เปรี้ยง !!
หยางเทียนดึงร่างของ ซ่งเหม่ยหลิงออก แล้วยิงสวนกลับไป
เปรี้ยง !!
ะุเจาะหน้าผากโซ้ยตี๋ แต่ว่า ะุของโซ้ยตี๋ ก็พุ่งเข้ากลางอกของหยางเทียนด้วยเช่นกัน หยางเทียนถึงกับหงายหลังไปนอนกับพื้น มีเืไหลซึมออกมา
มิสเตอร์เค ไม่สนโซ้ยตี๋ ที่ตายไป กลับยืนขึ้น แล้วเดินมากับทอมมี่ และคุณชายรอง เพื่อดูหน้าหยางเทียนชัดๆ
“ หยางเทียน” ซ่งเหม่ยหลิงร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ
“ นังแพศยา แฟนตัวเองจะตายไม่สนใจ แต่ไปห่วงคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงเจ็ดวัน”
จงสือซาน พาร่างโชกเื ที่ยังมีมีดปักอยู่ สี่เล่มยังไม่หลุดเดินตามมาด้วย
“ ทอมมี่ ช่วยจับตัวคุณหนูซ่งเอาไว้ ฉันจะฉีดยาเคโสมสกัดให้มัน”
ทอมมี่จับแขนของ ซ่งเหม่ยหลิงกำลังจะดึงขึ้นมา หยางเทียนก็ลืมตาขึ้น แล้วยิงปืนใส่หัวของ ทอมมี่ จนหงายท้องตายไปอีกคน มิสเตอร์เค ะโถอยหลังด้วยความใ หยางเทียนพุ่งเข้าประชิด แล้วแย่งเข็มในมือ แล้วปักเข้าที่กลางกระหม่อมของมัน
ฉึก !! แล้วฉีดยาเคผสมโสมเข้าไป ร่างของมันเริ่มกระตุกๆ เพราะ ว่ายาเสพติดพอเข้าสู่ สมองแล้วกลายเป็พิษอย่างร้ายแรง ทำให้มันถึงกับช็อคตาตั้ง ดิ้นพล่าน ไปกับพื้น แล้วก็ค่อยๆ ตายลงไปอย่างน่าสยดสยอง
จงสือซาน รีบเข้าไปกอดขา ซ่งเหม่ยหลิง เพื่อขอโทษ
“ เหม่ยหลิงจ๋า สือซานผิดไปแล้ว อภัยให้สือซานด้วยนะ”
ซ่งเหม่ยหลิงไม่ยอมให้เข้ามาจับขา เลยเตะเข้าที่ปลายคาง ของสือซาน จนหงายท้อง นอนนิ่งสลบไป หยางเทียนเข้ามาจับมือ เหม่ยหลิง แล้วพาเดินไปบนชั้นดาดฟ้า แล้วโทรบอกผอ. เฉียนคง ให้ส่ง ฮ.มารับด้วย หยางเทียนเห็นคนขับรถที่ถูกอัดจนสลบ ก็เบาใจ ที่ยังไม่ตาย
“ นี่คุณเป็อะไรหรือเปล่า” ซ่งเหม่ยหลิงเห็นเืไหลออกมาจากร่างของหยางเทียนแล้วใยิ่ง
“ ไม่เป็ไร แต่นึกไม่ถึง เสื้อเกราะกันะุ จะป้องกันได้ไม่ดีเท่าไร”
หยางเทียนถอดเสื้อกันะุออกมา พบว่าะุเจาะเสื้อกันะุเข้าไป จนทะลุเข้าเนื้อของหยางเทียน ไปครึ่งเซนต์ เืออกมาไม่น้อย
ซุ่นเหม่ยหลิงใ รีบหาผ้ามาห้ามเื หยางเทียนจับมือซ่งเหม่ยหลิงเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า
“ ผมไม่เป็อะไร ไม่ต้องใ” หยางเทียนใช้ผ้ากดแผลเอาไว้ ไม่นานอาเปียวก็พาคนสามสี่คนนั่ง เฮลิคอปเตอร์มารับ
“ เฮ้ย นี่นายถูกยิงนี่”
“ ไม่เป็ไร แต่บอกผอ. ด้วย เสื้อเกราะนี้มันเกรดต่ำไปหน่อยนะ ถูกยิงทะลุเลย”
“ รีบพาเขาไปโรงพยาบาลก่อนเถอะค่ะ” ซุนเหม่ยหลิงเอ่ยออกมาด้วยความเป็ห่วง อาเปียวทำแผลให้แล้วห้ามเืเอาไว้แล้ว ก็บอกว่า
