.... ห้องเรียนกายวิภาคศาสตร์ สถาบันโซฮาร์....
ซวนหยางเยว่ซินและสองแฝดเดินเข้าไปในห้องเรียนขนาดใหญ่ที่บรรจุนักศึกษาได้หลายร้อยคนห้องกว้างบุผนังสีขาวขุ่นนั้นมีลักษณะเป็แอ่งครึ่งวงกลม นักศึกษาทุกคนจะนั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งลดหลั่นกันลงมาคล้ายขั้นบันไดและจะมีบรอดเลคเชอร์แบบสามมิติวางไว้บนโต๊ะให้ด้วยด้านหน้าสุดของห้องเรียนมีเครื่องฉายโฮโลแกรมขนาดใหญ่ที่บรรดาศาสตราจารย์ใช้เพื่อเป็สื่อการสอนถือเป็วิทยาการด้านการศึกษาที่ค่อนข้างก้าวหน้าในยุคปัจจุบัน
สี่หนุ่มเดินเข้ามานั่งตรงกลางของห้องเรียนเหมือนอย่างเคยเพราะเยว่ซินไม่ยอมไปนั่งด้านหลังสุดของห้องและซวนหยางก็ไม่ยอมไปนั่งด้านหน้าสุดของห้องนั่นเองสองแฝดก็เลยตัดปัญหาวุ่นวายนั้นด้วยการให้พวกเขามานั่งตรงกลางเพื่อที่ซวนหยางจะได้แอบนอนหลับ ส่วนเยว่ซินก็จะได้ตั้งใจเรียนแบบวินๆด้วยกันทั้งคู่
“ให้ตายเถอะเปิดเทอมใหม่ปุ๊บก็อัดวิชาการปั๊บเลยหรอ”
“จะไม่ให้นักศึกษามีเวลาว่างกันเลยหรือไง”สองแฝดบ่นด้วยความอ่อนล้า และเห็นว่าเยว่ซินกำลังดึง..มาร์ค..ปากกาสำหรับเลคเชอร์แบบสามมิติออกมาจากกระเป๋าด้วยความกระตือรือร้น
“ทำยังไงถึงจะดีดแบบอาเยว่ได้นะ”
“นั่นน่ะสิ”
“ก็นี่เป็วิชากายวิภาคขั้นสูงนี่พวกเรายังไม่เคยเรียนวิชานี้มาก่อน พวกนายควรจะตั้งใจเรียนวิชานี้กันนะ”
“เราชอบเรียนจากของจริงมากกว่า”
“ช่ายเนื้อนมไข่ยังไงก็ต้องใช้มือััสิถึงจะรู้ให้มาเรียนแต่ทฤษฎีไม่มีภาคปฏิบัติแบบนี้ น่าเบื่อออก”เยว่ซินเอามือทุบสองแฝดทั้งใบหน้าแดงเข้ม ทำให้ซวนหยางหัวเราะออกมาด้วยความตลก ในกลุ่มหนุ่มหล่อสามคนกับคนแคะหนึ่งคนนี้มีแต่เยว่ซินคนเดียวนี่แหละ...ที่ทนฟังเื่ลามกไม่ได้
ไม่นานนักศาสตราจารย์สาวสุดเซ็กซี่คนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องทุกคนเงียบเสียงลงเมื่อเห็นเธอวางดีการ์ดของเธอลงบนโต๊ะกระจกใสเธอเป็อัลฟ่าสาวที่มีดวงตาแวววาวราวกับนางเสือร้ายเรือนผมสีทองสว่างไสวและแต่งตัวด้วยชุดหนังรัดรูปสีแดงเข้มตัดกับผิวกายขาวผ่องของเธอน่ามองความเซ็กซี่ของเธอทำเอาหนุ่มๆ ในห้องต่างก็เคลิบเคลิ้มกันไปหมด
“ยินดีต้อนรับนักศึกษาทุกคนเข้าสู่เทอมใหม่ของโซฮาร์ ฉันคือ เป่ยอ้ายฉิง และฉันจะเป็คนพาพวกเธอด่ำดิ่งสู่ห้วงสรีระที่น่าหลงใหลในเผ่าพันธุ์มนุษย์”เสียงเป่าปากวี้ดวิ้วของหนุ่มๆดังลั่นขึ้นทันทีเมื่อเธอพูดจบดูเหมือนซวนหยางที่กำลังตั้งอกตั้งใจนอนจะลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะความตื่นเต้นด้วยเหมือนกัน
“นี่คือวิชากายวิภาคศาสตร์ระดับสูงที่จะมีเรียนเพียงแค่นักศึกษาปีสุดท้ายในโซฮาร์เท่านั้น เพราะอะไรรู้หรือเปล่า”ทุกคนส่ายหน้าด้วยความสงสัย
“เพราะอายุ 25 ปีเป็่เวลาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการสืบพันธุ์ยังไงล่ะ”คำพูดตรงไปตรงมาของเธอทำเอาเืกำเดาหนุ่มๆแทบพุ่งออกมาในขณะที่สาวๆพากันอายจนหน้าแดงไปหมดซวนหยางกับสองแฝดเป่าปากหัวเราะด้วยความถูกอกถูกใจ แถมยังพูดว่าคัมภีร์เบิกเนตรที่สะสมสกิลกันไว้จะได้งัดออกมาใช้ซะทีในขณะที่ซวนหยางกำลังหัวเราะอยู่กับเพื่อนๆร่างสูงก็รู้สึกได้ถึงความผิดปรกติบางอย่าง
“กลิ่นนั่นอีกแล้ว??” อัลฟ่าหนุ่มสูดจมูกเบาๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นดอกไม้หอมละมุนจางๆเขาหันไปมองเยว่ซินที่นั่งอยู่ข้างๆดูเหมือนแก้มบางรกหนวดเครานั้นจะกำลังแดงเข้มเพราะความอายอยู่
“กำลังอายงั้นหรอ??” ซวนหยางนึกในใจด้วยความสงสัย
“วันนี้เราจะมาพูดถึง สรีระวิทยาที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงระหว่าง อัลฟ่าชายหญิงเบต้าชายหญิง โอเมก้าชายหญิง...และ...โอเมก้าชายพิเศษ”ทุกคนขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินแบบนั้นพร้อมกับที่ศาสตราจารย์สาวเริ่มฉายภาพโฮโลแกรม
“อู้ว!!! แม่!!! จ๊าว..ว..ว!!!” เสียงร้องของทุกคนดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นภาพโฮโลแกรมแบบสามมิติที่เปลือยเปล่าชัดเจนไปจนถึงกระดูกของมนุษย์เพศชายและเพศหญิงเยว่ซินไม่รู้จะเอาตาของตัวเองไปวางไว้ตรงไหนเลย ถ้าไม่เรียนก็กลัวว่าจะสอบไม่ได้แต่ถ้าจะให้ดูภาพที่ศาสตราจารย์ฉายอยู่ มันก็ออกจะน่าอายไปหน่อยยิ่งเขาอาย...ร่างกายก็ยิ่งผลิตฟีโรโมนกลิ่นดอกไม้หอมกรุ่นออกมาอย่างชัดเจน
