โจวเสี่ยวเว่ยและกลุ่มของลี่หงใช้เวลาในการจับจ่ายซื้อสินค้าและเดินชมเมืองมากกว่าสองชั่วยาม
ทำให้เมื่อมาถึงหอการค้าตระกูลโจวการประมูลก็เสร็จสิ้นพอดีดังนั้นโจวเสี่ยวเว่ยจึงขันอาสาพาลี่หงไปนั่งรอรับเงินค่าสินค้าที่นำเข้าประมูลยังห้องรับรองไม่นานประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับผู้าุโโจวหยวนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“คารวะท่านผู้าุโโจวหยวน” ลี่หงเมื่อเห็นผู้าุโโจวหยวนเดินเข้ามาก็รีบทักทายทันที
“คารวะท่านปู่”โจวเสี่ยวเว่ยเมื่อเห็นปู่ตนเองเดินเข้ามาก็รีบทักทายเช่นกัน
ทางด้านโจวหยวน เมื่อเข้ามาในห้องรับรองก็แปลกใจไม่น้อยที่เห็นหลานชายตนอยู่ในห้องด้วย
“ไม่ต้องคารวะข้าหรอกว่าแต่เสี่ยวเว่ยเ้ารู้จักกับยัยหนูลี่หงด้วยงั้นรึ!”โจวหยวนถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ท่านปู่ตอนนี้ข้ากับลี่หงนั้นเราเป็สหายกันแล้วอีกอย่างนางก็คือน้องสาวของรองแม่ทัพหลิวลี่หยางบุตรสาวคนโตท่านอดีตแม่ทัพใหญ่หลิวหลี่เฉินยังไงล่ะขอรับท่านปู่” เมื่อได้ยินดังนั้นโจวหยวนต้องขมวดคิ้วมุ่นพลางมองมายังลี่หงด้วยสายตาที่ไม่เชื่อถือ
“ลี่หง อย่างนั้นเ้าก็คือบุตรสาวคนโตที่ร่างกายอ่อนแอคนนั้นนะรึ!แล้วนี่!” โจวหยวนพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ ใครๆต่างก็รู้ว่าบุตรีคนโตของอดีตแม่ทัพใหญ่นั้นร่างกายอ่อนแอป่วยั้แ่เกิดอีกทั้งยังไม่สามารถฝึกยุทธได้ แต่บุคคลที่อยู่ตรงหน้าตนกลับตรงกันข้ามทุกอย่างทั้งงดงาม ทั้งดูแข็งแกร่งและลึกลับ ทั้งยังไม่มีวี่แววของความอ่อนแอแม้แต่น้อย
“ท่านผู้าุโไม่ต้องแปลกใจหรอกเ้าค่ะตัวข้านั้นได้ท่านอาจารย์ช่วยเหลือไว้ยามป่วยไข้ นำพาข้าออกมาจากจวนเพื่อรักษาตัวแล้วฝึกฝนเคี่ยวกร่ำให้ข้ามีวิชาติดตัวเพื่อปกป้องตนเองก็เพียงเท่านั้นเ้าค่ะ”ลี่หงพูดขึ้นหลังจากโจวหยวนจ้องมองตนราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
“อย่างนั้นรึ!ดีจริงๆที่เ้าหายดีแล้ว ตอนเด็กพ่อเ้าก็มาเชิญข้าไปดูอาการเ้าเหมือนกันข้ากับตาแก่ลี่ิเฝ้าดูอาการเ้าอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่สามารถรักษาเ้าได้แต่ตอนนี้เ้าก็หายดีแล้ว ข้ายินดีด้วยนะยัยหนู” โจวหยวนแม้จะยังสงสัยว่าเหตุใดอาการของลี่หงสามารถรักษาได้ก็ได้แต่ครุ่นคิด ‘จะต้องเป็แพทย์ที่สูงส่งระดับไหนกันที่สามารถรักษาเส้นชีพจรและร่างกายของยัยหนูนี่ได้’
“ขอบคุณท่านผู้าุโเ้าค่ะ โลกช่างกลมจริงๆที่ได้นำพาข้าให้มาพบเจอท่านและได้มาขอบคุณท่านที่เคยช่วยเหลือข้าไว้”
