“ได้แล้ว ๆ เก๋ากี้, ตังกุย,ฮ่วยซัว, ชวงเกียง, เง็กเต็ก,ชะเอม,อึ่งคี้,ตังเซียมอย่างละสองเฉียน เฉียนละห้าสิบอีแปะ รวมแล้วเป็เก้าร้อยอีแปะ ส่วนเทียบยานี้สำหรับห้าวันเป็ห้าตำลึงเงิน ในอนาคตแม่นางจ้าวมาเป็คู่ค้ากับโรงหมอชุ่ยจู๋ของเราอีกจึงคิดเพียงห้าตำลึงเท่านั้นที่เหลือถือเป็น้ำใจที่ท่านนำโสมเห็ดหลินจือชั้นดีมาให้พวกเรา”
ยังคงเป็ผู้ดูแลหลิวที่มาคิดเงินและส่งสมุนไพรให้นางวันนี้ขายสมุนไพรที่ไม่ต้องลงแรงไปเสาะหา ได้เงินมาถึงหนึ่งพันสองร้อยตำลึงเงินแถมยังได้ส่วนลดจากการซื้อยาของพ่อลู่เพิ่มแบบนี้ จ้าวอิงยินดีรับน้ำใจนี้ไว้
“ข้าขอไม่เกรงใจแล้วนะเ้าคะหากมีสมุนไพรอีกจะนำมาขายที่โรงหมอแห่งนี้เ้าค่ะ”
“ไม่ต้องเกรงใจไป พวกเราล้วนได้ประโยชน์มิใช่หรือ”
“งั้นขอลาก่อนแล้วเ้าค่ะผู้ดูแลหลิว”
หลังจากรับสมุนไพรแล้ว จ้าวอิงก็นำมันใส่ไว้ในตะกร้าที่แบกมาแล้วเดินออกไปยังตลาดที่อยู่อีกไม่กี่ตรอกถัดไป
นาง้าวัตถุดิบและเครื่องปรุงรสสำหรับทำอาหารผ้าสำหรับตัดชุดใหม่ให้คนทั้งบ้าน ไหนจะผ้าปูที่นอนและผ้าม่านอีก ยกเว้นของนางรอให้ผอมกว่านี้แล้วกันค่อยซื้อหายังไม่สายเกินไป
นางเดินซื้อเครื่องปรุงรสจากสองสามร้านที่ขายคล้าย ๆกันที่น่าสนใจมากที่คือยุคนี้มีซอสเค็มหรือซีอิ๊วร่วมถึงเต้าเจี้ยวสุราเปรี้ยวหรือก็คือน้ำส้มสายชูหมักจากข้าวนั่นเอง นางซื้อมาอย่างละเล็กน้อยเพราะไม่มีภาชนะบรรจุที่ร้านมีเพียงไหและกระบอกไว้ไผ่เล็ก ๆเท่านั้น และยังซื้อน้ำตาล ข้าวสาร แป้งข้าวสาลี มาอีกด้วย
เมื่อเดินออกจากร้านขายเครื่องปรุงนางตรงไปยังเขียงหมูเป็สถานที่ต่อไปราคาของเนื้อสัตว์ในยุคนี้กระดูกและเครื่องในแทบไม่มีราคาเพราะไม่เป็ที่นิยม การจะทำออกมาเป็อาหารนั้นก็ยากทั้งการทำความสะอาดให้กลิ่นไม่พึงประสงค์หมดไปนั้นยากยิ่ง
ผู้คนที่สามารถซื้อเนื้อได้หรือเก็บเงินเพื่อซื้อเนื้อสักครั้งก็จะเลือกเอาส่วนที่เป็เนื้อแดงหรือติดมันแทนเพราะอร่อยและทำง่ายกว่ามาก
จ้าวอิงซื้อกระดูกมาทำซุปและรับเอาเครื่องในทั้งหมดมาและซื้อเนื้อหมูสามชั้นที่มีชั้นไขมันมาด้วยหลายชั่งคนที่ขายเนื้อหมูเห็นนางเอากระดูกและเครื่องในทั้งหมดก็ดีใจมาก เพราะวันนี้เขาไม่ต้องทิ้งกระดูกและเครื่องใน
