หลังจากสุดสัปดาห์ของการทำงาน วิน จึงขอลาพักงาน 2 วันเพื่อกลับบ้าน ขณะที่วินเตรียมเสื้อผ้าสองสามชุดใส่ในกระเป๋าเป้ อยู่นั้น เสียงออดของห้องก็ดังขึ้นเขาวางกระเป๋าเป้ลงเดินไปเปิดประตูห้องแต่ต้องสะดุ้งใ เมื่อคนที่มากดออดหน้าห้องคือไนน์นั้นเอง
"คุณมาได้ไง! คุณรู้จักห้องผมได้อย่างไร" วินมองหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องพร้อมด้วยเป้ ยกยิ้มมุมปาก
"นี่นายนะควรจะเชิญแขกให้เข้าไปในห้องก่อนได้ไหม แล้วฉันจะบอกว่ารู้จักห้องนายได้อย่างไร" วินยังไม่ทันได้อนุญาตให้เข้า เขาก็ดันตัววินเดินเข้าไปหน้าตาเฉย โดยที่เ้าของห้องยังทำหน้ายืนงง อยู่ที่หน้าประตู
"ห้องนายก็ดูน่าอยู่ดีนะ แต่ไม่เป็สักส่วนเท่าไร แต่ก็น่าอยู่ดี" ไนน์วางเป้ลงบนโต๊ะ อาหาร และนั่งลง
"นี่คุณ มาที่ห้องผมทำไม แล้วรู้ได้อย่างไรว่าผมอยู่ที่นี่ ผมยังไม่อนุญาตให้คุณเข้ามาเลยนะ" วินถามกลับไปทันที
"นายจะไม่อนุญาตอย่างไรกัน ถ้าไม่ นายจะเปิดประตูให้ฉันเข้ามาหรือ ฉันก็โทรไปถามผู้จัดการนายไง เขาก็บอกที่อยู่ให้ฉันแค่นั้น จะไปยากอะไร"
"คุณ้าอะไร เมื่อไรคุณจะเลิกยุ่งกับผมเสียที" วินถามกลับไปทันที
"ฉัน้าเป็เพื่อนกับนายไง ถ้านายเป็เพื่อนกับฉัน ฉันก็จะไม่มาวุ่นวายแบบนี้หรอกน่าจริงๆ นะ นายก็รู้ฉันอยากเป็เพื่อนกับนายจริงๆ"
"โอเค ผมยอมรับคุณเป็เพื่อน งั้นคุณก็กลับไปได้แล้ว เชิญครับ"
"ไม่! เมื่อนายยอมรับฉันเป็เพื่อนแล้ว ฉันนะเตรียมกระเป๋าเป้ ตั้งใจจะไปเที่ยวบ้านนาย ฉันขอไปเที่ยวบ้านนายด้วยคนได้ไหม? ฉันนะไม่มีรถกลับบ้านแล้วล่ะ เพราะผู้จัดการฉันเขากลับไปแล้ว"
"คุณก็โทรให้เขามารับกลับซิ ออกไปจากห้องผมได้แล้ว"
"ไม่กลับ ถ้านายไม่ให้ฉันไปงั้นฉันก็จะนอนที่นี่ รอนายกลับมา" ไนน์ยกยิ้ม "ฉันพูดจริงนะ ยิ่ง่นี้ฉันไม่มีงานเดินแบบด้วย เป็่ว่าง 1 อาทิตย์ดีเหมือนกันได้นอนที่ห้องนายรอนายกลับมา"
"โธ่เว้ย! คุณนี่แม่งโคตรโรคจิตวะ เออ อยากไปก็ไป" วินเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ทันที แล้วเดินออกไปไนน์ยิ้มกริ่มรีบหยิบกระเป๋าเป้เดินตามวินไปอย่างรวดเร็ว
บ้านสวน ขณะที่วินจอดรถ ไนน์หยิบเป้สะพายลงจากรถ เขายืนมองไปยังบริเวณรอบบ้านที่มีท่าน้ำอยู่อีกฟาก
"นี่คุณจะเข้าบ้านหรือจะยืนอยู่ตรงนั้น ไม่เคยเห็นบ้านนอกหรือไง" วินเอ่ยขึ้นเมื่อมองไปยังไนน์ที่ยืนมองท่าน้ำอยู่นั้น
"เปล่าไม่ใช่ไม่เคยเห็น แต่ฉันรู้สึกคุ้นสถานที่นี้ ก็เท่านั้น"
"เคยมาเหรอไฮโซอย่างคุณรู้จักสถานที่แบบนี้ด้วยเหรอครับ"
