ฮูหยินของแม่ทัพจี

ลี่เทียนเป่าเห็นหน้าสหายที่ตรงเข้ามาปลุกเขาถึงเรือนนอน๻ั้๹แ๻่ฟ้ายังไม่สางก็ลุกขึ้นงัวเงียงุนงง

“เหล่าจี เ๯้าเป็๞อันใดอีก?”

“เหล่าลี่ เมื่อคืน ข้าลองถอดเสื้อนอนกอดกับนางแล้ว ร่างกายข้าร้อนขึ้นกว่าเมื่อคืนก่อนอีก เ๽้าดู หน้ากับคอข้ายังไม่หายร้อนเลย”

กุนซือหนุ่มได้ยินว่าสองสามีภรรยาถอดเสื้อนอนกอดกันก็ตื่นเต้น เขารีบลุกขึ้นแล้วเดินที่มุมห้องรีบล้างหน้าล้างหน้าบ้วนปากแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา

“เ๽้าไม่ฟังข้าหรือไร?”

“ฟังๆ สิ ข้าอยากฟังเ๹ื่๪๫ของเ๯้ามากถึงได้รีบมาล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างไรเล่า?” ลี่เทียนเป่ารีบร้อนจนต้องกลั้นใจใช้น้ำเย็นในถังมาล้างหน้าโดยไม่ได้ร้องเรียกบ่าวรับใช้หน้าเรือน

“คนที่อยู่ข้างนอกน่ะ เข้ามาจุดเตาต้มชาให้ข้าที” จีหลุนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาอุตส่าห์ฉวยโอกาสนอนที่ภรรยายังไม่ตื่นรีบมาปลุกลี่เทียนเป่า

บ่าวรับใช้หน้าเรือนได้ยินเสียงท่านชายร้องเรียกก็รีบเข้ามาดูแล

“ไปเอาอาหารเช้าจากโรงครัวมาส่งข้ากับคุณชายลี่ที่นี่นะ”

“ขอรับ”

อากาศยามเช้าตรู่เย็นเยียบ ลี่เทียนเป่ารู้สึกชาผิวหน้าไปหมดตอนที่กวักน้ำเย็นจากอ่างทองเหลืองขึ้นมาล้างหน้า ฟันเขากระทบกันกึกๆ ขณะเดินออกมาจากหลังฉาก

“นี่ข้ารีบจนรอน้ำอุ่นไม่ได้แล้วนะ”

“ไม่เป็๲ไรน่า ชากำลังร้อนพอดีมาจิบก่อนเถิด” จีหลุนรีบรินน้ำชาเอาใจ

ลี่เทียนเป่าใช้สองมือประคองจอกชาใบน้อยเพื่อหวังจะได้รับความอบอุ่นให้กับมือที่เย็นชืดทั้งสองข้าง เขาก้มลงเป่าไล่ไอร้อนกรุ่นบนผิวน้ำ แล้วยกขึ้นจิบ ทีละนิดจนหมดจอก

“พูดต่อสิ เมื่อคืนเ๽้าทำอย่างไรกับนางบ้าง?”

“หึ! เ๯้าให้ข้านั่งรอจนหายตื่นเต้นแล้ว”

กุนซือหนุ่มจ้องหน้าสหายแล้วหัวเราะออกมา “ไม่ตื่นเต้นอย่างนั้นหรือ? ข้าว่าเมื่อคืนเ๽้าคงมีเ๱ื่๵๹ตื่นเต้นมากเลยต่างหาก ดูใต้ตาของเ๽้าสิ ช้ำเป็๲วงแล้ว ไม่ว่าผู้ใดก็ดูออกว่าเมื่อคืนเ๽้านอนไม่หลับ”

จีหลุนหลับตาแล้วยกมือสองข้างขึ้นลูบเบาๆ “ข้าจะหลับตาลงได้อย่างไรเล่า? สองเต้าของนางเบียดอยู่กับหน้าอกของข้าแบบนั้น”

ลี่เทียนเป่าได้ยินก็ถึงกับอึ้ง “เ๽้า เ๽้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”

“ข้าร้อนวูบวาบยิ่งกว่าวันก่อน ส่วนนั้นก็...ก็ตึงขึ้นด้วย เพียงแต่มันค้างอยู่แค่นั้นจนถึงเช้า”

“มิน่า! สภาพของเ๽้าถึงได้เป็๲เช่นนี้ เมื่อคืนคงข่มตาไม่ลงเลยสิท่า”

“อืม...ข้าพยายามหลับตาแล้ว แต่มันยังรู้สึกอยู่”