“ฮูหยินข้าแถมกระดูกนี้ให้ท่านแล้วกันคิดเพียงเนื้อหมูและเครื่องในก็พอแล้ว วันหลังท่านมาอีกข้าก็จะแถมให้อีก”
“ขอบคุณท่านลุงเ้าค่ะ ข้าไม่เกรงใจแล้วนะไว้ครั้งหน้ามาอีกข้าจะมาซื้อเนื้อที่เขียงของท่านอีก”
“ฮ่า ๆ ๆ ได้เลย ๆ ”
คนขายเนื้อหัวเราะร่าดูอารมณ์ดียิ่งนัก
จ้าวอิงซื้อเนื้อและกระดูก เครื่องในไปมากมายขนาดนี้ก็เพื่อนำไปบำรุงร่างกายอีกสามคนที่บ้านนางตอนนี้นั่นเอง
พวกเขาแทบไม่มีเนื้อหนัง ผิวเหลืองซีดขาดสารอาหารอย่างรุนแรงจะมีอะไรที่บำรุงเนื้อหนังคนเราได้ดีกว่าเนื้ออีกเล่านาง้าจะขุนให้คนในบ้านอ้วนท้วนสักหน่อยจะได้ดูเจริญหูเจริญตากว่านี้
ระหว่างทางเดินผ่านตรอกเพื่อไปยังร้านอื่น ๆจ้าวอิงหาที่ที่ไม่มีคนโยนเนื้อและเครื่องปรุงของหนัก ๆทั้งหลายเข้าไปในห้วงมิติรวมถึงเงินถุงนั่นด้วย
และที่สุดท้ายที่นางเดินไปคือร้านขายผ้าที่มีอยู่สองสามแห่งนางเลือกสุ่มเข้าไปที่ร้านตรงกลาง
แต่นางซื้อไม่ได้มากนักเพราะนางเลือกไม่เป็เมื่อ้าจะสอบถามคนงานที่ดูแล แต่เขาคงรังเกียจที่นางดูยากจน ตอบนางแบบขอไปทีเมื่อมีลูกค้าเข้ามาใหม่เขาก็ทิ้งนางไว้แล้วไปต้อนรับคนอื่นทันที
จ้าวอิงเพียงคิดว่าไหน ๆก็เข้ามาแล้วจึงได้ซื้อเพียงผ้าฝ้ายมาสองพับเท่านั้น ไว้นางค่อยให้แม่สามีนางเป็ผู้เลือกจะดีกว่าหรือครั้งหน้าค่อยไปร้านอื่นก็แล้วกันเพราะเวลาล่วงเลยมานานแล้วหากนางยังไปร้านอื่นอีกคงกลับถึงบ้านมืดค่ำเสียก่อน
ก่อนจะเดินกลับหมู่บ้านลู่ออกจากตำบลนางก็หาซอกที่ลับตาคนโยนของเข้าห้วงมิติ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆอีกครั้งเพื่อเรียกกำลังแล้วออกก้าวเดินไปตามเส้นทางเดิมที่ออกมาตอนเช้าอีกครั้ง
ระหว่างเส้นกลับหมู่บ้านนั้นนางเจอเกวียนวัวของลู่เกิงที่กำลังกลับเข้าหมู่บ้านเช่นกันเมื่อคนบนเกวียนเห็นจ้าวอิงต่างมองอย่างไม่เชื่ออยู่บ้างว่า
‘หญิงอ้วนนางนี้ ออกมาเดินเองได้ด้วยหรือช่างน่าแปลกเกินไปแล้ว’
นอกจากหลาย ๆคนที่ไม่ชอบหน้าจ้าวอิงอิงแล้วบนเกวียนนี้ยังมีป้าสะใภ้สาม อยู่บนเกวียนด้วยเมื่อนางเห็นจ้าวอิงจึงะโถามจ้าวอิงขึ้น
