หลังจากที่ได้ประมือกับเข้มเป็ครั้งแรก วันเวลาก็ผันผ่านจนย่างเข้าสู่สัปดาห์ที่สี่อย่างรวดเร็วโดยในทุกๆ วันของก้องภพจะเริ่มประลองกับเข้มั้แ่แสงแดดยามเช้าโผล่พ้นก้อนเมฆลากยาวไปจนถึง่เวลาที่แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า
เมื่อฝึกซ้อมเสร็จแล้วก้องภพจะกลับมาท่องจำกระบวนท่ามวยไทยในตำราที่พระยาพิชิตมอบให้และนั่นจึงทำให้ในเวลานี้ตัวละครของก้องภพทำการปลดล็อกทุกท่วงท่าของสกิลแม่ไม้มวยไทยเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
ส่วนด้านการประลองหลังจากต่อสู้กับเข้มถึงครั้งที่หนึ่งร้อย ก้องภพจึงเริ่มจับทางเชิงมวยของเข้มได้จนสามารถโจมตีสร้างดาเมจตอบโต้ใส่อีกฝ่ายได้เป็ครั้งแรกและจากนั้นอีกไม่กี่สิบตา ก้องภพก็สามารถยื้อเอาตัวรอดจนครบสิบนาทีได้ในที่สุด
ทว่าหลังจากนั้นพระยาพิชิตกลับมอบหมายภารกิจที่ยากและโหดหินยิ่งกว่าเดิมให้เขานั่นก็คือการเอาชนะเข้มให้ได้ ซึ่งกลายเป็เหตุผลที่ว่าทำไมก้องภพถึงเอาแต่มุ่งมั่นอยู่กับการประลองั้แ่เช้าจรดเย็นเป็เวลาหนึ่งเดือนแล้ว
และในวันนี้ก็เป็การประลองครั้งที่หนึ่งพันสองร้อยของเขาและเข้มชายหนุ่มทั้งสองยืนอยู่ที่ลานกว้างอันคุ้นเคยพร้อมกับรอสัญญาณแจ้งเตือนจากข้อความของระบบ
หลังจากต่อสู้กับเข้มมาอย่างโชกโชนตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาในเวลานี้ทักษะของก้องภพเรียกได้ว่าเหนือกว่าเข้มไปแล้วเสียอีก หากแต่ว่าในทุกๆครั้งที่เขาใกล้จะได้รับชัยชนะ เขากลับใจร้อนเพื่อรีบปิดเกม และนั่นเองที่เป็การเปิดช่องโหว่ให้เข้มโจมตีสวนกลับในครั้งเดียวจนนำมาสู่ความพ่ายแพ้ของเขา
แต่การต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ซ้ำรอยเดิมอีกชายหนุ่มได้เรียนรู้ข้อผิดพลาดทั้งหมดพร้อมกับนำมาแก้ไขให้ดีกว่าเดิม
ก้องภพหลับตาพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อรวมรวมสมาธิทั้งหมด
เราทำได้เราทำได้ ขอแค่เราใจเย็นและไม่ประมาทก็พอ...
และเมื่อข้อความจากระบบแสดงขึ้นมา
[เริ่มการประลอง!]
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเปิดฉากการต่อสู้ทันทีเขาทำการย่างสามขุมเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมปล่อยหมัดขวาที่ตัวเองถนัดเข้าใส่เป้าหมายเข้มทำการเอี้ยวตัวหลบทันควัน ใบหน้าได้เฉี่ยวผ่านหมัดฮุคอันหนักหน่วงไปเพียงไม่กี่คืบเท่านั้น
โดยไม่รอช้า เข้มทำการออกหมัดขวาสวนกลับทันที ก้องภพเอนตัวหลบพร้อมกับตวัดขาซ้ายเตะเจาะยางเข้าที่ต้นขาของอีกฝ่าย
[ตัวละคร เข้ม พลังชีวิต 90/100]
เข้มหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะออกอาวุธด้วยหมัดขวาเพื่อตอบโต้ แต่ทว่าก้องภพเองก็อ่านการโจมตีของเข้มไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว…
กระบวนท่าที่ 4 อิเหนาแทงกริช
ก้องภพใช้แขนซ้ายรับหมัดตรงของอีกฝ่ายพร้อมกับใช้ศอกขวาฟันเข้าที่ชายโครงอย่างรุนแรง
[ตัวละคร เข้ม พลังชีวิต 75/100]
การโจมตีของก้องภพทำให้เข้มถอยหลังไปสองสามก้าว หลังจากนั้นคนทั้งสองก็กลับมาอยู่ในท่าตั้งการ์ดพร้อมกับย่างสามขุมเข้าหากันอีกครั้งและแน่นอนว่าก็ยังเป็ก้องภพที่ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้หายใจหายคอโดยเป็ฝ่ายเปิดฉากการโจมตีอีกระลอก
หมัดตรงของก้องภพถูกปล่อยเข้าใส่ใบหน้าเข้มอย่างรวดเร็วและรุนแรง
ปึก!