“เอาเถอะ เอาเถอะไหนๆเื่ราวมันก็ผ่านมาแล้ว ได้พบเจอเ้าอีกครั้งข้าก็ยินดียิ่งนัก จากนี้เ้าก็เรียกข้าว่าท่านปู่เหมือนเสี่ยวเว่ยเถอะแล้วก็นี่คือเงินที่ได้จากการนำของเข้าร่วมประมูลของเ้า”พูดจบโจวหยวนก็ส่งแหวนมิติที่บรรจุเงินมากกว่าหนึ่งหมื่นสามพันห้าร้อยเหรียญทองให้ลี่หงเมื่อเห็นเงินจำนวนมากที่มีอยู่ในแหวนมิติลี่หงก็แปลกใจไม่น้อยจึงเอ่ยถามขึ้นมา
“ท่านผู้ แอ้ม! ท่านปู่ เหตุใดเงินมันถึงมากมายขนาดนี้เ้าคะ” เมื่อได้ยินคำถามของลี่หงโจวหยวนก็ยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้น
“ก็ของที่เ้านำเข้าประมูล ทั้งสองอย่างนั้นล้วนเป็สิ่งล้ำค่าทั้งสิ้นน้ำทิพย์โอสถของเ้านั้นมีราคามากกว่าห้าพันเหรียญทอง ส่วนผลท้อวิเศษนั้นก็มีราคามากกว่าหนึ่งหมื่นเหรียญทองหักค่าประมูลที่เ้าต้องจ่ายให้ทางหอการค้าหนึ่งส่วนก็ได้ตามจำนวนเงินที่เ้าเห็นนั่นแหละ”เมื่อได้ยินดังนั้นลี่หงก็ยิ้มร่าออกมา
“ขอบคุณท่านปู่เ้าค่ะ”ลี่หงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากแหวนมิติ
“นี่ถือเป็ของตอบแทน ที่ท่านปู่เคยช่วยเหลือข้าไว้”สิ่งที่ลี่หงหยิบออกมาก็คือน้ำทิพย์โอสถอีกขวดซึ่งมีปริมาณมากกว่าน้ำทิพย์โอสถที่นำเข้าประมูล
“นะ นี่มันมากเกินไปแล้ว ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก”แต่เมื่อโจวหยวนเห็นสีหน้าลี่หง ก็จำต้องยอมรับไว้แต่โดยดีส่วนทางด้านโจวเสี่ยวเว่ยตอนนี้ได้แต่ยืนนิ่งด้วยความใเพราะไม่คิดว่าสหายหมาดๆของตนจะนำน้ำทิพย์ล้ำค่าชนิดนี้เข้าร่วมประมูล
“ลี่หง ยะ อย่าบอกนะว่านี่คือน้ำทิพย์โอสถปะ เป็เ้าที่นำมันเข้าร่วมประมูล” โจวเสี่ยวเว่ยพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตกตะลึงแม้ตนนั้นจะไม่เก่งกาจทางด้านการต่อสู้แต่เื่การค้าและการหลอมโอสถตนก็ถือได้ว่าเป็อัจฉริยะคนหนึ่งความรู้เื่สมุนไพรและน้ำทิพย์ต่างๆตนก็ไม่น้อยหน้าใคร
ยิ่งเมื่อได้ข่าวว่ามีคนนำน้ำทิพย์โอสถเข้าร่วมประมูลตนก็ตื่นเต้นที่จะได้เชยชมน้ำทิพย์ที่ล้ำค่า แม้จะเสียดายที่ตนไม่สามารถนำมาทดลองหลอมโอสถได้แค่เพียงได้เชยชมก็เพียงพอแล้วแต่ไม่คิดว่าคนที่นำน้ำทิพย์ล้ำค่าเข้าประมูลจะเป็คนใกล้ตัวขนาดนี้
“ข้าอยากให้ท่านทั้งสองช่วยเก็บเื่นี้เป็ความลับด้วย”ลี่หงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เ้าไม่ต้องห่วง ปู่ของเ้าคนนี้ไม่เคยเปิดเผยความลับของลูกค้าอยู่แล้วโดยเฉพาะหลานสาวแสนสวยอย่างเ้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” โจวหยวนพูดขึ้นด้วยความยินดี แม้จะไม่ได้คำนับกันอย่างเป็พิธีแต่เนื่องจากทั้งคู่ต่างถูกชะตาซึ่งกันและกันพิธีการใดๆก็ล้วนไม่สำคัญ หลังจากนั้นก็พูดคุยกันอีกเล็กน้อยก่อนที่ลี่หงก็ขอตัวออกมา
เมื่อออกนอกเมืองมาแล้วกลุ่มของลี่หงก็ออกเดินทางไปยังป่าหมอกอีกครั้งเนื่องจากเฮยหลงััได้ถึงการต่อสู้ของสัตว์อสูรระดับสูงในป่าหมอก