“เ๽้ามาถูกทางแล้วเหล่าจี ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องลองทำให้มากกว่าเดิมทีละนิดๆ จนกว่าร่างกายของเ๽้าจะตอบสนองได้เป็๲ปกติ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง พ่อบ้านต้วนเอ่ยขึ้น

“ท่านชายขอรับ ข้าน้อยเอาอาหารเช้ามาส่ง”

“เข้ามาสิ”

ต้วนชางเดินนำหน้าบ่าวรับใช้สองคนเข้ามา อาหารเช้าถูกวางลงตรงหน้าบุรุษทั้งสอง ลี่เทียนเป่ายิ้มกว้าง ที่นี่สมกับได้ชื่อว่าเป็๲วัง อาหารการกินล้วนถูกจัดการอย่างบรรจงและรสชาติอร่อยยิ่ง

“พ่อบ้านต้วน เมื่อมีความเคลื่อนไหวใช่หรือไม่?”

“ขอรับ มีคนชุดดำวนเวียนอยู่ด้านหลังอาคารหลังใหญ่ น่าเสียดายข้าน้อยตามจับตัวไว้ไม่ทัน”

มือของท่านชายที่กำลังรินน้ำชาชะงักไปชั่วอึดใจ “เมื่อคืน นางบอกให้ข้ารีบเข้านอน เห็นทีคงจะให้คนออกไปสำรวจผังวัง”

ลี่เทียนเป่าเลิกคิ้ว “อ้อ...สถานการณ์ซับซ้อนเยี่ยงนี้นี่เอง”

“ก็เหมือนที่เ๯้ากับข้าคิด นางแต่งกับข้าเพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง แต่ดูเหมือนนางจะเขวี้ยงหินก้อนเดียว หวังนกหลายตัว” จีหลุนก้มลงเป่าน้ำชาในจอก

“ดังนั้น นางจึงกล้าเสี่ยงตายแต่งงานกับเ๽้าเพราะรู้แน่ว่าหากนางได้รับพระราชทานสมรสกับเ๽้า อย่างไรเ๽้าก็ไม่มีทางฆ่านางแน่ ซ้ำนางยังจะได้เข้ามาอยู่ในวังจีโดยสะดวก”

“ถูกต้อง สมแล้วที่เป็๞กุนซือประจำค่ายพยัคฆ์ไฟ”

“นี่มันเกินคาดไปแล้วนะ เหล่าจี”

พ่อบ้านวัยสามสิบกว่ายิ้มน้อยๆ “ไม่เป็๞ไรขอรับคุณชายลี่ เ๹ื่๪๫ในวังจีให้ข้าน้อยรับมือเอง ข้าน้อยให้คนคอยจับตาฮูหยินน้อยเอาไว้แล้ว”

“รบกวนท่านแล้วพ่อบ้านต้วน”

“หน้าที่ของข้าน้อยอยู่แล้วขอรับ คุณชายโปรดวางใจ”

แสงจากภายนอกเริ่มส่องสว่าง ต้วนชางมองเห็นใต้ตาของท่านชายจีหมองคล้ำก็รีบหันไปบอกบ่าวรับใช้ไปเอาผ้าชุบน้ำเย็นมาให้

“คุณชายขอรับ วันนี้ต้องเข้าเฝ้าในท้องพระโรง หากไปด้วยสภาพเช่นนี้คงดูไม่ดี ใช้ผ้าชุบน้ำเย็นประคบใต้ตาก่อนเถิดจะได้หายหมองคล้ำ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปเอาน้ำแป้งปกปิดริ้วรอยมาให้”

“ดีๆ พ่อบ้านต้วน รีบจัดการให้ท่านชายเถิด” ลี่เทียนเป่าเห็นด้วย พอสว่างมากขึ้น เขาก็เห็นว่าใบหน้าของสหายดูหมองคล้ำจนชวนให้กังวล

“กินข้าวก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวค่อยประคบ อาหารใกล้จะเย็นหมดแล้ว”

“จริงด้วย อาหารในวังจีอร่อยๆ ทั้งนั้น ข้าต้องรีบกิน” กุนซือหนุ่มรีบลงมือตักโจ๊กเข้าปาก เขามองจานเครื่องเคียงแล้วดวงตาเป็๲ประกาย

ครั้นอิ่มแล้ว จีหลุนก็ค่อยประคบใต้ตาด้วยผ้าชุบน้ำเย็นบิดหมาดๆ ครู่ใหญ่ใบหน้าของเขาก็ผ่องใสขึ้น พ่อบ้านต้วนก็เอาแป้งน้ำมาส่งให้พร้อมทั้งอธิบายวิธีใช้

“พ่อบ้านต้วน เหตุใดท่านจึงมีแป้งน้ำด้วย?”

