อยากเป็เ้าของ 2
กวิน
ผมอยากบอกเธอว่าผมโกรธ โมโห ที่เธอมักจะใจดีกับคนอื่น เธอใจดีกับทุกคนทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จักวันนี้พอได้ยินเสียงในโทรศัพท์ของไอ้วาฬที่พวกนั้นมันคุยกันว่ามีผู้ชายมองเธอตาเยิ้ม...มันก็ทำให้ใจของผมร้อนรุ่มรีบวิ่งไปเพื่อให้เห็นและผมจะกันผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้เธอพอถึงโรงอาหารผมก็กวาดสายตามองหาเธอทันทีผมก้าวเท้าเข้าไปหาเธอโดยที่ไม่ได้แวะเข้าไปหาเพื่อนที่โต๊ะก่อน
ผมโมโหเธอที่ส่งยิ้มหวานให้คนทุกคนแม้แต่คนที่เธอไม่รู้จักก็ตาม ..จะใจดีไปถึงไหนวะเธอบอกลาแถมยังส่งยิ้มหวานให้ไอ้หน้าหล่อที่เข้ามาทักเธอแต่ผมก็โมโหตัวเองมากกว่าที่ทำอะไรไม่ได้ ..ก็ผมหน่ะมันเป็แค่เพื่อน..ระหว่างที่ถืออาหารกลับมาที่โต๊ะในหัวของผมคิดวนกลับไปกลับมาหลายเื่
"บอกเธอไปเลย...ว่าเราชอบเธอนะ "
แต่!!!!.......
"ถ้าเธอไม่ได้คิดตรงกัน..บางทีต่อไปเราอาจจะไม่ได้คุยกันอีกเลยก็ได้นะ"
"เอาไงดีๆ..." สมองของผมตีรวนไปหมด
::::::;:::::::::::::::::::::
"พวกมึงขึ้นตึกไปก่อน...กูลืมของ " ผมบอกเพื่อนหลังจากที่ลุกจากโต๊ะและพวกเรากำลังจะขึ้นตึกเรียน
ปิ๊กๆๆๆๆ...เสียงผมบีบแตรรถ...ไม่ต้องแปลกใจครับว่ามอเตอร์ไซด์ของใคร...ผมยืมลุงยามที่หน้าตึกมาครับ
"อ้าววิน...ไปไหนอ่ะ " เธอถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
"ลืมของไว้ที่รถหน่ะ " ผมตอบพลางกวักมือเรียกเธอขึ้นรถ
"แล้วที่จอดรถผ่านคณะเราเหรอ "เธอถามขึ้นซึ่งมันทำให้ผมน้อยใจอยู่ไม่น้อย ผมมันไม่เคยอยู่ในสายตาเธอเลยเหรอวะ
"อืม..จอดไว้ทุกวัน..เดินผ่านทุกวันไม่เห็นเหรอ " ผมตอบ
"จริงดิ " ตอบผมแค่นี้เหรอวะ
"ม่ะ..ขึ้นมาเดี๋ยวไปส่ง.." ผมสลัดทุกความคิดออกจากหัว...กว่าจะมีวันนี้วันที่ผมได้ขับรถให้เธอซ้อนท้าย .. วันนี้ วันที่เธอเกาะเอวของผม
ผมขับรถมาจอดที่หน้าตึกคณะของเธอ ตรงที่ผมจอดเป็ลานกิจกรรมพอดีมีนักศึกษาหลายคนทั้งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะและยืนคุยกันอยู่หันมามองที่เราสองคน
และใช่...เป็อย่างที่ผมอยากให้เป็...ผมอยากให้ทุกคนเห็นว่าผู้หญิงที่นั่งซ้อนท้ายมา..เธอมากับผมผมอยากเป็เ้าของเธอ..
" ถ้าวันนี้เสร็จเร็วจะรีบไปหานะ "ผมบอกพร้อมกับส่งยิ้มให้
" จะรอ.." เธอตอบสั้นๆแต่มัน...กลับทำให้ใจที่ขุ่นเคืองอยู่ก่อนหน้าหายไปในทันทีที่ได้ยิน
"แต่ถ้าไปไม่ทันก็จะส่งกำลังใจไปนะ...สู้ๆ ขอให้ชนะ"ผมบอก
" ขอบใจนะ..ไปล่ะ "เธอพูดพลางยกมือโบกลาผมพร้อมกับหันหลังแล้วเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนของเธอที่นั่งอยู่
16.00 น.
