หลังจากที่ทิพรดาออกไปจากบ้านได้แปบเดียวจินดาพรก็กลับมา ซึ่งเมื่อกี้ทิพรดาก็ขึ้นรถไปแล้วจึงทำให้ทั้งสองคนสวนทางกัน จินดาพรลงจากรถก็ถามหาทิพรดาทันที กุ้งเธอก็บอกว่าทิพรดาออกไปตามหาทิพกาที่เดิม พอจินดาพรเธอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วที่โรงพยาบาลเธอจึงให้ฝากคุณหมอท่านอื่นช่วยดูคนไข้ให้เธอ แต่ถ้ามีอะไรสำคัญก็ให้โทรแจ้งเธอทันที จุ๋มพอเห็นรถของจินดาพรวิ่งเข้ามาเธอก็รีบเข้าไปหาทันที เพื่อที่จะเอาใจจินดาพรให้จินดาพรสนใจตัวเองบ้าง ซึ่งตอนนี้ทิรดาไม่อยู่แล้วจึงเป็โอกาสของเธอที่จะฟ้องเื่ของทิพรดาด้วย
“แล้วออกไปนานยังคะพี่กุ้ง”
“ออกไปก่อนหน้าคุณหนูไม่ถึงสิบนาทีเลยค่ะ”กุ้งเธอบอกจินดาพรอย่างเป็ห่วงทิพรดา เพราะทิพรดนั้นดูกังวลและคิดมากไม่น้อยเื่ของทิพกา จินดาพรเธอก็หวั่นใจเหมือนกันกลัวว่าจะเกี่ยวกับขจรอีกเธอจึงรีบกลับมาหาทิพรดา
“ถ้าอย่างนั้นจินดาไปตามเองค่ะ”
“จะไปตามทำไมคะคุณจินดา ดอกบัวคงออกไปหาคนสำคัญมากกว่ามั้งคะ จุ๋มได้ยินดอกบัวพูดเื่เงินด้วย”
“จริงหรอจุ๋ม ได้ยินดอกบัวพูดอะไรบ้างบอกมาให้หมด”จินดาพรเธอก็รีบถามจุ๋มทันทีเมื่อได้ยินอย่างนี้ เพราะนั่นหมายความว่ามันต้องเกี่ยวกับขจรอย่างแน่นอน
“จุ๋มก็ไม่ได้ยินอะไรมากหรอกค่ะ จุ๋มได้ยินดอกบัวพูดว่าฉันไม่มีเงินให้หรอก แล้วก็พูดอะไรอีกไม่รู้ก่อนที่จะคุยกับพี่กุ้งแล้วก็รีบออกไป”
“พี่กุ้งจินดารู้แล้วว่าดอกบัวจะไปไหน จินดาอาจจะมาไม่ทันกินข้าวเย็นกับคุณพ่อคุณแม่ ฝากบอกท่านด้วยนะคะว่าจินดาจะกินข้าวข้างนอกกับดอกบัว”จินดาพรเธอพูดจบก็เดินไปขึ้นรถอีกครั้ง ซึ่งมันทำให้จุ๋มนั้นแปลกใจมากว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่กุ้งเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าจินดาพรนั้นกำลังจะทำอะไร เธอยังไม่ได้ถามอะไรเลยจินดาพรก็ขับรถออกไปด้วยความเร่งรีบด้วย
“แล้วนั่นคุณจินดาจะไปไหนพี่กุ้ง”
“เอ็งได้ยินดอกบัวพูดอย่างนั้นจริงๆหรือว่าเอ็งโกหกนางจุ๋ม”กุ้งถามจุ๋มด้วยความไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่
“ก็จริงนะสิฉันจะโกหกทำไม เรื่ิองเงินๆทองๆมันเป็เื่ใหญ่”จุ๋มเธอตั้งใจจะพูดให้จินดาพรนั้นเข้าใจทิพรดาผิด แต่เธอเห็นจินดาพรนั้นดูเป็ห่วงทิพรดามากกว่าอีก ก่อนที่เธอจะเดินกลับไปที่ครัวอย่างรู้สึกเซ็ง
“เอะยัยนี่ ฉันยังถามเธอไม่จบเลยนะนางจุ๋ม”กุ้งจึงรีบตามจุ๋มไปที่ครัวเพื่อจะถามจุ๋มว่าได้ยินดอกบัวพูดอะไรอีก ซึ่งจริงๆจุ๋มก็ไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่เธอเดินผ่านจึงได้ยินเท่านี้ ในใจของจุ๋มนั้นคิดว่าทิพรดานั้นจะต้องคุยกับแฟนอย่างแน่นอน แล้วก็โทรมาขอเงินทิพรดาใช้แต่ทิพรดาปฏิเสธบอกว่าไม่มี แต่จินดาพรไม่ได้คิดอย่างนั้นเลยนะสิ จินดาพรเป็ห่วงทิพรดากับทิพกามากกว่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคน เธอจึงรีบขับรถออกมาด้วยความเร็วและคิดในใจอย่างไม่ให้อภัยถ้าทิพรดากับทิพกาเป็อะไร