"ถึงฉันจะเป็นายแบบชื่อดังแค่ไหนฉันก็เคยอยู่บ้านนอกมาก่อนนะแต่ตอนนั้นฉันยังเด็กๆ จำความไม่ค่อยได้ก็เท่านั้นละ ฉันไม่ได้รวยมาแต่เกิดซะหน่อย"
"งั้นรึ? ดูเหมือนไม่ใช่เด็กบ้านนอกเลยนะท่าทางคุณนะ แต่ก็เอาเถอะ ไม่ว่าคุณจะเคยอยู่หรือไม่จะเข้าไปหรือไม่เข้าหรือคุณจะยืนอยู่ตรงนี้ก็ตามใจ" วินหันไปมองไนน์ที่ยืนมองเขาด้วยสายตาคมกริบแล้วเดินเข้าบ้านไป
"อ้าวตาวิน มาไงนี้ลูกแม่คิดว่าลูกจะไม่กลับบ้านเสียแล้วนะอาทิตย์นี้ แล้วคนนั้นใครหรือ" แม่ของวินหันไปถามวิน
"ม๊า หวัดดีครับ เอ่อ เพื่อนอะ ม๊า นี่แม่ผม ม๊านี้ไนน์ครับ"
"สวัสดีครับ"ไนน์ยกมือไหว้ทันที
"เฮีย! มาไงอะ นั้นพี่ไนน์นี่ โห่ไม่คิดว่าพี่ไนน์จะมาด้วย ม๊า คนนี้พี่ไนน์นายแบบชื่อดังเลยนะหล่อเปล่า! ตื่นเต้นเลยแบบนี้นายแบบมาบ้าน"น๊อตยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
"อ้อ ม๊าไม่เห็นรู้เลยว่าวิน จะมีเพื่อนเป็ถึงนายแบบ หล่อไม่เบาเลยนะนี้ งั้นเข้าบ้านกัน มาเถอะมา" แม่ของวินชวนไนน์เข้าบ้านขณะที่ น๊อตก็รีบไปจูงมือไนน์อย่างรวดเร็วด้วยอาการตื่นเต้น วิน มองตามไอ้เ้าน้องชายตัวแสบแล้วส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"จะตื่นเต้นอะไรนักหนาวะก็แค่นายแบบก็คนเหมือนกัน"เขาพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเดินตามทุกคนเข้าบ้าน
"วิน เป้ของลูกกับของเพื่อนเอาขึ้นไปเก็บบนห้องก่อนลูก"
"ม๊าอะ เรามีอีกห้องม๊าให้เขาอยู่อีกห้องก็ได้นี้ครับ" วินกล่าวขึ้นมาทันที
"อืมม์ คือม๊าลืมบอกไปว่าห้องนั้นนะไม่ได้ใช้นานแล้วม๊าก็เลย ทำเป็ห้องเก็บของไปแล้ว พอดีวินไม่ได้บอก ม๊านี่ว่าเพื่อนจะมาม๊าไม่ได้ทำความสะอาด ของรกเต็มห้องเลยนะลูก เอานะนอนห้องวินนั่นแหละ เพราะเตียงก็กว้าง ไปไปพาเพื่อนเอากระเป๋าไปเก็บได้แล้วจะได้ออกมาทานข้าวกัน"
"ที่จริงผมอยากให้พี่ไนน์ไปนอนห้องผมนะแต่ห้องเตียงเล็กไม่สะดวกแน่หรือจะไปนอนห้องผมดีครับ ผมมานอนห้องเฮียวินก็ได้"
"นอนห้องเฮียนี่แหละ จะไปนอนห้องนายทำไม ห้องรกยังกะรูหนู นายแบบไฮโซอย่างคุณรามิล คงนอนไม่ได้หรอกที่คับแคบแบบนั้นนะ อ้อ!อีกอย่างนายเป็โอเมก้า จะให้หมอนี่ไปนอนกับนายได้อย่างไร" วินกล่าวกระแนะกระแหน่มองหน้าไนน์ทันที
"จริงๆ พี่อยากนอนกับวินมากกว่าครับน้องน๊อต" ไนน์กล่าวขึ้นมาขณะสายตาก็จ้องวินไม่ปล่อยเหมือนกัน
"เฮียก็เป็อัลฟ่าเหมือนกับพี่ไนน์ แต่ว่า เฮียก็เคยนอนกับผมนี่น่าเพราะเฮียก็เป็อัลฟ่าเหมือนกัน หรือเฮียอยากนอนกับพี่ไนน์" น๊อตถาม ทำหน้าสงสัย
"ยังไงก็ไม่เหมือนกัน หมอนี่เป็อัลฟ่าอีลีท ยังไงก็ไว้ใจไม่ได้" วินจึงรีบหยิบกระเป๋าเป้เข้าห้องทันที
