เทพธิดาตัวน้อยจูจู : ใช้พลังขจัดเคราะห์เสริมโชค!

บทที่ 30 งานสร้างภาพลักษณ์ต้องทำให้ดี!

"ไม่มีอะไร!" ท่านผู้เฒ่าไท่เปลี่ยนเรื่องพูด และกำชับว่า "พี่สาม พรุ่งนี้ข้าจะออกไปขนน้ำแข็งที่นอกเมืองกับพวกเจ้าใหญ่ คงต้องฝากบ้านไว้ด้วย การหาเงินเป็นเรื่องรอง แค่คอยดูแลพวกเขาไม่ให้ก่อเรื่องก็พอ ในเมืองเราไม่ค่อยมีคนที่รู้จัก ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมาจริง ๆ คงรับไม่ไหว"

"วางใจเถอะ เจ้าไปจัดการธุระได้เลย กระดูกแก่ ๆ ของข้ายังพอจัดการเจ้าหนูตัวเหม็นพวกนี้ได้อยู่ ใครกล้าไม่ตั้งใจทำงาน ใครกล้าก่อเรื่อง ดูข้าจัดการพวกมันเถอะ!"

ไท่ซานเย่ทุบอกดังปึง รอยยิ้มทำให้รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของเขาดูลึกยิ่งขึ้น

หลังจากทานอาหารเสร็จ ไท่จี้จู่และไท่จี้เย่ก็แบ่งที่นอนให้ทุกคน รวมทั้งหมดประมาณห้าสิบถึงหกสิบคน การจัดการเรื่องอาหารและที่พักเป็นงานใหญ่มาก แต่เนื่องจากชีวิตลำบากมานานแล้ว จึงไม่มีใครเรื่องมากอีกต่อไป

การได้กินโจ๊กร้อน ๆ สักถ้วย และมีที่นอนอุ่น ๆ ก็เพียงพอแล้ว

ห้องข้างเคียงของเพื่อนบ้านทั้งซ้ายขวา รวมถึงห้องฝั่งตะวันออกในบ้านที่ทรุดโทรมนี้ แต่ละที่อัดคนได้สิบกว่าคน แม้จะนอนเบียดเสียดกันแต่ก็อบอุ่นดี

ต้องยอมรับว่าไท่จี้เย่เหมาะกับการทำการค้าจริง ๆ สมองเขาว่องไวกว่าคนทั่วไปมากนัก

วันนี้เขาตามผู้ดูแลหมิ่นไปยังที่ว่าการอำเภอและจวนของตระกูลใหญ่หลายแห่ง รับรายการแกะสลักน้ำแข็งไปได้กว่าสองร้อยชิ้น

เขาคิดวางแผนไปมา ยังไงก็ต้องให้ที่ว่าการอำเภออยู่แถวหน้า

ไม่ใช่แค่การประจบเท่านั้น แต่ยังเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อครอบครัวของเขามากที่สุดด้วย

ดังนั้น ในขณะที่คนอื่น ๆ เข้านอนกันหมดแล้ว เขาก็ยังลากพี่ชายและหลานชายทั้งหลายมายุ่งวุ่นวายกันต่อที่ลานบ้าน

จูจูชอบความคึกคัก นางส่งเสียงเอะอะว่าอยากออกไปช่วยด้วย หยางลี่ฮวากลัวบุตรสาวจะหนาว จึงอุ้มมาปลอบในขณะที่มือก็ยังคงยุ่งอยู่กับงานเย็บปักถักร้อย

เมื่อท่านผู้เฒ่าเห็นเข้าก็เลยแบกเด็กน้อยขึ้นหลัง เดินวนไปวนมาในห้องโถงเล่านิทานเก่า ๆ ให้เด็กน้อยตัวอ้วนฟัง

ไม่นาน เด็กหญิงตัวอ้วนกลมก็หาวหวอดขณะนอนซบไหล่ท่านปู่...