แม้เมืองหมอกม่วงจะอยู่ห่างจากป่าหมอกกว่าห้าสิบลี้แต่ระยะทางเพียงเท่านี้ก็ไม่สามารถนับเป็อะไรได้กับััตัวตนระดับเฮยหลงก่อนจะเข้าไปในป่าหมอกลี่หงก็มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารที่พี่ชายตนเองทำงานอยู่เพื่อบอกกล่าวแต่เมื่อเข้ามาใกล้ค่ายทหาร ลี่หงก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ชัดเจนขึ้น
ได้ยินดังนั้นลี่หงก็รีบเร่งเดินทางเนื่องจากรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง เมื่อมาถึงค่ายทหารก็พบกับผู้คนมากมายเข้ามาหลบภัยอยู่ในค่ายทหารมีทั้งชาวบ้านที่ไม่มีวรยุทธและเหล่าจอมยุทธที่าเ็จากการต่อสู้
เห็นดังนั้นลี่หงก็ขมวดคิ้วมุ่นพลางแผ่ััออกไปรอบตัวค้นเพื่อหาพี่ชายตน ไม่นานก็พบว่าพี่ชายตนอยู่ตรงไหน ไม่รอช้าลี่หงจึงมุ่งหน้าไปยังกระโจมที่พี่ชายของตนอยู่ทันที
“หยุด พวกเ้าเป็ใคร นี่เป็กระโจมของท่านรองแม่ทัพ ห้ามผู้ใดเข้าเด็ดขาด”เสียงตวาดของทหารนายหนึ่งดังขึ้นเมื่อเห็นลี่หงเดินตรงเข้ามายังกระโจมของรองแม่ทัพ
เมื่อถูกขวางลี่หงก็เริ่มไม่พอใจทั้งยังรู้สึกถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในกระโจมนั่นยิ่งทำให้ลี่หงเป็ห่วงพี่ชายไม่น้อยเกรงว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายตน
“ข้ามาพบท่านรองแม่ทัพ” ลี่หงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำให้เฮยหลงและหั่วหงเริ่มหวั่นใจ พลางภาวะนาไม่ให้คนตรงหน้าะเิโทสะออกมา
“ข้าคงให้ท่านพบท่านรองแม่ทัพตอนนี้ไม่ได้”ทหารอีกนายกล่าวขึ้น พลางจ้องหน้าลี่หงด้วยความไม่พอใจ
“ทำไมถึงพบไม่ได้ไปแจ้งท่านรองแม่ทัพว่าน้องสาวท่านมาขอพบ” ทหารหนุ่มเมื่อได้ยินสรรพนามที่คนตรงหน้าใช้เรียกตนเองก็ใไม่น้อยจึงให้คนเข้าไปรายงานด้านในกระโจม ไม่นานองค์ชายสี่ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าเป็กังวล
“เป็เ้ารึลี่หงเข้ามาข้างในก่อน” เมื่อลี่หงเห็นว่าใครเดินออกมาก็รีบพูดขึ้นมาทันที
“หลิวหลง เกิดเื่อะไรขึ้นแล้วพี่ชายของข้าอยู่ไหนเหตุใดท่านพี่ไม่ออกมาหาหาข้า” เมื่อองค์ชายสี่หวงหลิวหลงได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าสลดลง
ทางด้านทหารยาม เมื่อได้ยินลี่หงไม่ให้ความเคารพองค์ชายสี่ก็ไม่พอใจแต่ก่อนที่ทหารยามทั้งสองจะได้พูดอะไร องค์ชายสี่ก็ส่งสายตาอำมหิตไปยังทหารยามทั้งสองทำให้ทั้งสองคนหุบปากที่กำลังอ้าหมายจะต่อว่าคนตรงหน้าทันที
ก่อนหน้านี้ตอนที่ลี่หงยังอยู่ในเมืองหมอกม่วงในกระโจมใหญ่ขององค์รัชทายาทขณะที่กำลังหารือกันเื่การเดินทางกลับเมืองหลวงอยู่แต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงะเิและเสียงคำรามของสัตว์อสูรมากมายดังขึ้น
ตู้ม! โฮก! ตู้ม! โฮก! ตู้ม! โฮก! โฮก! โฮก! โฮก!