"อย่างที่เฮียวิน ของน๊อตพูดละ เพื่อความปลอดภัยของนาย เพราะพี่เป็ อีลีท ถึงนายจะไม่ได้ฮีทแต่ก็ไม่ปลอดภัยนะ" ไนน์เอ่ยขึ้นและยิ้มให้กับน๊อตก่อนที่จะเดินตามเอากระเป๋าเป้ไปเก็บด้วยเช่นกัน
วินรู้สึกเกร็งๆ อย่างไรไม่รู้ อันที่จริงแล้วปกติบิ๊กมาที่นี่ ก็จะมานอนที่นี่ออกบ่อย แต่เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเกร็งเมื่ออยู่กับไนน์หรืออาจจะเพราะไนน์เป็อัลฟ่าอีลิท และก็เป็คนดังด้วย เขาจึงรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
"ห้องนาย น่ารักดีนะ" เขามองสำรวจไปบริเวณรอบห้องของวินและหันไปมองเห็นกีตาร์ของวินตั้งอยู่พอดี
"นายชอบเล่นกีตาร์หรือ?" ไนน์ถามขณะหันไปมองวินที่เอาผ้าออกจากกระเป๋า
"ใช่!ผมชอบเล่นกีตาร์ แต่ก็ไม่ได้เล่นนานแล้วล่ะ"
"ฉันอยากได้ยินเสียงของนายจัง" ไนน์ถามกลับไป เมื่อหันไปมองวินที่หันกลับมามองไนน์ ในจังหวะเดียวกันที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน วินรู้สึกได้ถึงใจที่ร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน เพราะสายตาของอัลฟ่าอีลิทสามารถสะกดให้อัลฟ่าด้วยกันหรือแม้แต่โอเมก้าก็ตกอยู่ใต้อำนาจอันร้ายกาจนั้นของเขาได้เสมอ วินจึงรีบหลบสายตาไนน์ทันที
"ผมไม่ได้เล่นนานแล้ว มืออาจจะไม่เข้าสายกีตาร์แล้วล่ะ"
"ว่า..น่าเสียดายจังฉันคงไม่มีวาสนาได้ฟังเสียงเพราะๆ ของนายสินะ" ไนน์กล่าวน้ำเสียงนุ่ม วินเดินไปหยิบกีตาร์ออกมา
"คุณอยากฟังจริงๆ หรือได้ผมจะเล่นให้ฟังสักเพลง"
"จริงๆ รึ" ไนน์ดีใจยิ้มกว้างออกมาไม่คิดว่าอยู่ๆ วินจะเล่นให้เขาฟัง มันทำให้วินที่มองไนน์อยู่ อยู่ๆ เขาก็รู้สึกเขินอายออกมาอย่างไม่รู้ตัว วินได้สติรู้สึกตัว เขาจึงรีบเดินออกไปจากห้องพร้อมด้วยกีตาร์โปร่งนั้น
"เฮ้ย! ไม่อยากเชื่อเฮียหยิบกีตาร์มาทำไมครับ" น๊อตถามด้วยความสงสัย
"เล่น แค่อยากเล่นนะ " วินรีบตอบทันควร
"เฮียจริงอะ ไม่อยากจะเชื่อตกลงเฮียจะกลับมาเล่นกีตาร์อีกเหรอเฮียไม่ได้เล่นนานแล้วนะั้แ่ที่เฮียเลิกกับพี่มิ้นต์"
"ตาน๊อต!" แม่ตวาดน๊อตทันที
"อุ้ย! ผมขอโทษผมลืมตัว" น๊อตหน้าเสียมองหน้าเฮียวิน วินหยุดชะงักแต่วินไม่ได้พูดอะไร ขณะที่ไนน์เดินตามหลังวินมาเขาได้ยินสิ่งที่น๊อตพูดถึงผู้หญิงที่ชื่อมิ้นต์เหมือนเห็นวินมีสีหน้าเปลี่ยนไป
"ไม่เป็ไรหรอกม๊า ผมไม่ได้คิดอะไรแล้วมันผ่านมานานแล้ว ไปกินข้าวกัน"
ไนน์มองหน้าวินขณะนั่งลงที่เก้าอี้เขายังคงสังเกตอาการของวินที่ยืนนิ่งถือกีตาร์อยู่นิ่งๆ ก่อนจะเอากีตาร์ไปวางไว้ตรงมุมห้องแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร
"อะวินมาลูกมา มานั่งที่โต๊ะอาหารได้แล้วลูก" แม่ของวินรีบเรียกวินทันทีขณะที่ไนน์เฝ้ามองสังเกตอาการของวินตลอดเวลา
"ทานได้หรือเปล่าลูก ม๊าพยายามทำอาหารที่น่าจะทานได้นะ ไม่เผ็ดมาก วินลูกชอบกินแกงพริกเทียมกระดูกหมูไม่ใช่หรือลูก" แม่ของวินรีบตักให้วิน
"แล้วไนน์ละลูกชอบทานอะไร ม๊าไม่รู้ว่าลูกชอบอะไร กับข้าวบนโต๊ะคงทานได้ใช่ไหม"
"ผมทานได้หมดครับถ้าไม่เผ็ดมาก กินได้ทุกอย่างเพียงแต่ไม่เผ็ดมากก็พอ นายชอบแกงเผ็ดหรือวิน" ไนน์หันไปถามวิน
วินตักข้าวใส่ปากช้อนสายตาขึ้นมองไนน์ "อืมม์ ผมชอบเผ็ดๆ และที่บ้านผมจริงๆ ทุกคนก็ชอบกินเผ็ดกันหมดล่ะ" วินตอบเสียงเรียบ
"มาเที่ยวบ้านผม ก็ต้องลองกินแกงพริกเทียมกระดูกหมูดูฝีมือม๊าผมทำอร่อยที่สุดเลยล่ะ ผมว่าคุณลองชิมดูซิอย่าให้เสียน้ำใจนะครับ" วินรีบตักแกงพริกเทียมกระดูกหมูให้ไนน์ทันที ไนน์สะดุ้งสีหน้าเหมือนเขารู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย แต่จะให้ไม่ทานก็คงเป็ไปไม่ได้เพราะวินมองเขาอยู่ยิ้มเยาะอย่างสุขใจ
"ทานได้หรือวิน เพื่อนบอกไม่กินเผ็ดไม่ใช่หรือ ม๊าว่าเอาจานใหม่ไหมลูกอย่าทานเลยมันเผ็ด เดี๋ยวจะเจ็บท้องเปล่าๆ ถ้าไม่เคยทานนะ" ม๊าถามด้วยความเป็ห่วง
"ไม่เป็ไรครับผมทานได้" ไนน์กล่าวแต่หันไปมองหน้าวินที่ยิ้มเยาะด้วยความสะใจ
"กินซิครับ รออะไร" วินยกช้อนชี้ไปในจานของไนน์ทันที แล้วกระตุกยิ้มอย่างสะใจ
ไนน์มองหน้าวิน เขาขยับจับช้อนตักข้าวใส่ปาก ความรู้สึกตอนนี้คือ เหมือนลิ้นโดนลวกด้วยน้ำร้อนก็ไม่ปานเพราะมันช่างเผ็ดร้อนเหลือเกิน เขารีบคว้าน้ำเปล่ามาดื่มอย่างรวดเร็วหูแดงอย่างเห็นได้ชัด
วินนั่งมองหัวเราะเบาๆ ออกมาด้วยความสะใจ นั้นเป็ครั้งแรกที่ทุกคนในบ้านเห็นวินยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข แม่และน๊อตหันไปมอง ไนน์ แล้วมองหน้ากับน๊อตเหมือนพวกเขาจะรู้กันว่าไนน์ สามารถทำให้วินยิ้มได้อย่างมีความสุข พวกเขาก็อดที่จะแอบอมยิ้มทันที
วินนั่งอยู่ที่นอกชานหน้าบ้านหลังจากทานอาหารเสร็จ เขานั่งดีดกีตาร์ตัวโปรดที่ไม่ได้ขยับมือเสียนาน ขณะที่ไนน์เดินตรงมามองคนตรงหน้าที่กำลังดีดกีตาร์อยู่นั้น
"นายแกล้งฉันใช่ไหมเมื่อตอนทานข้าว" ไนน์เดินตรงไปถามวิน วินละสายตาจากกีตาร์และหันหน้าไปมองไนน์
"ผมไม่ได้แกล้งคุณ แต่คุณกินไม่ได้เองก็ยังอยากจะกิน ผมไม่ได้บังคับ" เขายักไหล่เบะปากใส่ไนน์อย่างกวนๆ
"งั้นรึ! แต่มันก็ดีนะฉันคิดว่ามันเผ็ดร้อนดี แล้วถ้าหากฉันกินอย่างอื่นของนายคงจะเผ็ดพอๆ กันใช่ปะ" ไนน์เน้นเสียงพูดกวนๆ ขึ้นมา
