เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        ไม่ว่ายังไงเขาก็รู้จักคังอิงมากกว่าหลิวไห่ ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตั้งสามปี เขาจะไม่รู้ใจคังอิงได้อย่างไร?

        คังอิงเป็นคนอ่อนแอและใจดี ถึงตอนนี้เธอจะดูเข้มแข็ง แต่จริงๆ แล้วหลังจากหย่า เธอต้องแอบร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม แล้วแสร้งทำเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างแน่นอน

        เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ เพื่อที่จะอยู่รอด เธอต้องฝืนยิ้มเพื่อเผชิญหน้ากับคำนินทาของคนอื่น การที่ผู้หญิงหย่าร้างคนหนึ่งจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้ มันช่างยากลำบากยิ่งนัก!

        สมแล้วที่ฟู่ซินหลางเรียนจบเอกภาษาจีน ข้างในหัวเขาสามารถจินตนาการถึงเรื่องราวแสนเศร้านี้ได้อย่างสมจริง ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น

        ดังนั้นเขาจึงรีบล้างหน้าอย่างพิถีพิถัน จากนั้นก็ใช้น้ำลูบผม แล้วหวีผมแสกกลาง มองดูเศษกระจกที่แตกเป็นสองส่วนในห้องน้ำ เขารู้สึกว่าหลังจากที่แต่งตัวแล้ว ตัวเองก็ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น จากนั้นเขาก็หยิบผ้าเช็ดตัวและกะละมังกลับไปที่หอพัก

        หลิวไห่เห็นว่าหลังจากที่ฟู่ซินหลางล้างหน้าแล้ว สีหน้าของเขาก็ดูดีขึ้นมาก จึงแย้มยิ้มพลางบอกว่า “เมื่อกี้ฉันกังวลว่านายจะเป็นลมแดดเสียอีก ดูท่าคงไม่เป็นอะไรสินะ แค่ล้างหน้าก็ดูสดชื่นขึ้นแล้ว”

        ฟู่ซินหลางพยักหน้าแล้วบอกว่า “พวกเราไปตรวจโรงเรียนกันเถอะ”

        “ได้ งั้นเราสองคนไปกันเองก็แล้วกัน รอสักหกโมงเย็น ค่อยไปเรียกพวกเขาจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องฟังพวกเขาบ่น”

        หลิวไห่อยากจะจีบคังอิง แต่เขากลัวว่าจะมีคนเห็นเข้า อีกทั้งยังมีคนมากมายอยู่ข้างๆ เขาคงไม่อาจพูดคุยอะไรกับคังอิงได้

        ส่วนฟู่ซินหลางที่ดูซื่อสัตย์ ใจดี และยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเก่า ดูท่าทางน่าเชื่อถือกว่าคนอื่นๆ มาก หากเขาทำตัวน่าอายต่อหน้าคังอิง ฟู่ซินหลางคงไม่เอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้แน่ๆ

        คำพูดของหลิวไห่ตรงกับความคิดของฟู่ซินหลางพอดี เขาจึงรีบตอบตกลง

        ดังนั้นคนทั้งสองจึงมีเป้าหมายเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างก็คิดแผนการในใจ ก่อนจะเดินไปยังอาคารเรียน

        ทว่าภายในอาคารเรียนกลับมีเสียงอ่านหนังสือดังก้องไปทั่ว เมื่อฟู่ซินหลางกับหลิวไห่เดินมาถึงที่นี่ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        พนักงานของห้างสรรพสินค้ามิตรภาพพวกนี้อายุมากขนาดนี้แล้ว ยังต้องตั้งใจอ่านหนังสืออีกหรือ? เหมือนกับเด็กประถมเลย…

        แต่พอตั้งใจฟังก็พบว่าสิ่งที่พวกเขากำลังอ่านนั้นไม่ใช่เนื้อหาในตำราเรียน แต่เป็นการอ่านออกเสียงข้อบังคับของพนักงานพร้อมกัน

        พวกเขาได้ยินข้อบังคับของพนักงานข้อที่หนึ่งอย่างชัดเจน “เข้าและเลิกงานตรงเวลา ห้ามมาสาย ห้ามออกก่อนเวลา ห้ามขาดงาน ห้ามหยุดงาน หากมีธุระจำเป็นต้องลาหยุด ต้องแจ้งให้หัวหน้ากลุ่มทราบทันที…”

        “ใครเป็นคนแต่งเนี่ย? ฟังดูเพราะดีนะ แถมยังคล้องจองกันอีก” หลิวไห่บอก

        ฟู่ซินหลางหัวเราะเบาๆ แล้วบอกว่า “ไม่ว่าเนื้อหาจะเป็นอย่างไร แต่การที่แต่งให้มันคล้องจองกันแบบนี้ได้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว”

        ฟู่ซินหลางไม่เชื่อว่าข้อบังคับของพนักงานที่อ่านแล้วติดหูแบบนี้จะเป็นฝีมือของคังอิง

