ไฉ่หงถูกจับอาบน้ำทั้งที่ยังถูกมัดมืออยู่ แม้นางจะแข็งแรงดีแล้วแต่การถูกมัดมือทั้งสอข้างไว้เช่นนี้ย่อมยากจะเอาตัวรอดได้ แม้นางพอจะมีวรยุทธอยู่บ้างแต่ไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น นางจึงได้แต่ทำตัวว่าง่ายเข้าไว้ เผื่อว่าท่านยายวัยชราผู้นี้จะเห็นใจสงสารนางบ้าง
นางไม่เคยต้องถูกใครกระทำกับนางเยี่ยงนี้มาก่อน พวกเขาคงตั้งใจจะเอานางไปขายแล้วเป็แน่ ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนตนเองเป็สินค้าที่กำลังถูกทำความสะอาดเพื่อเตรียมพร้อมจะนำไปขายสู่ท้องตลาดอย่างไรอย่างนั้น
ชีวิตของนางตกต่ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ไฉ่หงได้แต่นึกสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับนางตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาหลังจากที่บิดามารดาของนางเสียชีวิตลง จากหอนางโลมที่ถูกตีราคาซื้อขายตัวนางเพื่อทำการค้าขายเรือนร่างของนาง แต่เมื่อนางหมดความหมายใกล้ตายพวกเขาก็ทิ้งขว้างนางอย่างไม่ใยดี ไม่ได้มองว่านางเป็มนุษย์ผู้หนึ่งเลย ยิ่งคิดในใจของไฉ่หงยิ่งหดหู่ลงเรื่อยๆ นางมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ก็นับว่าเป็ปาฏิหารย์แล้ว แต่ชีวิตก็ยังไม่ดีขึ้นกว่าตอนอยู่หอนางโลมเท่าใดนัก นางจะทำอย่างไรให้ต่อจากนี้นางรอดพ้นจากการถูกคนตีราคาเป็สินค้าเช่นนี้อีก
แม้นางอยากจะหนีไปแต่ก็ยังพอมีจิตสำนึกด้านดีมาบอกว่าอย่าทำร้ายท่านตาท่านยายทั้งสองคนนี้ ยิ่งนางใจอ่อนกับผู้อื่นเ้ตัวนางเองกลับถูกทำร้าย หรือนางจะต้องใจร้ายกับพวกเขาอย่างนั้นหรือ?
แต่หากพวกเขาไม่พานางขึ้นมาจากหลุมนั่นนางก็อาจจะตายไปแล้วก็ได้ นางครุ่นคิดอยู่นาน แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตกสักที จนท่านยายผู้นี้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางจนแล้วเสร็จ นางทำได้เพียงนิ่งงันยอมทำตามทุกอย่างที่ท่านยายผู้นี้บอก นางไม่รู้จะขัดขืนไปทำไม อะไรจะเกิดมันก็คงต้องเกิดแล้วกระมัง หากนางหนีไปตอนนี้พวกเขาคงทะเลาะกันใหญ่โตเป็แน่ ซ้ำยังจะเดือดร้อนหากไปตกลงซื้อขายกับใครเอาไว้ นางจะทำใจทำร้ายพวกเขาได้อย่างไรกัน ตอนนี้นางเริ่มท้อแท้กับชีวิตแล้ว จึงไม่อยากจะฝืนดื้อดึงต่อไป ใครซื้อนางไปนางก็เพียงรับใช้เขาไปเท่านั้น หากมีโอกาสหนีไปได้นางค่อยหาวิธีอีกครา