"เฮ้ยคุณ กวนตีนแล้ว หมายความว่าไง ที่พูดนะ!" วินหันควบ แสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาเมื่อจ้องมองไปยังคนตรงหน้า
"นี่! นายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ฉันหมายถึงกินแกงอื่นนะที่เผ็ดกว่านี่คงจะได้ เพราะแค่กินแกงพริกเทียมกระดูกหมูยังกินได้แล้วอย่างอื่นที่นายชอบกินทำไมจะกินเหมือนนายไม่ได้" ไนน์ตอบ "คิดอะไรปะเนี่ยะ"
วินหน้าเสีย เขารีบหลบสายตาไนน์ "กะ ก็วันหลังก็ช่วยพูดให้มันชัดเจนซิคุณ พูดสัปดนสองแง่สองง่ามแบบนั้นเป็ใครๆ เขาก็คิดไม่วะ" วินตอบออกมา
"มีแต่นายนั่นแหละที่คิดมั้ง? ใช่ไหม? ก็เพราะนายคิดไง" ไนน์ตอบยอกย้อน ยกยิ้ม
"ผมจะกลับเข้าบ้านละ" วินทำท่าลุกขึ้นเดิน ไนน์ดึงแขนวินไว้ทัน
"เดี๋ยวสิ! นายบอกจะเล่นเพลงให้ฉันฟังสักเพลงไง ฉันมายังไม่ได้ยินนายเล่นเลยนะ"
"ผมไม่มีอารมณ์อยากเล่น คุณอยากเล่นก็ไปคนเดียวซิครับ" วินตอบกลับไป
"แต่ฉันเล่นไม่เป็นายสอนฉันเล่นได้ไหม? ฉันก็อยากลองเล่นบ้างนะ" ไนน์ตอบมองหน้าวิน
"ไม่! ผมไม่จำเป็ต้องสอนคุณ ปล่อยแขนผม ผมจะเข้าบ้าน" วินมองหน้าไนน์เพื่อให้ไนน์ปล่อยแขนที่ดึงเขาไว้
"ขอโทษที่กวนนาย ถ้านายไม่อยากสอนฉันเล่นก็เล่นให้ฉันฟังสักเพลงไม่ได้หรือ" ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาหวานเยิ้มทำเอาคนถูกมองร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวขณะถูกจ้องมองมา
"เฮีย จะใจร้ายกับพี่ไนน์เกินไปแล้วนะ ครับ เล่นสักเพลงให้พี่ไนน์ฟังหน่อยซิ ปกติเฮียก็ไม่ใช่คนไม่มีน้ำใจนะครับ" น๊อตกล่าวขณะเดินถือขนมนำมาให้ทั้งสอง
วินสะดุ้งกระตุกแขนออกจากมือของไนน์อย่างรวดเร็วหันไปมองน๊อต แล้วกลับลงไปนั่งที่ระเบียงไม้ตามเดิม ขยับวางกีตาร์ไว้บนตัวของเขาเตรียมดีดเพลง ขณะที่ไนน์นั่งลงข้างๆ มองมายังวินยกยิ้มหวาน
"อารมณ์ฟิวแฟนสุดๆ" น๊อตคิดมองมายังคนทั้งสอง
"คุณขยับออกไปหน่อยได้ไหมผมดีดไม่ถนัดมันชิดเกินไปแล้ว" วินตอบขณะบอกให้ไนน์ขยับตัวออกไปไนน์ขยับตัวออกไปตามที่วินกล่าว
"พี่ไนน์ครับม๊าให้เอาขนมมาให้ เฮียอย่าลืมกินด้วยนะ ผมไปทำการบ้านก่อน ไว้ทำเสร็จจะมานั่งเล่นด้วย"
"ไม่ต้องมาหรอกนายอะทบทวนอ่านหนังสือไปเถอะจะสอบเข้ามหาลัยแล้วไม่ใช่เหรอ"วินเอ่ยขึ้น
"โห่เฮีย ไล่เลยนะ อยากอยู่กันสองต่อสองอะดิ"
"อย่ากวนตีนเดี๋ยวโดนถีบเลย"
"โอเคไปแล้ว ผมไปก่อนนะครับพี่ไนน์" น๊อตยิ้มให้ไนน์และมองหน้าเฮียวินแล้วยิ้ม ก่อนที่จะเดินออกไป
????โอ้ความรักเป็ดังดอกไม้ ส่งกินหอมให้โลกสวยงาม????
