ตอนที่ 1: คำสาปของ 'น้องปราง' และรอยยิ้มที่บิดเบือน
ที่บ้านพักตากอากาศริมทะเลสาบ ความเงียบ มันไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือ ความหนาแน่น ของบางอย่างที่รอวันะเิ
คดีคือ นายวิบูลย์ เ้าของบ้าน ถูกพบว่า เสียชีวิต จากการตกบันได แต่าแที่ใบหน้าของเขา... มันถูกข่วนด้วยอะไรบางอย่างที่ คมกว่าเล็บ ทั่วไป
เด็กชาย ธาม (อายุ 8 ปี) นั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่จ้องมองไปที่ ตุ๊กตาผู้หญิง ในชุดราตรีเก่าคร่ำคร่าที่ชื่อ 'น้องปราง'
“น้องปราง... น้องปรางโกรธมาก” คือคำให้การเดียวที่เขาพูดซ้ำ ๆ
ริณ กำลังตรวจสอบตุ๊กตาในถุงพลาสติก
“พี่กิต” ริณเรียกผมเบา ๆ “ทางตรรกะ... รอยขีดข่วนบนใบหน้าคุณวิบูลย์นั้นลึกเกินกว่าที่พลาสติกของตุ๊กตาจะทำได้... แต่มันมี ร่องรอยคราบ ที่ดูเหมือน น้ำตาที่แห้งกรัง ติดอยู่บนแก้มของตุ๊กตา”
ผมเดินเข้าไปใกล้ตุ๊กตา เงาที่ถูกสืบทอด ของผมััถึง ความโกรธแค้น ที่รุนแรง แต่ มันไม่ใช่ความแค้นของตุ๊กตา... มันเป็ความแค้นที่ถูก ถ่ายโอน มาจากแหล่งอื่น
นางอรุณี ภรรยาผู้ตาย เข้ามาหาเราทันทีที่ผมััตุ๊กตา ความตื่นตระหนก ของเธอมันดู สมจริงเกินไป
“ตุ๊กตาตัวนั้นมัน อาถรรพ์! ฉันเคยขอให้สามีเอาไปทิ้งหลายครั้งแล้ว!” นางอรุณีพูดเสียงสั่นเครือ “มันเป็ของที่ คุณปรีชา พี่ชายของฉันซื้อมาให้ธาม... เขาบอกว่ามันเป็ของเก่าที่ถูก ปลุกเสก เพื่อให้มีเพื่อ..."
ริณดึงผมออกมา
“พี่กิต” ริณกระซิบ “นางอรุณีมีประวัติ ถูกสามีทำร้ายร่างกาย และตอนนี้เธอคือ ผู้รับมรดก ทั้งหมด... เธอมีแรงจูงใจที่สมบูรณ์แบบที่จะโทษตุ๊กตา”
ผมมองไปที่นางอรุณี เงา ในตัวผมเตือนว่า เธอไม่ได้โกหกเื่ความกลัวต่อตุ๊กตา... แต่เธอกำลัง ปกปิดความจริง บางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น
เรามุ่งหน้าไปหานาย ปรีชา พี่ชายของนางอรุณี ผู้ซึ่งถูกกล่าวหาว่าเป็คนซื้อตุ๊กตามา ทนายความผู้นี้ดู ใจเย็น จนน่ากลัว
“ใช่ครับ” นายปรีชายอมรับอย่างง่ายดาย “ผมซื้อมาเอง... ผม้าให้ธามมีเพื่อนคุย เพราะเขามีปัญหาทางอารมณ์”
ผมถามนายปรีชาว่า เขาทำเพื่อปกป้องใคร?
นายปรีชาพยายามบ่ายเบี่ยงในตอนแรก แต่เมื่อผมพูดถึง 'ความจริงใจ' ที่ถูกตุ๊กตาบังคับให้แสดงออก...
“ผม... ผมทำเพื่อปกป้อง น้องสาว ผม!” นายปรีชากล่าวอย่างสิ้นหวัง “วิบูลย์ทำร้ายเธอ! ผมรู้ว่าเธอทำไปเพราะความป้องกันตัว! ผมต้องให้ตุ๊กตารับกรรมแทน... ผมต้องทำให้ทุกคน เชื่อ ว่าตุ๊กตาคือฆาตกร !"
ผมมองไปที่ เงา ของนายปรีชา... เงา ของเขาเต็มไปด้วย ความขมขื่น และ ความเสียใจ ที่ไม่ได้มาจาก การปกป้องน้องสาว... แต่มาจาก การสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่
ผมหันไปมอง เด็กชายธาม ที่นั่งมองเราอยู่ห่าง ๆ เงา ของเด็กชายไม่ได้มี ความกลัวต่อแม่ แต่มี ความโกรธแค้น ต่อ... น้องปราง !
ผมจำได้ถึงร่องรอย น้ำตาที่แห้งกรัง บนแก้มตุ๊กตา
“คุณปรีชา” ผมพูดอย่างช้า ๆ “คุณไม่ได้ทำเพื่อปกป้องน้องสาวคุณ... คุณทำเพื่อปกป้อง ตุ๊กตา ต่างหาก! ใครคือคนที่ ร้องไห้ จนน้ำตาแห้งกรังก่อนที่จะเกิดเื่นี้”
นายปรีชาหน้าซีดเผือด
“ตุ๊กตาตัวนั้น... มันคือ ผู้รับผิดชอบ” เขาปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว
“น้องปราง ไม่ใช่ตุ๊กตา!” ผมตะคอก “แต่เป็ ชื่อ ของใครบางคนที่คุณ้าให้ถูกลืม!”
เงาที่ถูกสืบทอด ของผมฉายภาพในสมอง:
* น้องปราง คือลูกสาวคนแรกของนายวิบูลย์กับภรรยาเก่า ที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน...
ผมจ้องมองนายปรีชา...
“คุณไม่ได้้าให้ตุ๊กตารับผิด... คุณ้าให้ ิญญาของน้องปราง รับผิดชอบการตายของพ่อตัวเอง! ความแค้น ที่อยู่ในตุ๊กตา... มันคือ ความแค้นของลูก ที่มีต่อ พ่อ!?”
นายปรีชาล้มลงกับพื้น แต่แทนที่จะปฏิเสธ... เขากลับ หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
“คุณพลาดแล้ว...” นายปรีชาพูดด้วยรอยยิ้มที่บิดเบือน “น้องปรางไม่ได้แค้นพ่อ... น้องปรางรักพ่อมากที่สุด!”
“คนที่แค้น... และ้าให้พ่อตาย... ไม่ใช่ น้องปราง!”
“แต่เป็ ธาม... ลูกชายตัวจริง!” ดวงตาของนายปรีชาวาวโรจน์...?!
จบตอน...
ใครกันแน่คือฆาตกร? ใครกันแน่คือคนที่ถูกปกป้อง?
โปรดติดตามตอนต่อไป
761