ทุกคนยังคงยุ่งจนถึงดึกดื่น พอได้งีบหลับไปได้แค่ชั่วยามฟ้าก็สว่างเสียแล้ว ไท่จี้เย่ลุกขึ้นและกำลังจะวิ่งออกไปข้างนอก แต่ถูกหยางลี่ฮวาดึงแขนเสื้อไว้

"น้องสามรอก่อน!"

หยางลี่ฮวาหยิบเสื้อคลุมใหม่ที่นางเย็บจนดึกเมื่อคืน รองเท้าหุ้มข้อผ้าฝ้ายสั้นสีดำและหมวกใบเล็กออกมา

"ลองใส่พวกนี้ดูก่อน เจ้าต้องออกไปข้างนอกบ่อย ๆ คงไม่ดีถ้าให้พวกบ่าวรับใช้ที่มักตัดสินคนจากเสื้อผ้ามาดูหมิ่น" พูดจบหยางลี่ฮวาก็อุ้มลูกสาวออกไป

ไท่จี้เย่ได้ยินแล้วดีใจมาก ที่จริงเสื้อกางเกงของเขาก็ไม่ได้แย่อะไร เพียงแต่ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่โดนทุบตีเลยพลอยเสียหายไปด้วย ไม่คิดว่าพี่สะใภ้จะคิดได้รอบคอบขนาดนี้!

ในห้องโถง ไท่ซานเย่และไท่ลิ่วเย่พร้อมกับคนอื่น ๆ กำลังมอบหมายงานประจำวัน จู่ ๆ ไท่จี้เย่ก็เดินออกมาในชุดใหม่ ทำให้ทุกคนตาเป็นประกายทันที

"โอ้! จี้เย่บ้านเราแต่งตัวแบบนี้ดูเหมือนผู้ดูแลของตระกูลใหญ่เชียว!"

ไท่ซานเย่พยักหน้าพลางชมเชย ทำให้คนอื่น ๆ พากันแสดงความเห็นด้วย พวกเขารู้สึกอิจฉามาก

จูจูเกาะอยู่บนไหล่ของมารดา ตบมือน้อย ๆ ของตน ยิ้มจนดวงตากลมโตโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

"อาสามหล่อมาก!"

นางพยายามกางแขนออก จนกระทั่งถูกอุ้มเข้าไปในอ้อมกอดของอาสาม เมื่อนางมองเห็นกลุ่มพลังงานสีเทาบนศีรษะของเขาเปลี่ยนเป็นสีขาวก็ยิ่งรู้สึกดีใจมากขึ้น

"อาสามจะรวย ได้กินเนื้อเยอะ ๆ !" 

ก้อนแป้งน้อยกำมือเล็ก ๆ ของตนให้กำลังใจ สุดท้ายยังจูบแก้มอาสามดังจุ๊บด้วย

ไท่จี้เย่ดีใจจนแทบจะมีฟองออกจากจมูก เขาอุ้มหลานสาววิ่งวนไปรอบ ๆ ก่อนจะส่งหลานสาวให้กับพี่สะใภ้ แล้วสัญญาอย่างเต็มไปด้วยความมั่นใจ

"รอดูนะ! อาสามจะไปเจรจาการค้าเดี๋ยวนี้ แล้วจะหาเงินทองกลับมาให้เยอะแยะเลย!"

เขาพูดจบแล้วเดินออกไป ผู้เป็นบิดาจึงสอบถาม "ไม่กินข้าวก่อนค่อยไปหรือ?"

"ไม่ล่ะ ท่านพ่อ! ข้านัดกับผู้ดูแลหมิ่นไปดื่มชาไว้ พวกท่านไปเอาน้ำแข็งก่อน พี่รองเก็บคนเก่ง ๆ ไว้ที่บ้านสองสามคน เดี๋ยวข้ากลับมาจะพาไปที่ว่าการอำเภอ พวกเราจะได้แสดงฝีมือกันอย่างเต็มที่!"