“รีบเดินเร็วๆ ข้าร้อน! เ้าต้องไปยืนรอตาเฒ่ากับข้า อย่าได้มีปากเสียง หากครานี้เ้าทำเงินให้ข้ามากพอ ข้าจะถือว่าเ้าทดแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตให้ข้าแล้ว เราไม่มีอะไรติดค้างต่อกัน แต่หากเ้าขัดขืนแสดงว่าเ้ามันเป็คนเนรคุณ อกตัญญู หากเ้ายังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้างก็จงสงบปากสงบคำซะ! ข้าจะหาสามีดีๆ ให้เ้า อย่างน้อยก็เป็คนมีเงินตำลึงมากพอจึงจะได้ตัวเ้าไป เ้าคงไม่ต้องลำบากอดมื้อกินมื้อกับพวกข้าแล้ว”
ไฉ่หงได้ยินคำกล่าวของท่านยายผู้นี้ได้แต่ก้มหน้ารับคำ แม้นางอยากจะะโใช้วิชาตัวเบาหนีไปก็ได้แต่ชั่งใจอยู่เพราะถูกเชือกมัดมือไว้ อย่างไรนางก็ไม่มีที่ไปแล้ว หมู่บ้านแถบนี้ก็คือแนวชายแดนของแคว้นนี้ หากแต่ไกลออกมาจากตัวเมืองที่นางอยู่ในคราแรก หากนางมีโอกาสหนีไปยังต่างแคว้นได้จากแถวนี้ได้ก็คงดี อย่างน้อยมันก็ไม่ไกลเกินไปแล้ว
สักพักชายชราทั้งสองคนเห็นชายชราเดินไปเดินมาใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างตื่นเต้น เขาชะเง้อมองซ้ายมองขวาดูว่ามีใครอยู่แถวนี้หรือไม่ ก่อนจะหันมาพบเจอสตรี 2 คนที่กำลังจับจูงกันมาด้วยเชือกที่ผูกติดกัน
“เ้ามาช้ามากรู้หรือไม่ ข้ารอเ้านานแล้ว มีเหล่าคุณชายกับชายหนุ่มแถบนี้หลายคนสนใจอยากมาดูตัวนางแล้ว ข้าไปบอกว่านางงดงามมาก ทั้งยังไม่เคยออกเรือน จึงได้นำนางมาขายเป็สตรีอุ่นเตียงให้พวกเขา ใครให้ราคาดีที่สุดข้าจึงจะขายให้ผู้นั้น”
“จริงรึ! เช่นนั้นเราก็จะรวยแล้วใช่หรือไม่? แล้วพวกเขาอยู่ที่ใด เหตุใดไม่เห็นมีใครสักคน!”
ไฉ่หงเงี่ยหูฟังสิ่งที่ทั้งสองคนคุยกัน ในใจได้แต่คิดว่าไม่ผิดกับที่คาดการณ์ไว้ หากนางถูกขายไปแล้วจะหนีทันหรือไม่ยังไม่รู้เลย
“เดี๋ยวพวกเขาตามมา กลับไปเอาเงินตำลึงมาอย่างไรเล่า ข้าบอกว่าจะเริ่มเปิดตัวนางอีกครึ่งชั่วยาม นี่ก็ใกล้เวลาแล้วพวกเขาคงเริ่มมากันแล้ว เ้าเอานางไปผูกไว้กับต้นไม้ใหญ่ไว้ให้แ่าหน่อย แล้วเฝ้าดูนางด้วย หวังว่านางคงรู้ความนะ เราเปลืองแรงกับนางไปไม่น้อย”
ทั้งสองหันมามองไฉ่หงเป็ตาเดียวกัน ต่างจ้องมองอย่างกับจะกินเืกินเนื้อนาง
“เ้าทำตัวดีๆ หากมีคนดีๆ มาซื้อเ้าไปก็ถือเป็โชคของเ้าแล้ว”