????ฉันคงอยากให้มันเป็ไป ให้มันเป็ไปอย่างนี่ตลอดกาล????
????????*แต่วันนี่ความรักหายไป อยู่แห่งไหน ไม่อาจเรียกหา อยากจะขอให้เธอกลับมา กลับมาเป็อย่างเดิมได้ไหมเธอ????????*
วินร้องจบไนน์นั่งมองวิน เป็เพลงที่สื่ออารมณ์ถึงความรู้สึกเศร้าเมื่อคนรักหายไป
"คุณ คุณ" วินสะกิดเรียกไนน์เบาๆ ไนน์สะดุ้ง "อะอ้อ ฉันขอโทษ เพลงเพราะมากนายแต่งเองหรือ ฉันไม่เคยได้ยินเลยนะ"
"อืมม์เพลงนี่ผมแต่งเอง ผมเคยแต่งให้กับใครคนหนึ่ง แต่มันก็ผ่านมานานแล้วละ ผมจำเนื้อแทบจะไม่ค่อยได้แล้วล่ะ" ดึกแล้วผมว่าไปนอนเถอะ
"นายเคยมีแฟนใช่ไหม? นายคงคิดถึงแฟนเก่าซินะ"
วินชะงักหันกลับไปมองหน้าไนน์ที่มองมายังวินด้วยสายตาอ่อนโยน
"มันผ่านมาแล้ว ผมไม่พูดถึงมันแล้ว หยุดถามเื่ส่วนตัวของผมได้แล้ว ผมจะไปนอนล่ะ" วินตอบเสียงเข้มรีบลุกขึ้นทันที
"คุณนอนบนเตียงละกันคุณเป็แขก เดี๋ยวผมนอนข้างล่างเอง" วินหยิบผ้านวมมาปูและหมอนวางไว้
"ทำไมไม่ขึ้นมานอนด้วยกันเตียงนายออกจะกว้างนะ ขึ้นมานอนกับฉันเถอะ ฉันนะไม่ทำอะไรนายหรอก"
วินหันไปมองหน้าไนน์ "ไม่ทำงั้นรึ คุณเป็เกย์นะ ส่วนผมเป็ผู้ชาย ผมไม่ไว้ใจคุณ"
"หึ อะไรถึงฉันจะเป็เกย์ ก็ไม่ได้จะต้องมีอะไรไรกับทุกคนที่ไม่ยินยอมเสียหน่อย นายไม่ยอมมีอะไรกับฉันก็ไม่บังคับ นายคิดว่าฉันจะหื่นทุกที่หรือไง ขึ้นมานอนเถอะ"
"ไม่ ผมไม่ไว้ใจคุณแค่คุณนอนในห้องผมก็เสี่ยงมากพอแล้ว" วิน ขยับตัวลงไปนอนหันหลังให้ไนน์ทันที
"โอเค ตามใจ ฉันไม่รบเร้านายก็ได้ แต่ถ้าวันหนึ่งนายเต็มใจฉันยินดีรอนายเสมอนะ" ไนน์ขยับตัวชะโงกลงไปกระซิบข้างหูของวิน วินสะดุ้งหันควบด้วยความใ เหวี่ยงหมัดอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนที่ชะโงกหน้าอยู่ ถอยหลบเกือบแทบไม่ทัน
พลึบบบ!
"นี่ นายนี่หมัดไวจริงนะ เอะอะก็จะชกฉันท่าเดียวเลยนะ"
"หยุดพูดแทะโลมผม แล้วไปนอนได้แล้วไม่งั้นผมชกให้คุณไม่ได้นอนดีแน่คืนนี้" วินตอบกลับด้วยอารมณ์เดือดดาลหัวเสียยิ่งนักเขาขยับตัวลงไปนอนหันหลังด้วยความโกรธ
"โอเค นอนก็นอนใครจะกล้า ดุยังกับหมา แฮ่ะ" ไนน์กล่าวออกมาเบาๆ ก่อนขยับตัวลงไปนอนแล้วปิดไฟลง
603
