โอซามุ: “นี่แค่พึ่งเริ่มต้นสินะ...”
จอห์น: “ดูเหมือนจะไม่ได้อะไรเลยนะเนี่ย...เอายังไงกันต่อดีล่ะ”
กษัตริย์เดอร์ริค: “พวกนายกลับไปที่พักกันก่อน ตอนมื้อค่ำเราจะประชุมกันอีกที”
เคน คาชิยะ: “แต่ว่ามัวช้าไม่ได้แล้วนะครับ!!”
โอซามุ: “เคนใจเย็นก่อน...”
ครูช ทาดิโอ: “เ้าหนู...ฉันเข้าใจ ฉันก็อยากช่วยลูกสาวฉันเหมือนกันแต่ยิ่งรีบก็ยิ่งเสี่ยงกลับไปพักก่อนเถอะ”
เคนยืนนิ่งทำหน้าเศร้า จากนั้นทุกคนตกลงที่จะกลับที่พักที่กษัตริย์เตรียมไว้ให้นอกปราสาทและจะกลับมาที่ปราสาท่มื้อค่ำ
--ณ ปราสาท--
แอรอน เฟนโน่และอัลฟี่พร้อมอีวานกำลังเดินกลับเข้าไปยังปราสาท แอนเจลีก้าและโอเรียนน่าลูกสาวเห็นแอรอนกำลังเดินมาจึงพากันวิ่งไปหาพร้อมกับอัลเจอร์ที่เดินตามหลังทั้งสอง
“คุณคะ!!”
“ท่านพ่อค่ะ!!”
ทั้งสองวิ่งโอบกอดเดอร์ริค...
“ทั้งสองคนไม่เป็อะไรใช่ไหม”
“ฉันและลูกไม่เป็อะไรค่ะ”
แอรอนหันไปหาอัลเจอร์พร้อมจับที่ไหล่
“เก่งมากลูกพ่อ”
“ครับขอบคุณครับ”
“ทั้งสองคนเลยพ่อภูมิใจในตัวลูกมาก”
“ท่านพ่อก็พูดเกินไป ฮ่าๆๆ”
อีวานเขินจนยิ้มไม่หยุด ราชินีแอนเจลีก้าหันไปเห็นอีวานพร้อมเดินไปหา
“นี่ลูกไปสู้มาหรอ!!”
“ใช่แล้วท่านแม่ ผมกับท่านพี่จัดการเ้านั้นจนร้องไห้เลยหล่ะ ฮ่าๆๆ”
แอนเจลีก้ายกมือขึ้นและดึงหูของอีวานด้วยความเป็ห่วงบวกกับความโมโห
“อีวาน!! แม่อุส่าเป็ห่วง ลูกอายุแค่18เองนะ!! ทำไมไม่ลงไปข้างล่าง...อัลเจอร์ลูกให้อีวานไปสู้งั้นหรอ!!”
“เห่หห...ผมไม่เกี่ยวนะท่านแม่ ผมบอกอีวานแล้วให้ลงไปหาท่านแม่แต่หมอนั่นไม่ฟังเองต่างหาก”
“หนอยย!! อีวานทำไมไม่ฟังพี่เค้า!!....”
“โอ้ยย!! ท่านแม่เจ็บๆ”
“เจ็บนั้นแหละดีแล้ว!!”
อีวานถูกบ่นชุดใหญ่พร้อมถูกดึงหูลากเข้าไปในปราสาทคนที่เหลือจึงเดินเข้าปราสาทแบบปกติ
--16.00 ณ ห้องโถงปราสาท--
เดอร์ริคที่กำลังนั่งอยู่บัลลังก์กำลังครุ่นคิดเื่ที่เกิดขึ้นอยู่อัลเจอร์ที่กำลังเดินมาเห็นจึงมานั่งคุยด้วย
“คิดเื่วันนี้หรอครับ”
“อือ...กำลังวางแผนนิดหน่อยน่ะ”
“งั้นหรอครับ”
“ว่าแต่อีวานล่ะ”
“ออกไปเดินเล่นข้างนอกน่ะครับ หมอนั่นอยู่เฉยๆไม่เป็หรอก”
“หึ..จริงด้วย”
“ว่าแต่เ้าต้นไม้นั้น...เป็ต้นไม้ชีวิตในตำนานจริงๆหรอครับ”
“อ่า...จากความสามารถใช่แน่นอน”
“ท่านพ่อเคยสู้มาก่อนไหม”
“ฮ่าๆ ไม่เคยหรอก นี่เป็ครั้งแรกน่ะ ไม่มีใครเห็นมาเป็พันๆปีแล้ว”
“งั้นหรอ แล้วที่ในตำนานเล่าว่าผู้ที่สร้างต้นไม้ชิวิตคือ...”