“ก็อย่างที่ทุกคนทราบมนุษย์บนโลกของเราถูกแบ่งออกเป็ 3เผ่าพันธุ์ตามระดับชั้นฮอร์โมนและค่าเืในร่างกาย ได้แก่ อัลฟ่า โอเมก้า และเบต้า ซึ่งทั้งสามเผ่าพันธุ์ก็มีสายพันธุ์ของตัวเองแยกออกไปอีกซึ่งส่วนมากแล้วจะแบ่งตามถิ่นที่อยู่อาศัย” ทุกคนพยักหน้าเข้าใจ
“ฉันจะเริ่มที่เบต้าก่อน ไหน...ใครอยากแสดงตัวบ้าง”สองแฝดรีบยกมือขึ้นทันที และนักศึกษาชายหญิงอีกหลายคนก็ยกมือขึ้นมาด้วยเช่นกันศาสตราจารย์สาวเผยรอยยิ้มสุดเซ็กซี่ออกมาก่อนจะพูดว่า
“ฉันเคยนอนกับเบต้าด้วยนะ ร้อนแรงอย่าบอกใครเลยล่ะ”
“โอ้ว!!! พระเ้า เืกำเดาจะพุ่ง!!!”สองแฝดหันไปแปะมือกันด้วยความชอบใจในขณะที่หนุ่มๆอีกหลายคนก็กำลังส่งเสียงร้องออกมาจนดังลั่นห้องไปหมดเช่นกัน
“เอาล่ะ ก็อย่างที่ทุกคนพอจะรู้มาบ้างเบต้าเป็เผ่าพันธุ์ที่ตรงไปตรงมาอย่างที่สุดและเป็เพียงเผ่าพันธุ์เดียวของมนุษย์ที่ไม่มีสายพันธุ์แยกออกไปพวกเขาแทบจะไม่มีอะไรให้กังวลใจในสรีระของตนเองเลยถือเป็ต้นแบบของมนุษย์ที่เรียบง่ายที่สุดตามธรรมชาติเบต้าเพศชายไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ เบต้าเพศหญิงสามารถตั้งครรภ์ได้ฟีโรโมนของพวกเขาถูกผลิตออกมาจากร่างกายอย่างไม่ซับซ้อน และไม่มีอาการฮีทที่รุนแรงด้วย”
“ผมว่าผมเคยฮีทนะครับ”
“นั่นสิ ค่อนข้างรุนแรงเลยล่ะครับ” สองแฝดว่า ทำเอาหนุ่มๆเบต้าในห้องเห็นด้วยกับเขากันหมด
“อันนั้นเรียกว่าความหื่นจ๊ะ”
“ฮ่าๆๆๆ”หนุ่มสาวในห้องพากันหัวเราะด้วยความตลกเมื่อเห็นสองแฝดทำหน้าจ๋อยสนิทขนาดนั้นศาสตราจารย์เป่ยอ้ายฉิงยิ้มให้ทุกคน ก่อนจะเปิดภาพข้อมูลร่างกายของเบต้าขึ้น
“เมื่อเข้าสู่่วัยรุ่นเพศชายจะแสดงความ้าทางเพศของตนเองออกมาอย่างชัดเจนโดยไร้ซึ่งยางอายสิ่งเ่าั้ถือเป็เื่ปรกติ ไม่นับว่าเป็การฮีทที่รุนแรงแต่อย่างใด”
“แล้วการฮีทที่รุนแรงคืออะไรคะ” นักศึกษาคนหนึ่งถามขึ้น
“การฮีทที่รุนแรงจะเกิดขึ้นกับอัลฟ่าและโอเมก้าเท่านั้น ซึ่งเราจะมาดูกัน.....ตอนนี้”เธอใช้ปลายนิ้วปัดภาพโฮโลแกรมให้เปลี่ยนใหม่ทำเอาเหล่าผู้ชายดิบเถื่อนในห้องถึงกับกระทืบเท้าโห่ร้องด้วยความชอบใจ เยว่ซินแทบจะเอาหน้ามุดพื้นดินหนีเพราะความอายทำไมวิชากายวิภาคศาสตร์ของโซฮาร์ในปีที่สี่มันถึงได้ชัดเจนสมจริงอะไรขนาดนี้กันล่ะเนี่ย
“ใจเย็นๆ ทุกคน ตั้งสติกันหน่อย”ศาสตราจารย์สาวปรบมือเสียงดังเพื่อดึงสติหนุ่มๆในห้องเพราะภาพโฮโลแกรมอันใหม่ของเธอเป็ภาพร่างกายเปลือยเปล่าของชายหญิงคู่หนึ่งที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยแม้แต่ชิ้นเดียวแถมยังเห็นผิวเนื้อและอวัยวะซ่อนเร้นในร่างกายทุกส่วนอย่างชัดเจนอีกด้วย
“นี่คือสรีระของอัลฟ่าหนึ่งในเผ่าพันธุ์ของมนุษย์ที่ได้รับสมยานามว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลกอัลฟ่านั้นมีหลายสายพันธุ์ เริ่มั้แ่สายพันธุ์ธรรมดาไปจนถึงสายพันธุ์หายากโครงสร้างร่างกายของอัลฟ่านั้นแข็งแกร่งและงดงาม ยิ่งเป็อัลฟ่าเพศชายก็จะยิ่งแข็งแรงว่องไวเรียกว่าทั้งอึดและถึกจนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเลยล่ะ”ซวนหยางกับสองแฝดหัวเราะร่วนด้วยความถูกใจ ในขณะที่เยว่ซินกำลังงงอยู่
“หมายถึงการทำงานหรอคะ??” นักศึกษาคนหนึ่งถามขึ้น ศาสตราจารย์สาวก็เลยหันมาส่งยิ้มให้เธอ
“หมายถึงการผสมพันธุ์จ๊ะ” เสียงโห่ร้องของอัลฟ่าหนุ่มดังสนั่นลั่นห้องไปหมดหนึ่งในนั้นต้องมีซวนหยางรวมอยู่ด้วยโดยไม่ต้องสงสัยเลย
“สรีระของอัลฟ่าเป็สิ่งที่น่าหลงใหลมาก ไม่ว่าจะเป็เพศหญิงหรือเพศชายก็ล้วนแต่มีเสน่ห์เซ็กซี่เย้ายวนใจอย่างไม่ต้องพยายามอัลฟ่าเพศชายไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เพราะพวกเขาไม่มีมดลูกหรือร่างกายที่เหมาะสมแก่การให้กำเนิดทารกแต่พวกเขาแข็งแรงมาก และสามารถทำให้หญิงสาวทุกเผ่าพันธ์ตั้งครรภ์ได้ไม่ยุติธรรมเลยใช่มั้ยล่ะ”
“ใช่ๆ ไม่ยุติธรรมเลย!!”
