ตอนที่ 1 เหยื่อรายใหม่ของพริน
พรินพลิกตัวนอนคว่ำ ยันทรวงอกขึ้นเหนือหมอนรองขณะที่สายตายังคงจดจ้องกระดาษสีขาวในมือ พลันรู้สึกถึงกระแสความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วกาย จนใจนึกอยากให้ใครสักคนมาแนบชิดกอดกระหวัดรัดร่างของหล่อนเอาไว้ให้จมอก... หล่อนครุ่นคิดที่จะต่อสายหาใครสักคน แต่ภาระหน้าที่ตรงหน้ายั้งมือไว้ พรินทอดถอนใจยาวเพื่อสลัดแรงปรารถนาทิ้งไป พยายามรวบรวมสมาธิกลับมาจดจ่อกับข้อมูลบนแผ่นกระดาษอีกครั้ง
‘โปรไฟล์เยี่ยม’
หล่อนกระหยิ่มในใจพลางวางกระดาษลง แล้วหยิบรูปถ่ายขึ้นมาพินิจทีละใบ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มปรากฏที่มุมปาก ความ้าบางอย่างผลักดันให้หล่อนสอดปลายลิ้นออกมาไล้เล็มความชุ่มชื้นบนริมฝีปาก หากบุรุษในรูปคือผลไม้รสเลิศ หล่อนก็ไม่ลังเลที่จะใช้ไรฟันขาวเรียงสวยขบเม้มลิ้มรสชาติของมันอย่างย่ามใจ
หล่อนจินตนาการไปถึงความหฤหรรษ์นั้นได้ไม่ยาก...
หากในมือคือแอปพลิเคชันทินเดอร์ หล่อนคงไม่ลังเลที่จะปัดขวาเพื่อแสดงความสนใจ และด้วยอารมณ์นึกสนุก หล่อนอาจส่งอีโมจิรูปหัวใจไปทักทาย หากอีกฝ่ายตอบรับกลับมา นั่นย่อมหมายความว่าเขาคนนั้นได้ตกเป็ ‘เหยื่อ’ รายต่อไปของหล่อนในทันที
มันคืองาน ใช่... มันคือการทำงาน
สำหรับพรินแล้ว แอปพลิเคชันจำพวกนี้ไม่ใช่เครื่องมือตามหาคู่ครอง ความรัก หรือความจริงใจใดๆ และที่สำคัญที่สุด มันไม่ใช่พื้นที่สำหรับหาลูกค้าเพื่อเสนอตัวแลกกับเศษเงินในภารกิจบำบัดความใคร่ให้พวกชายโฉด!
แต่มันคือเครื่องมือแสวงหาเหยื่อที่ทำให้หล่อนรู้สึกตื่นเต้นและท้าทาย ถึงแม้บทสรุปอาจจบลงบนเตียง หล่อนก็ไม่เคยคิดว่านั่นคือการเปลืองตัว ในมุมมองของพริน การมีเซ็กซ์กับชายที่ถูกตาต้องใจเป็เพียงวิถีทางหนึ่งของชีวิต หลังจากนั้นหล่อนต่างหากที่จะเป็ฝ่ายสูบเอาทุกอย่างมาจากเหยื่อจนหมดสิ้น
นั่นคือตัวตนที่หล่อนเป็...