“ลูซิเฟอร์...ช่ายตามนั้นแหละ”
“แล้วเค้าคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรอครับ”
“ไม่หรอกคงเป็คนที่มีความรู้ด้านนี้เหมือนกัน”
“หรือว่าจะเป็พวกปีศาจโลกมืดครับ เป็ไปได้ไหมครับท่านพ่อ?”
“นั้นสินะ...แต่แค่รู้สึกว่าไม่น่าใช่”
ระหว่างที่คุยกันอยู่ได้มีทหารยามนายหนึ่งเดินเข้ามาแจ้งข่างสาร
“ขออนุญาตครับ!!ท่านอาร์โนกลับมาแล้วครับ!!”
“อาร์โนงั้นหรอ”
“มาสักทีสินะ”
ชายอายุ22สวมเสื้อคลุมยาวสีดำเดินเข้ามาในห้องโถง(แขนข้างขวาใส่ปลอกแขนสนับมือพร้อมสวมถุงมือข้างขวาข้างเดียวผมสีดำดวงตาสีฟ้า)
“กลับมาแล้วครับท่านลุงเดอร์ริค ท่านพี่อัลเจอร์”
อัลเจอร์: “คิดว่าลืมบ้านซะแล้ว”
เดอร์ริค: “ช้าจังเลยนะ”
อาร์โน ออสติน: “โทษทีครับ พอดีแวะหลายที่น่ะ”
เดอร์ริค: “เป็ไงบ้าง ทุกอย่างโอเคใช่ไหม”
“ครับ หมู่บ้านที่โดนพวกสัตว์ประหลาดโจมตีตอนนี้ปลอยภัยแล้ว”
“ดีมากก”
อัลเจอร์: “วันนี้นายพลาดของดีเลยหล่ะอาร์โน”
“ต้นไม้ชีวิตน่ะหรอ”
เดอร์ริค: “นายรู้แล้วหรอ”
“ครับ เห็นคนในเมืองเค้าคุยกันน่ะ”
เดอร์ริค: “เื่นั้นเดี๋ยวคืนนี้ค่อยคุยกันนายมาเหนื่อยๆไปพักซะ...โทษทีนะอาร์โนแต่ฉันมีภารกิจให้นายพรุ่งนี้น่ะ”
“ท่านพ่ออาร์โน พึ่งกลับมาเองนะ”
“เกี่ยวกับต้นไม้นั้นใช้ไหมครับ”
“อ่า ใช่แล้วล่ะ”
“ครับ สบายมาก”
“งั้นไปพักซะ เดี๋ยวให้อัลเจอร์เล่าให้ฟังระหว่างทาง”
“เอ๋...ครับ ไปเถอะอาร์โนวันนี้ลูกศิษย์นายโชว์ฝีมืด้วยน้า”
“อีวานน่ะหรอ”
“ใช่ หมอนั้นเก่งขึ้นเยอะเลยล่ะ”
ทั้งสองเดินออกไปจากห้อง เดอร์ริคที่นั่งอยู่คนเดียวก็ได้ถอนหายใจออกมาและลุกออกจากบัลลังก์เพื่อไปเตรียมตัวสำหรับมื้อค่ำ
บ้านของอาร์โนนั้นอยู่นอกประสาทรอบๆข้างทางเดินก็มีร้านขายของเต็มไปหมดอาร์โนที่เดินและสะพายเป้พร้อมอัลเจอร์ได้เดินไปคุยไปด้วยระหว่างทาง
“เื่มันก็เป็งั้แหละ ฉันว่าต้องเป็ฝีมือเ้าพวกปีศาจโลกมืดแน่นอนนายคิดเหมือนฉันไหม”
“ก็ความเป็ไป...มั้งนะ แสดงว่ามันเริ่มอาละวาดอีกแล้วหรอ”