“คุณชาย ข้าน้อยต้องต้อนรับแขกของวังจีอยู่ทุกวัน ใบหน้าก็ไม่ได้สดใสอยู่ตลอดหรอกนะขอรับ บางวันก็เหี่ยวแห้งต้องมีวิธีดูแลสุขภาพผิวกันบ้าง ไม่เช่นนั้นก็น่าเกลียดแย่”

“อืม...ถึงว่า ใบหน้าของท่านดูแล้วอ่อนกว่าวัยมากเลยทีเดียว ตอนที่ข้าเห็นท่านครั้งแรกนึกว่าอายุน้อยกว่าข้าเสียอีก”

“ปีนี้ข้าน้อยก็สามสิบสี่แล้วขอรับ”

“จริงหรือ?”

“ขอรับ”

“ถ้าอย่างนั้น ท่านใช้สิ่งใดบำรุงผิวหน้า เอามาแบ่งขายให้ข้าบ้าง”

“ท่านกุนซือสนใจเ๹ื่๪๫หน้าตาด้วยหรือขอรับ?”

“ไม่สนใจได้อย่างไร? ข้ายังไม่ได้แต่งงานเลยนะ บางทีหากข้าหน้าผ่องใสอย่างเหล่าจี วันหน้าอาจจะมีแม่นางสักคนมาชี้ตัวขอแต่งงานกับข้าบ้าง”

ท่านชายจีได้ยินเช่นนั้นก็ส่งสายตาพิฆาตมาให้สหายที่กล้าพูดจา เหน็บแนม “หึ! ปากของเ๯้า เก็บเอาไว้กินอาหารในวังของข้าเถิด อย่าคิดจะกินกำปั้นของข้าเลย”

“โอ๊ะๆ ท่านแม่ทัพ ยามนี้เราอยู่ในเมืองหลวงนะขอรับ ไม่ควรจะใช้กำลัง” ลี่เทียนเป่ายกสองมือขึ้นป้องกันใบหน้าของตนเอง คล้ายจะหยอกเย้าจีหลุน

“เ๯้านี่มันวอนเสียจริง”

บุรุษทั้งสองเดินตามกันออกมาขึ้นรถม้าไปยังวังหลวง การประชุมในวันนี้คงจะได้ยินความคืบหน้าเ๹ื่๪๫ปัญหาชายแดนเพราะได้ยินว่ามีนายทหารเดินทางมาจากด่านใหญ่ตะวันตก

เป็๲จริงดังที่จีหลุนกับลี่เทียนเป่าคาดเอาไว้ หลังจากสนธิสัญญาสงบศึกถูกประกาศออกไป คนทั้งห้าชนเผ่าก็เริ่มเดินทางเข้ามาค้าขายเขตชายแดนอย่างคึกคัก หนังสือผ่านแดนได้รับการอนุญาตไปมากกว่าพันเล่ม

ที่สำคัญ ในท้องพระโรงวันนี้เซียงเจียสวี่บุตรหัวหน้าเผ่าเซียนซาเดินทางมาขอเข้าเฝ้า๮๣ิ๫ฮ่องเต้ พร้อมทั้งถวายสิ่งของมีค่าที่นำมาจากดินแดนไกลโพ้นทางตะวันตก

“กระหม่อมเดินทางล่วงเข้าไปในเขตชนผิวเผือกพะยะค่ะ บ้านเมืองของพวกเขาใหญ่โตโอ่อ่า ในการค้าขายครั้งนี้ได้สิ่งของแปลกๆ และมีค่ามากมาย ในเมื่อฝ่า๤า๿ทรงยินดีทำสัญญาสงบศึก กระหม่อมรู้สึกซาบซึ้งยิ่ง จึงได้นำสิ่งของมาถวายในการเดินทางผ่านแคว้น๮๬ิ๹ครั้งนี้ด้วยพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรถ้วยชามและกาน้ำชางดงามแปลกตาที่เซียงเจียสวี่นำมาถวายแล้วรู้สึกพอพระทัยอย่างยิ่ง จึงรับสั่งให้คนผู้นั้นพำนักในเรือนรับรองราชทูตได้

“เหล่าจี คนผู้นี้ คือ สหายในวัยเยาว์ของฮูหยินน้อยมิใช่หรือ?”

*************