ตอนที่ห้าสิบห้า Boy meet Girl 4
สาวน้อยในอนิเมะที่มีพลังจับโกหกจากน้ำเสียงได้นี่น่ากลัวจริงๆ
ผมถอนหายใจ
“...เพราผมยังรักเธออยู่ครับไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแล้วหรือเราต่างเดินต่างทางกันแล้วก็ตาม ผมก็ยังเรียกว่ายังตัดใจไม่ได้..หรือยังไม่อยากจะตัดใจ”
ผมน้ำตาไหลออกมาเล็กน้อยเมื่อพูดถึงความรู้สึกตนเองเช่นนี้
“..มันเหมือนหากผมตัดใจแล้วช่วงหนึ่งของชีวิตผมจะจบสิ้นลงไป เมื่อส่วนหนึ่งของเราหายไป ผมก็ไม่รู้ว่าเราจะยังคงเป้นตัวเราได้หรือเปล่าน่ะครับ”
ผมทำตามแผนที่ผมวางเอาไว้เสมอเวลาเจอกับพวกคนจากรถไฟสายกาแลกซี่
กล่าวไปตามความจริง
คุณโคยูกิกลับเปลี่ยนสีหน้าไปเล็กน้อย
ก้มศีรษะคำนับ
“ขออภัยด้วยนะคะที่ทำให้คุณต้องรู้สึกเศร้าเสียใจเป็นความผิดของชั้นเองค่ะ”
สมกับเป็นสาวน้อยในอนิเมะมารยาทดีและนึกถึงจิตใจของคนอื่นอย่างมาก
หากเป็นหญิงสาวในโลกไพร์มผมคงโดนหัวเราะเยาะเป็นแน่แท้หรือโดนมองแบบแปลกๆ
แต่นี่คือจักรวาลของรถไฟสายกาแลกซี่ที่พลังใจนั้นมีผลในการเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงได้เจริง
การให้ความสำคัญกับความรู้สึกจึงไม่ใช่เรื่องที่ผิดหรือน่าหัวเราะ
ผมพยักหน้ารับคำขอทาของคุณโคยูกิ
“ไม่เป็นไรครับ ผมรู้สึกว่าคำถามของคุณโคยูกิทำให้ผมได้คิดและตอบคำถามที่ตนเองหลีกเลี่ยงมาตลอดเหมือนกันบางที มันคงใกล้จะถึงเวลาที่ผมต้องบอกลาเรื่องราวบทนั้นของชีวิตของผมแล้วเช่นกัน”
เพื่อเตรียมตัวสู่การผจญภัยที่จะห่างไกลจากโลกไพร์มของผมมากขึ้นในอนาคต