เสียงรถยนต์จอดเทียบ สองร่างเดินเคียงกันมาอัมพรยิ้มกว้างเดินขึ้นบันไดกับสามีด้วยความสุข ั้แ่อยู่กับเขามาชัชวาลช่วยเหลือเธอหลายเื่ จนทำให้เธอรู้สึกสำนึกในบุญคุณหากไม่มีเขาป่านนี้เธอและลูกอาจถูกพวกหนี้นอกระบบทำร้ายหรือไม่อิงคงถูกพาไปขายตัวแล้ว
“ฝนตกหนักมากเลยนะคะวันนี้” เธอเปรยกับสามี
“เราออกมาจากงานฝนก็หยุดแล้ว ถือว่าโชคดี”
“ค่ะ”
สองร่างก้าวผ่านหน้าห้อง เสียงแว่วดังออกมาอัมพรชะงักเท้าก้มมองหยาดน้ำหน้าประตูด้วยความสงสัยมือบางเอื้อมจับท่อนแขนสามีให้หยุด ชัชวาลขมวดคิ้วก่อนขบกรามแน่น
“น้ำอะไรคะนี่” อัมพรร้องถามหน้าห้องบุตรสาว แล้วมองประตูไม้
“ลองเคาะถามดูไหม เผื่ออิงเป็อะไร”
“ได้ค่ะ!”
คนเป็แม่ง้างมือ กลับได้ยินเสียงกรีดร้อง พร้อมกับเสียงของหล่นสีหน้าอัมพรซีดเผือดลง
“อิงเป็อะไรลูก!” คนเป็แม่ร้องเรียก
ปัง!
เสียงประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วภาพเบื้องหน้าทำเอาสองคนหน้าห้องยืนตะลึง อิงนิสาถูกกอดรัดอยู่ที่พื้นในสภาพมือเอื้อมเปิดประตูกับผ้าห่มคลุมกายเพียงผืนเดียว โดยมีบุตรชายของบ้านนี้นุ่งผ้าขนหนูพันท่อนล่างชินภาคชะงักงัน ชัชวาลขบกรามแน่น
“ไอ้ชิน!” คนเป็พ่อตวาดลั่น
ชินภาคยอมปล่อยคนตัวเล็ก แล้วลุกยืนคนเป็แม่รีบโอบประคองลูกพาไปนั่งบนเตียง อิงนิสาสะอื้นไห้ไม่หยุดหย่อน
“นี่แกทำอะไร!”
“พ่อก็เห็นแล้วนี่ว่าผมทำอะไร” เขาตอบแล้วยักไหล่
“อิงเป็ผู้หญิง แกทำแบบนี้กับน้องได้ยังไง!”
เขาหันมองอิงนิสา แล้วยิ้มเ้าเล่ห์
“ก็อิงอยากนอนกับผมเอง ผมก็แค่ทำตามที่อิง้า” เขาโกหก
“ฉันไม่เคยอยากนอนกับคุณ คุณทำร้ายฉันแล้วยังดูถูกฉันอีก ไอ้คนเลว!”หญิงสาวบริภาษทั้งน้ำตา
อัมพรกอดลูกไว้แน่นน้ำตาอาบแก้มไม่คิดว่าการอยากให้ลูกสุขสบายจะนำพาเื่เลวร้ายมาให้ทำไมชินภาคถึงได้โหดร้ายเพียงนี้
“แกทำแบบนี้แล้วยังไปโทษอิงอีกเหรอ แกมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”
“ทำไมพ่อไม่ลองถามอิงดูเล่า ว่าผมลูกผู้ชายหรือเปล่า!”เขายอกย้อน
ชัชวาลกำมือพยายามข่มอารมณ์โกรธถ้าเขายิ่งเอาโทสะลงกับลูกชินภาคอาจแค้นอิงนิสาอีก เขาหันไปมองทางลูกเลี้ยง
“หนูอิงแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วไปคุยกันข้างล่าง”ชัชวาลหันมาทางบุตรชาย “แกไปแต่งตัวแล้วลงมาคุยกัน”
ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากห้อง แล้วเดินเข้าห้องตัวเองชัชวาลระบายลมหายใจ
“คุณช่วยพาลูกลงมาด้วยนะคุณอัม”
“ค่ะ”
ประตูห้องปิดลง อัมพรรั้งลูกมากอดไว้แน่น น้ำตาแม่ไหลอาบแก้มความผิดนี้จะลบล้างยังไง บุตรชายติดสามีเองไม่มีท่าทียอมรับแถมยังทำเหมือนลูกสาวเป็คนผิด ยอมนอนกับเขาเองด้วย
“ไม่เป็ไร ร้องออกมาเถอะลูก..”