“อัลฟ่า ขี้โกงเกินไปแล้ว!!” สองแฝดกับหนุ่มๆในห้องหลายคนร้องขึ้นโดยมีเสียงโห่ของซวนหยางกับเพื่อนชายอัลฟ่าอีกหลายคนมาร้องเกทับจนทั้งห้องดังสนั่นไหวอย่างครึกครื้น
“นี่หนุ่มๆ ไม่ต้องอิจฉาอัลฟ่ากันหรอกนะ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสามารถสืบพันธุ์กับสาวๆเผ่าพันธุ์ไหนก็ได้แต่พวกเขาก็จะเลือกให้กำเนิดทายาทกับแม่พันธุ์ที่เหมาะสมที่สุดเท่านั้นและเพราะการเลือกนั้นเองก็เลยทำให้เผ่าพันธุ์ของอัลฟ่ามีน้อยมากยังไงล่ะยิ่งเป็อัลฟ่าเืบริสุทธิ์ยิ่งหาได้ยาก”
“ความหมายก็คือ เบต้ามีลูกไปแล้วสิบคนแต่อัลฟ่ายังหาแม่ของลูกไม่ได้เลยใช่มั้ยครับ”
“ถูกต้องแล้วล่ะจ๊ะ” คำตอบนั้นทำเอาหนุ่มๆ ในห้องโห่ร้องเกทับเพื่อนอัลฟ่าของตัวเองกันยกใหญ่สองแฝดเองก็กำลังหัวเราะซวนหยางซะจนท้องคัดท้องแข็งไปหมดเหมือนกัน
“เอาล่ะ มาต่อกันเลย อัลฟ่าเพศหญิงสามารถตั้งครรภ์ได้ตามปรกติแต่ส่วนมากแล้วพวกเธอจะตั้งครรภ์เพราะสืบพันธุ์กับอัลฟ่าด้วยกันเองเสียมากกว่า”
“ทำไมล่ะคะ”
“เพราะว่าเบต้าหรือโอเมก้าไม่แข็งแรงพอที่จะทำให้อัลฟ่าเพศหญิงตั้งครรภ์ได้ยังไงล่ะแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีหรอกนะ เด็กบางคนเกิดจากแม่ที่เป็อัลฟ่าแต่พ่อเป็โอเมก้าหรือเบต้าก็มีแต่ก็นั่นล่ะเป็เพียงส่วนน้อยเท่านั้น”
“แล้วโอเมก้าล่ะครับ” ซวนหยางถามขึ้น ทำให้เยว่ซินหันกลับมามองเขาทำไมอยู่ดีๆหมอนี่ก็อยากรู้เื่โอเมก้าขึ้นมาล่ะ
“โอ้ว.... ถามได้ดี ฉันล่ะหลงใหลโอเมก้าเป็ที่สุด”ศาสตราจารย์สาวสุดเซ็กซี่ปัดปลายนิ้วของเธอเปลี่ยนภาพโฮโลแกรมอีกครั้งแล้วภาพนั้นก็ทำให้เยว่ซินถึงกับต้องยกมือปิดหน้าเอาไว้เพราะความอายซวนหยางขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยออกมาจากร่างกายของเยว่ซินอย่างชัดเจนนี่มันหมายความว่ายังไงกัน
“โอเมก้าเป็เผ่าพันธุ์เดียวของมนุษย์ที่ระบบร่างกายมีความซับซ้อนมากและที่สำคัญสายพันธุ์ของโอเมก้ามีมากมายและสามารถกลายพันธุ์ได้เองตามธรรมชาติด้วย สรีระของโอเมก้านับว่าเป็เื่มหัศจรรย์เป็เผ่าพันธุ์ที่น่าค้นหาและน่าหลงใหลที่สุด” ภาพโฮโลแกรมของศาสตราจารย์สาวเป็ภาพโอเมก้าชายหญิงคู่หนึ่งและชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่มีใบหน้างดงามราวกับรูปสลักของภูตดอกไม้
“โอเมก้าเพศชายโดยกำเนิดสามารถสืบพันธุ์ได้ตามปรกติแต่ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้โอเมก้าเพศหญิงก็สามารถตั้งครรภ์ได้และสืบพันธ์ได้ตามปรกติ แต่ที่พิเศษยิ่งกว่านั้นโอเมก้าเพศชายพิเศษที่มีเพศสภาพเป็ชายแต่มีรังไข่และมดลูกมาั้แ่กำเนิดก็สามารถตั้งครรภ์ได้เช่นเดียวกัน”เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้องเมื่อศาสตราจารย์พูดแบบนั้น
“หมายถึงโอเมก้าผู้ชายที่ท้องได้หรอคะ”
“ใช่จ๊ะ โอเมก้าเพศชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้มีน้อยมาก ในยุคนี้แทบจะไม่มีเหลืออยู่แล้ว”
“ทำไมล่ะคะไม่มีโอเมก้าเพศชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้ในเซ็นเตอร์เลยหรอคะศาสตราจารย์”
“จากข้อมูลการเกิดของประชากรในโบโอแลปทั่วเซ็นเตอร์ไม่มีโอเมก้าเพศชายคลอดบุตรมาเป็เวลา 100 ปีได้แล้วล่ะจ๊ะ”
“นั่นเป็่ที่เกิดการปฏิวัติหรือเปล่าครับ”
“ใช่แล้วล่ะดูเหมือนการให้กำเนินบุตรจากโอเมก้าเพศชายพิเศษจะเป็ที่้าอัลฟ่ามากเกินไปก็เลยทำให้เกิดโศกนาฏกรรมในเผ่าพันธ์ของมนุษย์ขึ้นดังนั้นต่อให้มีโอเมก้าพิเศษที่ว่าเขาก็คงไม่มาเดินเพ่นพ่านอยู่ในเซ็นเตอร์หรอกนะ”
“แปลว่าถ้าเป็ที่...การ์เด้น...อาจจะมีโอเมก้าเพศชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้ใช่มั้ยคะ”ศาสตราจารย์สาวยิ้มกว้างด้วยดวงตาวาววับเปล่งประกาย
“อาจจะมีหรือไม่มีก็ได้ เพราะต่อให้เป็ที่การ์เด้นเอง ก็อาจจะไม่มี...วีนัส...หลงเหลืออยู่แล้ว”
“วีนัส”ซวนหยางทวนคำด้วยความสงสัย
“วีนัสคืออะไรคะ” ดูเหมือนทุกคนต่างก็พากันอยากรู้เื่วีนัสกันหมดซวนหยางเองก็อยากรู้เหมือนกันเขาเคยได้ยินเื่วีนัสมาบ้างแต่ก็ไม่คิดว่าในยุคนี้จะมีวีนัสหลงเหลืออยู่ถึงแม้จะเป็ที่...การ์เด้น...เองก็ตาม
“โอเมก้ามีหลายสายพันธุ์และหนึ่งในนั้นก็มีสายพันธุ์ที่หายากที่สุดและพิเศษที่สุดรวมอยู่ด้วยเราเรียกพวกเขาว่า..วีนัส..ซึ่งเป็ชื่อเรียกของโอเมก้าเพศชายที่สามารถตั้งครรภ์ได้เพราะพวกเขางดงามมากถึงได้ถูกเรียกขานว่าวีนัส อีกทั้งยังมีระดับสติปัญญาและสรีระวิทยาที่พิเศษยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆบรรพบุรุษของอัลฟ่าเชื่อว่าการได้สืบพันธุ์กับวีนัสจะทำให้บุตรที่กำเนิดขึ้นมาแข็งแรงว่องไว และมีระดับสติปัญญาสูงยิ่งกว่าเด็กธรรมดาทั่วไปนั่นเป็เหตุผลที่อัลฟ่าเริ่มออกล่าวีนัสเพื่อนำใช้เป็แม่พันธ์ก่อตั้งตระกูลใหญ่จนเกิดการปฏิวัติขึ้นเมื่อ 100ปีก่อน และการ์เด้นก็ได้ปิดกำแพงลงไม่อนุญาตให้เผ่าพันธุ์อื่นเข้าไปหลังกำแพงั้แ่ตอนนั้นเป็ต้นมา”เยว่ซินกัดฟันแน่นเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาพยายามข่มกลั้นความโกรธเอาไว้แล้วปรับสีหน้าให้เป็ปรกติ
“ศาสตราจารย์ช่วยเล่าเื่วีนัสอีกได้มั้ยคะ”
“ข้อมูลของวีนัสมีน้อยมากเลยล่ะจ๊ะ นักวิทยาศาสตร์หลายคนพยายามเข้าไปที่การ์เด้นเพื่อขอค้นคว้าวิจัยเื่ราวเกี่ยวกับวีนัสแต่ก็ไม่สำเร็จฉันเองก็อยากรู้เื่ของวีนัสให้มากกว่านี้เหมือนกัน เอาเป็ว่าถ้าฉันมีข้อมูลใหม่ๆจะเอามาเล่าให้ทุกคนในก็แล้วกันนะ”
“ศาสตราจารย์คิดว่าาที่เกิดขึ้นในอดีตเป็เพราะโศกนาฏกรรมระหว่างอัลฟ่ากับวีนัสหรือเปล่าคะ”
“อืม...เื่าเป็เื่ที่ละเอียดอ่อนมากเราไม่สามารถระบุอย่างชัดเจนได้หรอกนะ ว่าอะไรคือฉนวนเหตุของการเกิดา”
“แล้วศาสตราจารย์คิดว่าในยุคนี้จะมีาระหว่างอณาจักรเกิดขึ้นอีกหรือเปล่าคะ”คำถามนั้นทำให้เป่ยอ้ายฉิงนิ่งเงียบไปซึ่งเด็กๆทุกคนในห้องเองก็กำลังรอฟังคำตอบอยู่เหมือนกัน
“ตายจริงอะไรทำให้เด็กวัยรุ่นที่น่ารักอย่างพวกเธอหมกมุ่นกับามากกว่าการไปเดทกันล่ะจ๊ะ”
“ก็มีข่าว...ฮันเตอร์...ออกอาละวาดไปทั่วเลยนี่ครับ”
“ใช่ครับพ่อแม่ของพวกเราก็ไม่ให้ไปเที่ยวที่พาราไดซ์ด้วย”
“เมื่อวานก็มีข่าวว่าเอมีสการ์เดี้ยนส่งผู้พิทักษ์ไปเฝ้าระวังที่ชายแดนเพิ่มด้วยค่ะ”
“อืม...”เป่ยอ้ายฉิงถอนหายใจออกมาเบาๆ ข่าวสารในยุคนี้เข้าถึงได้ง่ายซะด้วยสิแค็ปปิตอลเองก็คงจะปิดบังเื่พวกนี้กับประชากรไม่ได้
“ทุกคนไม่ต้องกังวลใจเื่าไปหรอกนะอีกอย่างสามอณาจักรใหญ่ก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขมากนานแล้ว ไม่มีาเกิดขึ้นหรอกจ๊ะส่วนเื่ฮันเตอร์ก็ปล่อยให้เป็หน้าที่ของผู้พิทักษ์เถอะนะ” หนุ่มสาวทุกคนหันไปกระซิบกระซาบคุยกันเื่าอยู่สักพักศาสตราจารย์สาวก็เลยปรบมือดึงสติทุกคนให้หันมามองเธออีกครั้ง
“เอาล่ะทุกคนกลับเข้าเนื้อหาในบทเรียนกันต่อดีกว่า ต่อไปเป็เื่ของ อาการ...”