ไฉ่หงได้แต่พยักหน้ารับคำ นางจะถือว่านี่คือการตอบแทนบุญคุณ หากพวกเขาได้เงินทองจากผู้ที่มาซื้อตัวนางแล้วนางจะหนีไปทันทีเมื่อมีโอกาส อย่างไรคนที่คิดซื้อตัวนางย่อมไม่ใช่คนที่ดีอยู่แล้ว ทั้งยังไม่ได้มีบุญคุณใดกับนาง นางไม่จำเป็ต้องยอมเป็สตรีอุ่นเตียงให้ใคร! แค่ทำตามใจชายหญิงวัยชรา 2 คนนี้ให้พวกเขาพอใจเท่านั้น
ไม่นานก็เริ่มมีคุณชาย 4-5 คนแต่งกายสะอาดสะอ้าน มีผู้ติดตามมา 2-3 คน ทั้งยังมีนั่งเกี้ยวขี่ม้ามาเรื่อยๆ นับไปนับมาก็ไม่ต่ำกว่า 10 คนแล้ว ชายหนุ่มเหล่านี้ล้วนหาสตรีงดงามเพื่อไปบำเรอความใคร่ ทั้งยังจะได้มีผู้สืบสกุล เหล่าฮูหยินและอนุล้วนปรนเปรอพวกเขาไม่ถึงใจ ผู้ใดมีเงินทองมากมายก็ย่อมอยากได้สตรีงดงามสักคนเป็เครื่องประดับข้างกาย ทั้งยังเจริญหูเจริญตาไม่น้อย หลังจากได้ยินชายชราเร่ร่อนผู้นี้บอกว่ามีหญิงงามมาขายเป็ทาสหรือสตรีอุ่นเตียงให้ พวกเขาจึงอยากมาเห็นกับตาว่างดงามจริงหรือไม่ หากไม่จริงดังที่กล่าวพวกเขาก็แค่จากไป แต่หากนางงดงามถูกใจพวกเขาก็ยอมสู้ราคาค่าตัวนาง
เมื่อทุกคนมาหยุดยืนใต้ต้นไม่ใหญ่อายุราวเกือบร้อยปีแล้ว ต่างคนต่างมองหาสตรีที่ชายชราผู้นี้กล่าวไว้ หญิงชรานั้นยังยืนบังนางอยู่ทำให้ไม่มีใครเห็นหน้านางชัด แต่มองดูผิวพรรณผุดผ่องขาวเนียนแล้วย่อมไม่ธรรมดาเป็แน่ นางนั่งอยู่บนรากต้นไม้ที่ขนาดใหญ่มากพอจนเป็เหมือนเตียงตั่งนั่งได้แล้ว
“ไหนล่ะคนที่เ้ากล่าวถึง นางงดงามอย่างที่เ้าว่าไว้จริงรึ! หากไม่งามพวกข้าจะได้ถอนตัว!”
“ท่านดูเอาเถิดว่าพอใจหรือไม่ ข้าช่วยชีวิตนางไว้จากความตาย บัดนี้นางต้องยอมให้พวกข้าขายตัวเพื่อให้พวกข้าสุขสบาย หากพวกท่านพึงใจนางก็บอกราคาค่าตัวนางมาเถิด ข้าจะมอบนางให้กับผู้ที่ให้ราคาดีที่สุดขอรับ”
ชายชราพยักหน้าให้กับหญิงชราที่กำลังยืนบังสตรีที่เขา้าจะขายให้หลบออกไปด้านข้าง เหล่าชายหนุ่มวันกำหนัดเหล่านี้จะได้เห็นชัด แม้เขาจะแก่ชราแล้วยังมองว่านางงดงามนัก หากไม่ติดว่า้าใช้นางเพื่อหาเงินตำลึงเขาเองก็อยากลิ้มรสสตรีงดงามผู้นี้ดูสักหน่อยเช่นกัน แต่ตอนนี้เขาอยากมีเงินทองมากกว่าจึงยอมหักใจนำนางมาขาย ซ้ำหากยายแก่ของเขาไม่พอใจขึ้นมาย่อมมีปัญหาได้ ทั้งยังต้องมาเลี้ยงดูนางเพิ่มอีกคงลำบากไม่น้อย การขายนางจึงเป็วิธีที่ดีที่สุดตอนนี้