“นั่นสิจากเมื่อก่อนก็อยู่ใครอยู่มันมนุษย์ก็ไม่กล้าบุกเ้าปีศาจเองก็ไม่กล้าบุกจึงไม่เกิดามาหลายพันปี แล้วจู่ๆพวกมันก็มีแผนงั้นหรอ…”
อัลเจอร์หันไปมองมือขวาของอาร์ดโนที่สวมถุงมืออยู่พร้อมพูดต่อ
“ว่าแต่แขนข้างนั้นใช้คล่องขึ้นบ้างไหม”
“อ้อครับระหว่างที่ไปทำภารกิจก็พยายามฝึกใช้พลังเวทย์ของมันอยู่...แต่ก็ยังยากที่จะคุมมันอยู่ดี”
“เอาน่าค่อยๆฝึกไปของแบบนี้ต้องใช้เวลาแต่ว่านายต้องปิดเ้าแขนข้างนั้นไว้ตลอดจริงๆหรอ”
“ครับ ถ้าไม่อยากให้คนมองว่าเป็พวกของปีศาจก็ต้องปิดไว้”
“ไม่หรอกน่า ดูอย่างสามนักรบในตำนานสิมีพลังปีศาจไหลเวียนทั่วร่างกายเหมือนกับนายแถมยังเปิดตัวให้ทั้งโลกรู้ด้วยซ้ำผู้คนก็”
“เกลียดพวกเค้าจากไม่เคยเกลียด”
“เอ๋....จริงด้วย...”
“ยังไงก็ไม่คิดจะปิดไว้งี้ตลอดหรอกครับ แค่อยากจะคุมให้ได้มากกว่านี้”
“เอ๋...”
“มีอะไรหรออาร์โน”
ระหว่างที่เดินอาร์โนก็ได้สะเกตเห็นผู้หญิงผมยาวที่ทองดวงตาฟ้าโอเรียนน่า แอรอนน้องสาวอัลเจอร์พี่สาวอีวาน แอรอนได้ยืนซื้อของอยู่กับเหล่าสาวรับใช้
“อ้อ โอเรียนน่ามาซื้อของไปทำอาหารน่ะเห็นบอกจะทำให้ทหารที่ได้รับาเ็ทาน จริงสิั้แ่กลับมานายยังไม่ได้เจอเอเลยนี่นา”
“ครับ…”
“โอเรียนน่า!!”(ะโ)
อัลเจอร์ะโเรียกชื่อเสียงดัง โอเรียนน่าได้ยินเสียงคนเรียกจึงหันหน้ามามอง
“หือ ท่านพี่แล้วก็...อาร์โน...”
“ไง โอเรียนน่าไม่เจอกันนานเลยนะ”
“อาร์โน..(ดวงตาโตเป็ประกาย)..”
“อ่า...ฉันเอง”
“อาร์โน”
อาร์โนอัลเจอร์หันหน้ามองกันอัลเจอร์หันไปหาโอเรียนน่าพร้อมดีดนิ้วใส่หน้า
“แป็ก!!”
“เอ่อ...โอเรียนน่า ใช่ นี่คืออาร์โนออสติน”
โอเรียนน่าใเสียงดีดนิ้วจนรนไปหมด
“เอ๋ๆ...งะ..ไงอาร์โนกลับมาแล้วหรอ”
“อ่า เธอสบายดีนะ”
“อือ นายล่ะ”
“อือ สบายยดีมากๆ”
“กลับมาคงพักยาวเลยใช่ไหมเนี่ย”
“แฮ่ๆๆ ไม่หรอกพรุ่งนี้ฉันมีภารกิจใหม่น่ะ”
“เอ๋ นายพึ่งกลับมาเองนะ ท่านพ่อบอกงั้นหรอให้ฉันไปบอกท่านพ่อให้เอาไหม เดี๋ยวฉัน..”