“ศาสตราจารย์ครับแล้วเื่ของวีนัสล่ะครับ”
“ทำไมหรอจ๊ะ??”
“ก็เด็กที่เกิดจากวีนัสกับอัลฟ่าเป็เด็กที่มีระดับสติปัญญาสูงจริงหรือเปล่าหมายถึงความเชื่อของบรรพบุรุษอัลฟ่า เป็เื่จริงหรือแค่เข้าใจผิด”ทุกคนเงียบเสียงลงเพื่อรอฟังคำตอบ ศาสตราจารย์สาวสุดเซ็กซี่เลยเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง
“แน่นอนว่าเป็เื่จริง”คำตอบนั้นทำให้ทุกคนในห้องพูดคุยกันเสียงดังลั่นไปหมดบางคนก็เดาว่าวีนัสอยู่ที่การ์เด้นเพื่อซ่อนตัวจากอัลฟ่าบางคนก็บอกว่าวีนัสเป็เพียงแค่ตำนานไม่มีอยู่จริงบางคนก็บอกว่าวีนัสสูญพันธุ์ไปแล้ว บางคนก็มั่นใจว่าาที่เกิดขึ้นในอดีต มีฉนวนเหตุมาจากโศกนาฏกรรมระหว่างวีนัสกับอัลฟ่า
“กลับมาที่เื่อาการฮีทนะ” เป่ยอ้ายฉิงบอกแล้วเปิดภาพโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนขนาดใหญ่ให้ทุกคนดู
“อาการฮีทคือ่เวลาที่ฮอร์โมนในร่างกายของโอเมก้าผลิตออกมาอย่างเต็มที่บางคนเปรียบเทียบว่าเป็่เวลาไข่ตกบางคนเปรียบเทียบว่าคล้ายกับการมีประจำเดือนของเพศหญิงบางก็เปรียบเทียบว่าเป็ลักษณะของอาการติดสัตว์ โอ้ว.... คำนี้ไม่น่ารักเลยฉันไม่ชอบ” ศาสตราจารย์สาวปัดมือเปลี่ยนภาพฉายโฮโลแกรมอันใหม่แล้วหันมามองนักศึกษาทุกคน
“โอเมก้าที่เริ่มเข้าสู่่วัยรุ่นจะมีอาการฮีทที่แตกต่างกันออกไปและระยะเวลาในการฮีทของแต่ละคนก็จะไม่เหมือนกันด้วยใน่เวลาที่ฮีทร่างกายของโอเมก้าจะผลิตฟีโรโมนที่ดึงดูดอัลฟ่าเป็อย่างมากดังนั้นเราจึงได้รับการเรียนรู้วิธีควบคุมจิตใจมาั้แ่เด็กๆ เพื่อมุ่งสู่ยุคที่จิตใจของมนุษย์ได้ถูกปฏิวัติให้เจริญแล้วแต่....ใน่เวลาที่โอเมก้ามีอาการฮีทก็ไม่ควรพาตัวเองออกไปอยู่ในที่สาธารณะอยู่ดีดังนั้นส่วนมากแล้วเมื่อมีอาการฮีทเกิดขึ้น โอเมก้า...จะซ่อนตัว”เยว่ซินพยายามนั่งนิ่งๆ แล้วเก็บสีหน้าของตัวเองให้เป็ปรกติในขณะที่ซวนหยางกำลังคิดถึงเื่อะไรบางอย่างอยู่เื่บางอย่าง....ที่ดูคล้ายคลึงกับสิ่งที่เป่ยอ้ายฉิงกำลังพูด
“อาการฮีทจะเกิดขึ้นอย่างรุนแรงเพียงแค่ครั้งแรกเท่านั้นและโอเมก้าจะเรียนรู้วิธีการควบคุมมันและบรรเทาอาการฮีทให้ตัวเองแต่ถ้าโอเมก้าคนไหนแต่งงานแล้ว่เวลาที่ฮีทเป็่เวลาที่มีความสุขมากที่สุดเลยล่ะ”
“ทำไมล่ะคะ”
“เพราะว่าพวกเขาและเธอจะร้อนแรงมาก” เสียงโห่งร้องดังขึ้นลั่นห้องอีกครั้ง
“บอกไว้เลยว่าอัลฟ่าที่ว่าถึกก็ยังสู้โอเมก้าตอนฮีทไม่ได้ แต่ก็นั่นแหละ เื่อาการฮีทยังเป็อะไรที่ซับซ้อนมีงานวิจัยจากศาศตราจารย์หลายท่านเขียนเกี่ยวกับอาการฮีทของโอเมก้าไว้หลายรูปแบบถ้ามีเวลานักศึกษาก็ลองไปอ่านดูได้นะ”
“แล้วอาการฮีทของโอเมก้าทำให้อัลฟ่าคลุ้มคลั่งจริงๆ หรือเปล่าคะ”
“จริงจ๊ะ ฟีโรโมนของโอเมก้าส่งผลกับระบบประสาทของอัลฟ่าโดยตรงเลยล่ะบางครั้งรุนแรงถึงขั้นทำให้อัลฟ่าสติแตกได้เลย แต่นั่นก็เป็ยุคก่อนละนะ ในยุคนี้อัลฟ่าส่วนมากจะถูกอบรมเื่การควบคุมสัญชาตญาณดิบของตนเองมาั้แ่ยังเด็กแล้วโอเมก้าเองก็รู้จักระวังตัวมากขึ้นด้วยดังนั้นในยุคนี้เราจึงไม่ค่อยพบเห็นมนุษย์ปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของตนเองออกมาอย่างไร้ซึ่งวัฒนธรรม”ทุกคนพยักหน้าเข้าใจ
“แต่ก็อย่าชะล่าใจไป เพราะคนที่ไม่คิดจะควบคุมจิตใจของตัวเองก็มีอัลฟ่าถือว่าตนเองเป็ผู้สูงศักดิ์ยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่น ดังนั้น...การจะเปลี่ยนความคิดให้มาเคารพเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ด้วยกันเองคงเป็เื่ยากแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอัลฟ่าจะเป็แบบนั้นทุกคนหรอกนะ บนโลกของเรามีทั้งคนดีและคนชั่วปะปนกันไปถึงอัลฟ่าจะดูดุร้ายแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนเลวในหมู่เบต้าหรือโอเมก้าจะไม่มี”เธอพูดแล้วปิดภาพโฮโลแกรมก่อนจะหยิบดีการ์ดของตนเองขึ้นมา