เมื่อหญิงชราหลีกทางออกไปจากจุดที่ไฉ่หงนั่งอยู่ ชายหนุ่มที่จ้องมองมาทงไฉ่หงล้วนตาโตตื่นตะลึงในความงดงามของนาง แม้นางจะแต่งกายด้วยชุดชาวบ้านธรรมดา แต่หน้าตาท่างทางและผิวพรรณของนางนั้นไม่ใช่สามัญเลย รูปร่างแม้จะดูผอมบางแต่สัดส่วนที่ควรจะโค้งก็โค้งที่ควรจะนูนก็นูนเต่งตึงจนหลายคนอ้าปากค้าง ในใจของทุกคนต่างคิดเห็นไม่ต่างกัน หนึ่งในนั้นมีโม่โฉวรวมอยู่ด้วย เขาเองเริ่มจะหมดกำลังใจจะตามหาสตรีในดวงใจแล้ว เมื่อมีชายชรามาบอกกล่าวเล่าเื่ราวแถวใกล้ๆ ที่เขาอยู่ว่ามีสตรีงดงามจะมาขายให้เป็ภรรยาหรือสตรีอุ่นเตียงเขาจึงนึกสนใจ อย่างไรตอนนี้เขาเองก็ไม่มีใคร หากมีหญิงงามคลายเหงาข้างกายสักคนย่อมดีไม่น้อย เขายังพอมีเงินตำลึงที่ได้จากการรับจ้างเหลืออยู่บ้าง จึงคิดลองมาดูก่อน
กลับไม่คิดว่าพอเขาเลิกตามหานางกลับพบนางอย่างง่ายดาย ซ้ำนางยังถูกจับมาขายตัวเช่นนี้อีก เขาคงต้องยอมทุ่มสุดตัวเพื่อให้ได้นางมา อย่างน้อยครานี้การได้พบนางก็ทำให้เขาสามารถเข้าใกล้ตัวนางได้มากกว่าเดิม เขาจะต้องซื้อนางมาเป็ภรรยาให้ได้! โม่โฉวได้แต่คิดในใจโยพยายามปกปิดท่าทีตื่นเต้นภายในใจเอาไว้
“หากพวกท่านชมโฉมของนางจนพอใจแล้ว ต่อไปข้าจะเริ่มตั้งราคาแล้วนะขอรับ ราคาค่าตัวนางเริ่มต้นที่ 10 ตำลึงทอง มีใครให้มากกว่านี้หรือไม่!?”
ชายหนุ่มที่กำลังอื้ออึงพูดคุยถกเถียงเกี่ยวกับสตรีตรงหน้าที่งดงามล่มเมืองอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนได้แต่รีบตั้งใจฟังราคาค่าตัวเริ่มต้นของนาง หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงพวกเขาย่อมรับนางไว้
แต่เมื่อชายชรากล่าวจบทุกคนต่างนิ่งคิด เงิน 10 ตำลึงทองหากเป็คนทั่วไปถือว่ามากโข ทั้งการจะซื้อทาสแต่ละคราใช้เงินเพียง 100-500 ตำลึงเงินก็มากเพียงพอแล้ว นี่ค่าตัวนางเริ่มต้นที่ 10 ตำลึงทองเชียวรึ! แม้หลายคนจะพึงใจนางแต่ก็ไม่ได้โง่งม หลายคนเป็พ่อค้า บางคนเป็คุณชายมีฐานะ เพียงสตรีหน้าตางดงามที่ไม่มีฐานะหรือที่มากลับราคา 10 ตำลึงทอง หลายคนจึงครุ่นคิดหาเหตุผลที่จะซื้อตัวนางก่อน
“ข้าให้ 15 ตำลึงทอง!”
อยู่ดีๆ โม่โฉวก็กล่าวขึ้นมา เขาเห็นไม่มีใครพูดอันใดจึงรีบเสนอตัวและเสนอหน้าออกไปให้ไฉ่หงได้เห็นเขา นางคงพอจะจำเขาได้กระมัง!