หลังจากหมดคาบเรียนของอาจารย์ประพิทพวกเราต่างก็พากันรีบเก็บข้าวของออกจากห้องทันที
" ชมพู..พิชอยู่สนามไหนอ่ะ ไลน์มาบอกรึยัง "ไอ้นิวมันชิงถามก่อนใครเพื่อน
" สนามกลางใหญ่..นี่ยัยพิชบอกจะวิ่งแล้วป่ะๆพวกเรารีบเถอะ " ชมพูว่า
" งั้นเอารถกูไป..จอดอยู่ตรงนี้เอง..ถ้ามัวแต่ไปรถใครรถมัน ไม่ทันแน่..ม่ะ " ไอ้หมอกมันว่าซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย
" เออ / ดีๆ " ทุกคนพยักหน้าว่าตามกัน
@ สนามกีฬากลางใหญ่ของมหาวิทยาลัย
ปี๊ดดดดดดด...เสียงนกหวีดดังพร้อมกับเหล่านักวิ่งที่ออกตัววิ่งกันอย่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร
" ว้ายยย...ยัยพิชสู้ๆๆๆๆ "เสียงชมพูร้องขึ้นหลังจากที่มองไปแล้วเห็นเพื่อนตัวเองออกตัววิ่งมา
เสียงเชียร์ของเหล่าบรรดานักศึกษาที่มาเชียร์เพื่อนตัวเองดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ
ผมมองตามร่างบางที่ออกตัววิ่งมายังเส้นชัยด้วยความรู้สึกที่หลากหลายผมส่งเสียงเชียร์เธออยู่ในใจเพราะไม่กล้าที่จะะโออกมา
" สู้พิช..สู้เค้านะ "ผมะโออกไปอย่างนั้น
ปี๊ดดดดดด...เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่นักวิ่ง วิ่งเข้าสู่เส้นชัย
" เย่ๆ...ยัยพิชชนะแล้วๆ..เป็ไงล่ะชั้นบอกแล้วว่ายัยพิชมันเป็ถึงนักกีฬาโรงเรียนเก่าเชียวนะ" เสียงชมพูพูด
ผมยกมุมปากยิ้ม..ดีใจที่เห็นเธอสมหวัง..ตอนนี้ใบหน้าหวานของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อจากใบหน้าขาวนวลตอนนี้เห็นเป็สีแดงก่ำ อาจเป็เพราะอากาศที่ยังคงร้อนอยู่แม้ตอนนี้จะเป็เวลาสี่โมงกว่าๆแล้วก็ตาม
ผมอยากเป็คนซับเหงื่อให้เธอ..แต่ทั้งหมดของความคิดของผมต้องชะงักลงเมื่อมีร่างสูงของคนคนหนึ่งซึ่งผมเองจำได้ดีว่าเป็ใครเดินเข้าไปหาเธอแต่สิ่งที่ทำให้ใจของผมเจ็บแปล็บในทันทีก็คือ เขาคนนั้นซับเหงื่อบนใบหน้าให้เธอพร้อมกับที่เธอเองก็ส่งยิ้มหวานให้
" ยัยพิช..ทางนี้ๆ "เสียงชมพูะโดังขึ้นพร้อมกับโบกไม้โบกมือให้เพื่อนตัวเอง
เธอหันมามองที่พวกเราพร้อมกับโบกมือและส่งยิ้มหวานให้
" เป็ไง...เราเก่งมั้ยทุกคน "เธอเดินยิ้มหวานเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามพวกเรา
" โห..วิ่งเร็วสุดๆอ่ะพิช เรานี่เชียร์ขาดใจเลยนะ" ไอ้นิวเอ่ยขึ้น
" ขอบใจทุกคนเลยนะที่มาเชียร์ " เธอพูด
" แล้วนี่จะกลับเลยมั้ย " ชมพูถามเธอ
" ยังๆ เดี๋ยวคุยกับรุ่นพี่เค้าก่อนเดี๋ยวเค้าจะนัดเวลาซ้อมหน่ะ " เธอว่า
" อ้าวแล้วนานมั้ย จะได้รอ " ชมพูว่าในขณะที่พวกเราก็ยืนมองสองสาวคุยกัน
" ไม่ต้องรอหรอก ไม่รู้จะเสร็จกี่โมงเดี๋ยวไงให้พี่โอมไปส่งก็ได้ " เธอว่า
" แหมๆ ไม่ขอให้พี่ก้องไปส่งล่ะ ..จริงๆไม่ขอชั้นก็ว่าพี่ก้องต้องไปส่งแกแน่ๆ ถึงขนาดถือผ้าเข้าไปซับเหงื่อให้เชียว" คำพูดของชมพูทำให้ใจของผมที่ปวดร้าวอยู่เจ็บหนักเข้าไปอีก
" ฮื้ออออ..ว่าไป "เธอพูดพร้อมกับตีที่แขนของชมพูเบาๆ
“ เธอชอบมันเหรอวะ...แล้วผมล่ะ...หมดหวังแล้วเหรอ “
" ไปก่อนนะทุกคน..ขอบใจอีกครั้งนะ ไว้เจอกัน"เธอว่าพลางโบกมือให้พวกผมแล้วเดินกลับไปยังร่างสูงของคนคนนั้นและกลุ่มเพื่อนของเธอ
" พิชชามีแฟนแล้วเหรอ "ไอ้นิวมันถามชมพูซึ่งมันถามได้ตรงกับที่ใจของผมอยากรู้
" ตอนนี้ยังไม่ใช่..แต่มีเปอร์เซ็นต์มากยัยพิชมันไม่เคยให้ใครเข้าใกล้ตัวได้มากขนาดนี้ถ้ามีคนมาจีบ รุกหนักเข้า มันไม่ชอบมันจะหลบหน้าเลยแหละแต่กับพี่ก้องนี่มันไม่เคยปฏิเสธ " ชมพูพูดนั่นยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าตัวเองหมดหวังแน่แล้ว
ความหวังที่จะได้เป็เ้าของหัวใจเธอหมดลงไปในทันทีที่ชมพูพูดจบลง... ความรักที่มันอยู่ในใจต้องถูกเก็บไว้..บอกเธอไม่ได้ยิ่งบอกเพื่อนยิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่
204
