## ???? ตอนที่ 5: หัวใจที่ยังมั่นคง
หลังเหตุการณ์ในโกดังร้างผ่านไปสามวัน ภีมเหมือนคนที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เขายังคงล้างจานเหมือนเดิม เดินส่งของเหมือนเดิม แต่ทุกก้าวของเขาหนักขึ้น...
ไม่ใช่เพราะาแจากการถูกซ้อม
แต่เพราะใจเขารู้ดีว่า ต่อจากนี้จะไม่มีอะไร "เหมือนเดิม" อีก
---
> “เฮ้ย ภีม หน้าแกไปโดนอะไรมา?”
> เสียงพี่นัทถาม ขณะโยนผ้ากันเปื้อนมาให้
> “ตกบันไดนิดหน่อยครับพี่”
> “อืม...เอาเถอะ เดี๋ยวมีคนมาสมัครใหม่ ล้างคู่กันหน่อยนะ”
ภีมพยักหน้า เงียบเหมือนทุกที
แต่ในใจกลับกำลังหมุนวนด้วยคำขู่ของเสี่ยเล้งที่ยังคงหลอน
> “ถ้าไม่เลิกยุ่งกับลูกกู คราวหน้า...อาจไม่ได้กลับไปพร้อมชีวิต”
---
วันนั้นหลังเลิกงาน
ภีมนั่งอยู่คนเดียวที่ป้ายรถเมล์ที่เขาใช้ประจำ
เขาเปิดโทรศัพท์ดูรูปถ่ายที่ลินญาแอบถ่ายตอนเขาหลับ แล้วตั้งเป็ภาพหน้าจอให้โดยไม่บอก
> “ไม่รู้ตัวเลย ว่าตอนหลับก็น่ารักเหมือนกัน”
> เธอเคยพูดแบบนั้นพร้อมหัวเราะเบา ๆ
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำที่ไร้แสงดาว
> “นี่กูทำถูกไหมวะ?”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
> ???? *ลินญา*
> เขากดรับอย่างไม่ลังเล
> “ฮัลโหล?”
> “ภีม...พ่อฉันยื่นข้อเสนอมา”
> “ว่าไงครับ?”
> “ถ้าคุณเลิกกับฉัน...เขาจะไม่ยุ่งกับคุณอีก”
เงียบ...
> “คุณจะทำยังไง?”
> “แล้วคุณล่ะ อยากให้ผมเลิกไหม?”
> “ไม่...ไม่เลย ภีม ฉันแค่...กลัวเขาจะทำร้ายคุณอีก”
> “งั้นผมก็ไม่ไปไหน” ภีมตอบเสียงมั่น
> “ผมบอกแล้วใช่ไหม ว่าผมจะอยู่ข้างคุณ ถ้าคุณยังไม่ทิ้งผม”
เสียงสะอื้นเบา ๆ จากปลายสายทำให้หัวใจเขาบีบรัด
> “ขอบคุณนะภีม...แค่มีคุณ ฉันก็กล้าสู้แล้ว”
---
แต่โลกไม่ได้ใจดีเสมอ
วันรุ่งขึ้น เมื่อภีมไปถึงมหาวิทยาลัยในตอนเช้า เขาถูกเรียกเข้าพบอาจารย์ประจำหลักสูตร
บรรยากาศในห้องเงียบผิดปกติ
มีชายสองคนในชุดสูทนั่งอยู่ข้างอาจารย์
> “ภีม...เธอรู้จักชื่อ ‘เสี่ยเล้ง’ ใช่ไหม?”
> “ครับ...”
> “เราต้องขอแจ้งว่า...มีผู้ใหญ่ในระดับสูงยื่นเื่ขอถอนทุนสนับสนุนการศึกษาของเธอทั้งหมด พร้อมแนะนำให้พิจารณาพักการเรียนไว้ก่อน”
> “หมายความว่า...ผมโดนไล่ออก?”
> “เราไม่ใช้คำว่า ‘ไล่ออก’ นะ แต่สถานะเธอจะเป็ ‘พักการศึกษาไม่มีกำหนด’ ั้แ่วันนี้”
หัวใจภีมหล่นวูบ
ชายในสูทคนหนึ่งกระซิบเบา ๆ ขณะเดินผ่าน
> “ต่อให้มึงเป็นักเรียนดีแค่ไหน...ก็อย่าหวังว่ากล้าตอแยกับคนอย่างเสี่ยเล้งแล้วจะอยู่สุข”
---
เย็นวันนั้น เขานั่งอยู่ในห้องเช่า มองจดหมายพักการศึกษาในมือ
โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง เป็ “ลินญา”
> “วันนี้เป็ยังไงบ้างคะ?”
> “...โดนไล่ออกครับ”
> “อะไรนะ!?”
> “เขาไม่ใช้คำนั้นหรอก บอกว่าพักการศึกษาเฉย ๆ”
> “พ่อฉันใช่ไหม? เขาทำแบบนี้ได้ยังไง!”
ภีมยิ้มบาง ๆ แม้ใจจะหนัก
> “ไม่เป็ไรครับ ผมยังมีแรง ผมยังทำงานได้”
> “ภีม...” เสียงเธอสั่น
> “ผมจะหางานเพิ่ม ผมจะไม่ทิ้งคุณ...แค่ขอให้คุณเชื่อในผม”
> “ฉันเชื่อค่ะ...และฉันก็จะไม่อยู่เฉย ๆ เหมือนกัน พ่อจะรู้ว่าลูกเขาก็เลือกได้เหมือนกัน”
---
คืนนั้น ลินญาเดินเข้าไปในห้องทำงานของเสี่ยเล้งที่เต็มไปด้วยปืน ทองคำ และภาพถ่ายกับนักการเมือง
> “ลูกจะพูดกับพ่อแค่ครั้งเดียว”
> “เื่ไอ้ภีมอีกใช่ไหม?”
> “ใช่ค่ะ...ถ้าพ่อยังทำลายชีวิตเขาอีก ฉันจะหายไปจากบ้านนี้ตลอดชีวิต”
เสี่ยเล้งชะงัก ใจเย็นลงนิดหน่อย
> “ถึงขนาดนั้นเลย?”
> “ใช่ค่ะ เขาไม่ได้มีอะไรเลย แต่เขาให้ฉันทุกอย่างที่พ่อไม่เคยให้ — ความรักที่ไม่ต้องแลกกับอำนาจ”
เสี่ยเล้งนิ่งไปนานมาก
ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักและเย็น
> “งั้นก็ลองดู...ว่ารักมันจะเลี้ยงมึงได้ไหม”
---
แม้จะสูญเสียอนาคตที่เคยวางไว้
แม้จะถูกปิดประตูจากโลกใบเก่า
แต่ภีมยังยืนหยัด และเริ่มต้นใหม่
เขาหางานใหม่เป็พนักงานก่อสร้างกลางแดด
ตื่นตีห้า กินข้าวไข่เจียว แล้วขึ้นรถสองแถวไปไซต์งาน
ทุกค่ำ เขาจะส่งข้อความหาเธอ
ทุกคำตอบของลินญาคือแรงผลักดันให้เขาสู้
> “เหนื่อยไหมวันนี้?”
> “เหนื่อยครับ...แต่คิดถึงคุณแล้วหายเหนื่อยเลย :)”
---
**จบตอนที่ 5**
4K
