สายตามากมายรอบตัวผมกำลังจับจ้องมาด้วยความสนใจขณะที่ผมทำได้แค่เดินตัวแข็งไปตามทางเดินในอาคารที่คุ้นเคย
เพราะกว่าอาจารย์ลีออนจะยอมปล่อยตัวผมออกมาจากห้องพยาบาลเวลาก็ล่วงเลยไปนานจนสุดท้ายในอาคารแห่งนี้ก็เต็มไปด้วยเหล่านักเรียนอยู่ทั่วทุกทิศแม้จะเป็ภาพที่ผมคุ้นตาดีแต่สถานการณ์ในตอนนี้ผมไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย
หญิงสาวในข่าวลือที่ว่ากันว่าวางยาผู้อื่นเพียงเพราะหึงหวงแม้จะมีข่าวเื่ความบริสุทธิ์ของเธอแต่ข่าวนั้นก็ไม่ถูกพูดถึงมากนักกำลังเดินเคียงคู่เ้าชายจากอาณาจักรอูสคัวและกรูดาน่าอย่างผึ่งผายข่าวลือที่อาจออกไปหลังจากนี้ก็คงไม่พ้นหญิงสาวเปลี่ยนเป้าหมายไปจับเ้าชายจากต่างแดนแทนแน่นอน
น่าปวดหัวจริงๆผมคงทำได้แค่หวังให้คนเลิกสนใจแล้วข่าวมันเงียบไปโดยเร็วเท่านั้นสินะจะว่าไปถ้าพูดถึงเื่ข่าวตอนนี้ก็ชักจะผ่านมานานเกินไปแล้วนะเมื่อไรจะมีประกาศตัดผมออกจากตระกูลอย่างเป็ทางการมาสักทีก็ไม่รู้
“แล้วนี่คุณหนูจะกลับไปที่ห้องเรียนเลยไหม”กลาดิอุสที่เดินอยู่ด้านข้างถามผมออกมาด้วยท่าทางสบายๆเขาไม่มีท่าทีสนใจสายตาที่มองมาแม้แต่น้อยราวกับทางเดินนี้มีคนอยู่เพียง 3คนเท่านั้น
“น่าเสียดายพอดีฉันตั้งใจว่าจะไปเตรียมตัวที่ห้องสมุดสักหน่อยน่ะ”ผมบอกกลาดิอุสที่ทำหน้าเบื่อหน่ายขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำว่าห้องสมุดถ้าสิ่งที่ผมเข้าใจไม่ผิดหากเทียบจากในเกมเขาคงตามไปที่ห้องเรียนด้วยเพราะแม้การบรรยายจะน่าเบื่อแต่ก็ทำเป็ไม่ฟังขณะชวนผมคุยได้สินะ
แต่เสียใจด้วยนะเพื่อนพอดีว่าตอนนี้แม้ผมไม่ต่างกับคนที่ถูกพักการเรียนมากนักจึงไม่สามารถเข้าเรียนในสถาบันตามปกติได้แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจออกไปไหนบ่อยๆกับพวกนายที่ทางสถาบันก็ได้ยกเว้นให้เป็กรณีพิเศษเพราะไม่ได้ใช้เวทย์มนต์หรอกนะ
“แล้วเื่ฝึกล่ะคุณหนู”กลาดิอุสดูจะยังไม่ยอมแพ้จึงยกเื่ที่สำคัญที่สุดที่ผมสนใจออกมา
“นั่นสินะเพราะการฝึกมันค่อนข้างสำคัญดังนั้นฉันขอเวลานายสักสัปดาห์ในการเตรียมตัวจะได้ไหม”ผมทำท่าครุ่นคิดบอกกลาดิอุสขณะที่ในหัวกำลังเื่การเตรียมสถานที่
“ค่อยมาเจอกันในวันหยุดของสัปดาห์ส่วนสถานที่ก็เอาเป็แถวตึกพักทิศตะวันตกก็แล้วกัน”นอกจากใกล้ที่พักของผมแล้วยังไม่ต้องกังวลเื่สายตาของผู้อื่นต่างจากสนามฝึกของสถาบันใช่แล้วสถานทีที่ดีที่สุดเท่าที่ผมจะนึกออกในการฝึกกับเขามีเพียงตึกพักนั้นแห่งเดียว