“งานที่ฉันจะสั่งให้ทำในวันนี้คือ ให้นักศึกษาเขียนรายงานเกี่ยวกับสรีระของมนุษย์ทุกเผ่าพันธุ์ที่ฉันกล่าวถึงไปโดยละเอียดให้เวลาหนึ่งอาทิตย์สำหรับส่งงาน สวัสดี”พูดจบเธอก็เดินเฉิดฉายออกไปจากห้องไม่เปิดโอกาสให้เด็กๆ ได้ร้องโอดโอยเลยสักนิด
“โธ่...นี่เราต้องเขียนรายงานั้แ่วิชาแรกที่เรียนเลยหรอเนี่ยไม่ไหวแล้วนะ นี่มันปีสี่เป็ปีแห่งอิสระไม่ใช่หรือไง”
“อย่าบ่นเลยน่าอาเล่ย มันเป็วิชาที่มีประโยชน์นะ” เยว่ซินบอกเพื่อนดูเหมือนพอไม่มีภาพโฮโลแกรมแบบสามมิติของศาสตราจารย์เป่ยอ้ายฉิงแล้วสติสตังของเขาจะเริ่มดีขึ้น
“ฉันชอบเรียนวิชานี้นะ แต่ฉันก็ไม่อยากทำงานส่งนี่นา”
“นี่อาเล่อ นายอยากเป็ผู้พิทักษ์ไม่ใช่หรอ ถ้าไม่เรียนวิชานี้แล้วนายจะสอบเข้าเอมีสการ์เดี้ยนได้ยังไง”สองแฝดหันมามองเยว่ซินด้วยความใก่อนจะทำหน้าตาผิดหวังราวกับถูกเยว่ซินหักหลังอย่างเืเย็น
“อะไร...ฉันพูดอะไรผิด”
“ยังไม่รู้ตัวอีก”สองแฝดว่า
“อ้าว...ก็พวกนายบอกเองว่าเรียนจบแล้วจะไปทำงานที่เอมีสการ์เดี้ยนถ้าพวกนายไม่ตั้งใจเรียนกายวิภาคฯ แล้วจะไปช่วยเหลือประชากรในพื้นที่อันตรายได้ยังไง”
“นี่อาเล่อ นายคิดเหมือนอย่างที่ฉันคิดหรือเปล่า”
“ฉันกำลังคิดอยู่นะอาเล่ย”
“เขาเป็คนแคระที่เืเย็นมากเลย!!”สองแฝดร้องออกมาแล้วยกมือกอดคอกันด้วยความเศร้า ทำเอาเยว่ซินถึงกับงงหรือว่าเขาจะบ่นเยอะไปอาเล่อกับอาเล่ยก็เลย....ซึ้ง
“อาเล่อ อาเล่ย พวกนายซึ้งหรอไม่ต้องเกรงใจหรอกนะถือว่าตอบแทนที่แม่ของพวกนายทำเนื้อตากแห้งให้ฉัน”
“ใช่ที่ไหนกันล่ะ นายจำชื่อพวกเขาสลับกันต่างหาก” ซวนหยางพูดขึ้น
“อ้าว...ไม่ได้ซึ้งหรอกหรอ” เยว่ซินมองสองแฝดด้วยความรู้สึกผิด
“ขอโทษที ก็พวกนายเหมือนกันไปหมดทุกส่วนเลยนี่แถมยังแต่งตัวเหมือนกันอีกต่างหาก เสียงก็เหมือนกันหน้าก็เหมือนกันฉันก็เลยแบบว่า...สับสนนิดหน่อย”
“นายไม่สังเกตุหรอว่าฉันหล่อกว่าเขา!!”
“ฉันหล่อกว่าเขาต่างหาก!!”
“เอ่อ....” เยว่ซินมองเรือนผมสีแดงเพลิงกับใบหน้าเรียวรีหล่อเหลาของสองแฝดแล้วก็ยังหาความต่างไม่ได้เลยขนาดไฝบนใบหน้ายังอยู่ตำแหน่งเดียวกัน
“ฉันอาเล่อ เป็แฝดพี่ มีไฝสองเม็ดตรงนี้ไง”
“ฉันอาเล่ย เป็แฝดน้อง มีไฝเม็ดเดียวตรงนี้” สองแฝดรุมชี้ไฝเม็ดเล็กๆใต้ดวงตาของตัวเองให้เยว่ซินดู พอสังเกตุดูดีๆแล้ว พวกเขาก็ต่างกันจริงๆด้วย
“เราคบกับเขามาตั้งสี่ปี โธ่...สี่ปีที่ว่างเปล่า”
“ใช่...เขาไม่เคยเห็นเราเป็เพื่อนก็เลยจำเราไม่ได้”แล้วสองแฝดก็กอดคอกันเศร้าอีกครั้ง
“เอ่อ...ไม่ใช่นะ คือว่าฉันเพิ่งหายป่วยน่ะก็เลยแยกกลิ่นพวกนายไม่ออก”เยว่ซินบอกสองแฝดด้วยความรู้สึกผิด ดูเหมือนอาเล่อกับอาเล่ยจะเสียใจมากจริงๆถึงได้เศร้าขนาดนั้น
“ซวนหยาง”
“อะไร”
“พูดอะไรหน่อยสิ” เยว่ซินเอามือสะกิดเพื่อน แต่ซวนหยางกำลังขะมักเขม้นอยู่กับการงีบหลับก็เลยไม่สนใจ
“ซวนหยาง”
“อะไรของนายอีก”
“ช่วยหน่อย” ซวนหยางโผล่หน้าขึ้นมาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
“นายเป็อัลฟ่ายังไงถึงแยกกลิ่นพวกเขาไม่ออกขนาดฉันไม่เห็นหน้าฉันยังรู้เลยว่าใครเป็ใคร” เยว่ซินอึกอักไปเมื่อโดนถามแบบนั้นก็เขาไม่ใช่อัลฟ่าจริงๆนี่ จะไปจมูกดีเหมือนซวนหยางได้ยังไงกันล่ะ
“นี่นอกจากนายจะแคระแล้ว จมูกยังใช้งานไม่ได้อีกหรอ”
“ฉันไม่ได้แคระ แล้วจมูกฉันก็ยังใช้งานได้เพียงแต่ฉันเพิ่งจะหายป่วยเท่านั้นเอง”
“เหอะ...งั้นใครก่อเื่ไว้ก็ไปแก้เองละกัน”ว่าแล้วซวนหยางก็ทำท่าจะไหลลงไปนอนกับเก้าอี้อีกครั้ง
“ซวนหยาง ช่วยหน่อย” เยว่ซินดึงเพื่อนขึ้นมาอีกรอบ
“ทำไมฉันต้องช่วยนายด้วยไหน...ลองบอกข้อเสนอดีๆมาหน่อยซิ” คนตัวเล็กได้แต่มองเพื่อนด้วยความโมโหไอ้อัลฟ่าเวรนี่ เก่งนักนะเื่ใช้ประโยชน์จากคนอื่นเขาน่ะ
“ถ้านายช่วยฉัน ฉันจะเขียนรายงานให้นาย” ข้อเสนอนั้นทำให้ซวนหยางยิ้มออกมาด้วยความพอใจ
“นายพูดจริงนะ”
“อื้อ” เยว่ซินพยักหน้าอย่างจริงจังซวนหยางก็เลยยื่นมือออกไปจับกับเขาเพื่อทำสัญญา จากนั้นก็หันมาสะกิดสองแฝด
“นี่อาเล่อ อาเล่ย เลิกเสียใจเถอะนะอาเยว่บอกว่าจะส่งงานให้พวกเราทุกคนเลย”
“จริงดิ!!”