“ไม่ๆ ไม่เป็ไรหรอกฉันเต็มใจทำน่ะ ภารกิจเกี่ยวกับเื่วันนี้น่ะ”
“งั้นหรอ...ว่าแต่ทั้งสองจะไปไหนกันหรอ”
“ฉันกำลังกลับบ้านน่ะ พี่อัลเจอร์เลยมาส่ง”
ฮัลเจอร์: “รึเธอจะไปส่งแทนฉัน”
พร้อมยิ้มกวนๆใส่โอเรียนน่า
“เอ๋ ไม่ได้หรอก พอดีฉันต้องซื้อของไปทำอาหารน่ะว่าจะทำให้ทหารที่าเ็วันนี้ทาน”
“เธอนี่ใจดีจังนะ”
“งั้นหรอ(สีหน้าเขิน)ไม่หรอกน่า”
โอเรียนน่าเขินจนบิดตัวไปมาอัลเจอร์ได้กระซิบกับอาร์โน
“อาร์โนฉันว่าเรารีบไปกันเถอะ ก่อนที่น้องสาวฉันจะกระดูกหลุด”
“เอ๋กระดูกหลุดหรอ..”
“ไปเถอะน่า”
“เอ่ออ...งั้นไปก่อนนะโอเรียนน่าแล้วเจอกัน”
ทั้งสองได้เดินกันต่อ โอเรียนน่าที่มัวแต่เขินอยู่จนไม่รู้ว่าอาร์โนเดินไปแล้ว
“นายก็ชมฉันเกินไปปเอ๊....”
สาวใช้: “ทั้งสองคนเดินไปนู้นแล้วค่ะ”
โอเรียนน่า: “….”
ไม่นานทั้งสองก็ได้เดินมาถึงที่บ้านอาร์โน
“ขอบคุณครับที่เดินมาส่ง”
“รีบนอนพักซะ คืนนี้มีประชุมตอนมื้อค่ำนะนายต้องไปด้วย”
“เกี่ยวกับภารกิจพรุ่งนี้หรอครับ”
“ใช่ ทุกคนก็มากันหมดโทษทีนะอาร์โนไปทำภารกิจตั้งไกลแทนที่จะได้พักกับต้องไปทำภารกิจต่อท่านพ่อเค้าไว้ใจนายน่ะถ้านายทำท่านพ่อก็จะหมดห่วงไปครึ่งนึงเพราะรู้ว่าถ้าเป็นายต้องทำสำเร็จแน่ๆ”
“ครับ ผมพร้อมจะช่วยเหลือท่านลุงทุกเมื่อท่านลุงและครอบครัวพวกคุณมีพระคุณกับผมมาก”
“อะไรกัน นายก็เป็คนในครอบครัวเรานะ”
“….ครับ...ขอบคุณครับ”(สีหน้ายิ้มขอบคุณ)
“โอเค มาให้ตรงเวลาด้วยล่ะ บาย”
“ครับ”
อาร์โนเดินเข้าไปในบ้านที่หลังเล็กๆจุดตะเกียงในบ้านพร้อมเดินเข้าห้องวางเป้ไว้ข้างเตียงจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนจากอาการเหนื่อยล้าพร้อมนำแขนซ้ายมาก่ายหน้าผาก
“เหนื่อยจัง....ต้นไม้ชีวิต...หรอ”
อาร์โนพึมพำเรียกชื่อตั้นไม้นี้จากนั้นได้ชูแขนขวาขึ้นและมองแขนขวาตัวเองจากนั้นอาร์โนร่ายเวทย์บางอย่างขึ้นที่แขนขวา
(นำนิ้วกลางมาไขว์นิ้วชี้,กำมือชูนิ้วก้อย,แบมือ)
แล้วก็กำมัดแน่นๆ อาร์โนนอนคิดโน้นนี่จนรู้สึกง่วงและเผลอหลับไปความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมานานทำให้เขาหลับลึกเข้าสู่ความฝันบางอย่างจะฝันดีก็ไม่ใช่จะฝันร้ายก็ไม่เชิง
ในความฝันนั่นมีต้นไม้ใหญ่สูงเฉียดฟ้าใบไม้เป็สีดำแสงอาทิตย์สอดส่องทะลุกิ่งไม้บางส่วนทำให้แยงตาเขาจึงเอามือบางตาไว้ส่วนนึงและเขาได้เห็นอะไรบางอย่างอยู่กลางลำต้นเงารูปร่างคนมีปีกถืออาวุธยาวลอยอยู่และจ้องมาที่ตัวเขาที่รู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเขา เพราะร่างกายในฝันนั้นมันขยับเอง
“ใครน่ะ...”