“ ไม่เป็ไรมากหรอกครับ ะุเจาะเข้าไปแค่ นิดเดียว พักคืนเดียวก็หาย”
“ ไปส่งคุณหนูซ่งที่บ้านก่อน” หยางเทียนบอกอาเปียว ทั้งหมดเลยนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับไป ทิ้งให้อาเปียวจัดการเคลียร์เื่ที่ตึกนรกแห่งนี้ ระหว่างทาง กลับคฤหาสน์ตระกูลซ่ง หยางเทียนเห็นน้ำตาของซ่งเหม่ยหลิงไหลออกมา
“ คุณหนูซ่ง เป็อะไร”
“ ั้แ่ฉันเกิดมา ไม่เคยคิดว่า จะมีใครกล้าเสี่ยงตายเพื่อฉันอย่างนี้”
“ มันเป็หน้าที่ของผมอยู่แล้ว บอดี้การ์เมฆขาวทุกคน ก็ต้องทำเช่นนี้เหมือนกัน” บอดี้การ์ด อีกสามสี่คน ต่างก็ส่ายหน้า แล้วยิ้มๆ
“ ตอนนี้คงหมดหน้าที่ผมแล้ว” หยางเทียนเอ่ยเบาๆ
“ ใครบอก คุณปู่จ้างคุณเจ็ดวัน นี่มันยังไม่ครบกำหนดเลย คุณจะทิ้งงานไปแบบนี้ได้ยังไง”
หยางเทียนถึงกับงง แล้วมองแผลที่หน้าอกของตน กำลังจะเอ่ย เฮลิคอปเตอร์ก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลซ่งแล้ว
“ พวกคุณกลับไปได้ ขอบคุณที่มาส่ง เด็กๆ พาคุณหยางเทียนไปพักผ่อนที่ห้อง แล้วโทรเรียกหมอโจว ให้มาดูอาการเขาด้วย” คุณหนูซ่งเอ่ยแบบนี้ เพื่อนบอดี้การ์ดยิ้มให้แลวเข้ามาตบไหล่แล้วเอ่ยว่า
“ นายคงต้องทำหน้าที่ให้ครบตามที่คุณหนูซ่งบอกแล้ว พวกเราไปก่อนนะ”
“ ขอบคุณเทพยดาฟ้าดิน ที่ช่วยให้ เหม่ยหลิงกลับมาอย่างปลอดภัย” ฮูหยินซ่งยกมือไหว้เ้า ไปรอบๆ บ้าน
“ คนที่ช่วยหลานไม่ใช่เทพที่ไหน โน่น ยืนอยู่นั่นไง” เหม่ยหลิงบอกกับย่าว่าหยางเทียนต่างหากเป็คนช่วยเธอ
“ ใช่ ๆ เื่นี้ ทางเราต้องตอบแทนให้เขาอย่างดี”
หยางเทียนอธิบายเื่ที่เกิดขึ้นให้ปู่ซ่งเจียงกับ ซินแสกู่ฟังอย่างละเอียด
“ เฮ้อ.. นี่ถ้าไม่ได้คุณหยางเทียน ฉันคงต้องเสียเหม่ยหลิงไปแน่ๆ พวกคนของคาสิโนลาสเวกัสนี่มันชั่วช้าจริงๆ เื่นี้ฉันจะแจ้งให้ประธานสมาคมการค้า จัดการกับพวกมัน
“ คนที่ชั่วช้าอีกคนคือ จงสือซาน นายท่านต้องแจ้งเื่นี้ ให้หัวหน้าตระกูลจงรับรู้ไว้ด้วยนะครับ” ซินแสแนะนำ
“ แน่นอน อีกไม่กี่วัน จะมีงานเลี้ยงสมาคม เื่นี้ฉันไม่ปล่อยเอาไว้แน่”
“ คุณปู่คะ หยางเทียนได้รับาเ็ ให้เขาไปพักผ่อนก่อน เื่อื่นๆ ค่อยคุยกันจะดีกว่านะคะ” ซุนเหม่ยหลิงเดินมากับ ฮูหยินซ่งแล้วเอ่ยออกมา ทำเอาทุกคนมองหน้าที่กำลังแดงของซุนเหม่ยหลิง ด้วยสายตาแปลกๆ
“ ใช่ ๆ เด็ก พาคุณหยางเทียนไปพักก่อน” ซ่งเจียงรีบสั่งเด็กๆ ในทันที
หลังจากทุกคนไปหมดแล้ว ซ่งเจียงกับ ซินแสกู่ อยู่กันสองต่อสอง
“ ซินแส ดวงชะตาของสองคนนี่เข้ากันได้ไหม?”