ทิพรดาเธอมาถึงที่บ้านก็รีบไปเคาะประตูบ้านทันที เพื่อที่จะมาหาทิพกาว่าเป็อะไรหรือเปล่า ซึ่งตอนนี้เธอไม่มีเงินมาให้ขจรเลย แต่เธออยากรู้ว่าทิพกาเป็อะไรหรือเปล่า เธอจึงรีบมาดูให้เห็นกับตาว่าทิพกานั้นไม่เป็อะไร เธอรู้ว่ามีคนอยู่ข้างในบ้านอย่างแน่นอน เธอจึงเคาะประตูห้องรัวในทันทีเพื่อให้คนมาเปิดประตูให้ ขจรได้ยินเสียงเคาะประตูหลายครั้งเขาจึงมาเปิดดูว่าเป็ใคร พอเปิดประตูมาแล้วเห็นเป็ทิพรดาเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมาเพราะคิดว่าจะได้เงินแล้ว เขาจึงรีบถามหาเงินจากทิพรดาก่อนเป็อย่างแรก
“เงินอยู่ไหนเอาเงินมา”
“ฉันไม่มี ฉันมาหาแม่ฉันตอนนี้แม่ฉันอยู่ไหน”ทิพรดาเธอถามพร้อมกับพยายามดึงประตูให้เปิดออก เพื่อที่จะเข้าไปในบ้านให้ได้ ทิพกาที่นอนนิ่งอย่างคนหมดแรง ร่างกายของเธอแทบจะทนไม่ไหวแล้ว แต่เธอก็พยายามแข็งใจไว้ไม่ให้เป็อะไร เพราะอย่างน้อยเธอก็อยากจะเจอหน้าทิพรดาเสียก่อน
“ดอก…ดอกบัวลูก”ทิพกาเธอพยายามจะเรียกทิพรดาให้ได้ยิน แต่ร่างกายของเธอตอนนี้แทบจะไม่ไหวแล้ว แม้แต่น้ำขจรก็ไม่ให้เธอดื่มเลยสักนิดเดียว ซึ่งเขาไม่รู้หรอกว่าการที่เขาทำอย่างนี้ มันเหมือนเป็การฆ่าทิพกาให้ตายทั้งเป็อย่างทรมาน
“กูบอกให้เอาเงินมาก่อนไง ไม่อย่างนั้นกูไม่ให้มึงเจอแม่ของมึง”
“อย่างน้อยก็ให้ฉันได้เห็นแม่ฉันก่อนนะ ถ้าแกอยากได้เงินฉันก็จะไปหามาให้ ทิพรดาเธอจำต้องยกมือไหว้ขอร้องขจรอย่างจำยอม เธอแค่อยากรู้ว่าแม่ของเธอนั้นเป็ยังไงบ้างในตอนนี้ เพราะเธอนั้นรู้สึกเป็ห่วงทิพกามาก เธอกลัวว่าขจรนั้นจะทำร้ายทิพกา
“ก็ได้…”ขจรเห็นทาท่างของทิพรดาแล้วเขาก็เลยยอม แต่ที่เขายอมนั้นเขารู้สึกว่าทิพรดานั้นเปล่งปลั่งมากกว่าอยู่ที่นี่ และเขาก็รู้สึกว่าทิพรดานั้นโตเป็สาวมากขึ้น ความคิดชั่วๆของเขามันก็เกิดขึ้นมา โดยที่ทิพรดานั้นไม่คิดว่าขจรนั้นจะทำอะไรเธอตอนนี้ เพราะอย่างน้อยเธอก็เป็คนที่จะเอาเงินมาให้เขา พอเปิดประตูให้ทิพรดาเข้ามาแล้วเขาก็ล็อคประตูบ้านทันที ทิพรดาเธอก็รีบวิ่งเข้าไปหาทิพกาอย่างใ ที่เห็นสภาพของทิพกานั่งอยู่ที่มุมบ้านอย่างไม่สู้ดีนัก
“แม่!!”ทิพรดามองสำรวจดูทิพกาอย่างใเพราะไม่คิดเลยว่าขจรจถทำทิพกาอย่างนี้
“แม่ แม่อดทนหน่อยนะ ดดกบัวจะรีบพาแม่ไปหาหมอนะแม่นะ”
“แมะ…แม่ไม่ไหวแล…แล้ว”ทิพกาเธอบอกกับทิพรดาอย่างไม่ไหวแล้วจริงๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างรู้สึกผิด ที่เธอนั้นอาจจะอยู่ได้ไม่นานแล้ว แล้วเธอก็สงสารทิพรดาที่ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไปจะเป็ยังไงบ้าง
“ไอ้ชั่ว! ทำไมมึงทำกับแม่กูอย่างนี้!”
