กลรัก หนุ่มปริศนา

12.00 น.

รดานั่งทำงานจนลืมเวลา เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น

“ขออนุญาตครับผม” 

ประตูเปิดออกพร้อมเสียงของผู้มาเยือน รดาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารที่กองระเกะระกะ

หญิงสาวจ้องมองอย่างตะลึง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่หน้าประตู เขาใส่เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์ธรรมดาแต่ทว่ากลับดูมีเสน่ห์ ท่วงท่าของเขาก็ดูดีมีชาติตระกูล บวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาเป็๞ทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้ภาพตรงหน้าช่างเพอเฟคยิ่งนัก หญิงสาวมอง๻ั้๫แ๻่หัวจรดเท้าก็หาคำจะพูดตำหนิไม่ได้

“ผมเข้าไปได้ยังคุณ” สิทธาพูดขึ้น พร้อมกับมองสำรวจตัวเองเพราะ เห็นว่ารดาจ้องเขาตาไม่กระพริบ

“เข้ามาสิ..นั่งตรงนั้นก่อน ฉันทำงานต่อแปปนึง” รดาหลบสายตาเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเริ่มจ้องหน้าหล่อน พร้อมกับชี้บอกให้สิทธานั่งรอที่เก้าอี้รับแขก

สิทธาเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้อย่างว่าง่าย

“ผมมีอะไรดูไม่ดี…ไม่คู่ควรกับคุณหรือเปล่า” สิทธาถาม

“เปล่านี่..ก็โอเคอยู่หรอก แต่นายควรจะใส่สูทบ้างนะ” รดาพูดแบบไม่มองหน้า

“ผมไม่มีสูท..และผมก็ไม่ชอบใส่ด้วย มันดูผู้ดีเกินไป มันดูจั๊กจี้” สิทธาพูด

“นั่นแหละที่ฉัน๻้๪๫๷า๹..” รดาหน้างอพูดสวนทันที สิทธามองอย่างงงๆ

“เราจะไปหินข้าวที่ไหนกันครับ” สิทธาเอ่ยถาม

“ที่นี่แหละ ข้างหน้ามีร้านอาหารของบริษัทอยู่..กินเสร็จฉันต้องทำงานต่อ” รดาตอบ

“ผมไม่มีโปรโมชั่นเลี้ยงลูกค้านะคุณ” สิทธาพูดมองหน้ารดาอย่างลังเล

รดาปิดแฟ้มเอกสารเสียงดัง…หันหน้ามองสิทธาตรงๆ

“ฉันรู้น่ะ พ่อสิบแปดมงกุฎ” รดาตวาด

สิทธาพยักหน้าน้อยๆ ด้วยความงุนงงที่อยู่ๆรดาก็หัวเสีย

“แล้วนายก็ทำตัวให้สมกับค่าจ้างที่ฉันจ่ายไปตั้งเยอะนั่นด้วย ระหว่างที่อยู่ที่นี่นายต้องเอาอกเอาใจฉัน ให้คนอื่นที่จ้องมองมาเค้าอิจฉา ทำเหมือนฉันเป็๞เ๯้าหญิงน่ะเข้าใจมั้ย” รดาสั่ง

“คุณทำไมไม่จ้างผมมาเป็๞คนรับใช้ล่ะครับ จ้างมาเป็๞แฟนทำไม” สิทธาถามเบาๆ

รดาหันควับจ้องมองด้วยสายตาอำมหิต สิทธาจึงหุบปากลง และพยักหน้ารับคำสั่ง

อีกอึดใจรดาวางงานทุกอย่างลง…

“ลุกได้แล้ว” รดาพูดเมื่อเติมหน้าหวีผมเสร็จ

สิทธาวางหนังสือที่กำลังอ่านค่าเวลาลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มร่าง เดินไปเปิดประตูห้องทำงานพร้อมกับเอื้อมมือไปถือกระเป๋าให้หล่อน

รดาก้าวเดินออกจากห้องทำงานด้วยท่างทางเชิดๆตามปกติ หล่อนมักทำหน้าเฉยชาเวลาอยู่ต่อหน้าผู้คน พร้อมกับท่าเดินที่ดูมั่นอกมั่นใจ ตามฉบับเซลล์สาวที่สะสวยและมั่นใจ

แค่ทั้งสองก้าวขาออกจากห้อง ก็รับรู้ได้ถึงสายตาผู้คนมากมายที่มองมา และเริ่มมีเสียงซุบซิบให้ได้ยินตามหลัง รดาทำเป็๞ไม่สนใจ แต่ในใจกลับตั้งใจฟังทุกคำที่ผู้คนต่างพูดคุยกัน

สิทธาเดินเคียงคู่ไปกับรดาพลางส่งยิ้มให้กับทุกคนที่ส่งยิ้มและมองมาที่เขา

“นายจะยิ้มทำไม” รดาพูดลอดไรฟัน

“ก็เขายิ้มให้ก่อน” สิทธาตอบ

“นายไม่ได้มาเดินแบบ เพราะฉะนั้นมองแค่ฉันคนเดียว” รดากระซิบสั่ง

“ค้าบๆ.

.นายหญิง” สิทธารับคำและเดินไปเฉยๆไม่ยิ้มหรือมองข้างทางอีก….