“ น่าเสียดาย ผมไม่รู้วันเดือนปีเกิดของเขา หากรู้ละก็ ต้องทำนายได้อย่างแน่นอน
แต่จากการดูนรลักษณ์ทั้งห้าของเขาล้วนเข้าตำรา ชะตาจักรพรรดิ หาใช่คนธรรมดาไม่
หากใครได้อยู่ใกล้แล้ว ล้วนมีแต่สิ่งดีๆ เข้ามา ภูตผีปีศาจ ภัยร้ายยากกล้ำกราย”
“ ฉันจะจ้างเขาให้มาอยู่ประจำที่ ตระกูลของเรา”
“ ชะตาของเขา เปรียบได้ดังกับพญาัจักรพรรดิ พวกเราไม่อาจรั้งเขาไว้ได้ ต้องแล้วแต่โชคชะตา วาสนา ของคุณหนูแล้ว”
“ กำหนด 7 วันอันตรายเหลืออีกสามวัน ก็เกิดเื่แล้ว ไม่ทราบว่า ดวงชะตาของ เหม่ยหลิงผ่านเื่ร้ายไปแล้วหรือยัง”
“ อาถรรพ์เบญจเพสของคุณหนูนั้น 7 วันก็คือ 7 วันอันตรายจริงๆ ไม่ว่าอย่างไรภายในสามวันที่เหลือห้ามคุณหนูห่างจาก หยางเทียน เป็อันขาด” ซินแสกู่เอ่ยอย่างหนักแน่น ซ่งเจียงพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ณ คาสิโนลาสเวกัส
บอสของคาสิโนลาสเวกัส กำลังโทรศัพท์คุยกับชายคนหนึ่ง
“ ทุกอย่างไม่เป็ไปตามแผน คนของผมตายไปเป็ร้อยคน ผมถูกสอบสวนเื่นี้ เื่ที่ตกลงกันไว้ คงต้องพักเอาไว้ก่อน ทางซีไอเอคอร์ป ส่งนักฆ่าจากถ้ำเสือมาจัดการซ่งเหม่ยหลง กับ หยางเทียนแล้ว ภายในสามวันนี้ พวกมันไม่รอดแน่ คุณก็ควรจะรีบออกไปจากที่นั่น ถ้าไม่อยากโดนลูกหลงไปด้วย”
“ นักฆ่าจากถ้ำเสือเลยหรือนี่ โอ้ เช่นนั้น ผมต้องรีบไปก่อน เอาไว้พวกเราค่อยติดต่อกันใหม่”
ที่แท้ยังมีคนที่อยู่เื้ั แผนทั้งหมดอยู่อีกคน และคงจะเป็คนในตระกูลเดียวกันเสียด้วย
ณ คฤหาสน์ตระกูลซ่ง
หยางเทียนกำลังนั่งสมาธิอยู่ในห้อง ทันใดนั้นเองก็มีมือฉีกมิติ ออกมาแล้ว ร่างของผอ. เฉียนคง ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
“ ท่านผอ. มาได้ไงครับเนี่ย”
“ ศิษย์พี่เป็ห่วงเธอ ให้ฉันนำของบางอย่างมาให้”
ผอ. ยื่นแหวนวงหนึ่งให้ หยางเทียนเห็นแล้วใยิ่งนัก
“ นี่มันแหวนมิติ ของท่านอาจารย์นี่ครับ”
“ ใช่ ข้างในมี อาวุธิญญาระดับ 4 เรียกว่า เข็มปลิดิญญา และ มีศิลาิญญาระดับ 4 อีก 1 ก้อน และตำราการฝึกฝน เข็มปลิดิญญา อีก 1 เล่ม เธอต้องดูดซับพลังจากศิลาิญญา ระดับ 4 นี้ก่อน พอพลังิญญาในตัวเพิ่มขึ้นมาอยู่ระดับ 4 ก็จะสามารถฝึกฝน เข็มปลิดิญญาได้”
“ ขอบคุณครับ ท่านผอ.” หยางเทียน นำแหวนมิติ ของอาจารย์มาถือ แล้วมองไปด้านใน เห็นของทั้งหมด อยู่ด้านใน แล้ว ด้านในยังมีที่ว่างอีกประมาณสนามบาส