“ภรรยาเหวินเหยา เ้าไปตำบลมาหรือ”
ป้าสะใภ้สาม ถาม
จ้าวอิงเห็นป้าสะใภ้สาม ก็จำได้ว่าป้าสะใภ้สามคนนี้รักเอ็นดูลู่เหวินเหยาและเสี่ยวเป่าอย่างมาก
ป้าสะใภ้สามคนนี้เป็ภรรยาของลู่เกาจวิ้นลูกชายคนที่สามของปู่ใหญ่ลู่เจิ้นบ้านต้นตระกูลของพ่อลู่พวกนางจึงได้เรียกขานนางว่าป้าสะใภ้สามหรือป้าสาม ป้าสะใภ้สามเองถึงจะไม่พอใจจ้าวอิงอิงนัก แต่นางก็ไม่เคยกล่าวหาว่าร้ายนางสักครั้งจ้าวอิงจึงรู้สึกดีกับป้าสะใภ้คนนี้มาก
“ใช่เ้าค่ะป้าสะใภ้สามข้าเข้าไปซื้อยาให้ท่านพ่อเ้าค่ะ”
จ้าวอิงตอบ
“โอ้ ลู่เกิงหยุดก่อน ๆให้อาอิงขึ้นมาด้วยกันข้าออกค่านั่งของนางให้เอง”
ป้าสะใภ้สามรีบตบข้างๆเกวียนแล้วะโบอกให้หยุดเกวียน
จ้าวอิงใ หันไปมองป้าสะใภ้สามพร้อมกล่าว
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะ อีกไม่ไกลแล้วข้าเดินได้”
ป้าสะใภ้สามยังไม่ทันได้ตอบก็มีเสียงหญิงที่นั่งมาในเกวียนกับนางดังขึ้นมาเสียก่อน
“เหอะ!!ใครอยากให้เ้าขึ้นมาอ้วนขนาดนี้เกวียนวิ่งไม่ไหวพอดี”
จ้าวอิงหันไปมองคนพูดพบว่าคนที่พูดคือหลานซื่อภรรยาลู่เกาเ้าของเกวียนวันคันนี้นั้นเอง
จ้าวอิงไม่ตอบโต้ ไม่กล่าวสิ่งใดนางเพียงมองป้าสะใภ้สามแล้วพยักหน้าขอบคุณนาง จากนั้นก็แบกตะกร้าแล้วออกเดินออกไปตามทางโดยไม่หันไปมองเกวียนอีก
ป้าสะใภ้สามเห็นดังนั้นก็ไม่ดึงดันอีกส่วนเกวียนก็ออกเดินต่อแซงหน้าจ้าวอิงเข้าหมู่บ้านไป บนเกวียนป้าฮวาที่ยังจับจ้องจ้าวอิงที่กำลังเดินตามหลังมาพร้อมกบพูดขึ้นมา
“จ้าวอิงอิงนางแปลกไปหรือไม่ถ้าเป็ทุกครั้งเ้าต้องโดนนางด่ากราดแล้วแน่นอนวันนี้นางเงียบผิดปกติแถมยังเดินไปซื้อยาให้พ่อสามีนางอีกด้วย์หรือว่าข้าฟังผิดไป”
หลานซื่อที่ได้ฟังป้าฮวาพูดเช่นนั้นนางก็เบ้ปากอย่างแรง
“ไม่มีทางที่นางอ้วนนั้นจะเปลี่ยนไปคงเห็นลู่เหวินเหยาไปสอบแล้วคงคาดหวังจะได้เป็ฮูหยินขุนนางกระมัง”
“ใช่ๆ อาจจะเพราะนางเดินจนหมดแรงแล้วก็ได้ ถึงได้ไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว ฮ่า ๆ ๆ”
ป้าอีกคนที่นั่งข้าง ๆ ก็กล่าวสมทบ