“ดอก…ดอกบัวอย่า…”ทิพกาเธอก็พยายามจะห้ามทิพรดาไว้ไม่ให้ไปยุ่งกับขจร แต่ทิพรดานั้นกำลังโกรธเธอจึงจะเข้าไปต่อว่าขจรที่ทำอย่างนี้กับทิพกา แต่นั่นเธอไม่รู้หรอกว่ากำลังเดินเข้าไปหาความอันตราย
“มึงนี่มันเก่งจริงๆเลยนะ”
“ปล่อยกูนะ มึงจะทำอะไรกู”ทิพรดาเธอพยายามจะดันตัวเองให้ถอยห่างออกจากขจร ที่ตอนนี้ขจรนั้นดึงเธอเข้าไปกอดไว้อย่างที่ไม่เคยทำ ทิพกาก็ค่อยๆเริ่มขยับตัวมาหาทิพรดาช้าๆอย่างแทบจะขยับตัวไม่ไหวแล้ว
“ก็จะทำให้มึงรู้ไงว่ากูจะทำอะไรมึงก็ได้อีดอกบัว”
“ไม่! ปล่อยฉันนะไอ้ชั่ว ไอ้เลว ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”ทิพรดาเธอพยายามดันขจรให้ถอยออกห่างพร้อมกับร้องะโให้คนมาช่วยตัวเอง แต่ขจรนั้นพยายามจะกอดแล้วก็ลูบไล้ไปตามตัวของทิพรดา ทิพรดาเธอก็ไม่ยอมเธอจึงดิ้นให้สุดแรงเพื่อที่จะให้ขจรปล่อย แล้วก็จะวิ่งไปที่ประตูเพื่อที่จะเปิดประตูให้คนมาช่วย แต่ขจรก็รีบคว้าตัวของทิพรดาไว้แล้วก็ผลักทิพรดาให้นอนลงไปกับพื้นตรงบริเวณนั้น
“ปล่อยนะ ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!”
“ร้องไปเลยดังๆมันจะมีใครกล้ามาช่วยมึง”ขจรพูดแล้วก็รวบแขนของทิพรดาไว้ไม่ให้ดิ้น พร้อมกับก้มลงไปสูดกลิ่นหอมจากร่างกายของทิพรดา ตอนนี้ขจรนั้นเขาเริ่มจะคุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนี้เขาอยากทำในสิ่งที่เขา้าเท่านั้น เขาเครียดเขา้าระบายปลดปล่อย มันเลยทำให้เขานั้นมีความ้าทิพรดาขึ้นมา ก่อนที่ทิพกานั้นจะขยับมาถึงขจรแล้วก็พยายามจะผลักขจรออกไม่ให้ทำอะไรทิพรดา
“ปล่อยลูก…กูเดี๋ยวนี้…ไอ้ชั่ว”
“โถ่โว๊ย!!”ขจรเขารู้สึกรำคาญที่ทิพกานั้นมาผลักดันเขาออกไม่ให้ทำอะไรทิพรดา เขาจึงหันไปจัดการทิพกาให้เรียบร้อยซะก่อน แล้วค่อยมาจัดการทิพรดาต่อด้วยการจับทิพกาให้ลุกขึ้นเพื่อที่จะทำร้ายไม่ให้มาห้ามตัวเอง
“แม่! ปล่อยแม่กูนะ มึงจะทำอะไรแม่กู! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
“ดอกบัว”จินดาพรเรียกชื่อของทิพรดาขึ้นมาอย่างเป็ห่วง ตอนนี้เธอนั้นอยู่ที่หน้าบ้านของทิพรดาแล้ว แต่เธอเข้าไปข้างในไม่ได้เพราะประตูล็อคจากข้างใน เธอจึงพยายามจะเปิดประตูเข้าไปข้างในให้ได้ มันยิ่งทำให้เธอนั้นร้อนใจจนไม่มีสติอยู่กับตัวเองเลยตอนนี้
“เงินก็ไม่มีมาให้กู มึงยังจะมาขัดขวางความสุขกูอีก”
“ปล่อยนะ ปล่อยแม่กูเดี๋ยวนี้ ปล่อย!”ทิพรดาเธอพยายามที่จะดันขจรออกพร้อมกับทุบตีให้ขจรหยุด ที่ตอนนี้ขจรกำลังบีบคอของทิพกาอยู่อย่างโมโห ซึ่งตอนนี้ทิพกาเธอแทบจะหมดลมหายใจแล้ว จากแผลที่หัวของพร้อมกับสิ่งที่ขจรทำในตอนนี้ทิพกาเธอจึงค่อยๆหมดแรงลงช้าๆ น้ำตาไหลออกมาทั้งสองข้างพร้อมกับจ้องมองดูทิพรดาอย่างรู้สึกผิด ที่เธอปล่อยให้ขจรเข้ามาทำร้ายทิพรดาได้มากถึงเพียงนี้
“กูบอกให้ปล่อยไง!”