“ รีบฝึกฝนโดยเร็ว ภายในสามวันนี้ ทางเราได้ข่าวมาว่า นักฆ่าจากถ้ำเสือ มาปรากฏในเมืองม่านกู่ มากกว่าสองคน มั่นใจได้เลยว่า งานนี้มัน้ามาจัดการกับเธอแน่ๆ เพราะ คาสิโนลาสเวกัส กับ พวกนักฆ่าจากถ้ำเสือ นั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างลึกล้ำ เธอไปถล่มตึกนักฆ่าของพวกมันจนเละเทะ พวกมันไม่ปล่อยเธอกับคุณหนูซ่ง เอาไว้แน่ ฉันจะส่งกำลังเสริมมาเพิ่มให้ ภายในสามวันนี้ ”
“ ขอบคุณครับท่านผอ.”
ผอ. เอ่ยจบก็ฉีกมิติ แล้วหายไป หยางเทียนหยิบก้อนศิลาสีดำสนิท ขนาด1 ฟุตเท่ากับแบตเตอรี่รถยนต์ ออกมาวางตรงหน้า แล้วใช้ฝ่ามือัับนก้อนศิลาิญญา แล้วเริ่มรวมพลังที่จุดตันเถียน แล้วปล่อยออกมา พลังงานจากก้อนศิลาก็ถูกดูดเข้ามาในร่างกายผ่านฝ่ามือ เข้าไปสู่จุดใต้ท้องน้อย เข้าจุดตันเถียน ก้อนศิลาิญญาพอถูกดูดพลังไปจนหมด ก็ค่อยๆ กลายเป็ขี้เถ้า พอพลังงานเข้าไปในจุดตันเถียนจนหมด ก็มีค่อยแปรเปลี่ยนเป็พลังิญญาไหลเวียนออกไปทั่ว ร่างกาย เส้นเื ลมปราณ ล้วนทุกปรับเปลี่ยนไปตามพลังิญญาที่เพิ่มขึ้น
จนพลังิญญาในร่างกายที่ถูกกดเอาไว้แค่ระดับสาม ก็ถูกทำลายลงไปเลื่อนชั้นขึ้นเป็ พลังิญญาระดับ 4 หยางเทียนลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ ััของเขานั้นรู้สึกได้ว่ากว้างไกลกว่า ปกติ สามารถได้ยินเสียงในห้องของ คุณหนูซ่ง ที่คุยโทรศัพท์กับเพื่อน ได้อย่างชัดเจน
หยางเทียนหยิบกล่องอาวุธิญญา ระดับ 4 ออกมา แล้วเปิดออกดู พบเห็นเข็มสีเงินขนาด 4 นิ้ว อยู่ในกล่องมากมายหลายพันเล่ม และ มีตำราการใช้อีกหนึ่งเล่ม
หยางเทียนหยิบ ตำรามาศึกษา การใช้เข็มปลิดิญญา ในทันที
การใช้เข็มปลิดิญญานั้น ผู้ใช้ต้องมี พลังิญญาระดับ สี่ขึ้นไป เวลาใช้ออก ก็ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนพลังิญญา หากว่า อ่อนด้อย ก็ใช้ออกได้เพียงแค่ สามสี่เล่ม ต่อครั้ง หากฝึกจนชำนาญถึงขั้นสูงสุดจะสามารถขว้างเข็มออกไป ได้มากกว่ากำมือ และยังสามารถควบคุมเข็มปลิดิญญานี้ ให้เคลื่อนไหวตามทิศทางที่เรา้าได้อีกด้วย
หยางเทียน หยิบเข็มปลิดิญญาออกมา แล้ว ลองฝึกขว้างออกไปทีละหนึ่งเล่ม สองเล่ม สามเล่ม เพื่อให้โดนเป้าหมาย หยางเทียนขว้างออกไปร้อยกว่ารอบ ก็สามารถหลับตา ขว้างออกไปให้โดนเป้าหมายได้อย่างไม่พลาดเป้า แม้หลับตาก็ยังคงถูกเป้าหมายอย่างแม่นยำ เพราะหยางเทียนใช้จิตขว้างไป ไม่ได้ใช้เพียงสายตาเท่านั้น
จากนั้น หยางเทียนก็ ทดลองควบคุมโดยขว้างเข็มออกไป เป็กำมือ แล้วใช้พลังิญญาระดับที่ 4 ควบคุมเข็มปลิดิญญา ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ เข็มปลิดิญญา มีการเคลื่อนที่ไปตาม สมองของหยางเทียนที่สั่งการ แต่ยังมีบางเล่ม ที่ร่วงหล่นไป ไม่เลี้ยวไปมา ตามที่สมองสั่ง
