หนึ่งปรารถนา Desire of love

ขณะที่จื่อซางเดินผ่านตำหนักลิ่งเสียนเฟย นางเหลือบไปเห็นซวงซวงวิ่งหน้าตื่นออกจากตำหนักไป

“เมื่อครู่นี้ใช่แม่นางซวงๆหรือไม่” นางหันไปถามนางกำนัลที่มาด้วยกัน

“ใช่เจ้าค่ะพี่จื่อซาง”

“นางรีบร้อนอะไรนักหนา” จื่อซางสงสัย

“เจ้าตามไปดูข้าจะไปรอที่ตำหนักฝูเจี้ยน”

“เจ้าค่ะพี่จื่อซาง”

“หากเป็นเช่นนี้ต่อไปหม่อมฉันว่าสักวันฮองเฮาต้องรู้แน่เพคะพระสนม” ซูถิงพูด

“ที่สำคัญตอนนี้เจ้ารีบไปแจ้งครอบครัวของนางก่อน ครั้งนี้เจ้านำเงินไปให้มากหน่อย ข้ารู้มาว่าฐานะทางบ้านของนางไม่ดีนัก พ่อแม่ของนางจะได้ไม่เดือดร้อนมาก” ลิ่งเสียนเฟยสั่งซูถิง

“พระสนมจะให้หม่อมฉันบอกพ่อแม่ของนางว่าอย่างไรเพคะ” ลิ่งเสียนเฟยถอนหายใจ

“บอกไปว่านางทนคิดถึงบ้านไม่ไหวจนต้องฆ่าตัวตาย” 

“เพคะพระสนม”

    นางกำนัลที่ตามซวงซวงไป กลับมาถึงก็เข้ามากระซิบที่ข้างหูของจื่อซาง

จื่อซางรีบไปรายงานฮองเฮาทันที

“เจ้าแน่ใจหรือ” ฮองเฮาถาม

“แน่ใจเพคะนางเห็นมากับตา ตอนที่นางไปถึงพวกบ่าวรับใช้เพิ่งเอาศพของนางกำนัลคนนั้นขึ้นจากสระบัวเพคะ” จื่อซางยืนยัน

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วนางกำนัลที่ตายทำงานที่ไหน”

“เป็นนางกำนัลใหม่ของตำหนักลิ่งเสียนเฟยเพคะ” จื่อซางตอบ

“เจ้าไปตามสนมลิ่งมาพบข้า”

     ไม่นานลิ่งเสียนเฟยก็มาถึงตำหนักฝูเจี้ยน

“ฮองเฮาสนมลื่งมาถึงแล้วเพคะ” นางกำนัลหน้าตำหนักรายงาน

“ให้นางเข้ามา”

“ฮองเฮาเรียกหาหม่อมฉันหรือเพคะ”

“มาๆเสียนเฟยเจ้านั่งก่อน เมื่อเช้าจื่อซางได้ชาดีมาจากตำหนักใหญ่ ข้าเลยนึกถึงเจ้า”

“ขอบพระทัยที่นึกถึงหม่อมฉันเพคะ แต่ตอนนี้หม่อมฉันไม่ชอบดื่มชาแล้วเพคะ” มีความห่างเหินในน้ำเสียงของลิ่งเสียนเฟย

“เจ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนั่งเป็นเพื่อนข้าก็พอ ” ฮองเฮาพูดด้วยใบหน้าเปื้อนยื้ม

“เจ้าเข้าวังมากี่ปีแล้วนะข้าจำไม่ได้” 

“ห้าปีแล้วเพคะก่อนที่อ๋องเฉินจะไปเมืองหลินโจวเพคะ”

“พูดถึงเฉินเอ๋อข้าได้รับจดหมายจากซ่งหลาน บอกว่ากำลังเดินทางกลับมาตอนนี้หลินโจวอุดมสมบูรณ์มาก ปีที่แล้วราชสำนักเก็บภาษีได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย เฉินเอ๋อเลยให้เพิ่มเสบียงและเงินให้กับซีโจวและยังให้ทหารนำเมล็ดพันธุ์ไปแจกจ่ายและสอนให้ชาวบ้านที่นั่นเพาะปลูกอีกด้วย ข้าว่าอีกไม่นานบ้านเกิดของเจ้าคงอุดมสมบูรณ์ไม่ต่างจากหลินโจวแน่ เฉินเอ๋อช่างเก่งจริงๆ” ฮองเฮาเอ่ยถึงโอรสอย่างภูมิใจ

“หม่อมฉันขอบพระทัยแทนชาวเมืองซีโจวด้วยเพคะ” ลิ่งเสียนเฟยคุกเข่าลงน้ำตาเอ่อในดวงตา ฮองเฮาพยุงให้นางลุกขึ้นแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น

“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณ เพราะสื่งที่เฉินเอ๋อทำคือสิ่งเจ้าและชาวเมืองซีโจวสมควรได้รับ ข้ารู้ ตั้งแต่เจ้าเข้าวังมาฮ่องเต้ไม่เคยให้เจ้าปรณนิบัติเลยสักครั้ง เรื่องนี้อาจทำให้เจ้าน้อยใจ แต่เจ้าวางใจได้ ข้าจะชดเชยทุกอย่างให้เจ้าจนเจ้าพอใจ”

“ฮองเฮาอย่าเข้าใจหม่อมฉันผิดเพคะเรื่องนั้นหม่อมฉันไม่เคยไม่พอใจ ตั้งแต่หม่อมฉันเข้ามาอยู่ที่นี่พระองค์ก็ปฎิบัติกับหม่อมฉันอย่างดีมาตลอด จนบางครั้งหม่อมฉันรู้สึกละอายใจที่ไม่มีอะไรที่จะตอบแทนพระองค์ได้เพคะ”

“เพราะว่าข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาวคนหนึ่งอย่างไร หากเจ้ามีเรื่องเดือดร้อนหรือลำบากใจ เจ้าก็บอกกับข้าได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ ข้าจะช่วยเจ้าเต็มที่”

“ขอบพระทัยเพคะ” ลิ่งเสียนเฟยนั่งคุยกับฮองเฮาพักใหญ่จึงขอตัวกลับตำหนัก