“เกิดอะไรขึ้น” องค์รัชทายาทพูดขึ้นด้วยความใเมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรมากมายดังขึ้น จากนั้นก็มีทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
“ทูลองค์รัชทายาท ตอนนี้มีสัตว์อสูรออกมาจากป่าหมอกนับร้อยตัวเข้าโจมตีหมู่บ้านและค่ายพักของเหล่าจอมยุทธพะยะค่ะ” ได้ยินดังนั้นทุกคนในกระโจมก็มองหน้ากันด้วยความงุนงงเพราะไม่มีสัญญาณแจ้งเตือนอะไรเลย
“สัตว์อสูรงั้นรึ! หลิวหลงเ้านำกำลังทหารส่วนหนึ่งออกไปช่วยอพยพชาวบ้านและคนาเ็เข้ามาในค่ายลี่หยางเ้าไปกับข้าเราจะต้านพวกมันเอาไว้ส่วนพวกเ้าเข้าไปส่งข่าวในเมืองหมอกม่วงขอกำลังเสริมมาที่นี่ด่วน”เมื่อสิ้นคำสั่งรัชทายาทหนุ่ม ทุกคนก็แยกย้ายกันออกไปทำหน้าที่ของตนทันที
ทางด้านรัชทายาทหนุ่มกับหลิวลี่หยางก็เดินทางไปยังหมู่บ้านชายป่าหมอกเมื่อมาถึงทุกคนก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นสัตว์อสูรมากมายหลายสิบชนิดนับร้อยตัวป้วนเปี้ยนอยู่เต็มหมู่บ้าน
“เกิดอะไรขึ้นในป่าหมอกกันแน่เหตุใดสัตว์อสูรพวกนี้ถึงออกมามากมายเพียงนี้” รัชทายาทหนุ่มพูดขึ้นด้วยความใ เมื่อเห็นฝูงสัตว์อสูรนับสิบชนิดไม่ว่าจะเป็หมูป่าเพลิง หมาป่าขนดำ หมาป่าขนเหล็ก กระทิงเพลิง กระทิงคลั่งกวางวายุ และสัตว์อสูรอีกหลายชนิด รวมแล้วมากกว่าร้อยตัว
“เหมือนพวกมันหนีออกมาจากป่าหมอก มากกว่าตั้งใจออกมาจู่โจม”ลี่หยางพูดขึ้นเมื่อสังเกตเห็นอาการกระวนกระวาย ตื่นตระหนกและหวาดกลัวของสัตว์อสูรตรงหน้า
จากนั้นทั้งคู่และเหล่าองครักษ์มือดีก็เข้าไปสังหารเหล่าสัตว์อสูรที่เข้ามาโจมตีหมู่บ้าน สัตว์อสูรในระดับปราณพิภพปราณปฐีและปราณนภาล้วนไม่ใช่คู่มือของรัชทายาทหนุ่มและลี่หยาง
เนื่องจากทั้งคู่นั้นมีพลังอยู่ในระดับปราณฟ้าขั้นสามแต่ในขณะนั้นเองลี่หยางก็สังเกตเห็นสัตว์อสูรระดับปราณฟ้าตัวหนึ่ง พุ่งเข้าโจมตีรัชทายาทหนุ่มทางด้านหลังเห็นดังนั้นลี่หยางก็รีบพุ่งตัวเข้าไปรับการโจมตีทันที
“องค์รัชทายาทระวัง ปัง!!! อั่ก!!” ด้วยการโจมตีอย่างเต็มกำลังของสัตว์อสูรระดับปราณฟ้าตัวนั้นทำให้รองแม่ทัพหนุ่มกระเด็นออกไปไกลกว่ายี่สิบเมตร กระแทกเข้ากับกำแพงบ้านที่อยู่ใกล้ๆพร้อมกับรองแม่ทัพหนุ่มกระอักเืออกมา
“ลี่หยาง”รัชทายาทหนุ่มเมื่อเห็นสหายที่เป็ทั้งรองแม่ทัพและองครักษ์ส่วนตัวเข้ามารับการโจมตีแทนก็ะโขึ้นมา พร้อมกับหันไปมองตัวการที่ลอบโจมตี พบกับพยัคฆ์เพลิงตัวหนึ่งที่สู่ราวสี่เมตรยืนจ้องมายังรัชทายาทหนุ่มด้วยสายตาอำมหิต
