กลับบ้านไม่ได้—-กุมภาพันธ์ 2020
ครบกำหนดต้องกลับแล้ว แต่ข่าวรายงานหนักมากเอเชียทุกพื้นที่ถูกโจมตีด้วยไวรัสสายพันธ์ใหม่ ผู้คนติดกันเยอะมากมาย จำนวนผู้ติดเชื้อและล้มตายเพิ่มขึ้นทุกวัน แม่ลิกับพ่อลิไม่กล้าพาลิกลับผ่านญี่ปุ่นเลย่นี้ ปรึกษาหมอแล้วด้วย ทุกคนลงความเห็นว่ารอหน่อยให้ผ่านตรุษจีนไปก่อน ่ตรุษจีน คนจีน เที่ยวกันเยอะ สนามบินต่างๆไม่ปลอดภัย อาจจะได้รับเชื้อตัวนี้ได้ เราเลยตัดสินใจเลื่อนตั๋วออกไปอีกสองอาทิตย์เพื่อดูสถานการณ์
แต่ยิ่งผ่านไปจำนวนผู้ติดเชื้อยิ่งมากขึ้น ขยายวงกว้างมากขึ้น แม่เริ่มใจไม่ดีกลัวจะติดอยู่ที่เมกาแล้วจะยืดยาว แต่พ่อยังเห็นว่าเอาอยู่ ประกอบกับความเป็เทคโนโลยีและไฮเทค ไฮยีนส์ แม่ลิก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร แต่ในใจก็เริ่มกลัวๆ กลัวเหมือนลางสังหรณ์ที่ตัวเองคิด ตะหงิดๆ
มีนาคม หาตั๋วบินกลับได้ แต่บินอ้อมไปยุโรป ศิริชั่วโมงบินรวม 40ชม 25-30 นี้ก็จะไม่รอดแล้ว 40เลยเหรอวะ แต่มันดูไม่มีทางอื่น เอาก็เอาวะ ดีกว่าไม่ได้ไป เตรียมลุยแระ ลิสู้ๆนะลูก
หนึ่งอาทิตย์ก่อนกำหนดบิน ไวรัสบุกยุโรป ตีเมืองแตกราบคาบเป็หน้ากลอง ฝันสลายดอกฝ้าเมืองเลย ต้องเลื่อนตั๋วไม่มีกำหนดอีกรอบ
แม่ตะหงิดรัวๆ เริ่มใจคอไม่ดีเลย กินไม่อร่อย มันต้องแวะมาที่นี่แน่ๆ (หมายถึงเ้าโควิด) เอาไงดี อยู่กับที่น่าจะปลอดภัยสุด หรือเปล่า?? ละถ้ามาจะทำไงดี
การที่เราเคยทำอะไรต่างๆ ได้ด้วยตัวเอง ไปหาหมอได้ ขับรถได้ อ่านออกเขียนได้แย้งเป็ ในภาษาในวัฒนธรรมที่เราถนัด พอต้องไปตกอยู่ในสภาพที่ช่วยตัวเองไม่ได้ ความกังวลมันจะเพิ่มทวีคูณอย่างรวดเร็ว และยิ่งมีห่วงต้องดูแลอีก ยิ่งเครียดไปกันใหญ่ กังวลตลอดเวลา ถ้าพ่อลิป่วยจะทำไง แล้วถ้าลิป่วยต้องหาหมอที่ไหน ลุงอาจจะเป็คนพื้นที่ แต่ลุงมาอยู่ไทยสิบสี่สิบห้าปีแล้ว และการมีลูกคือสิ่งใหม่มาก ลุงไม่มีข้อมูลใดๆเลย เราหาข้อมูลพร้อมกัน
คนที่พึ่งพิงได้สุดตอนนี้คือลุงจิมป์ กับป้าแคธี่ เพราะมีหลานๆวัยเด็ก แต่การนัดหมอที่เมกา แตกต่างจากไทย ต้องนัดล่วงหน้า ไม่นัดไปไม่ได้ ยิ่ง่โรคระบาด คนไข้ใหม่หาหมอยากมาก มีแต่ Urgent care ซึ่งคนป่วยอาการเยอะๆแล้ว จะไปกัน เราก็ไม่กล้าไป กลัวได้โรคอื่นเป็ของแถมกลับมา...ยิ่งกังวลยิ่งฟุ้งซ่าน ยิ่งฟุ้งซ่านยิ่งกังวล ยิ่งกังวลยิ่งหวาดกลัว...
ตอนนี้ กังวลมากขึ้น อนาคตดูไม่ค่อยสดใสเสียแล้วแบตเตอรี่ความหวังในใจเริ่มลดลงเหลือสามขีด ????
345
