บทที่ 29 ถึงตาเ้าแล้ว
ชายหนุ่มสามคนเดินออกมาจากแนวป่าพร้อมกับเสียงหัวเราะ
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าสุดสวมชุดสีน้ำเงินมีอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดปีดวงตาของเขาเปล่งประกายสดใสราวกับพบเหยื่ออันโอชะและชายหนุ่มอีกสองคนก็ดูเหมือนจะเป็เพียงผู้ติดตามของเขาเท่านั้น
“หากยังเดินเข้ามาอีกก็อย่าหาว่าเราหยาบคายแล้วกัน!”
ซือหม่าอ๋าวกล่าวด้วยสีหน้าเ็าการปรากฏตัวของคนทั้งสามเห็นได้ชัดว่ามาด้วยเจตนาร้าย
“หยิ่งผยองเหลือเกินข้าอยากรู้นักว่าอีกสักครู่เ้าจะยังมีความกล้าเช่นนี้อยู่หรือไม่?”
ชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ยืนอยู่หลังสุดเย้ยหยันเขามองสบตากับสหายอีกคนก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน
เย่อู๋เชวียมองไปยังคนทั้งสามที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ถูกส่งมายังพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลจากพวกเขาไม่กี่ลี้เท่านั้นเื่นี้ทำให้เย่อู๋เชวียรู้สึกแปลกใจเป็อย่างมาก
กล่าวตามเหตุผลความคิดของเขาไม่ควรผิดพลาด เว่ยเซียงจงใจย้ายอัจฉริยะทั้งสามร้อยคนให้กระจายไปยังพื้นที่ต่างๆของโลกไป๋เฉียนและพวกเขาไม่ควรพบกันเร็วนักอย่างไรก็ตามในทันทีที่เดินเข้ามาในป่าเย่อู๋เชวียกลับพบเจอผู้เข้าแข่งขันจากเมืองอื่นแทบจะในทันที
“ข้ามีนามว่าเฉินหยางเป็ตัวแทนจากเมืองไห่ซุยและนี่คือสหายทั้งสองคนของข้า ตอนนี้เรา้าปรึกษาปัญหาบางอย่างกับพวกเ้า”
เฉินหยางที่สวมชุดสีน้ำเงินเข้มมีดวงตาค่อนข้างชั่วร้ายแม้ว่าคำพูดของเขาจะสุภาพ แต่ท่าทีของเขากลับเป็การคุกคามอย่างชัดเจนดวงตาของเขากวาดไปยังศพของราชสีห์โลหิต เขาเพิ่งมาถึงตอนที่ทั้งสามคนกำลังรวบรวมพลังิญญาจากราชสีห์โลหิตพอดีนั่นเป็เหตุผลให้เฉินหยางคิดว่าราชสีห์โลหิตตัวนี้ถูกฆ่าจากความพยายามร่วมกันของทั้งสามคน!
สำหรับความแข็งแกร่งโดยรวมของกลุ่มผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ตรงหน้าเฉินหยางไม่ได้ให้ความสำคัญแม้แต่น้อย ดังนั้นท่าทีของเขาจึงเต็มไปด้วยการข่มขู่คุกคามั้แ่แรกเริ่ม
“ไม่ทราบว่าพวกเ้า้าปรึกษาเื่ใด?”
ขณะที่เย่อู๋เชวียเอ่ยปากมือซ้ายของเขาก็ไขว้ไปทางด้านหลังเล็กน้อย นี่เป็สัญญาณที่เขา หลินอิงหลัวและซือหม่าอ๋าวตกลงกันไว้ั้แ่แรกมันเป็สัญญาณสั่งการให้ทุกคนเตรียมพร้อมที่จะลงมือได้ตลอดเวลา
เฉินหยางมองชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่อาณาจักรชำระิญญาด้วยสีหน้าแปลกๆในกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มคนนี้มีระดับการบ่มเพาะต่ำสุดแต่จากท่าทางที่เขาแสดงออกมาเห็นได้ชัดว่าเย่อู๋เชวียเป็ผู้นำของอีกสองคน
อย่างไรก็ตามนี่เป็เพียงกลุ่มลูกพลับที่อ่อนนุ่มดังนั้นไม่ว่าใครจะเป็ผู้นำกลุ่ม เฉินหยางก็ไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว
“ตราบเท่าที่เ้าทั้งสามคนมอบตราประทับร้อยเมืองออกมาข้าจะไม่ทำให้พวกเ้าอับอายแล้วจะปล่อยเ้าทั้งสามไปอย่างปลอดภัยเ้าคิดเห็นอย่างไรกับเื่นี้?”