ไม่รอช้ามันก็กระโจนเข้ามาโจมตีอีกครั้งทางด้านรัชทายาทหนุ่มแม้จะห่วงสหายตนมาก แต่ก็ไม่อาจละจากสัตว์อสูรตรงหน้าไปได้เมื่อเห็นสัตว์อสูรตรงหน้าพุ่งเข้ามาโจมตีตนรัชทายาทหนุ่มก็ตั้งรับ โดยยกกระบี่ขึ้นมาป้องกันกรงเล็บของพยัคฆ์เพลิง
ปัง!! ตู้ม!!! สิ้นเสียงการปะทะทั้งสองก็ผละออกจากกันเมื่อพยัคฆ์เพลิงเห็นเหยื่อมันไม่เป็อะไร มันก็คำรามออกมาด้วยความเกรี้ยวกราดเนื่องจากมันถูกขับไล่ออกมาจากถิ่นฐานของมัน ระหว่างทางมันจึงไล่ล่าสังหารสิ่งมีชีวิตทุกชนิดเพื่อระบายโทสะ
โฮก!!! เสียงคำรามของพยัคฆ์เพลิงดังก้องไปทั่วทั้งหมู่บ้านพร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีแล้วกางกรงตะปบไปตรงลำตัวของรัชทายาทหนุ่ม เมื่อเห็นดังนั้นรัชทายาทหนุ่มจึงโคจรลมปราณไปยังกระบี่ที่อยู่ในมือ
พร้อมกับฟันออกไปด้วย เคล็ดวิชากระบี่ตัดเวหาทันทีที่ใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาก็บังเกิดคลื่นลมปราณสีฟ้าขาว พุ่งออกจากกระบี่เป็รูปจันทร์เสี้ยวเข้าปะทะกับกรงเล็บพยัคฆ์เพลิง
ฉว๊ะ!! โฮก!!! เสียงฉีกขาดของกรงเล็บพยัคฆ์เพลิงดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องคำรามด้วยความเ็ปก่อนที่พยัคฆ์เพลิงจะะโถอยหลังออกไป
เห็นดังนั้นรัชทายาทหนุ่มก็ไม่ปล่อยให้พยัคฆ์เพลิงได้ตั้งตัวจึงพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้งไม่เพียงแต่รัชทายาทหนุ่มเท่านั้นยังมีเหล่าองครักษ์ที่ตามมาพุ่งเข้าโจมตีด้วย ไม่นานก็สามารถสังหารพยัคฆ์เพลิงลงได้
จากนั้นรัชทายาทหนุ่มก็เข้าไปดูอาการของรองแม่ทัพที่นอนสลบอยู่ในวงล้อมทหารที่คอยคุ้มกัน
“อาการของลี่หยางเป็ยังไงบ้าง”รัชทายาทหนุ่มเอ่ยถามขึ้น เนื่องจากเห็นสหายตนยังสลบอยู่
“ทูลองค์รัชทายาทอาการท่านรองแม่ทัพค่อนข้างสาหัสพะยะค่ะ เนื่องจากถูกโจมตีกะทันหันอีกทั้งท่านรองแม่ทัพยังไม่ทันได้โคจรลมปราณคุ้มกายทำให้กระดูกซี่โครงขวาและแขนขวาหักพะยะค่ะ”รัชทายาทหนุ่มได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าเศร้าหมองลง พลันความรู้สึกผิดประดังเข้ามาในใจ
หากตนไม่ประมาทสหายตนก็ไม่ต้องมาาเ็หนักแบบนี้แล้วแบบนี้ตนจะตอบคำถามแก่ครอบครัวของสหายยังไงหากสหายตนไม่สามารถรักษาร่างกายให้หายได้เป็ปกติ ไม่ใช่ว่าตระกูลหลิวทั้งตระกูลจะต้องเสื่อมถอยลงเพราะตนเป็ต้นเหตุหรอกรึ! คิดได้ดังนั้นใบหน้าของรัชทายาทหนุ่มก็ยิ่งหมองคล้ำลงเรื่อยๆ
ในขณะนั้นเองก็มีชายชราคนหนึ่งมาปรากฏกายอยู่ด้านข้างรัชทายาท
“เกิดอะไรขึ้นเฟยหลง” เมื่อเห็นว่าคนที่ปรากฏตัวนั้นเป็ใครรัชทายาทหนุ่มก็รีบทำความเคารพทันที
