหน่าย ทำไมคนแก่ถึงได้ดื้อด้านเยี่ยงนี้จัดการยากเสียจริง มองอาหญิงและสะใภ้รองที่ยิ้มเย้ยหยันให้ครอบครัวเธอ ราวกับมั่นใจว่าตัวเองจะเป็ฝ่ายชนะเมื่อนางหลี่เลือกใช้ท่าไม้ตาย
“พี่ใหญ่ ท่านทำท่านแม่ร้องไห้ ขนาดนี้แล้วยังไม่รีบไปเอากระต่ายกับไก่มาให้ท่านแม่อีก”หานอวี่ ตวาดลั่นใส่พี่ชายที่ยังยืนนิ่งไม่ยอมขยับ
“เอาล่ะๆ ไม่รบกวนพี่ใหญ่ เดี๋ยวข้าไปหยิบเอง”สะใภ้รองทำท่าห้ามปรามก่อนจะเอ่ยเหมือนจะหวังดี และเดินยิ้มกริ่มเข้าไปยังครัว ที่มีกลิ่นหอมโชยออกมาไม่หยุดจนเธอแทบอดจนไม่ไหวแล้ว
“อ๊ะ ว้าย หนู กรี๊ด”จู่ๆร่างอวบอ้วนก็หยุดชะงักเมื่อมีบางอย่างวิ่งตรงมายังนาง ก่อนที่มันจะะโเกาะกระโปรง และไต่ขึ้นไปวิ่งเล่นบนตัวนางเท่านั้นล่ะ ร่างอวบอ้วนก็ะโโหย่งด้วยความใ มืออวบตบไปตามลำตัวส่งเสียงกรีดร้องตลอดเวลา
“อวี่เออร์ ช่วยข้าด้วย เอามันออกไปนะโอ้ยมันกัดข้าด้วย”สะใภ้รองกรีดร้องวิ่งไปหาหานอวี่ เพื่อให้ช่วยเหลือนางหลี่กับหานอวี่ต่างผงะด้วยกันทั้งคู่ ลืมแม้แต่จะส่งเสียงร้องไห้
“ว้าย สะใภ้รอง เ้าอย่างเข้ามานะ ไปไกลๆเลย”นางหลี่ใผวาลุกขึ้นยืน วิ่งหนีไปกอดกันกลมอยู่กับลูกสาว มองสะใภ้รองที่วุ่นวายไล่หนูด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“โอ้ย ท่านแม่ ช่วยข้าด้วยมันกัดข้า”ท่าทางตะครุบไปตามตัวของสะใภ้รองกับเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ทำให้นางหลี่มองซ้ายขวา เจอไม้ไผ่ท่อนหนึ่ง ขนาดกำลังเหมาะมือนางคว้าไว้ในมือและรีบตรงหลี่ไปยังซูลี่ ที่ยังสาละวนจับหนูอยู่ทันที
“สะใภ้รองเ้าอยู่นิ่งๆ ข้าเจอมันแล้ว”นางหลี่ร้องสั่งเมื่อเห็นเ้าหนูตัวอ้วนนั่นขึ้นไปนั่งอยู่บนหัวลูกสะใภ้ ซูลี่หยุดชะงัก เหลือบขึ้นของเ้าหนูบนหัวเธอ
“ว้าย”ซูลี่ตาเหลือกค้าง เมื่อเหลือบเห็นท่อนไม้ในมือแม่สามี เมื่อเห็นแม่สามีฟาดไม้ลงมา นางก็ร้องลั่นด้วยความใ
“โป๊ก โอ้ย”เสียงร้องด้วยความเ็ปเมื่อไม้ที่ฟาดลงไป โดนเข้าเต็มๆ ที่หัวของนาง ไหนเลยจะเห็นแม้แต่ร่องรอยของเ้าหนูตัวนั่นสะใภ้รอง ยกมือกุมหัว น้ำเหนียวๆไหลออกมาเปื้อนที่มือ
“กรี๊ด เื เฮือก”สะใภ้รองกรี๊ดลั่นตาเหลือกค้าง ก่อนจะหงายหลังล้มลง สลบเหมือดไปในทันที ครอบครัวหาน มองทั้งหมดมองดูด้วยความตกตลึงตาเบิกค้างเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า จิวจิวกลั้นขำสุดฤทธิ์ ไม่ให้เผลอหลุดเสียงหัวเราะออกไปแอบยกนิ้วชมเ้าหยวนเป่าที่วิ่งกลับมาเกาะที่ไหล่นางไม่หยุด สงสัยต้องเพิ่มรางวัลให้มันอีกทำให้ดีมาก
1K