หยางเทียน ะโลอยตัวจากตึกชั้นสี่ ไปยัง พื้นสนามหญ้า แล้วเคลื่อนไหวไปตามต้นไม้ แล้วฝึกขว้างเข็มปลิดิญญา ในขณะเคลื่อนไหว แม้ว่าจะไม่สามารถทำได้ตามใจนึก แต่ก็ฝึกไปจนกระทั่งฟ้าเริ่มสว่าง หยางเทียนก็สามารถฝึกฝนได้มากกว่า 70 % แล้ว
หยางเทียนมีพลังิญญาระดับสี่แล้ว ดังนั้น การเคลื่อนไหวจึงเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปนัก จึงะโลอยตัวขึ้นไปบนระเบียงชั้นสี่ได้อย่างง่ายดาย แล้วก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งสมาธิสักพัก พอคุณหนูซ่งเรียก ก็เดินลงไปชั้นล่างพร้อมๆ กัน
หยางเทียนเห็นซ่งเหม่ยหลิงแต่งตัววันนี้ ด้วยกางเกงยีนส์ เสื้อยึด ใส่ร้องเท้าผ้าใบยกสูง ปล่อยผมลงมาเป็ธรรมชาติ ก็ได้แต่มองหน้าขณะจะเอ่ยถาม ซ่งเหม่ยหลิงก็ตอบมาก่อนว่า
“ วันนี้ฉันไม่เข้าออฟฟิต ฉันจะไปทะเล”
หยางเทียนพยักหน้ารับคำสั่งไม่พูดอะไร
พอลงมาถึงห้องโถง พบว่า ครอบครัวของอาทั้งสามกำลังขนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เหมือนกำลังจะเดินทางไกล
“ พวกคุณอาทั้งสาม จะไปไหนกันคะ” เหม่ยหลิงเอ่ยด้วยความสงสัย
“ พวกเขาจะไปเที่ยวสวิสกัน”
“ ไปพร้อมกันหมดเลย หรือคะ?”
“ ใช่ ไม่รู้พวกมันเกิดรักกันั้แ่เมื่อไร” ปู่ซ่งเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“ ที่ผ่านมาเจอหน้ากันทีไร ทะเลาะกันทุกที ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น คราวนี้รักกันมากถึงกับขนครอบครัวไปเที่ยวด้วยกันหมดเลย” ฮูหยินซ่งเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
หยางเทียนนั่งฟังแล้วก็แปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร นั่งกินข้าวต้มปลาต่อ
“ หยางเทียน าแเป็อย่างไรบ้าง” ฮูหยินซ่ง เอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
“ ไม่เป็อะไรแล้วครับ ”
ซุนเหม่ยหลิง ก็หันมามองหยางเทียนด้วยความใส่ใจเช่นกัน
ทั้งสองคนนั่งรถมาที่เมืองชล เป็เมืองชายทะเล มีนักท่องเที่ยวมากันมากมาย รถมาจอดหน้าโรงแรมที่หรูหรา มีคนพวกต่างชาติเดินกันไปมา พอซ่งเหม่ยหลิง ลงจากรถ ก็มีคนมารอรับหลายคน
“ คุณหนูซ่ง” ทุกคนคำนับเหมือนเป็แขกวีไอพี
ทั้งสองคนเข้าไปในโรงแรม แล้วเข้าไปสถานที่พัก ส่วนตัว เป็บ้านพักตาอากาศในโรงแรม มีสระว่ายน้ำส่วนตัว ห้องนอนติดทะเล มีทางเดินลงหาดส่วนตัว
“ นี่คือโรงแรมที่พ่อกับแม่ สร้างเอาไว้ให้ฉัน เป็ยังไง สวยไหม?”