เขาหวังว่านางคงดีใจที่ได้พบเจอเขาอีกครา หากเขาซื้อตัวนางมาได้นางย่อมซาบซึ้งใจและขอบคุณเขาไม่น้อย
ไฉ่หงเงยหน้ามองดูผู้ที่เอ่ยเสนอราคาค่าตัวนางคนแรก เขาคือชายที่ไปหาท่านพ่อท่านแม่ของนางในวันนั้น ทั้งยังช่วยเหลือให้นางหนีมาได้อย่างวางใจ แต่นางก็ยังไม่ไว้ใจเขาอยู่ดีด้วยไม่รู้จักเขาดีพอ ทั้งยังรู้สึกว่าเขาเป็คนแปลกหน้าสำหรับนาง นี่เขามาตั้งใจมาซื้อภรรยาแล้วบังเอิญมาพบนางอย่างนั้นหรือ!?
โม่โฉวได้แต่ยิ้มบางๆ ให้แก่ไฉ่หงเมื่อเห็นนางเงยหน้ามามองเขา แต่นางกลับทำท่าทีหมางเมินกับเขาเหมือนไม่รู้จักกัน ภายในใจได้แต่น้อยใจที่นางดูไม่ดีใจที่ได้พบเขาเลย
“มีใครให้ราคาสูงกว่านี้หรือไม่?”
ชายชรารีบะโหาผู้ที่กล้าสู้ราคาอีก เพียงแค่เงิน 10 ตำลึงทองเขาก็พอใจมากแล้ว ในตอนนี้มีผู้ให้ค่าตัวนางถึง 15 ตำลึงทองก็ถือว่าเขาร่ำรวยที่สุดในชีวิตแล้ว ตอนนี้จึงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าจ่ายค่าตัวสตรีผู้นี้อีก แต่ก็อยากลองถามดูเพื่อจะได้จบการขายครั้งนี้โดยไว
“ข้าให้ 20 ตำลึงทอง หากได้นางไปข้าจะให้นางปรนเปรอจนคุ้มราคาทั้งเช้าค่ำเลยคอยดู!”
ชายอ้วนวัยกลางคนหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวกล่าวขึ้นพลางลูบคางเลียปากอย่างน่าขยะแขยงจนไฉ่หงขนลุก
นางมองดูโม่โฉวกับชายอ้วนผู้นั้นแล้วได้แต่คิดว่าหากถูกชายน่าเกลียดผู้นี้ซื้อไปนางยอมกัดลิ้นตายดีกว่า
โม่โฉวที่เหลือเงินตำลึงทองก้อนสุดท้ายได้แต่กัดฟันสู้ราคาต่อ ครานี้เขาไม่อยากเสียนางไปอีก!
“ข้าให้ 30 ตำลึงทอง”
ชายอ้วนหน้าตาน่าเกลียดหันมองเขาอย่างไม่พอใจที่มาสู้ราคาแข่งกับเขา ชายหนุ่มที่เหลือได้แต่มองหน้ากันพลางหันมองดูสตรีงดงามตรงหน้า พวกเขาเองก็อยากได้ตัวนางไม่ต่างกัน แต่ก็คิดว่าจะสู้ที่ราคาเท่าใดดี หากมากเกินไปพวกเขาก็ยอมถอยดีกว่า
“ข้าให้ 35 ตำลึงทอง”
ชายหนุ่มผิวขาวซีดรูปร่างผอมบางนั่งอยู่บนเกี้ยวที่เปิดผ้าม่านออกได้แต่กล่าวบอกราคาที่เขาพอจะสู้ไหว เขาเจ็บป่วยออดแอดมานานนนับปี ทั้งยังไม่มีฮูหยินและทายาทสักคน บิดามารดาล้วนห่วงว่าจะไร้ผู้สืบสกุล แต่เขาเองก็ไม่พึงใจใคร แต่พอพบเจอสตรีผู้นี้แล้วเขากลับอยากร่วมหอกับนาง นางช่างน่ารักน่าใคร่จริงๆ จึงลองสู้ราคาดู หากได้นางมาเขาอาจจะกระชุ่มกระชวยขึ้น
ต่างคนที่ต่างมาจากหลายแห่งล้วนต่อสู้เสนอราคากันมากขึ้น ทุกคนล้วนพึงใจนางและเริ่มเอ่ยปากสู้ราคากันมากขึ้นจนราคาค่าตัวนางตอนนี้พุ่งที่ 80 ตำลึงทองแล้ว!
136