“คารวะท่านเ้าสำนัก” ทางด้านชายชราที่รัชทายาทหนุ่มหรือหวงเฟยหลงคารวะนั้นก็คือเ้าสำนักัฟ้าที่กลับมายังป่าหมอกอีกรอบ เนื่องจากได้ข่าวว่าหมอกในป่าหมอกหายไปแต่เมื่อมาถึงก็ต้องแปลกใจกับฝูงสัตว์อสูรที่ออกมาโจมตีหมู่บ้านนอกป่าหมอก
“ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกันขอรับท่านเ้าสำนักแต่จู่ๆสัตว์อสูรพวกนี้ก็ออกมาจากป่าหมอกแล้วเข้าโจมตีหมู่บ้าน ราวกับว่าพวกมันหลบหนีอะไรบางอย่างออกมาจากป่าหมอกขอรับ”รัชทายาทหนุ่มเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นให้หลี่เทียนิฟัง
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงร้องคำรามดังก้องออกมาจากป่าหมอกพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลเมื่อทุกคนนอกป่าหมอกััได้ถึงแรงกดดันต่างก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“นี่มันแรงกดดันระดับจักรพรรดิ”หลี่เทียนิพูดขึ้นด้วยความแปลกใจทั้งที่เหตุการณ์ครั้งก่อนพึ่งผ่านไปได้ไม่ถึงเดือนแต่คราวนี้กลับมีการต่อสู้กันของสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิอีกแล้ว
เมื่อรู้สึกว่าป่าหมอกแห่งนี้เริ่มไม่มีความปลอดภัยเ้าสำนักัฟ้าจึงหันไปสั่งการรัชทายาทหนุ่ม
“เฟยหลงเ้ารีบพาลี่หยางไปรักษาตัวซะแล้วก็อพยพคนออกไปให้ไกลจากป่าหมอกด้วยตอนนี้ดูเหมือนสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิกำลังต่อสู้กันอยู่เดี๋ยวข้าจะเข้าไปตรวจสอบด้านในเอง”พูดจบหลี่เทียนิก็รีบทะยานเข้าไปในป่าหมอกทันที
เมื่อได้ยินดังนั้นรัชทายาทหนุ่มจึงสั่งให้ทุกคนช่วยชาวบ้านและจอมยุทธที่าเ็ออกไปให้ห่างจากป่าหมอกโดยเร็วที่สุดพร้อมกับนำตัวสหายไปรักษาตัวที่ค่ายทหาร
กลับมาทางด้านลี่หง ตอนนี้กำลังเดินตามหลังองค์ชายสี่หวงหลิวหลงด้วยใบหน้าบึ้งตึงแต่เมื่อเข้ามาภายในกระโจมสายตาน้อยๆของลี่หงก็หันไปเห็นร่างแกร่งที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงกลางกระโจมรอบกายยังเต็มไปด้วยผ้าพันแผลมากมาย เห็นดังนั้นลี่หงก็เบิกตากว้าง
“ท่านพี่!! เกิดอะไรขึ้นหลิวหลง ทำไมพี่ชายของข้าถึงาเ็ได้บอกข้ามาหลิวหลง ว่าใครมันบังอาจทำร้ายพี่ชายของข้า” ลี่หงพูดขึ้นด้วยความเดือดดาลพลางปลดปล่อยแรงกดดันและจิตสังหารออกมา ทำให้ทุกคนที่อยู่ในกระโจมและอยู่โดยรอบพากันทรุดตัวลงกับพื้นจนไม่สามารถยืนขึ้นได้ไม่เว้นแม้แต่รัชทายาทหนุ่มและองค์ชายสี่ที่มองลี่หงด้วยความใ
“ลี่หงเ้าหยุดปล่อยแรงกดดันก่อนหากเ้ายังไม่หยุดพี่ชายเ้าจะอาการทรุดลงได้” เฮยหลงพูดขึ้นเพื่อเตือนสติลี่หง