ถึงอย่างนั้นเพราะสภาพที่ดูไม่ได้ทำให้ผม้าเวลาสักเล็กน้อยในการปรับแต่งมันให้ไม่แย่จนเกินไปไม่อย่างนั้นหากถูกกลาดิอุสถามว่าผมเกี่ยวข้องยังไงกับตึกผีสิงนี้คงมีปัญหาแน่อย่างน้อยๆต้องทำให้ดูดีขึ้นจนพอบอกได้ว่าเป็ฐานลับที่ผมมาแอบใช้บ้างครั้งคราวก่อน
ในความจริงผมเองก็แปลกใจอยู่ว่าทำไมคนอื่นในตึกพักถึงทนอยู่ในอาคารนั้นโดยไม่ซ่อมมันได้ทั้งที่มันก็ไม่น่าจะยากเกินไปสำหรับพวกเขาเลยแท้ๆ
“ต้องรอไปอีกตั้งสัปดาห์หนึ่งเลยหรอทำไมพวกเราไม่เริ่มสุดสัปดาห์นี้ล่ะ” กลาดิอุสครวญออกมาเ้าหมอนี่บ่นโดยไม่รู้เลยว่าผมเองก็อยากฝึกให้เร็วที่สุดเหมือนกันแต่การจะเริ่มในสัปดาห์นี้ยังไงก็ไม่ทันแน่นอนใครมันจะเปลี่ยนตึกผีสิงให้ดูดีขึ้นภายในคืนเดียวได้กันล่ะ
แม้สัปดาห์ในโลกนี้จะมี7 วันเช่นเดียวกันกับโลกเดิมของผมแต่วันที่ต้องไปเรียนมีเพียงแค่ 4 วันส่วนอีก 3วันที่เหลือจะเป็วันว่างเพื่อให้นักเรียนได้เข้าไปศึกษาเพิ่มในห้องสมุดหรือฝึกฝนในป่าสำหรับคนที่ได้รับอนุญาตแล้ว
“ชิ ก็ได้ๆถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน”กลาดิอุสทำหน้าเบื่อเดินก่อนจะแยกออกไปทิ้งให้ผมเดินไปทางห้องสมุดเพียงคนเดียว...ไม่สิทำไมเคนเดลถึงยังอยู่อีกล่ะ
“เอ่อ.. คือ..”ผมพยายามจะพูดบางอย่างแต่ก็คิดคำพูดไม่ออกจึงทำได้แค่ส่งเสียงออกมาด้วยความลังเล
เพราะตอนนี้กลาดิอุสก็ไม่อยู่แล้วดังนั้นก็ไม่ควรมีเหตุผลอะไรที่เคนเดลจะเดินไปกับผมแบบนี้ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงรักษาความเร็วในการเดินทำให้ร่างของเขานำผมอยู่เล็กน้อยแต่ก็ไม่ทิ้งห่างจนไกลเกินไป
“ข้ากำลังจะไปห้องสมุด”เอลฟ์หนุ่มพูดออกมาราวกับเปรยโดยที่เขาไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าผมด้วยซ้ำก็เข้าใจได้ว่าเขาจะไปห้องสมุดแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมกันความจริงถ้าเดินแยกไปก็น่าจะเร็วกว่าด้วยเพราะ่ขาของเขามันยาวกว่าผม
“เอ่อท่านจะไปห้องสมุดสินะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันก็ขอตัว”ผมโค้งให้เล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงตัวหลบเพื่อจะเดินไปอีกทางแม้มันจะเป็ทางอ้อมแต่แล้วร่างนั้นกลับเปลี่ยนมาใช้ทางเดี่ยวกับที่ผมเตรียมจะเดินไปเสียอย่างนั้น
“คือว่าท่านเคนเดล”