        หลังจากที่คังอิงกลับบ้านในช่วงเช้า เธอได้รับเสียงสะท้อนจากพนักงาน เธอรู้สึกว่ายังคงต้องให้พวกเขาท่องจำข้อบังคับของพนักงาน ถึงแม้ว่าจะยังไม่เข้าใจในตอนนี้ก็ตาม แต่การท่องจำบ่อยๆ สักวันหนึ่งพวกเขาต้องเข้าใจอย่างแน่นอน

        ดังนั้นตอนเที่ยงเธอจึงไม่ได้นอนกลางวัน เธอใช้เวลาช่วงพักกลางวันทั้งหมดเพื่อแก้ไขข้อบังคับของพนักงานเหล่านี้จนกลายเป็นบทกลอนที่ทั้งคล้องจองและจำง่าย

        พวกเขาทั้งสองเดินมาถึงหน้าห้องเรียน แล้วก็เห็นคังอิงกำลังยืนกอดอกอยู่หลังห้องเรียนพลางสังเกตการณ์พนักงานเหล่านี้ท่องจำข้อบังคับของพนักงานอย่างตั้งอกตั้งใจ

        หลิวไห่เห็นว่าตอนบ่ายคังอิงเปลี่ยนชุดใหม่ ซึ่งแตกต่างจากชุดเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง ดวงตาของเขาพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

        ครั้งนี้คังอิงสวมชุดเดรสทรงเอแขนกุดสีเหลืองอ่อนๆ กระโปรงของเธอดูพลิ้วไหวมาก เมื่อพัดลมในห้องเรียนพัดมาชายกระโปรงของเธอก็จะโบกพลิ้ว ทำให้เห็นเรียวขาอันเรียวยาวขาวผ่องของเธออย่างเลือนราง ดูเย้ายวนใจเป็นที่สุด

        หลิวไห่อดไม่ได้ที่จะโบกมือเรียกคังอิง พอคังอิงเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลิวไห่กำลังโบกมือเรียกเธอ เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร จึงเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วถามว่า

        “นักศึกษาหลิว นายมีธุระอะไรหรือเปล่า?”

        “อาจารย์ครับ ผมอยากรบกวนถามชื่อของคุณหน่อย พวกเราเป็นทีมป้องกันและดูแลประจำโรงเรียน ทุกวันเราต้องไปตรวจสอบอุปกรณ์ต่างๆ ภายในโรงเรียน ผมต้องบันทึกข้อมูลการตรวจตราประจำวัน อยากรบกวนคุณเซ็นชื่อหน่อยนะครับ”

        หลิวไห่หยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้คังอิง พอเปิดออกดูก็พบว่าเป็นสมุดลงชื่อเข้า-ออกจริงๆ ดูแล้วเป็นทางการมาก

        คังอิงรับปากกามาจากหลิวไห่ จากนั้นก็เซ็นชื่อของตนลงไปอย่างรวดเร็ว

        เมื่อหลิวไห่เห็นลายมือของคังอิง เขาก็พลันตกใจ “อาจารย์คัง คุณเขียนตัวอักษรแบบท่านเหยียน [1] เลยนะครับ แถมยังได้ตามแก่นแท้ที่สืบทอดกันมาอีกด้วย!”

        นักศึกษาที่เรียนจบจากวิทยาลัยครูอำเภอหลี่ว์ต่างก็มีพื้นฐานทางวัฒนธรรมที่ดีเยี่ยม บางคนมีความสามารถรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นการขับร้องดนตรี หรือดีดสีตีเป่า พวกเขาก็ทำได้ เพราะแบบนี้หลิวไห่จึงมีสายตาที่เฉียบคม มองออกว่าลายมือของคังอิงนั้นแข็งแรงมาก

        คังอิงแย้มยิ้ม การเซ็นชื่อครั้งนี้ทำให้หลิวไห่รู้จักชื่อของเธอ ส่วนฟู่ซินหลางที่หลบอยู่ด้านหลังของหลิวไห่มีสีหน้าไม่แน่นอน

        ครั้นเห็นหลิวไห่รับสมุดเซ็นชื่อมาแล้ววิจารณ์อย่างตั้งใจ ฟู่ซินหลางก็อดไม่ได้ที่จะแย่งมันมาดู เขาตกใจเช่นกัน เขาไม่เคยเห็นคังอิงฝึกเขียนพู่กันที่บ้าน คิดไม่ถึงว่าลายมือของเธอจะสวยขนาดนี้ จริงๆ แล้วอย่างที่หลิวไห่บอก เธอได้แก่นแท้ของท่านเหยียนมาจริงๆ อย่างน้อยๆ เธอก็เขียนตัวอักษรออกมาได้อารมณ์ความรู้สึก