อิงนิสาไม่อาจฝืนให้ตนเองเข้มแข็ง น้ำตาไหลรินออกมาไม่หยุดเธออยากให้เื่ทุกอย่างเป็เพียงแค่ความฝันแต่ััมันยังชัดเจนเธอเ็ปทั้งกายและใจ จนไม่อยากไปพบหน้าใครในตอนนี้
“แม่อยากให้อิงลงไปข้างล่าง เพื่อจัดการปัญหาทุกอย่างแม่เชื่อว่าคุณชัชวาลจะให้ความยุติธรรมกับเรา”
อิงนิสาเม้มริมฝีปากแน่น
“อิงไม่้าให้คนอย่างชินภาคมารับผิดชอบ!”คนตัวเล็กกัดฟันแน่น
“ไม่ว่าอิงเลือกแบบไหน แม่ยอมรับการตัดสินใจของอิงนะ”
หญิงสาวคลายอ้อมกอด กัดฟันกลั้นน้ำตา จะไม่ร้องให้เขาเห็น
“อิงขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ แม่ลงไปก่อนได้เลย ไม่ต้องห่วงค่ะ”อิงนิสาสบตามารดาแววตาแน่วแน่
“ได้จ้ะ เสร็จแล้วรีบลงมานะ”
“ค่ะแม่”
สิบนาทีต่อมา ร่างบางค่อยๆ ก้าวลงบันไดอย่างยากเย็นเพราะยังเ็ปไม่หายจากเื่ที่ผ่านมาไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า อิงนิสาทรุดกายลงนั่งเผชิญหน้ากับคนใจร้ายชินภาคเมินมองทางอื่นทำเหมือนไม่ไยดี
“หนูอิงจะเอายังไง จะให้พี่เขารับผิดชอบไหม”ชัชวาลเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน
มือบางกำแน่น สบตาคนตัวใหญ่ เห็นเขามองมาแววตาเ็า
“ไม่เป็ไรค่ะ อิงคิดว่าทำทาน” เธอตอบ
คนฟังหน้าชา พยายามข่มอารมณ์ตนเองเอาไว้ ชัชวาลหันมาทางบุตรชาย
“แกควรรับผิดชอบหนูอิงนะชิน”
“ทำไมผมต้องรับผิดชอบ เ้าตัวเขายังไม่เรียกร้องเลยพ่อ!”ชายหนุ่มย้อนอย่างหัวเสียที่เห็นผู้หญิงที่นอนกับเขาไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าทำท่าทีหมางเมินใส่
อัมพรกัดฟันข่มใจ ไม่อยากมีปัญหากับสามี เลยให้ลูกเลี้ยงทำตัวไร้มารยาทแบบนี้
“ไม่เป็ไรค่ะคุณ อย่าบังคับให้คุณชินต้องมารับผิดชอบอิงเลยค่ะ”อัมพรบอกกับสามี เธอก็ไม่อยากได้คนนิสัยแบบนี้มาเป็ลูกเขย
“เห็นไหมพ่อ สองคนแม่ลูกเขาเหมือนกันจะตาย”
“หุบปากแกเลยนะไอ้ชิน!” คนเป็พ่อตวาด ระบายลมหายใจชักสีหน้า “แกทำเลวไว้แล้วยังมีหน้ามาพูดจาดูถูกคนอื่นอีกเหรอ!”