“หา??” เยว่ซินหันไปมองซวนหยางแต่คงไม่ทันแล้วสองแฝดรีบวิ่งมาจับมือทำสัญญากับเยว่ซินทันที
“อาเยว่ ลูกผู้ชายพูดแล้วห้ามคืนคำนะ”
“จริงด้วย พวกเรายกโทษให้นายก็ได้ งั้นฝากเื่รายงานด้วยนะ”เยว่ซินโดนสองแฝดจับมือเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอนไปหมด ดูเหมือนเขาต้องทำงานส่งให้สามหื่นนี่จริงๆซะแล้วสินี่
ซวนหยางกับสองแฝดหันไปส่งยิ้มกริ่มให้กันด้วยสายตาเ้าเล่ห์จนเยว่ซินอดจะสงสัยไม่ได้เขาก็เลยหยิบดีการ์ดในกระเป๋าของตัวเองออกมาแล้วส่งข้อความหาอู๋เจ่อเล่อเพียงแค่แฝดคนพี่หยิบดีการ์ดออกมาดูข้อความเท่านั้นแหละ เยว่ซินก็รู้ทันทีว่าโดนหลอก
“ไอ้พวกชั่ว นี่พวกนายหลอกฉันหรอ!!”เยว่ซินลุกยืนแล้วยกมือโบกหัวเพื่อนเรียงตัวด้วยความโมโห
“อาเยว่มันเจ็บนะ”
“อย่างพวกนายสามตัว สมควรถูกฆ่าด้วยซ้ำ”
“เราไม่ได้เป็คนคิดแผนนี้ซะหน่อย”
“ใช่ เราแค่เพื่อนร่วมขบวนการตัวเล็กๆเท่านั้นเอง”เยว่ซินหันมามองซวนหยางอย่างเอาเื่ ดูก็รู้ว่าแล้วว่าคนคิดแผนชั่วร้ายนี้ขึ้นมาต้องเป็ไอ้อัลฟ่าหื่นนี่แน่นอน
“ไม่รู้ล่ะ นายสัญญาแล้วนะ” ซวนหยางยกมือชี้หน้าเพื่อนเพราะทุกคนรู้ดีว่าเยว่ซินเป็คนที่รักษาคำพูด และเกลียดการผิดสัญญามากขนาดไหน
“อย่าไปคิดมากเลยน่า ถือว่าช่วยเพื่อนก็แล้วกัน”ซวนหยางยกมือตบไหล่เพื่อนเบาๆ ทำเอาเยว่ซินโมโหจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดเขายกหมัดขึ้นมาทำท่าจะเขกมันลงบนหัวไอ้เพื่อนชั่วอีกสักครั้ง
แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อด้วยซ้ำเยว่ซินก็ถูกแรงผลักอัดกระแทกร่างอย่างรุนแรงจนปลิวหวือข้ามที่นั่งไปอีกด้านซวนหยางลุกออกจากเก้าอี้ทันทีเมื่อร่างกายััได้ถึงขุมพลังงานบางอย่างเขาเคลื่อนตัวเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นก็รับร่างของเยว่ซินเอาไว้ได้
“อาเยว่!!” สองแฝดรีบวิ่งไปดูเยว่ซินกับซวนหยางด้วยความเป็ห่วง
“อาเยว่ นายเป็ยังไงบ้าง”ซวนหยางรีบลุกขึ้นนั่งแล้วมองร่างบางของคนในอ้อมแขนด้วยความใเยว่ซินดูเหมือนจะเจ็บมากจนพูดไม่ออก ยิ่งทำให้ซวนหยางใจไม่ดีขึ้นมา
“อาเยว่...เป็ยังไงบ้าง”
“ไม่...ไม่เป็ไร” เยว่ซินกัดฟันข่มกลั้นความเจ็บแล้วลุกขึ้นยืนแรกผลักมหาศาลนั้นแทบจะทำให้กระดูกของเขาเคลื่อนตัวออกจากกันแต่เขาไม่อยากทำให้ซวนหยางกับสองแฝดเป็ห่วงก็เลยพยายามอดทนเอาไว้
“อาเยว่”สองแฝดวิ่งมาถึงแล้วมองรอยฟกช้ำบนหน้าผากของเยว่ซินด้วยความเป็ห่วงดูเหมือนตอนที่ปลิวลงมาจากข้างบนที่นั่ง หัวของเยว่ซินจะไปกระแทกกับเก้าอี้เข้าถึงได้เขียวช้ำอย่างน่ากลัวแบบนี้สองแฝดเล่อเล่ยหันไปมองคนก่อเื่ด้วยความโมโห
“อ้าว...ขอโทษที พอดีว่านายตัวเล็กไปหน่อย ฉันก็เลยมองไม่เห็น” เหลียงชุนอัลฟ่าหนุ่มเืบริสุทธิ์จากพาราไดซ์ กลังยืนมองเยว่ซินด้วยรอยยิ้มขำ เหลียงชุนเป็เพื่อนร่วมสถาบันที่เรียนด้วยกันมาสี่ปีแล้วเยว่ซินไม่รู้ว่าทำไมเหลียงชุนถึงเกลียดเขานัก เพราะตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมาเขามีเื่ให้ต้องปะทะกับเหลียงชุนอยู่เป็ประจำเลย
“นายแกล้งอาเยว่ทำไม”
“ใช่ เลิกทำนิสัยป่าเถื่อนแบบนี้สักทีเถอะ” เหลียงชุนใช้ดวงตาคมกล้าของอัลฟ่ามองสองแฝดทำเอาพวกเขาถึงกับขนลุกไปทันที
สำหรับโซฮาร์แล้วถึงแม้จะเป็สถาบันที่ไม่แบ่งแยกเผ่าพันธุ์แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าอัลฟ่าเืบริสุทธิ์นั้นเป็ที่น่าเกรงขามของเผ่าพันธุ์อื่นมากขนาดไหนราวกับเื่ราวหลายอย่างที่บรรพบุรุษของพวกเขาทำไว้ จะยังฝังใจเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์อยู่อย่างไม่รู้ลืมและส่งต่อความหวาดกลัวนั้นมาสู่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์จากรุ่นสู่รุ่น
“นี่เยว่ซิน นายยังเรียนที่นี่อยู่อีกหรอ”เยว่ซินจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสายตาเ็าเหลียงชุนเป็อัลฟ่าเืบริสุทธิ์แถมยังมีพ่อแม่ทำงานที่กระทรวงใหญ่ในพาราไดซ์เขามีรูปร่างสูงใหญ่กำยำเรือนผมสีน้ำตาลเข้มและมีใบหน้าหล่อเหลาทรงเสน่ห์เขาสูดจมูกเล็กน้อยแล้วจ้องมองใบหน้าของเยว่ซินด้วยความสงสัย
“กลิ่นแปลกๆของนายนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ” เยว่ซินรีบกระชับเสื้อคลุมเอาไว้ทันทีขนาดเขาฉีดน้ำหอมหลายกลิ่นปะปนกันขนาดนี้เหลียงชุนยังรู้ว่าไม่ใช่กลิ่นที่แท้จริงของเขา...สมเป็อัลฟ่าเืบริสุทธิ์ประสาทััของเหลียงชุนเฉียบคมมากจริงๆ
“เป็ปีสุดท้ายที่น่ารำคาญจริงๆทำไมนายถึงไม่ไสหัวไปจากที่นี่ซักที”
“แล้วทำไมฉันจะเรียนที่นี่ไม่ได้”
“เพราะนายใช้ทุนไง ไม่มีอัลฟ่าตระกูลไหนในโซฮาร์ใช้ทุนเรียนให้เสื่อมเสียเกียรติกันหรอกนะ”เยว่ซินไม่ตอบโต้คำพูดนั้นเพราะเหลียงชุนค่อนแคะเขาเื่การใช้ทุนเรียนฟรีที่โซฮาร์มาเป็เวลาสี่ปีแล้วแต่...ที่เหลียงชุนพูดก็ถูก ไม่มีอัลฟ่าคนไหนใช้ทุนเรียนในโซฮาร์ อัลฟ่าส่วนมากล้วนแต่มั่งคั่งร่ำรวยและมีต้นตระกูลใหญ่ใน...พาราไดซ์...กันทั้งนั้น
พอเยว่ซินไม่ตอบโต้อะไรเหลียงชุนก็ยิ่งรู้สึกโกรธ เขาไม่ชอบเวลาที่เยว่ซินใช้สายตาแบบนี้มองเขาสายตาที่เหมือนว่าจะโกรธและเกลียดชัง แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจเขาเกลียดเวลาที่มีคนมาสมเพชเวทนาเขา เขาอยากให้เยว่ซินตอบโต้เขาด้วยความรุนแรงเพื่อที่เขาจะได้ระบายความโกรธออกมาอย่างไม่รู้สึกอะไร