พรินวางเอกสารและรูปภาพลงบนที่นอนหนานุ่ม ข้างกันนั้นยังมีปึกเอกสารและรูปถ่ายของบุคคลอื่นอีกสองชุดวางรออยู่ พลันเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็แผดจ้าขึ้น
หล่อนยันกายลุกจากเตียงนอน เดินไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าหน้าจอแสดงชื่อพนักงานรักษาความปลอดภัยของคอนโดมิเนียม หล่อนจึงกดรับสาย
“คุณพรินครับ ที่ชั้นล่างมีผู้ชายคนหนึ่งบอกว่าชื่อ ‘อาคม’ มาขอพบคุณครับ”
“อ้อ... ค่ะ ให้เขาขึ้นมาได้เลย”
พรินก้าวฉับผ่านชุดโซฟารับแขก ออกไปยืนนิ่งที่ระเบียงด้านนอก หล่อนทอดสายตามองแผ่นน้ำนิ่งสงบของแม่น้ำเ้าพระยา ปล่อยให้สายลมเอื่อยพัดโชยมาปะทะชุดเดรสลำลองสีขาวบางเบาจนพลิ้วไหวไปตามแรงลม
โดยปกติแล้ว พรินไม่เคยเปิดประตูห้องต้อนรับผู้ชายหน้าไหน เพราะหล่อนหวงแหนความเป็ส่วนตัวยิ่งกว่าอะไรดี แต่ครั้งนี้หล่อนยอมเปิดข้อยกเว้น เพราะ้าสร้างความไว้วางใจให้เกิดขึ้นระหว่างหล่อนกับอาคม เพื่อเป้าหมายในงานใหญ่ที่รออยู่
แรกเริ่มเดิมที... พรินไม่คาดคิดเลยว่าเกมระหว่างหล่อนกับอาคมหนุ่มใหญ่จะพลิกผันไปได้ถึงเพียงนี้ ในคราแรกที่สบตา หล่อนมองว่าเขาเป็เพียง ‘เหยื่อ’ โอชะ ส่วนหล่อนคือ ‘ผู้ล่า’ ที่ถือไพ่เหนือกว่า หล่อนพบเขาในแอปพลิเคชันหาคู่และไม่ลังเลที่จะปัดขวาทันที ซึ่งวันต่อมาเขาก็งับเหยื่อปลายเบ็ดตอบรับและทักทายกลับมาตามความคาดหมาย เพราะรูปโปรไฟล์ที่หล่อนจงใจคัดสรรมาลงนั้น ทั้งเซ็กซี่และเย้ายวนเกินกว่าที่ชายขี้เหงาคนไหนจะต้านทานไหว
ในโลกของแอปพลิเคชันหาคู่ ใครเขาจะมานั่งถามหาความจริงจังกันล่ะ... จริงไหม?
ในที่สุดอาคมก็นัดพบหล่อนครั้งแรกที่ห้องอาหารสุดหรูในโรงแรมระดับห้าดาว พรินวาดฝันถึงการสูบเงินก้อนโตจากกระเป๋าหนุ่มวัยกลางคนที่แนะนำตัวว่าเป็เ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ส่วนความสัมพันธ์ลึกซึ้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะ ‘เปย์’ หนักแค่ไหน แต่หล่อนมั่นใจว่าหากได้ลองลิ้มชิมรสสวาทอันเร่าร้อนของหล่อนแล้ว อาคมจะต้องคร่ำครวญหาหล่อนอย่างไม่รู้เบื่อ
ทว่าอาคมกลับทำเซอร์ไพรส์!
หลังจากไวน์แดงแก้วที่สองผ่านไป ท่าทีที่เคยสนทนาอย่างสนุกสนานกลับเปลี่ยนเป็เคร่งขรึม น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้นแต่ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพจนน่าเกรงขาม
“คุณพริน... ผมว่าเรามาพูดกันแบบตรงไปตรงมาดีกว่า”
หล่อนแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน ตีหน้าซื่อตาใสขานรับด้วยชื่อสมมติที่ใช้หลอกล่อเหยื่อมานักต่อนัก
“อะไรกันคะ แค่ไวน์สองแก้ว คุณอาคมก็จำชื่อ ‘ลิลลี่’ ไม่ได้เสียแล้ว หรือว่าใจกำลังลอยไปคิดถึงใครอยู่กันแน่?”
รอยยิ้มของอาคมในตอนนั้นมันช่างเย็นเยียบและบาดลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจ จนหล่อนแทบศิโรราบ พรินตระหนักได้ในนาทีนั้นเองว่าหล่อนพลาดเสียแล้ว... ชายคนนี้ไม่ใช่เหยื่อที่หล่อนจะเคี้ยวได้ง่ายๆ
“ผมให้คนตามดูพฤติกรรมคุณมาพักใหญ่แล้ว และรู้ดีว่าผู้ชายทุกคนที่คุณเข้าไปพัวพันด้วย... ล้วนแต่จบลงที่การกระเป๋าฉีกทุกราย”
“แล้วคุณ้าอะไรกันแน่คะคุณอาคม... หรือคิดจะแบล็กเมลฉัน?”
ชายวัยกลางคนผู้นั้นยังคงวางหน้านิ่ง แววตาคมปลาบดุจราชสีห์จับจ้องคู่สนทนาเขม็งก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างเนิบช้า
“คุณต้องรับงานจากผม แล้วเื่ทั้งหมดของคุณจะถูกเก็บไว้เป็ความลับตลอดไป”
3K