“แค่บังเอิญเท่านั้นน่ะ”หนอยเ้าหมอนี่!...ถ้าจะไปด้วยกันก็พูดออกมาชัดๆ สิแล้วนี่เขาคงไม่ได้ตั้งใจจะเข้าหาผมใช่ไหมบอกตามตรงว่าแค่เลือกติดต่อกลาดิอุสคนเดียวผมก็กลัวจะไปรบกวนเนื้อเื่ในเกมจะตายอยู่แล้ว
ถึงอย่างนั้นผมก็ทำอะไรกับเ้าเอลฟ์นี่ไม่ได้อยู่ดีนอกจากตอนที่ผมส่งเสียงทักไปเขาก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมามองเหมือนไม่สนใจผมเช่นกันทำให้ผมไม่รู้จะพูดอะไรออกไปกว่านี้แล้ว
ในห้องสมุดวันนี้ก็ยังมีคนไม่เยอะเช่นเคยถึงอย่างนั้นก็คงเป็แบบนี้เป็วันสุดท้ายของสัปดาห์แล้วเพราะวันนี้ก็วันที่ 4หลังจากได้มีการเปิดเรียนมาดังนั้นพรุ่งนี้ก็จะเป็วันหยุดแล้วเหล่านักเรียนที่ยังไม่สามารถเข้าป่าได้ก็คงพากันแห่เข้ามาเพื่อหาเวทย์ที่เหมาะกับตัวเองแน่
หรือก็คือผมต้องรีบจัดการเื่เวทย์ที่จะใช้ปรับปรุงสถานที่แถบตึกพักให้เสร็จภายในวันนี้ไม่อย่างนั้นคงต้องเสียวันหยุดทั้ง3 วันไปฟรีๆผมไม่คิดหรอกนะว่าแค่เวทย์เสริมพลังจะช่วยให้ซ่อมตึกพักตะวันตกได้ทันใน 1 สัปดาห์
ผมดึงหนังสือที่สนใจออกมาจากชั้นเล่มแล้วเล่มเล่าขอเพียงแค่เวทย์นั้นดูน่าจะมีประโยชน์ในการซ่อมแซมตึกพักไม่ว่าเวทย์นั้นจะเป็เวทย์สำหรับต่อสู้หรือไม่ก็ตามและเพราะจำนวนที่มากทำให้ผมต้องอ่านและจดวิธีฝึกแบบคร่าวๆลงบนกระดาษที่ได้ขอมาจากอาจารย์ลีออนเท่านั้นถึงอย่างนั้นมันก็กินเวลาไปนานมากเลยล่ะ
ผมอยู่ในสภาพไม่สนใจรอบข้างจนกระทั่งอยู่ๆก็รู้สึกถึงบางอย่างมาััเบาๆ ที่แก้มเบาๆ
“อ๊ะ”ผมส่งเสียงออกมาพร้อมกับสะดุ้งลุกขึ้นในทันทีขนทั้งร่างลุกซู่อย่างพร้อมเพรียงในใจรู้สึกหวิวๆ อย่างบอกไม่ถูกจากัันี้
“หนะ นั่นมันข้าแค่จะปัดผมออก คือเอ่อ ข้าขอโทษ” เ้าของมือนั้นเป็เคนเดลที่ตอนนี้เขาอยู่ด้านหน้าผมทั้งที่ก่อนหน้าเขายังเว้นระยะกับผมและมันไม่ควรมีอะไรเปลี่ยนไปในระยะเวลาสั้นๆแต่มาตอนนี้กลับมีท่าทีทำตัวไม่ถูกราวกับเด็กที่ถูกจับได้เวลาทำอะไรผิด
คำพูดตะกุกตะกักขณะเอียงตัวหลบสายตาของเคนเดลทำให้ผมเห็นใบหูยาวที่เปลี่ยนเป็สีชมพูระเรื่อนี่มันฉุกเฉินแล้วสิ ถัดจากกลาดิอุสก็เป็เ้าเอลฟ์นี่งั้นหรอ
แต่มันก็ไม่น่าเป็ไปได้ผมยังจำได้ว่านางเอกในเกมต้องพยายามขนาดไหนกว่าสองคนนี้จะเปิดใจทั้งอย่างนั้นทำไมถึงได้ทำท่าทางสนใจผมกันล่ะผมยังไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย
“คือ ดิฉันไม่เป็ไรหรอกท่านเคนเดลว่าแต่ทำไมท่านจึงได้มาอยู่ที่นี่รึ”แม้น้ำเสียงจะยังสั่นจากความใอยู่เล็กน้อยแต่ผมก็กดมันจนแทบไม่ต่างจากปกติส่วนหนึ่งอาจเพราะเห็นท่าทางเขินอายของเขาทำให้ผมลดอาการตื่นตระหนกของตัวเองไปได้มากถึงอย่างนั้นในใจผมก็อยากจะรีบไล่เขาไปให้พ้นๆเหมือนกัน
เป้าหมายจีบน่ะจะมาอยู่กับผมถึง2 คนมันเสี่ยงกับชีวิตผมเกินไปนี่ยังไม่นับเ้าบ้ามาร์คัสที่ยังไม่ประกาศถอนหมั้นให้ชัดเจนอีกนะ
“อืม...คือข้าบังเอิญผ่านมาน่ะพอดีข้าสงสัยเกี่ยวกับสมุนไพรในอาณาจักรนี้ที่ต่างจากบ้านเกิดข้าอยู่มากข้าจึงอยากมาลองถามท่านดู”เคนเดลดูลดความประหม่าลงขณะพูดถึงเหตุผลของเขาซึ่งผมนั้น เชื่อก็บ้าแล้วสายตานั่นมันไม่น่าเชื่อเลยสักนิด
แต่การยกเื่สมุนไพรขึ้นมาของเขาก็ทำให้ผมสะดวกในการปฏิเสธมากขึ้นเพราะผมเองก็ไม่รู้จักเื่สมุนไพรเลยเหมือนกันยังไงล่ะนายเลือกผิดแล้วพ่อหนุ่ม
“ท่านเคนเดลคือดิฉันก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากจะช่วยท่านหรอกนะเพียงแต่ตัวดิฉันเองก็ไม่ได้มีความรู้ในด้านนี้มากนัก”ผมตอบเคนเดลไปด้วยเสียงธรรมดาแต่สีหน้าเขากลับดูแย่ขึ้นมาจนผมรู้สึกผิดสายตาแบบนี้มันอย่างกับน้องชายของผมในบ้านเด็กกำพร้าเวลาไอศกรีมที่กำลังกินตกพื้นหลังจากกินไปได้แค่คำเดียวแต่ยังยิ้มบอกผมว่าไม่เป็ไร
“อ่า นั่นสินะข้าต้องขออภัยด้วย” เคนเดลรีบถอยหลังกลับไปในทันทีตอนนี้หูของเขาไม่ใช่สีชมพูแต่กลายเป็สีแดงแล้วผมได้แต่เก็บคำพูดตัวเองย่างยากลำบากไม่ให้เผลอเรียกเขาออกไป
‘นายไม่จำเป็ต้องปลอบคนน่าสงสารทุกคนหรอกน่า’ผมได้แต่บอกตัวเองขณะที่มองตามหลังเคนเดล
แต่พอคิดถึงเื่สมุนไพรแล้วก็ทำให้คิดไปถึงฝันประหลาดนั้นในฝันที่สองดูผมจะมีความรู้เกี่ยวกับยาอยู่มากพอสมควรเลยจะเป็ไปได้ไหมว่าหากผมศึกษาพวกสมุนไพรจะทำให้ผมสามารถใช้ชีวิตไปจนแก่เท่าในฝันได้
“คือว่า...”ผมเรียกเคนเดลทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา
“ดิฉันอาจไม่มีความรู้ด้านสมุนไพรแต่หากท่านเคนเดลสนใจจริงๆพวกเราไปขอคำแนะนำจากอาจารย์ลีออนด้วยกันดีไหมคะ” ทั้งที่ควรจะลังเลกว่านี้แท้ๆแต่ปากผมก็พูดชวนไปเสร็จเรียบร้อยก่อนที่ผมจะรู้ตัวเสียอีก
บางทีหัวใจผมคงแค่้าเหตุผลสักเล็กน้อยเพื่อใช้ในการเรียกเขาสินะก็ได้...ถือว่าครั้งนี้นายได้น้องชายผมช่วยเอาไว้นะเ้าเอลฟ์จนกว่านางเอกจะมาผมจะยอมอยู่เป็เพื่อนให้สักพักแล้วกัน
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้...”