“อ๋อ...ลืมไป ฉันลืมเื่สำคัญไปได้ยังไงเนี่ย ก็นายไม่มีทั้งพ่อและแม่นี่เป็เด็กกำพร้าไม่มีคนเลี้ยงก็เลยต้องมาขอทุนเรียน หึ...น่าสงสารซะจริงๆ”คำพูดที่เสียดแทงลงไปในก้นบึ้งของหัวใจนั้นทำให้เยว่ซินกำมือแน่น ลูกสมุนของเหลียงชุนสี่ห้าคนก็หัวเราะเยาะเยว่ซินด้วย
“โจวเยว่ซิน นายจนมากขนาดนั้นเลยหรอ มาเป็ทาสฉันมั้ยล่ะ...แล้วฉันจะให้เงินนาย”เยว่ซินเชิดหน้าขึ้น แล้วมองเหลียงชุนด้วยสายตาเ็า
“ฉันอาจจะไม่ได้มีเงินเยอะเท่านาย แต่ฉันมั่นใจว่ารอยหยักในสมองของฉัน มีเยอะกว่านายแน่นอน”
“โจว เยว่ซิน!!”เหลียงชุนเหวี่ยงกระเป๋าลงบนพื้นด้วยความโกรธ
“คิดว่าเรียนเก่งแล้วจะอวดดีกับฉันได้อย่างนั้นหรอนายเป็แค่ไอ้เด็กกำพร้าโสโครก!!” เยว่ซินโกรธจนสั่นไปทั้งตัวคำก็เด็กกำพร้าสองคำก็เด็กกำพร้า คิดว่าเขาอยากสูญเสียพ่อแม่ไปนักหรือไงที่ทุกอย่างในชีวิตของเขามันต้องบัดซบขนาดนี้ก็เป็เพราะพวกอัลฟ่าที่เห็นแก่ตัวนั่นแหละเขาจะไม่ทนให้พวกอัลฟ่ามาดูถูกเอาอีกต่อไปแล้ว
แต่...เยว่ซินยังไม่ได้วิ่งออกไปด้วยซ้ำร่างกายก็ััได้ถึงแรงลมที่พัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว และพริบตาเดียวร่างสูงใหญ่ของเหลียงชุนก็ปลิวลงไปกระแทกกับพื้นอย่างแรงเยว่ซินรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“ซวนหยาง!!” เยว่ซินรีบวิ่งขึ้นไปบนที่นั่ง้าทันทีในขณะที่ซวนหยางกำลังใช้มือกำรอบคอของเหลียงชุนเอาไว้แน่น
เหลียงชุนเป็อัลฟ่าหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เพราะเข้าสู่่โตเต็มวัยทำให้ร่างกายของเขายิ่งสูงใหญ่กำยำเข้าไปอีกส่วนสูงน้ำหนักและมวลร่างกายเรียกว่าสูสีกับซวนหยางอยู่มากทีเดียวเพราะฉะนั้นเมื่ออัลฟ่าเริ่มสู้กันจึงเป็เื่ที่เมามันที่สุดในชั้นเรียนนักศึกษาคนอื่นต่างก็ถอยห่างออกมาจากทั้งคู่ แล้วยืนมองการต่อสู้นั้นด้วยความตื่นตาตื่นใจ
“โอโห...แรงเยอะขึ้นนี่หว่า ค่อยน่าสนุกหน่อย”
“อยากทักทายฉันก็บอกมาตรงๆซี่ จะไปทำร้ายคนอื่นให้เสียเวลาทำไม”
“ั้แ่ลดตัวลงไปคบกับพวกโสโครกแกดูตกต่ำลงไปเยอะเลยนะซวนหยาง เสียแรงเกิดมาเป็อัลฟ่าเืบริสุทธิ์ซะเปล่าแกทำให้เกียรติยศของเผ่าพันธุ์เราต้องเสื่อมเสีย”
“อย่าบังอาจมาดูถูกเพื่อนของฉัน”
“ฮ่าๆๆๆเพื่อนงั้นหรอ อย่ามาพูดให้ขำไปหน่อยเลยนี่แกเรียกคนชั้นต่ำพวกนั้นว่าเพื่อนหรอ??”
“หึ...เป็คนชั้นต่ำก็ยังดีกว่าแกที่ไม่มีเพื่อนเลยสักคน”
“แก...”เหลียงชุนกัดฟันแน่นด้วยดวงตาวาวโรจน์
“ทำไมแทงใจดำหรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะอำนาจเงินกับบารมีพ่อแม่ของแกคิดว่าลิ่วล้อพวกนั้นมันจะยอมเดินตามแก้ต้อยๆแบบนี้หรอเหอะ...โดนตระกูลตัดหางปล่อยวัดให้มาอยู่เซ็นเตอร์แล้วยังจะอวดเบ่งไม่เข้าเื่อีก”
“เวินซวนหยาง!!”เหลียงชุนะโเรียกชื่อเขาด้วยความโกรธแล้วกำมืออย่างแรงเพื่อบิดแขนซวนหยางออกจากคอ แต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดเพราะทันทีที่เหลียงชุนขยับตัว...ซวนหยางก็ออกแรงบีบลำคอของเขาจนสุดแรง
“อึ่ก..ก...แก...ปล่อยนะ!!”
“จำใส่หัวเอาไว้ให้ดีถ้าแกกล้าพูดว่าเขาเป็เด็กกำพร้าอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะฆ่าแก” ซวนหยางกระแทกหัวเหลียงชุนลงกับพื้น แล้วเอาเท้ากระทืบเข้าที่อกของเขาอย่างแรงจนกระอักเอาเืออกมา
“กรี๊ด!!!”เด็กนักศึกษาในห้องต่างก็ร้องกรี๊ดเพราะความใเมื่อเห็นเพื่อนชายของตัวเองชกต่อยกันจนเืตกยางออก
“แกไอ้เวรเอ้ย!!” เหลียงชุนลุกขึ้นมาได้ก็พุ่งเข้าหาซวนหยางด้วยความโกรธทั้งคู่แลกหมัดกันอย่างดุเดือด และเคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็วจนข้าวของในบริเวณรอบๆปลิวกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นไปหมดจิตสังหารที่รุนแรงของอัลฟ่าเืบริสุทธิ์ถูกปล่อยออกมาปะทะกัน ยิ่งทำให้บรรยากาศของการต่อสู้เลวร้ายลงไปเรื่อยๆ
ซวนหยางเอามือคว้าที่ต้นคอของเหลียงชุนได้อีกครั้งเขากระแทกร่างสูงใหญ่นั้นลงกับพื้นแล้วเงื้อหมัดขึ้นสูงด้วยดวงตาแข็งกร้าว
“ซวนหยาง หยุดนะ!!” เยว่ซินรีบวิ่งมาห้ามเพื่อนเอาไว้ ซวนหยางแข็งแรงมากและมีร่างกายที่พิเศษกว่าอัลฟ่าทั่วๆไป ถ้าหากเขาลงมืออย่างเอาจริงล่ะก็เหลียงชุนจะต้องาเ็หนักแน่
“ซวนหยาง หยุด!!!” เพราะเสียงร้องห้ามของเยว่ซินทำให้มือของซวนหยางชะงักไปและนั่นก็เป็โอกาสให้เหลียนชุนได้พุ่งหมัดตรงเข้ามาหาซวนหยางอย่างรวดเร็วเยว่ซินเห็นว่าซวนอย่างไร้การป้องกันก็เลยจะวิ่งเข้าไปช่วยแต่กลายเป็ว่าเหลียงชุนเปลี่ยนทิศทางของมือพุ่งหมัดมาเข้าหาเยว่ซินแทนเพราะมวลร่างกายที่ต่างกันอยู่มากเพียงแค่ถูกชกไปครั้งเดียวเท่านั้นเยว่ซินก็ร่วงลงไปกองกับพื้นทันที
“อาเยว่!!” สองแฝดรีบวิ่งมาพยุงเขาให้ลุกยืนเยว่ซินโดนหมัดของเหลียงชุนชกหน้าเข้าไปเต็มๆทำให้ใบหน้าหวานละมุนของเขาเขียวช้ำและมุมปากแตกยับจนเืไหลนอง
ซวนหยางโกรธมากจนสั่นไปทั้งตัวเมื่อเห็นสภาพเยว่ซินเป็แบบนั้นเขาหันกลับมามองเพื่อนร่วมเผ่าพันธ์เดียวกันด้วยดวงตาแข็งกร้าว ราวกับเสียงรอบกายของทุกคนเงียบดับลงเมื่อรับรู้ได้ถึงไอความร้อนอย่างรุนแรงที่กำลังแผ่ออกมาจากร่างกายของซวนหยางดวงตาสีดำขลับที่เคยอ่อนโยนของเขาแดงก่ำราวกับเืบรรยากาศรอบๆตัวเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
แค่มองตาเขาเท่านั้นก็รู้สึกอึดอัดทรมานราวกับถูกพลังงานที่แข็งแกร่งกว่ากดดันอยู่เยว่ซินเคยเห็นซวนหยางสติหลุดมาก่อน เวลาที่เขาโกรธ....เขาพร้อมจะฆ่าทุกคน
“ซวนหยาง อย่านะ!!!”