เขามองไปรอบๆบ้านผู้คนเต็มไม้ด้วยลากไม้ขนานใหญ่ทับอยู่ผู้คนล้มตายเกลื่อนเมืองเขาหันกลับไปที่เงานั้น เงานั้นกำลังพูดบางอย่างกับเขาเข้าพยายามฟังแต่ไม่ได้ใจความ
“ตื้ดด....ตื้ดด”
เสียงก้องไปหมดเหมือนคนหูอื้อเขาได้ยินเสียงะเิจึงหันไปมองรอบๆอีกครั้งแต่ภาพไม่ค่อยชัดไม่ชัดและเห็นผู้คนกำลังสู้กับปีศาจอยู่
“เกิดอะไรขึ้น...มันอะไรกันเนี่ย”
ระหว่างที่เขาหันไปมองที่อื่น อยู่ๆเสียงก็ชัดขึ้นมาเพียงคำเดียว
“มันจบแล้ว”
เขาจึงหันกลับไปที่เงานั้นจู่ๆเงานั้นก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวอาร์โนใจนสะดุ้งตื่นขึ้น ความฝันทำให้เขาเหงื่อออกหัวใจเต้นเร็วไม่มีสติเขาพยายามตั้งสติโดยการลุกมานั่งข้างเตียง
“ความฝันนั่น....” พร้อมมองแขนข้างขวาตัวเอง
“ก็อกๆๆ”
มีคนเคาะประตูบ้านของอาร์โนอาร์โนลุกพร้อมหมุนคอคลายกล้ามเหนื่อยเล็กน้อยและเดินออกจากห้องเพื่อไปเปิดประตูบ้าน
“กึกๆ...แอ็ดๆๆ....”
“ไง!! อาจารย์กลับมาแล้วสินะ”
“อีวานหรอ ไง เป็ไงบ้าง”(จากสีหน้างัวเงียเปลี่ยนเป็ยิ้มทักทาย)
“แน่นอนสบายดีอยู่แล้ว เป็ไงบ้างภารกิจราบรื่นไหม”
“ราบรื่นสิ เข้ามานั่งเล่นก่อนสิ”
“เฮ้อาจารย์ ลืมไปแล้วหรอว่ามีประชุมมื้อค่ำน่ะ”
“เอ๋”
อาร์โนชะเง้อมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ผนังบ้านเวลาที่นัดไว้20.00 ตอนนี้เวลา 20.20
“สายแล้วหรอเนี่ย!!!...แปบนะอีวานขอเปลี่ยนชุดแปบ”
อาร์โนรีบวิ่งเข้าบ้านไปแต่ตัวเปลี่ยนเป็ชุดธรรมดาเสื้อเชิ้ตยาวสีขาวกางเองขายาวสีดำ อีวานจึงเดินตามเข้าไปและนั่งเล่นรอ
“ว่าแล้วต้องลืม แต่เข้าใจแหละน่า พึ่งจะกลับมาเองคงเหนื่อยน่าดู”
--20.25--
“เสร็จแล้วไปเถอะ อีวาน!!”
ทั้งสองรีบออกจากบ้านมายืนที่กลางทางเดิน
“ทำไมวันนี้คนเยอะจังล่ะ…อีวาน”
“วันนี้7เมืองรวมตัวกันนะ แขกมาเยอะของมักจะขายดี”
“แล้วเราจะไปยังไงให้ทันล่ะ”
“คงต้องพึ่งเวทมนตร์ละมั้งง”(พร้อมยิ้มและหันหน้าหาอาร์โน)
อาร์โนหันมามองพร้อมยิ้มกลับ
3K