ป้าสะใภ้สามก็ได้แต่ฟังคนบนเกวียนนินทาจ้าวอิงแต่ถึงนางจะไม่ได้พูดปกป้องจ้าวอิง นางก็ไม่ได้ร่วมผสมโรงด้วย นางเพียงนั่งเงียบ ๆคิดบางอย่างในใจ
ทางด้านจ้าวอิงนางได้ยินเสียงแว่วมาไกล ๆ นางมีประสาทััดีเยี่ยมนางจึงจับใจความสำคัญที่ถูกนินทาเ่าั้ได้แต่ถึงได้ยินต่อหน้านางก็หาได้เอามาใส่ใจ
จ้าวอิงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก กว่าที่นางจะกลับถึงบ้านก็ถึงเวลาต้องเตรียมอาหารเย็นแล้วและตัวนางเองก็หิวมากเช่นกันวันนี้ได้กินเพียงมื้อเช้าเท่านั้นเพราะกลัวจะกลับบ้านมืดค่ำจึงไม่ได้แวะหาอะไรกินที่ตลาดทำได้เพียงหยิบเอาองุ่นออกมาจากห้วงมิติกินรองท้องระหว่างเดินกลับเท่านั้น
เมื่อเดินเข้ารั้วบ้านมาแล้วจ้าวอิงไม่เห็นใครเลยพวกเขาคงจะยังอยู่ที่หลังบ้านเห็นทางสะดวกเช่นนี้นางจึงรีบเดินเข้าห้องครัวแล้วหยิบทุกอย่างออกมาจากห้วงมิติ แล้วจัดทุกสิ่งให้เข้าที่เข้าทางจากนั้นจึงตั้งเตาต้มน้ำหม้อใหญ่ ๆ สำหรับอาบ อีกเตาตั้งหม้อต้มยาสำหรับพ่อลู่ไว้แล้วเดินไปทางหลังบ้าน
และก็เป็อย่างที่นางคิด ทั้งสามคนปู่ ย่า หลานกำลังช่วยกันถอนหญ้าในแปลงปลูกกันอยู่ และน่าจะอยู่ตรงนี้กันมาพักใหญ่แล้วมองไปรอบ ๆไม่เห็นมีกาน้ำสำหรับดื่มอยู่เลย
จ้าวอิงชะงักฝีเท้าไม่เดินเข้าไปหาพวกเขาแต่หันหลังไปตักน้ำร้อนที่ต้มไว้ จากนั้นเติมน้ำตาลลงไป คนให้น้ำตาลละลายดีแล้วยกมาให้ทั้งสามคนที่หลังบ้าน
“ท่านพ่อ ท่านแม่ดื่มน้ำก่อนเ้าค่ะเสี่ยวเป่ามากินน้ำสิ”
จ้าวอิงเรียกทุกคน
เสี่ยวเป่าเมื่อได้ยินเสียงของจ้าวอิงเขาก็ลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากมือแล้ววิ่งเข้ามาหานางทันที
“ท่านแม่กลับมาแล้ว ท่านไปนานมากเลย”
“เสี่ยวเป่าส่งน้ำให้ท่านปู่ท่านย่าก่อนเด็กดี”
จ้าวอิงยกกาน้ำที่ยังร้อนอยู่ขึ้นสูงเพราะกลัวเขาจะชนมันเข้าจากนั้นก็ปล่อยมือออกหนึ่งข้างจูงมือเสี่ยวเป่าพร้อมเดินไปส่งน้ำหวานให้พ่อลู่และจางซื่อ
“ขอบใจ เป็อย่างไรบ้าง”
จางซื่อเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยออกจะเ็าด้วยซ้ำ