“มีอะไรหรอ อาเยว่” สองแฝดถามเขา
“เวลาเขาโกรธเขาควบคุมความ้าฆ่าไม่ได้ หนีไป!!”เสียงร้องของเยว่ซินทำให้นักศึกษาหลายคนที่มุงดูการต่อสู้นั้นอยู่วิ่งหนีออกไปจากห้องทันทีในขณะที่ซวนหยางกำลังพุ่งตรงเข้าหาเหลียงชุนด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมเป็หลายเท่า
แรงกระแทกมหาศาลนั้นทำให้ร่างของเหลียงชุนปลิวไปอัดกับกำแพงห้องอย่างแรงเขากระอักเอาเืออกมาแล้วมองดวงตาสีแดงก่ำของซวนหยางด้วยความใ....เหมือนกำลังถูกแสงของดวงอาทิตย์แผดเผาร่างกายอยู่เลยความกดดันที่น่ากลัวมากขนาดนี้เกิดจากอะไรกันซวนหยางจ้องมองใบหน้าหวาดผวานั้นด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นเขาใช้มืออัดกระแทกร่างของเหลียนชุนเข้ากับกำแพงอีกครั้งก่อนจะเหวี่ยงร่างโชกเืนั้นลงกับพื้นแล้วเงื้อหมัดขึ้น
“ซวนหยาง หยุดนะ!!” เยว่ซินวิ่งคว้ามือเพื่อนเอาไว้ แต่ดูเมือนซวนหยางจะไม่ได้สติเลยเยว่ซินใช้แรงทั้งหมดที่มีห้ามซวนหยางเพราะถ้าหากเขาพลั้งมือฆ่าเหลียงชุนตายอนาคตของเขาจะต้องจบสิ้นลงแน่ๆ จะปล่อยให้ซวนหยางทำลายอนาคตของตัวเองเพราะความโกรธไม่ได้ต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง
“หยางจื่อ ได้ยินฉันมั้ย” เสียงเรียกนั้นทำให้ซวนหยางค่อยๆ มีสติกลับมาเขาเห็นเยว่ซินนั่งอยู่ตรงหน้าและกำลังมองเขาด้วยความเป็ห่วง...หยางจื่อ...พระอาทิตย์ดวงน้อยๆเป็ชื่อที่แม่ของเขามักจะใช้เรียกเขาเสมอ มีเพียงแค่แม่ของเขาเท่านั้นที่เรียกเขาแบบนี้
“หยางจื่อ ได้ยินมั้ย”
“อา...เยว่” พอสติของซวนหยางกลับมาเยว่ซินกับสองแฝดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเหลียงชุนลุกยืนแล้วมองเยว่ซินกับซวนหยางด้วยความโกรธแค้น
“พอได้แล้วเหลียงชุน” เยว่ซินก้าวออกมายืนขวางหน้าซวนหยางเอาไว้
“นายไม่มีวันสู้เขาได้หรอก ไปซะ”
“ทำไมฉันจะสู้มันไม่ได้!!”
“ต่อให้เป็อัลฟ่าเืบริสุทธิ์เหมือนกันก็ไม่มีใครเอาชนะซวนหยางได้ เขาแข็งแกร่งที่สุดถ้าไม่อยากตายก็ไปซะ”ยิ่งเยว่ซินพูดแบบนั้น เหลียงชุนก็ยิ่งโกรธ นี่เยว่ซินยอมรับและเชื่อมั่นในตัวซวนหยางมากขนาดนี้เลยหรอ
“ฉันก็เป็อัลฟ่าเืบริสุทธิ์เหมือนกันทำไม....ทำไมนายถึงพูดว่าฉันสู้มันไม่ได้” เยว่ซินไม่ได้ตอบคำถามนั้นแต่รอบกายของซวนหยางมีทั้งเยว่ซินและสองแฝดคอยปกป้องอยู่....นั่นคือความหมายของคำว่าเพื่อนหรอ?? เหลียงชุนกำมือแน่นเพราะความโกรธ
“ฉันจะเอาชนะแกให้ได้ซวนหยาง!!”
“ก็มาสิวะ!!”
“ซวนหยางพอได้แล้ว หยุดซักที”เยว่ซินรีบคว้าตัวเพื่อนเอาไว้เมื่อเขากับเหลียงชุนทำท่าจะตีกันอีกครั้งโดยมีสองแฝดช่วยขวางเหลียงชุนไว้อีกด้าน
“อาเยว่ นายไม่ต้องมาห้ามฉัน ไอ้เวรนี่มันสมควรตาย!!”
“เวิน ซวนหยาง!!”เยว่ซินตะคอกเพื่อนเสียงดังลั่นห้องจนซวนหยางถึงกับอึ้งไปทันทีแม้แต่สองแฝดกับเหลียงชุนเองก็ด้วย
“นายพูดว่าเขาสมควรตายอย่างนั้นหรอนายจะฆ่าเขาเพียงเพื่อสนองอารมณ์โกรธของตัวเอง แค่นั้นเองหรอ”
“เอ่อ...ฉัน” เยว่ซินดูเหมือนจะโกรธมากจริงๆ ที่ได้ยินซวนหยางพูดแบบนั้น
“เพราะนายเป็อัลฟ่าเืบริสุทธิ์นายแข็งแกร่ง ไม่มีใครสู้นายได้ นายก็เลยจะฆ่าใครก็ได้ใช่มั้ย”
“ไม่ใช่...ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“ต่อไปถ้าฉันทำให้นายโกรธ นายก็คงจะฆ่าฉันด้วยเหมือนกัน”
“อาเยว่ มันไม่ใช่นะ”เยว่ซินเก็บกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาจากพื้นแล้วมองใบหน้าของเพื่อนสนิทด้วยความผิดหวัง
“นายก็ไม่ได้แตกต่างจากอัลฟ่าคนอื่น” พูดจบเยว่ซินก็เดินออกไปจากห้องทันที
“อาเยว่” ซวนหยางเก็บกระเป๋าแล้วรีบวิ่งตามเพื่อนไปด้วยเขารู้ตัวว่าเพิ่งจะพูดเื่ที่ทำร้ายจิตใจของเยว่ซินที่สุดออกไปเขาไม่ควรพูดว่าจะฆ่าใครออกมาง่ายๆ แบบนั้นเลย
………………………………………..
146K