เข้มยกแขนขึ้นมากันการโจมตีของก้องภพได้อย่างสวยงาม แต่ทว่าหมัดฮุคนี้เป็เพียงการโจมตีเพื่อหวังผลให้อีกฝ่ายเปิดช่องโหว่เท่านั้นก้องภพได้ปล่อยอาวุธที่สองอย่างเข่าขวาตามมาทันที หัวเข่าหนาได้กระแทกเข้าที่หน้าท้องของเข้ม
[ตัวละคร เข้ม พลังชีวิต 60/100]
หลังจากรับแรงโจมตีอันหนักหน่วยของอีกฝ่าย เข้มเกิดอาการเ็ปอย่างเห็นได้ชัดเขาสะบัดศีรษะเพื่อตั้งสติจากนั้นทำการตั้งการ์ดพร้อมกับย่างสามขุมเข้าหาก้องภพอีกครั้งและไม่ต้องรอช้าเข้มทำการปล่อยหมัดฮุคเต็มแรงเข้าหาอีกฝ่ายทันที
ก้องภพที่รออยู่แล้วทำการเอี้ยวตัวหลบอย่างแม่นยำ
กระบวนท่าที่ 9 จระเข้ฟาดหาง
ชายหนุ่มหมุนตัวพร้อมกับส่งแรงที่เท้าฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของเข้มมันได้เกิดดาเมจคริติคอลใส่อีกฝ่ายทันที
[ตัวละคร เข้ม พลังชีวิต 30/100]
เข้มที่เพิ่งโดนดาเมจจากลูกเตะของก้องภพไปเต็มแรงจึงตกอยู่ในสถานะมึนงงไปชั่วขณะและก้องภพก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป เขาทำการพุ่งเข้าไปซ้ำทันที
“เสร็จฉันล่ะ ย๊าก!!”
ชายหนุ่มทำการะโเข่าลอยเข้าใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายเกิดดาเมจคริติคอลพร้อมกับร่างของเข้มที่ร่วงลงกองกับพื้น หลังจากนั้นข้อความแจ้งเตือนของระบบได้แสดงขึ้นมา
[ผู้เล่น ก้องภพ ชนะการประลอง]
“ฉันทำได้แล้ว ฉันทำได้แล้ว!”
ก้องภพชกหมัดกลางอากาศพร้อมส่งเสียงดีใจดังลั่นลานฝึกแต่ระหว่างที่กำลังดีใจอยู่นั้นเอง เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งส่งคู่ต่อสู้ลงไปนอนกองกับพื้นจึงทำให้ความเป็ห่วงเข้ามาแทนที่ความดีใจของเขาทันที
“นายเป็ยังไงบ้าง โอเคไหม?” ก้องภพรีบเอ่ยถามพลางยื่นมือไปหาอีกฝ่าย
“ไม่เป็อันใดขอรับ” ชายหนุ่มส่งรอยยิ้มตอบกลับเพื่อให้ก้องภพสบายใจก่อนจะยื่นมือไปจับมือของอีกฝ่ายเพื่อพยุงตัวเองลุกขึ้นและเมื่อเข้มกลับมายืนอย่างมั่นคงอีกครั้ง เขาก็ได้เอ่ยกับก้องภพทันที
“เพลานี้ฝีมือของท่านได้ก้าวข้ามกระผมจนกระผมไม่มีอันใดต้องสอนท่านอีกแล้วขอรับ” ชายหนุ่มโน้มตัวเคารพก้องภพอย่างนอบน้อม
“แหะๆ กว่าจะมาถึงวันนี้ก็ไม่ง่ายเลย” ก้องภพเอามือลูบหัวตัวเองแก้อาการเคอะเขิน
และในขณะที่คนทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเสียงหนึ่งก็ได้พูดขัดขึ้นมา
“เอะอะโวยวายดังลั่นไปถึงบนเรือนข้าเลยนะเ้าก้องภพ”
ชายหนุ่มทั้งสองจึงหันหน้าไปทางต้นเสียงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายและพบเข้ากับพระยาพิชิตที่กำลังเดินเข้ามาในลานฝึก
“ขะ...ขอโทษครับอาจารย์” ก้องภพตอบกลับชายผู้มาเยือนด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
“หึ ข้าก็ไม่ได้ว่าอันใดดอกแต่การที่เอ็งส่งเสียงโหวกเหวกเยี่ยงนี้ก็แปลว่าเอาชนะไอ้เข้มได้แล้วอย่างนั้นสิ?”