        คังอิงได้ฝึกฝนการเขียนพู่กันมาจากชาติก่อน บางทีศิลปะอาจจะถูกสลักไว้ในจิตวิญญาณก็เป็นได้ ดังนั้นต่อให้ไม่ได้ฝึกเขียนตัวอักษรในชาตินี้ แต่พอเธอลงมือ ตัวอักษรของเธอก็มักเผยเสน่ห์ที่แฝงไว้เสมอ

        คังอิงเห็นหลิวไห่กับฟู่ซินหลางตัวติดกันแจ ก็อดที่จะเยาะเย้ยในใจไม่ได้ เธอรู้สึกว่าคนทั้งสองนี่มันสมคบคิดกันชัดๆ ดูท่าทั้งคู่คงวางแผนอะไรบางอย่างเอาไว้ เธอต้องระมัดระวังให้ดี ไม่เช่นนั้นหากเกิดเรื่องทรัพย์สินของทางราชการเสียหายขึ้นมา พวกเขาจะต้องมาหาเรื่องเธอแน่

        คังอิงจึงกลอกตาไปมาเล็กน้อย แล้วบอกกับหลิวไห่ว่า “โรงเรียนของคุณเข้มงวดกับการจัดการทรัพย์สินสาธารณะมากเลยนะคะ”

        “ใช่แล้วครับ โรงเรียนของเราเข้มงวดเรื่องนี้มาก ถ้าหากมีของเสียหายหรือสูญหาย จะต้องจ่ายค่าชดเชยตามราคาจริง” หลิวไห่บอก

        “ถ้างั้นรบกวนพวกคุณมาตรวจสอบหลังจากที่พวกเราเลิกเรียนด้วยนะคะ หากไม่มีอะไรเสียหาย ฉันจะเซ็นชื่อให้ ตกลงไหมคะ?” คังอิงบอก “ฉันจะทำสมุดบันทึก ถึงเวลานั้นก็รบกวนคุณเซ็นชื่อให้ฉันด้วยนะคะ”

        คังอิงกลัวว่าฟู่ซินหลางจะมาสร้างความวุ่นวาย เธอจึงคิดวิธีรับมือแบบนี้

        หลิวไห่กำลังหาโอกาสเข้าใกล้คังอิงอยู่พอดี แน่นอนว่าเขายินดีที่จะทำเช่นนั้น เขาพยักหน้าอย่างมีความสุขแล้วบอกว่า “ได้ครับ ไม่มีปัญหา”

        ส่วนฟู่ซินหลางที่ยืนอยู่ด้านข้างมีสีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา คิดไม่ถึงว่าหลิวไห่จะไร้ยางอายขนาดนี้ สามารถสร้างความสนิทสนมกับคังอิงได้อย่างรวดเร็ว แล้วคังอิงก็ช่าง...ง่ายจริงๆ ถึงกับให้โอกาสหลิวไห่เข้าใกล้เธอ

        ฟู่ซินหลางโมโหจนปวดท้อง แต่เขาก็พูดอะไรต่อหน้าหลิวไห่ไม่ได้ ตอนที่หลิวไห่ถือสมุดเซ็นชื่อแล้วจากไปอย่างมีความสุข ฟู่ซินหลางก็จ้องคังอิงเขม็ง จากนั้นก็เดินตามหลิวไห่ออกไป ในใจหดหู่ไม่จบสิ้น

        หลังจากที่หลิวไห่เดินออกมาจากอาคารเรียน เขาก็โอ้อวดกับฟู่ซินหลางทันที “เมื่อกี้นายเห็นไหม? ดูเหมือนอาจารย์คังจะรู้สึกดีกับฉันมากเลยนะ ไม่ว่าฉันจะขออะไร เธอก็ยอมทำตามหมด แถมยังให้ฉันมาดูแลพวกเธอทุกวันอีกต่างหาก ฉันดูออกแล้วว่าเธอคงอยากหาโอกาสเข้าใกล้ฉัน นายคิดว่าฉันมีโอกาสจีบเธอติดกี่เปอร์เซ็นต์?”

        ฟู่ซินหลางหัวเราะเบาๆ แล้วบอกว่า “เดาว่าคงจะไม่มีโอกาสเลยสักนิดเดียว”

        “หืม? ทำไมล่ะ?” พอหลิวไห่ได้ยินดังนั้นเขาก็พลันร้อนใจขึ้นมา “นายคาดเดาจากอะไร?”

        เชิงอรรถ

        [1] เหยียนเจินชิง เป็นขุนนางเลื่องชื่อสมัยราชวงศ์ถัง ทั้งยังเป็นอาลักษณ์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ในด้านงานศิลปะ เหยียนเจินชิงได้รับการยกย่องเป็นผู้ที่มีลายมือสวยงาม ผู้ที่หัดคัดลายมือจำนวนหนึ่งมักใช้แบบลายมือของเหยียนเจินชิงเป็นแบบอย่างในการคัดอักษรจีน ซึ่งเรียกว่า อักษรเหยียน