A MOMENT (ชั่วเวลาหนึ่ง)

15

        “พอฉันขับรถมาถึงยังหน้าบ้านฉันบ่นพึมพำออกมาเล็กน้อย บ้านนี้ช่างเก่าเสียจริง ๆฉันจอดรถอยู่หน้าบ้านและไม่ยอมดับเครื่อง เพราะว่าฉันจะให้แม่ของฉันได้ยินและแม่ก็ต้องออกมาดูเป็๞แน่ว่าใครมา ฉันนั่งยิ้มอยู่คนเดียว และรอให้ประตูไม้เก่าๆนั้นเปิดออกเสียที ผ่านไปประมาณ 5 นาทีแม่ก็ยังไม่ยอมออกมาเปิดประตูฉันจึงตัดสินใจว่าจะเดินลงไปเรียกแม่แทน ในใจก็ยังแอบคิดว่าแม่จะจำฉันได้หรือเปล่าฉันจึงตัดสินใจดับเครื่องและเตรียมที่จะเปิดประตูรถลงไปแต่ทันใดนั้นเองก็มีคนมาด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างกระจกรถของฉันฉันจึงเปิดประตูออกไปถามว่าเขามีอะไรหรือเปล่า แต่คนที่มองฉันอยู่นั้นก็คือเพื่อนบ้านของแม่ฉันนี่เองเขาถามฉันว่าประสบความสำเร็จแล้วสินะถึงกลับมาบ้านได้ฉันยิ้มแฉ่งและตอบกลับไปอย่างภาคภูมิใจว่า ใช่ครับ แล้วจู่ ๆเขาก็บอกให้ผมเดินตามเขาไปที่บ้านของเขา เขาบอกว่ามีของจะให้ เป็๞ของฝากจากแม่ของฉันฉันสงสัยจึงบอกเขาว่าก่อนจะไปบ้านคุณผมขอแวะเข้าไปหาแม่ก่อนได้หรือเปล่าแต่เขากลับปฏิเสธและบอกว่าแม่ของฉันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วฉันได้แต่สงสัยและเดินตามเขาไป จนเมื่อถึงบ้านของเขาเขาเดินเข้าไปในบ้านและเอาซองกระดาษบางอย่างออกมาให้และยื่นให้ฉัน แล้วบอกกับฉันว่าแม่ของนายฝากมาฉันรับรู้ได้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ ว่ามันต้องมีเ๹ื่๪๫อะไรที่ไม่ดีเกิดขึ้นแน่ฉันจึงรีบเปิดซองจดหมายนั้นออกทันที และพบว่ามีเงินอยู่ในนั้นประมาณ 8,000 บาท และมีจดหมายอยู่ฉบับหนึ่ง ฉันได้เปิดอ่านทันทีอย่างไม่รอช้า”

        ‘จดหมายนี้เป็๲ของแม่เองนะเป็๲ยังไงบ้าง ไปทำงานในเมืองกรุงเหนื่อยไหม มีใครใจร้ายกับลูกหรือเปล่าคิดถึงแม่บ้างหรือเปล่าเวลาตอนที่ลูกเหนื่อยท้อบ้างหรือเปล่าที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว เงินในซองนี้แม่เก็บเอาไว้ให้ลูกเผื่อว่าลูกกลับมาบ้านแล้วไม่มีเงินใช้ลูกก็จะได้ไม่ต้องอดทนหิวข้าวเหมือนแต่ก่อนแม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องอับอายเวลาโดนเพื่อนล้อและก็ไม่อาจจะส่งเสียค่าเล่าเรียนให้ลูกได้แม่แก่แล้วแม่รับจ้างเหมือนแต่ก่อนไม่ไหว แม่จึงต้องอาศัยปลูกผัก และเก็บขวดขายแม่อยากให้ลูกรู้ว่าแม่ไม่อยากให้เป็๲แบบนี้ ตอนนี้กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้เจอลูก นานจนแม่จำไม่ได้แล้วที่ลูกไม่เคยกลับมาหาแม่เลยเป็๲เพราะว่าลูกคงยังไม่มีเงินค่ารถกลับมา แต่ไม่เป็๲ไรแม่จะคอยดูลูกอยู่ที่บ้านนี้เสมอ ถ้าลูกกำลังอ่านจดหมายนี้อยู่แม่คงได้จากลูกไปแล้วนะ ต่อไปนี้จงดูแลตัวเองให้มาก ๆแม่ไม่อยู่ดูแลเหมือนแต่ก่อนแล้ว ขอโทษด้วยนะ แม่รักลูกมาก ๆ นะ’

        “นี่คือความผิดพลาดของฉันฉันไม่ได้ติดต่อกับแม่เป็๞เวลา 12 ปี ทั้ง ๆที่ฉันออกจากบ้านมาทำงานหาเงินเพื่อแม่แท้ๆ แต่ฉันกลับละเลยมัน นายคงเข้าใจนะแจ๊ค”เขาหันมามองหน้าผม

        ผมเสียใจอย่างบอกไม่ถูกเพราะ1 ปีมานี้ที่ผมทำงานอยู่กับคุณเจมส์ผมก็ไม่เคยสนใจยายเลยด้วยซ้ำ ไม่คิดแม้จะหาทางติดต่อกลับไปทางบ้านผมมัวสนใจแต่เงินทอง แล้วจู่ ๆ ผมก็คิดถึงยายขึ้นมา

        “ยังไม่ถึงอีกหรือครับคุณเจมส์”ผมรีบถามขึ้น

        “ถึงแล้วล่ะ”คุณเจมส์ชี้นิ้วให้ดูเกาะข้างหน้า

        ทางด้านหน้าของผมเป็๞เกาะที่ดูสูงชันน่าดูนี่มันเกาะอะไรกันเนี่ย ทำไมมันเหมือนลักษณะกับ๥ูเ๠าเลย

        “นายต้องปีนขึ้นไปข้างบนจนถึงจุดสูงสุด แล้วนายก็จะเจอทางกลับบ้าน”

        ผมได้ยินดังนั้นจึงรีบคว้าถุงเงินของผมมาให้หมดแล้วรีบปีนขึ้นไปที่เกาะแห่งนี้ แต่เมื่อผมปีนมาได้สักพักถุงเงินพวกนี้ก็ทำเอาผมลำบาก เพราะมันค่อนข้างหนักเหลือเกิน

        “ถ้านายไม่อยากตกลงไปตายฟรีแล้วล่ะก็นายก็ต้องทิ้งถุงเงินพวกนั้นซะ”

        คุณเจมส์หันมาบอกกับผมในขณะที่เขากำลังปีนนำหน้าไป และผมก็ต้องยอมทิ้งถุงเงินทีละถุงไปเรื่อย ๆจนถุงเงินนั้นหมด ทำให้ผมสามารถปีนขึ้นมาถึงยอดจนได้ ผมรีบมองหาถนนทันทีแต่ทว่าภาพด้านหน้าที่ผมเห็น มันเป็๞เพียงหน้าผา ผมรีบหันไปถามคุณเจมส์ทันที

        “ไหนล่ะครับทางกลับบ้าน”

        “นายจงจำเอาไว้ให้ดีความรู้สึกพวกนี้เวลาที่ฉันอยู่กับนายมา 1 ปีจะต้องไม่สูญเปล่านายต้องจำทุกอย่างที่ฉันสอนให้ได้ แล้วก็เ๹ื่๪๫นี้มันยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ”

        พอคุณเจมส์พูดจบก็ถีบผมตกหน้าผาทันที