“ใช่ครับอาจารย์ ผมเอาชนะได้แล้ว” ก้องภพตอบกลับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นมาทันที
“ข้าว่าแล้วมิผิด” พระยาพิชิตยิ้มมุมปากและหันไปออกคำสั่งกับเข้ม“เอ็งไปพักผ่อนได้แล้ว”
“ขอรับท่านพระยา” เข้มโน้มตัวทำความเคารพพระยาพิชิตก่อนจะเดินออกไปจากลานฝึก
หลังจากที่ชายหนุ่มเดินจากไปแล้วพระยาพิชิตก็หันมาหาก้องภพพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เอาล่ะ คงถึงเวลาที่เอ็งต้องรับภารกิจสุดท้ายจากข้าแล้ว”
“ยังมีอีกเหรอครับ? ผมนึกว่าการสู้กับเข้มคือด่านสุดท้ายแล้วเสียอีก” ก้องภพเอ่ยปากทักท้วงทันที
“อุบ๊ะ ไอ้นี่ เอ็งต้องเป็ถึงนักรบตามคำทำนายไฉนถึงคิดว่าจักผ่านการฝึกได้ง่ายดายเยี่ยงนั้น” พระยาพิชิตเอ่ยทำลายฝันหวานของลูกศิษย์ก่อนจะมอบหมายหน้าที่ต่อไปให้กับก้องภพ
“นับจากนี้เอ็งต้องออกไปต่อสู้และฝ่าฟันกับอุปสรรคในทวีปเอลดอร์วูด โดยการใช้วิชาทั้งหมดที่ร่ำเรียนมาให้เกิดประโยชน์ส่วนข้าจักรอเอ็งอยู่ที่เมืองอโยธยาแห่งนี้”
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นก้องภพจึงทำการเปิดแผนที่ขึ้นมาดูและพบว่าเมืองอโยธยานั้นตั้งอยู่ในทวีปที่สองนั่นคือทวีปอาริเดส
“อาจารย์หมายความว่าผมต้องกลับไปที่ทวีปแรกคือเอลดอร์วูดแล้วผ่าฟันอุปสรรคมาเรื่อยๆ จนกลับมาที่นี่เหรอครับ?”
พระยาพิชิตพยักหน้าจากนั้นเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มและเอ่ยปากออกคำสั่ง“เอ็งจงนั่งลงและพนมมือขึ้นมา”
แม้จะงุนงงเล็กน้อยแต่ก้องภพก็ยอมทำตามคำสั่งของอาจารย์อย่างว่าง่าย จากนั้นเมื่อพระยาพิชิตใช้มือััเข้ากับศีรษะของก้องภพได้เกิดแสงสีทองรอบตัวชายหนุ่มพร้อมกับข้อความของระบบแจ้งเตือนขึ้นมา
[ผู้เล่น ก้องภพ ได้รับค่าประสบการณ์จากการฝึกฝนตลอด 2 เดือนที่ผ่านมา 2,470,700หน่วย]
[ผู้เล่นก้องภพ ได้รับค่าประสบการณ์ถึงตามที่กำหนด เลื่อนขั้นเป็เลเวล 50
หมายเหตุ : เนื่องจากตัวละครของท่านยังไม่ได้เคลียร์เนื้อเื่ในทวีปเอลดอร์วูดระบบจึงทำการล็อกเลเวลของท่านเอาไว้จนกว่าจะสามารถเคลียร์เนื้อเื่ได้สำเร็จ
พลังชีวิตเพิ่มขึ้นเป็30000 จุด พลังโจมตีเพิ่มขึ้นเป็ 35000 จุด พลังป้องกันเพิ่มขึ้นเป็ 32000 จุด
ได้รับทักษะการต่อย ขั้นที่ 90
ได้รับทักษะการเตะ ขั้นที่ 90
ได้รับทักษะการศอก ขั้นที่ 87
ได้รับทักษะการเข่า ขั้นที่ 85
ได้รับสกิลแม่ไม้มวยไทย]
[ได้รับอุปกรณ์สวมใส่ได้แก่ สนับมือพยัคฆ์ขั้นหนึ่งในโลกสำหรับผู้เล่นเลเวล 50
สนับแข้งพยัคฆ์ขั้นหนึ่งในโลกสำหรับผู้เล่นเลเวล 50
สนับศอกพยัคฆ์ขั้นหนึ่งในโลกสำหรับผู้เล่นเลเวล 50
สนับเข่าพยัคฆ์ขั้นหนึ่งในโลกสำหรับผู้เล่นเลเวล 50]
ก้องภพลุกขึ้นยืนพร้อมกับสำรวจร่างกายที่ตอนนี้มีอุปกรณ์สวมใส่ที่ทำจากทองสัมฤทธิ์โดยมีการสลักลวดลายพยัคฆ์ซึ่งเป็สัญลักษณ์ประจำตำแหน่งพระยาพิชิตเอาไว้
“สิ่งเหล่านี้คงพอช่วยทุ่นแรงให้เอ็งได้ไม่น้อย” พระยาพิชิตกล่าวขณะมองลูกศิษย์ที่กำลังสำรวจร่างกาย
และในตอนนั้นเองแก้วได้โผล่เข้ามาร่วมวงสนทนา ใบหน้าของเธอดูเศร้าสร้อยไม่ได้ดูสดใสเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน เธอเอ่ยกับก้องภพด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เอ็ง...เอ็งจักต้องไปแล้วหรือ?”