“ผมเลวแล้วไงพ่อ ผมไม่ได้เลวคนเดียวสักหน่อย คนอื่นมันก็เลวเหมือนกัน!”
“อย่าโทษคนอื่น ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นเพราะนิสัยแย่ๆ ของแกทั้งนั้น!”
ชินภาคลุกยืน “ถ้าพ่อไม่พาสองแม่ลูกเข้ามาในบ้านหลังนี้ มันจะมีปัญหาไหม”
“แกอายุเท่าไหร่แล้วชิน แกเป็เด็กอนุบาลหรือไงที่ขาดความรักไม่ได้พ่อเลี้ยงแกจนโตมาป่านนี้แล้ว มันยังไม่พอสำหรับแกอีกหรือไง!”
ชายหนุ่มขบกรามแน่น “ผมไม่ได้ห้ามไม่ให้พ่อมีเมียใหม่แต่นี้แค่สามเดือนเองนะพ่อ สามเดือนที่แม่ตายไป ถามหน่อยเถอะว่าพ่อมีความรู้สึกหลงเหลือให้แม่บ้างหรือเปล่า”
ชัชวาลน้ำตาคลอ “แกไม่คิดว่าฉันจะเหงา ฉันอยากมีที่ปรึกษาบ้างหรือไงความสุขแค่นี้แกสละให้พ่อไม่ได้หรือไอ้ชิน!”
ชินภาคกำมือแน่น “ได้พ่อ...” เขาหันไปทางสองแม่ลูก“พ่ออยากมีความสุขก็เชิญ แต่ผมไม่รับผิดชอบ เข้าใจไหม!”
“ถ้าไม่รับผิดชอบก็ไปทำงานที่ต่างประเทศซะ!”
เขาเงยหน้าสบตาบิดา “นี่พ่อไล่ผมเหรอ”
“ฉันไม่ได้ไล่แก ฉันให้แกเลือก ถ้าแกไม่รับผิดชอบหนูอิงก็ไปทำงานที่ต่างประเทศซะ!”
“ผมไม่ไป!” ชินภาคสบตาสองแม่ลูก “ผมจะอยู่ที่บ้านหลังนี้อยู่ให้มันอึดอัดตายกันไปข้างหนึ่งนี่แหละ!”
คนเป็พ่อกำมือแน่น สูดลมหายใจเข้าปอด
“ถ้าแกไม่ไป ก็ตัดพ่อตัดลูกกับฉันไปเลย สมบัติฉันจะไม่ให้สักแดงเดียว!”
ชายหนุ่มชะงักมองพ่อแววตาตัดพ้อ
“นี่พ่อ... ทำกับผมขนาดนี้เลยเหรอ”
“ไม่ต้องถาม แค่บอกมาว่าจะรับผิดชอบหนูอิง หรือไปต่างประเทศ!”
เขากล้ำกลืนน้ำตา พ่อรู้ไหมว่าคำพูดนี้มันทำให้เ็ปมากแค่ไหนทีสองแม่ลูกพ่อกลับอ้าแขนรับ แต่กับเขากลับผลักไสไล่ส่งไปที่อื่นก็ได้ในเมื่อ้าแบบนี้ คนอย่างชินภาคไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ หรอกเขาจะกลับมาเอาคืนให้สาสมเลยคอยดู
“ผมไม่มีวันรับผิดชอบ ผมยอมไปต่างประเทศดีกว่าแต่งงานกับผู้หญิงหิวเงิน!”พูดจบชายหนุ่มกระแทกส้นเท้าเดินขึ้นชั้นบนทันที
อัมพรน้ำตานองหน้า เ็ปแทนบุตรสาว ทว่าอิงนิสากลับนิ่งเงียบมือกำแน่นเพื่อข่มกลั้นอารมณ์ตนเองเธอต้องเข้มแข็งเพื่อไม่ให้แม่ต้องแบกรับความทุกข์ใจแม้ว่าสิ่งที่สูญเสียไปจะสำคัญสักแค่ไหนก็ตาม
![(E-Book) เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว เล่ม 1 [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704036396_74831372.webp)
3K