“เรียบร้อยดีเ้าค่ะข้าซื้อยาตามเทียบยาของท่านพ่อมาเพิ่มสำหรับห้าวันรวมทั้งซื้อข้าวและแป้งมาเพิ่มด้วยเ้าค่ะ มีขนมของเสี่ยวเป่าด้วยนะ”
จ้าวอิงยิ้มตอบ
“ท่านแม่ดีที่สุดเลย”
เสี่ยวเป่าดีใจจนะโโหย่ง ๆ รอบตัวนาง เรียกรอยยิ้มในทันใด
“ไปเถอะ ย่าจะไปทำกับข้าว”
จางซื่อลุกขึ้น
จ้าวอิงรีบขัดไว้เพราะวันนี้นางจะทำอาหารยาให้ทุกคนบำรุงร่างกาย
“ท่านแม่ ท่านทำงานเหนื่อยทั้งวันแล้วข้าจะเป็คนทำอาหารเอง รบกวนท่านพาเสี่ยวเป่าไปอาบน้ำที ข้าต้มน้ำสำหรับอาบไว้แล้วเ้าค่ะ”
จ้าวอิงบอก
จางซื่อมองหน้าจ้าวอิงอิงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าลง นางหันไปจูงมือเสี่ยวเป่าไปทางพ่อลู่นางอยากรู้เช่นกันว่าลูกสะใภ้ของนางคนนี้ จะเปลี่ยนแปลงจริงหรือไม่
“ท่านก็พักเถอะเดี๋ยวค่อยเช็ดตัวให้สะอาด”
จางซื่อหันไปบอกกับพ่อลู่
พ่อลู่เพียงส่งเสียงตอบรับในลำคอ จากนั้นก็ค่อย ๆยันตัวเองลุกขึ้นโดยมีจางซื่อและเสี่ยวเป่า่ประคองให้ยืนได้มั่นคง
“วันนี้ท่านหมอที่โรงหมอชุ่ยจู๋สอนข้าทำแผลมาด้วยเ้าค่ะเพราะอาการของท่านพ่อไม่สู้ดีนัก หลังกินมื้อค่ำเสร็จแล้ว ค่อยทำแผลให้เ้าค่ะ ”
“ไม่ต้องหรอกแค่ได้ดื่มยาก็ดีขึ้นเอง”
พ่อลู่ปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
“แต่ข้าบอกอาการของท่านให้ท่านหมอฟัง เขาบอกว่าถ้าไม่ทำแผลดี ๆอาจจะต้องตัดขาก็ได้นะท่านพ่อ”
“โอ้โห ตัดขาออกแล้วท่านปู่จะเดินอย่างไรขอรับ”
เสี่ยวเป่าถามด้วยความกลัว
จางซื่อไม่พูดอะไรแต่หน้านางซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
“หากท่านปู่ยอมให้แม่ใส่ยากก็ไม่ต้องตัดขาแล้ว”
จ้าวอิงหันไปปลอบเสี่ยวเป่า
“ท่านพี่......”
จางซื่อตาแดงก่ำ น้ำตากำลังร่วงจะออกมาแล้ว
พ่อลู่หันมองซ้ายขวา สุดท้ายเขาจึงยอมแพ้
“ก็ได้ ๆ ใส่ยาก็ได้ งั้นข้าจะไปอาบน้ำเสียก่อน”
พูดจบเขาก็เดินกะเผลกออกไปทางห้องอาบน้ำทันทีจางซื่อเห็นแบบนั้นจึงให้เสี่ยวเป่าอยู่กับจ้าวอิงส่วนนางเข้าครัวไปตักน้ำร้อนสามีนางอาบเสียก่อน
•─────❅❀❅─────•
![พี่ครับช่วยผมหน่อย น้ำมันผมหมด [pwp ตอนเดียวจบ มี ebook]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1755662031_8812019.webp)
346