เมื่อได้ยินดังนั้นลี่หงก็คลายแรงกดดันแล้วก็เข้าไปดูอาการของพี่ชายตน ทั้งยังให้หลิวหลงเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นมาให้ฟังหลังจากได้ฟังเื่ราวที่เกิดขึ้นแล้วลี่หงก็พูดขึ้น
“ข้าขอให้ทุกคนออกไปก่อนจะได้หรือไม่ข้าจะทำการรักษาท่านพี่เอง” เมื่อได้ยินคำพูดของลี่หงทุกคนก็ได้แต่งุนงง แต่ไม่ทันที่องค์รัชทายาทจะได้พูดอะไรหมอหลวงที่เดินทางมาด้วยก็พูดขึ้น
“บังอาจ! เ้าคิดว่าเ้าเป็ใคร ถึงได้มาออกคำสั่งในนี้”เมื่อสิ้นเสียงตวาดของหมอหลวงวัยกลางคน ลี่หงก็ปลดปล่อยแรงกดดันออกมา จนหมอหลวงคนดังกล่าวต้องหุบปากทันควัน
“จะออกไปดีๆหรือจะให้ข้าเชิญออกไป พี่ชายของข้า ข้ารักษาเองได้” เมื่อรัชทายาทได้ยินดังนั้นก็เกรงว่าลี่หงจะอาละวาดอีกรัชทายาทหนุ่มจึงสั่งให้ทุกคนออกไปจากกระโจมทันที
“ท่านด้วยองค์รัชทายาทวิธีการรักษาของข้าไม่สามารถให้ใครดูได้” ได้ยินดังนั้นรัชทายาทก็เดินคอตกออกจากกระโจมไปเมื่อเห็นคนอื่นๆออกไปจากกระโจมจนหมดแล้ว ลี่หงจึงหันไปพูดกับเฮยหลง
“ข้าจะพาท่านพี่ไปรักษาตัวในมิติเฮยหลงเฝ้ากระโจมหลังนี้ไว้ให้ดี อย่าให้ใครเข้ามาเด็ดขาด” พูดจบลี่หงก็พาร่างอันไร้สติของพี่ชายกับหั่วหงเข้าไปในมิติทันที
เมื่อเข้ามาในมิติแล้ว ลี่หงก็นำร่างไร้สติของพี่ชายมุ่งไปบนเกาะลอยฟ้าก่อนจะทำการส่งปราณเข้าไปรักษาาแภายในร่างกาย โดยลี่หงมุ่งมั่นจริงจังกับการเชื่อมต่อกระดูกซี่โครงที่แตกหักและแขนที่บิดงอผิดรูปเป็อันดับแรก
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม กระดูกซี่โครงและแขนขวาที่แตกหักของลี่หยางก็ค่อยๆสมานตัวจนหายดีในที่สุดจากนั้นไม่นานลี่หยางก็ฟื้นขึ้นมา
“ฟื้นแล้วหรอท่านพี่”ลี่หงพูดขึ้นหลังจากเห็นพี่ชายตนฟื้นขึ้นมา ทางด้านลี่หยาง หลังจากฟื้นขึ้นก็มองไปรอบตัวด้วยความแปลกใจเนื่องจากพื้นที่รอบตัวของตนไม่ใช่กระโจมในค่ายทหารหรือบ้านพักแต่อย่างใด
“หงเอ๋อร์ นี่เราอยู่ที่ไหนกันพี่จำได้ว่าพี่โดนพยัคฆ์เพลิงโจมตีแล้วหมดสติไป แล้วที่นี่ที่ไหน พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ใจเย็นก่อนท่านพี่ท่านได้รับาเ็น่ะถูกแล้ว ส่วนตอนนี้เราอยู่ที่ไหนนั้นไว้ข้าจะบอกท่านทีหลัง แต่ตอนนี้ท่านต้องลงไปแช่ตัวในน้ำตกนั่นซะแล้วก็โคจรลมปราณรักษาาแส่วนอื่นๆในร่างกายท่านด้วย” แม้จะยังงุนงงแต่เมื่อได้ฟังน้ำเสียงเด็ดขาดของน้องสาวลี่หยางก็จำต้องทำตามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
จากนั้นรองแม่ทัพหนุ่มก็เดินตรงไปยังแอ่งน้ำใต้ม่านน้ำตกด้วยความงุนงงแล้วเริ่มโคจรลมปราณทันที
18K