ตลอดเวลาที่ก้องภพฝึกฝนวิชาอยู่ที่เรือนแห่งนี้นอกเหนือจากพระยาพิชิตและเข้มคนที่ก้องภพเจอและสนิทมากที่สุดก็คือแก้วผู้เป็ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของอาจารย์ดังนั้นจึงไม่แปลกนักที่การจากไปของก้องภพจะสร้างความเ็ปให้แก้วไม่น้อย
ก้องภพมองแก้วอย่างห่วงใยเขาพยักหน้าและเอ่ยขึ้นช้าๆ “อื้ม ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว”
แก้วพยายามฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า“เอ็งอย่าลืมคำมั่นที่ให้ไว้กับข้าล่ะ มิเช่นนั้นข้าจักโกรธเอ็งจนวันตาย”
“ไม่ลืมหรอกน่า...รับรองเลยว่าจะกลับมาทำตามสัญญาที่ให้ไว้แน่นอน” ก้องภพพูดพร้อมกับส่งยิ้มที่จริงใจให้แก้ว
เมื่อได้ฟังเช่นนั้นแก้วจึงเอามือเช็ดน้ำตาพร้อมกับยิ้มตอบก้องภพเช่นกัน
พระยาพิชิตที่ยืนฟังคนทั้งสองสนทนากันจึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“เอ็งสัญญาอันใดกับลูกสาวข้า?”
ก้องภพหันมาตอบพระยาพิชิตด้วยสีหน้าลุกลี้ลุกลน“อะ...อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ คือว่า...แก้ว...แก้วอยากได้น้ำหอมน่ะครับ พอดีเห็นว่าผมจะต้องเดินทางไปที่นั่นที่นี่แก้วก็เลยอยากฝากซื้อน่ะครับ”
“น้ำปรุง? ซนเป็ลิงเป็ค่างอย่างแม่แก้วน่ะรึอยากได้น้ำปรุง”พระยาพิชิตมองลูกสาวด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
“โธ่พ่อ ข้าก็โตเป็สาวแล้ว อยากจะสวยขึ้นมาบ้างไงจ๊ะ” ถึงแม้แก้วจะซุกซนแต่ก็มีไหวพริบที่ดีเธอจึงให้ความร่วมมือกับก้องภพได้อย่างแเี
“พิกลยิ่งนัก สงสัยฝนฟ้าจักไม่ตกตามฤดูกาลแล้วกระมัง” พระยาพิชิตมองแก้วอย่างเหลือเชื่อก่อนจะเลิกสงสัยและหันมากล่าวกับก้องภพ
“เอาล่ะ เอ็งเริ่มเดินทางได้แล้ว หากชักช้าจะเสียเวลาโดยใช่เหตุ” พระยาพิชิตพูดพลางยกมือขึ้นมาวาดกลางอากาศทำให้เกิดแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมารอบตัวก้องภพ
“รักษาตัวด้วยนะพะ...พี่ก้องภพ ข้าจักรอพี่”เสียงที่เต็มไปด้วยความเขินอายของแก้วดังขึ้นมาในเวลาเดียวกัน เธอพูดขณะก้มหน้าหลบสายตาชายหนุ่มโดยที่ปรางแก้มเป็สีแดงระเรื่อ
ก้องภพยิ้มกว้างด้วยความเอ็นดูเพราะแก้วยอมเรียกเขาว่า ‘พี่’ และด้วยความที่เขาไม่มีน้องสาวจึงรู้สึกว่าการถูกเรียกเช่นนี้มันดีจริงๆ
“ขอให้เอ็งโชคดีศิษย์ข้า”เสียงของพระยาพิชิตดังขึ้นเป็คนสุดท้าย
“ไว้พบกันใหม่ครับ” ก้องภพโบกมือและส่งรอยยิ้มให้กับคนทั้งสองจากนั้นเมื่อแสงสีขาวปกคลุมเขาจนหมดทั้งตัว ชายหนุ่มก็ถูกวาร์ปส่งมายืนอยู่ที่ด้านหน้าของบอสซึ่งเป็นักรบไทยโบราณอีกครั้งจากนั้นระบบได้แสดงข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา
[ผู้เล่น ก้องภพ ปลดล็อกเนื้อเื่ของ Legends of Odyssey บทที่ 1 สำเร็จ]
449