ไท่จี้เย่แกว่งมือแล้ววิ่งจากไปอย่างกระตือรือร้น

ท่านผู้เฒ่าไท่หัวเราะพลางด่าว่า "ไอ้เด็กบ้า มีความสามารถนิดหน่อยก็อวดดีจนลืมแซ่ของตัวเองไปแล้ว!"

"แซ่อะไร? ก็แซ่ไท่แน่นอน!" ไท่ซานเย่จ้องตาน้องชายชราแล้วพูดตักเตือนว่า "อย่าเอาวิธีแบบคนรุ่นเก่าอะไรนั่นมาใช้เลย อะไรที่ว่า ‘ไม่เคี่ยวไม่ตีไม่เป็นคน’ น่ะมันเลอะเทอะทั้งนั้น!"

"จี้เย่บ้านเราหัวไว เจ้าก็อย่าไปคุมจนมันโง่! ครั้งนี้มันพาคนในหมู่บ้านได้กินอิ่มไปหลายวัน ครั้งหน้าไม่แน่อาจพาทุกคนรวยใหญ่ ขายที่ สร้างบ้านเลยก็เป็นได้!"

ท่านผู้เฒ่าไท่แน่นอนว่าดีใจที่บุตรชายมีความสามารถ แต่เขารู้จักอีกฝ่ายดีเกินไป ถ้าไม่ตักเตือนแบบนี้เกรงว่าหางของไท่จี้เย่จะชี้ขึ้นฟ้าทันที!

ไม่นาน หลังจากทุกคนกินอาหารเช้าเสร็จ ไท่จี้จู่ก็พาญาติส่วนใหญ่ออกจากเมืองไป ครั้งนี้ไม่มีทหารมาช่วยแล้ว ทุกคนต้องออกแรงสกัดก้อนน้ำแข็งอย่างจริงจัง ส่วนไท่จี้จงก็พาช่างฝีมือดีที่สุดสี่คนรออยู่ที่บ้าน

ในบ้านมีน้ำแข็งไม่พอจะแกะสลักชิ้นใหญ่แล้ว พวกเขาจึงแกะสลักดอกบัวและของเล็ก ๆ อื่น ๆ

โชคดีที่ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามไท่จี้เย่ก็กลับมา เขาตะโกนเรียกทุกคนให้ช่วยกันขนสิงโตสองตัวที่เพิ่งขึ้นรูปเมื่อคืนขึ้นรถเข็น แล้วลากไปที่หน้าที่ว่าการอำเภอ

หน้าที่ว่าการอำเภอเดิมมีสิงโตหินอยู่สองตัว สูงถึงห้าฉื่อ ดูสมจริงน่าเกรงขาม แต่ถึงจะสง่างามแค่ไหน พวกมันก็ไม่ได้ส่องแสงในตอนกลางคืน

ด้วยเหตุนี้ เมื่อวานไท่จี้เย่ได้พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายพิธีการของที่ว่าการ โดยคำสัญญาแรกของเขาคือจะส่งมอบรูปปั้นสิงโตน้ำแข็งสองตัวมาวางไว้หน้าประตูโดยไม่คิดเงิน!

ด้วยวิธีนี้ ตอนกลางคืนเวลามีคนเข้าออกจะไม่เพียงแต่มองเห็นได้สว่างขึ้น แต่ยังดูยิ่งใหญ่อลังการอีกด้วย

เจ้าหน้าที่แน่นอนว่าดีใจ ไม่ต้องเสียเงินใคร ๆ ก็ชอบ

อีกอย่าง ไม่ว่าจะใช้เงินหรือไม่ ก็อยู่ที่ปากกาในมือของเขาเป็นผู้ตัดสิน การกินเงินสักสามถึงห้าตำลึงเข้ากระเป๋าก็เป็นเรื่องที่สะดวกมาก

ขณะนี้ สิงโตน้ำแข็งขนาดเท่ากับสิงโตหิน เมื่อถูกลำเลียงลงมาก็ดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่ที่กำลังว่างงานให้มาชมความสนุก แม้แต่คนเดินผ่านไปมาก็มารวมกันกว่าสิบคน