เฉินหยางยังคงยิ้มแต่ดวงตาของเขามีความเ็ามากขึ้นเรื่อยๆ
“ฮ่าๆๆเ้า้าตราประทับร้อยเมืองของเรา? ข้าก็สนใจตราประทับร้อยเมืองของเ้าเช่นกันเงื่อนไขยังคงเป็ไปตามที่เ้ากล่าวตราบใดที่พวกเ้าทั้งสามมอบตราประทับร้อยเมืองออกมาข้ารับรองว่าพวกเ้าจะมีโอกาสจากไปโดยที่ไม่ได้รับความเ็ปแม้แต่น้อย”
เย่อู๋เชวียก็มองดูเฉินหยางด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
“สุราคารวะไม่ดื่มชอบดื่มสุราจับกรอก เ้าก็แค่ผู้บ่มเพาะอาณาจักรวีรชนเท่านั้นเ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำตัวหยิ่งผยองต่อหน้าเรา!”
ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเฉินหยางกล่าวอย่างเฉียบขาดจากนั้นิญญาจันทราสีเงินเข้มก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากเื้ัของเขา!
ในขณะเดียวกันชายหนุ่มร่างใหญ่ก็ปลดปล่อยิญญาจันทราสีเงินเข้มออกมาเช่นกัน!
“สหายข้าเฉินหยางเตือนเ้าด้วยความจริงใจ แต่ในเมื่อเ้าปรารถนาความเ็ปข้าก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบสนองความ้าของเ้า”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินหยางค่อยๆจางลง และในที่สุดใบหน้าของเขาก็กลายเป็เ็าและเต็มไปด้วยไอสังหาร
ในขณะนั้นซือหม่าอ๋าวได้ชี้ไปยังชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ยืนอยู่เื้ัเฉินหยางและกล่าวว่า
“เ้า ออกมา!”
เมื่อเห็นซือหม่าอ๋าวชี้มาที่เขาชายหนุ่มร่างใหญ่ก็เหลือบมองเฉินหยางเล็กน้อย หลังจากเฉินหยางพยักหน้าเห็นชอบใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นทันที
“ในเมื่อเ้ารนหาที่ตายเองข้าก็คงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!”
จากนั้นหลินอิงหลัวก็เลือกคู่ต่อสู้ของตัวเองโดยละทิ้งเฉินหยางไว้ให้เย่อู๋เชวีย!
“หืม?”
เฉินหยางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเขาคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มอย่างไม่ต้องสงสัยแต่ฝ่ายตรงข้ามกลับส่งเย่อู๋เชวียที่ดูเหมือนจะอ่อนแอที่สุดมารับมือเขานี่หมายความว่าอย่างไร?
“เ้า้าสู้กับข้าหรือ?”เฉินหยางเริ่มถากถางด้วยความไม่พอใจ
ใบหน้าของเย่อู๋เชวียยังคงฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเขาหัวเราะและกล่าวว่า
“เ้าคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดแน่นอนว่าเ้าต้องเป็เหยื่อของข้า!”
“ข้าไม่รู้จริงๆว่าเ้าเป็คนกล้าหาญหรือเป็คนปัญญาอ่อนกันแน่?” เฉินหยางถอนใจ
“เ้าพูดมากเกินไปแล้ว เข้ามา!”
เย่อู๋เชวียขัดจังหวะเฉินหยางและปลดปล่อยิญญาจันทราของเขาออกมาทันที!
“ตกลง ตกลง ในเมื่อเ้า้าตายข้าก็จะช่วยเ้าเอง!”
“ครืน…”
ใบหน้าของเฉินหยางมืดสนิทในขณะที่ิญญาจันทราสีเงินเข้มของเขาเริ่มปลดปล่อยความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา!
………….