“ สวยครับ”
หยางเทียนมองไปรอบๆ เพื่อตรวจสอบเื่ความปลอดภัยของที่นี่ มากกว่าที่จะสนใจเื่ความสวยงาม
ทั้งสองกินอาหารทะเล ที่ทางโรงแรมจัดมาให้ อย่างเอร็ดอร่อย แต่คราวนี้หยางเทียนรู้สึกถึงอันตรายอย่างร้ายแรงขึ้นมา พลันมองไปด้านหน้าริมทะเล เห็นมีเรือเร็ววิ่งเข้ามาในแนวตรง พอสังเกตดีๆ เห็นมีคนร้าย แบกปืนยิงจรวดอาร์พีจี ประทับบ่า เล็งเป้าหมายมาที่หยางเทียนกับ ซ่งเหม่ยหลิง จึงรีบคว้าเอวของ ซ่งเหม่ยหลิง ะโลอยตัวออกจากบ้านพักตากอากาศส่วนตัว หลบห่างออกไปในทันที
ตูม !!! ะุจรวดอาร์พีจี ะเิทำลายล้างบ้านทั้งหลัง เหลือแต่เศษซาก
“ คุณไม่เป็ไรนะ”
“ ไม่เป็ไร” ซ่งเหม่ยหลิง เอ่ยอย่างใ หยางเทียนเห็นคนร้ายยังไม่ไป ยังใช้ปืนกลมือ ยิงใส่หยางเทียนอีกไม่ยั้ง เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!! หยางเทียนกอดซ่งเหม่ยหลิง แล้วกลิ้งไปตามผืนทราย แล้วใช้ปืนยิงสวนไปหนึ่งนัด เปรี้ยง !! ะุเจาะเข้าที่หน้าผากคนร้าย ตายคาที่ อีกคนที่ขับเรือมาด้วยก็ะโเข้ามา กระหน่ำปืนกลเข้าใส่หยางเทียนอีกไม่ยั้ง ทำให้หยางเทียนต้องพาซ่งเหม่ยหลิง หลบหลังกำแพงในโรงแรม มันวิ่งเข้ามาในโรงแรมหมายจะยิงถล่มแก้แค้นให้เพื่อนของมัน แต่ว่าถูกหยางเทียนโผล่มาจาก้าตีลังกา แล้วยิงใส่กลางกระหม่อมของมัน เปรี้ยง ! นัดเดียวจอด ใบหน้าของมันล้วนคล้ายกันทั้งคู่ กกหูมีรูปหัวเสือ และ มีหมายเลข 19 กับ 20
“ ฝาแฝด?” หยางเทียนเห็นหน้าทั้งสองแล้ว แล้วเอ่ยออกมา
ส่วนซ่งเหม่ยหลิงเข้ามาหาหยางเทียนเห็นว่าปลอดภัยก็ดีใจ แต่ว่าหันไปมองบ้านที่พ่อกับแม่ สร้างเป็ที่พักตากอากาศพังยับเยินเช่นนี้ ก็ได้แต่เศร้าใจ
“ อย่าได้ซีเรียสไป พังไปแล้วก็สร้างใหม่ได้”
“ ก็ใช่นะ ในตอนแรก ฉันว่า จะยกบ้านหลังนี้ให้คุณเป็การตอบแทน แต่น่าเสียดาย มันถูกทำลายไปเสียแล้ว”
“ ฮ้า นี่คุณจะให้ผมจริงๆ รึ? โอ้ ไม่น่าเลย ไอ้พวกถ้าเสือบ้า พวกแกมายิงบ้านสวยๆ เช่นนี้ได้อย่างไรวะเนี่ย ”
หยางเทียนบ่นไปตลอดทางกลับบ้าน แต่กลับสร้างรอยยิ้มให้กับ ซ่งเหม่ยหลิงอย่างยิ่ง....