ไท่จี้จงและช่างฝีมืออีกหลายคนไม่เคยเห็นบรรยากาศแบบนี้มาก่อน มือที่ถือเครื่องมือพากันสั่นระริก

ไท่จี้เย่รีบให้กำลังใจพวกเขา "ทุกคน ถึงช่วงเวลาสำคัญแล้ว อย่าทำให้ผิดหวังนะ เราแกะสลักยังไงที่บ้าน ก็แกะสลักแบบนั้นที่นี่! ข้าง ๆ นี่ยังมีสิงโตหินให้ดูเป็นตัวอย่างด้วย! การค้าของเราต่อจากนี้จะเป็นยังไง ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของทุกคนทั้งนั้น!"

ไท่จี้จงนึกถึงเงินที่ที่บ้านลงทุนไป รวมถึงค่ากินค่าใช้ของคนในตระกูลเป็นสิบ ๆ คนในแต่ละวัน เขาจึงรีบลงมือทำงานทันที

ในโลกใบนี้ สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าอำนาจคือความยากจน!

เพื่อไม่ให้ขาดทุน เขาจึงทุ่มเทอย่างเต็มที่!

เมื่อเห็นเขานำหน้า ช่างฝีมือคนอื่น ๆ ก็เริ่มก้มหน้าก้มตาทำงานเช่นกัน

ไม่นานนัก สิงโตน้ำแข็งสองตัวก็ค่อย ๆ ปรากฏเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา มันเหมือนกับสิงโตหินมากเลยทีเดียว แทบจะพูดได้ว่าไม่มีความแตกต่างแม้แต่น้อย

บางคนชื่นชม บางคนซักถาม บริเวณหน้าที่ว่าการอำเภอก็เริ่มคึกคักมากขึ้นเรื่อย ๆ 

เมื่อคืนงานเลี้ยงของตระกูลหมิ่นสร้างความฮือฮาเป็นอย่างมาก วันนี้ที่ว่าการอำเภอก็
‘จัดเต็ม’ ทำตามอย่าง ข่าวนี้แพร่กระจายออกไปในทันที

เมื่อไท่จี้จู่นำคนขับรถเข็นบรรทุกก้อนน้ำแข็งกลับเข้าเมือง เดิมทีเขาคิดว่าทหารยามเฝ้าประตูคงหาเรื่องยุ่งยากให้เพื่อเรียกร้องผลประโยชน์บ้าง แต่ไม่คาดคิดว่าทหารไม่เพียงแต่ไม่ขวางทาง ยังให้รถเข็นผ่านไปก่อนอีกด้วย

ไท่จี้จู่และคนอื่น ๆ ดีใจจนต้องค้อมตัวคำนับหลายครั้ง พวกทหารยังตะโกนว่า "รีบไปเถอะ อย่าได้ทำให้การแกะสลักโคมไฟน้ำแข็งให้นายอำเภอล่าช้า!"

ไท่จี้จู่และคณะรีบขนน้ำแข็งเข้าเมืองอย่างรวดเร็ว ไท่ซานเย่และคนอื่น ๆ รอจนตาแทบถลนออกมาแล้ว เมื่อเห็นรถเข็นกลับมา เขาก็รีบเปิดประตูรั้วทันที

พอช่างฝีมือทั้งหลายได้อุ่นมือแล้วก็เริ่มลงมือทำงานกันทันที...

เพิ่งจะผ่านเที่ยงวันไปหมาด ๆ ไท่จี้เย่และไท่จี้จง พร้อมด้วยช่างฝีมืออีกหลายคนเสร็จสิ้นภารกิจ พวกเขากลับมาจากที่ว่าการพร้อมกับคำชมเต็มสองหู

พวกช่างฝีมือต่างเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ไท่จี้เย่ยิ่งภูมิใจจนหางแทบจะสะบัดขึ้นมาได้

ไม่คิดว่า พอเลี้ยวเข้าตรอกก็มีชายฉกรรจ์หลายคนมาขวางทางไว้!