“แต่น่าเสียดายที่วันนี้ดิฉันติดธุระเพราะฉะนั้นพวกเราหาโอกาสหน้าไปก็แล้วกันนะคะท่านเคนเดล”เคนเดลกำลังจะเอ่ยปากพูดขึ้นมาผมก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาจะชวนผมทำอะไรไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่าเ้าเอลฟ์นี่ก็เป็คน เอ้ยเอลฟ์ใจร้อนเหมือนกัน
“ข้าเข้าใจถ้าอย่างนั้นหากท่านพร้อมเมื่อไรโปรดอย่าลังเลที่จะใช้สิ่งนี้ติดต่อมาที่ข้าด้วย” เคนเดลยื่นบางอย่างที่คล้ายกระจกแบบพกพาให้ผมชิ้นหนึ่งก่อนจะเดินจากไปด้วยใบหน้าที่สดใสขึ้น
เฮ้อ~ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนขณะจ้องมองใบหน้าไมร่าในกระจกใบหน้าของเธอยังคงมีความทะนงและดูสูงส่งไม่ต่างจากครั้งแรกที่เห็นแต่แววตาเหนื่อยใจที่ส่งผ่านมาจากดวงตาคู่นั้นทำให้ผมรู้สึกถึงตัวเองที่อยู่ด้านในอย่างชัดเจน
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมเทพธิดาถึงให้ผมเข้ามาในร่างนี้ที่จนถึงตอนนี้ผมก็ยังสงสัยว่าผมจะมีความสุขได้จริงไหมเหมือนกันบางทีมันอาจไม่ใช่ ‘จงมีความสุข’แต่เป็การลงโทษสำหรับสิ่งที่ผมได้ทำในชาติก่อนก็ได้
++ + + +
“คุณ~หนู~” เสียงลากยาวที่คุ้นเคยดังต้อนรับผมทันทีที่กลับมาถึงตึกพักพร้อมกับร่างของลิลี่พุ่งตัวเข้ามาใส่ผมสุดแรง
อุ๊กถึงจะเป็สาวใช้ตัวเล็กๆ แต่ความแรงตอนถูกพุ่งเข้าใส่แบบนี้ก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันผมได้แต่เก็บความจุกเอาไว้ขณะเอามือลูบหัวเพื่อปลอบเธอ
ผมเองก็ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเธอถึงต้องฟูมฟายขนาดนี้มันอาจเป็เื่ปกติของสาวใช้หรือเป็เื่ปกติของผู้หญิงรึเปล่าแม้จะแอบรำคาญอยู่บ้างแต่สุดท้ายผมก็ได้แค่ปล่อยให้เธอทำไปโดยไม่ขัดอะไรอยู่ดี
“คุณหนูระหว่างที่คุณหนูไม่อยู่มีคนมาส่งข่าวด้วย ฮึก ว่าทางตระกูลเกือบตัดชื่อคุณหนูออกไปแล้วแต่องค์ชายมาร์คัสได้คัดค้านทำให้ชื่อคุณหนูยังอยู่ในตระกูลเช่นเดิมละ แล้วก็ทางสถานศึกษาให้คุณหนูลดระดับไปเรียนกับห้องเรียนระดับต่ำ ฮืออ~”ลิลี่บอกข่าวผมก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีก
ไม่รู้ว่าเธอปล่อยโฮเพราะสงสารสถานะของผมหรือเพราะพึ่งจะรู้ว่าตัวเองเลือกติดตามคนผิดก็ไม่รู้ถึงอย่างนั้นก็เป็ข่าวที่ไม่ค่อยดีเลย
การตัดสัมพันธ์กับตระกูลล้มเหลวเพราะเ้าองค์ชายบ้านั่นแถมดูจากที่เขาทำแบบนั้นแปลว่าสถานะคู่หมั้นน่าจะยังคงอยู่แต่เพราะตระกูลได้ออกตัวว่าจะไม่สนับสนุนผมแล้วหากเปลี่ยนกลับมาสนับสนุนเช่นเดิมการจะตัดสัมพันธ์อีกครั้งในอนาคตคงยากดังนั้นแม้ชื่อผมจะยังอยู่ในตระกูลแต่ท่านพ่อคงไม่สนับสนุนเพื่อรอโอกาสครั้งหน้า
และเพราะอย่างนั้นทางสถาบันถึงได้ตัดสินใจว่าผมที่แม้จะยังเป็คู่หมั้นเ้าชายแต่ไม่มีทั้งพร์ด้านเวทย์มนต์และการสนับสนุนจากตระกูลจึงไม่จำเป็ต้องดูแลอะไรมากมายนักชั้นเรียนของผมถึงได้กลายเป็ระดับต่ำสินะ
ความจริงผมก็ไม่คิดมากเื่ลดระดับชั้นเรียนหรอกแต่สิ่งที่ผมกังวลคือเื่ที่ว่าผมต้องก่อเื่ระดับไหนถึงจะทำให้ผมยังคงอยู่ในสถาบันต่อได้และองค์ชายมาร์คัสไม่สามารถรั้งผมไว้ได้อีกต่างหาก
“แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยค่ะคุณหนู”ลิลี่ฟูมฟายกับผมที่ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ดูๆ ไปเหมือนเธอจะเสียใจยิ่งกว่าผมอีกไหมเนี่ย
เธอเป็อย่างนั้นจมผมต้องปรามไปเธอถึงได้ยอมสงบลงแม้จะยังมีการบ่นอุบอิบอยู่ตลอดจนผมแยกตัวเข้านอนก็เถอะ
แม้จะพึ่งได้อยู่ในสถาบันนี้เพียงไม่กี่วันแต่ไม่รู้ทำไมยิ่งเวลาผ่านไปผมก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนที่ว่าอยากจะออกไปใช้ชีวิตเงียบๆนั้นยิ่งเป็ไปได้ยากขึ้นทุกทีราวกับมีรั้วที่มองไม่เห็นกำลังตีกรอบทางเดินของผมเอาไว้อยู่ตลอด
บางทีส่วนหนึ่งอาจเป็เพราะผมที่ไม่เด็ดขาดพอหรือบางทีผมอาจไม่สามารถหลบหนีจากชะตากรรมของตัวเองไปได้ั้แ่แรกอยู่แล้วแม้ไม่รู้ว่าชะตากรรมของคนที่ควรตายไปแล้วอย่างไมร่าจะเป็อย่างไรก็ตาม
-- - - -
-คุยท้ายตอน-
สวัสดีครับก่อนอื่นต้องขอโทษนักอ่านทุกคนมากๆ นะครับ ที่ตอนนี้ค่อนข้างมาช้าส่วนหนึ่งเพราะผมค่อนข้างเขียนช้าด้วยบวกกับ่นี้เริ่มใกล้จะสอบกลางภาคแล้วทำให้รู้สึกว่าบริหารเวลามาเขียนไม่ค่อยต่อเนื่องแต่จะพยายามให้ได้สัปดาห์ละอย่างน้อย1 ตอนนะครับแล้วก็ในส่วนเนื้อหาผมไม่รู้ว่าเดินเื่ช้าเกินไปไหมยังไงก็ขอความเห็นหน่อยนะครับ
11K