“โอ๊ย!”ขจรเขารู้สึกเจ็บเมื่อถูกทิพรดานั้นไปหาไม้ที่ไหนไม่รู้มาตีหลังเขา เขาจึงหันมองทิพรดาด้วยความโกรธที่ตีเขา ขจรจึงรีบจับไม้ไว้ก่อนที่จะตีเขาซ้ำแล้วก็ผลักให้ทิพรดาล้มลงไป ก่อนที่เขานั้นจะหันไปมองทิพกาที่แน่นิ่งแล้ว เขาก็ผลักทิพกาอย่างแรงไปที่ประตูห้องของทิพรดา จนหัวของทิพกานั้นฟาดลงที่ลูกบิดประตูตามแรงผลักของขจร แล้วเขาก็หันไปจัดการทิพรดาต่อ โดยที่เขานั้นไม่ได้คิดเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำนั้นได้ฆ่าคนไปแล้วหนึ่งชีวิต ส่วนทางด้านนอกจินดาพรเธอก็ได้โทรแจ้งตำรวจแล้วก็หาทางพังประตูเข้ามา ก่อนที่เธอนั้นจะหันไปเห็นเหล็กอะไรสักอย่างอยู่ข้างมุมบ้าน เธอจึงรีบเอามาตีลูกบิดประตูพังประตูเข้าไป
“โถ่โว๊ย!รีบๆออกสิว่ะ”จินดาพรเธอพูดออกมาอย่างโมโหที่เปิดประตูไม่ได้สักที ก่อนที่ประตูจะเปิดออกได้เธอก็รีบเข้าไปช่วยทิพรดาทันที ที่ตอนนี้นั้นขจรพยายามกำลังจะข่มขืนทิพรดาอยู่ จินดาพรเธอก็ใช้เหล็กที่เธอใช้พังประตูนั่นแหละตีไปที่หลังของขจรอย่างแรง
“โอ๊ย!! ใครว่ะ…”ขจรล้มลงไปนอนอยู่ที่พื้นอย่างรู้สึกเจ็บ ก่อนที่จินดาพรนั้นจะตีไปที่ตัวของขจรอีกสองสามครั้ง จนแน่ใจว่าขจรนั้นจะไม่สามารถลุกขึ้นมาทำอะไรพวกเธอได้อีก แล้วเธอก็หันไปสนใจทิพรดาที่นอนอยู่กับพื้นเหมือนไม่มีแรง พร้อมกับเอามือกุมที่ท้องไว้อย่ารู้สึกเจ็บที่ถูกขจรต่อย
“ไม่เป็ไรแล้วนะคะไม่เป็ไรแล้ว”
“หมอฮื้อ…แม่…แม่”ทิพรดาเธอกอดจินดาพรด้วยความใก่อนที่เธอจะหันไปมองทิพกาอย่างเป็ห่วง ก่อนที่เธอทั้งสองคนจะหันไปเห็นว่าทิพกานอนนิ่งอยู่ที่หน้าห้อง พร้อมกับเืที่ไหลออกมาอยู่ตามพื้น
“แม่!!//คุณป้า!”ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นไปดูทิพกาทันทีด้วยความเป็ห่วง จินดาพรเธอก็รีบตรวจชีพจรดูว่าทิพกานั้นเป็ยังไงบ้าง ก่อนที่จะรู้ว่าทิพกานั้นไม่หายใจแล้วเธอก็รีบทำการปั้มหัวใจของทิพกาอย่างเร่งด่วนในทันที
“หมอคะ แม่ดอกบัวไม่เป็อะไรใช่ไหม ไม่เป็อะไรใช่ไหมคะ”ทิพรดาเธอถามไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างรู้สึกกลัวว่าทิพกานั้นจะเป็อะไร
“ฮัลโหลค่ะ มีคนไข้ถูกทำร้ายขอรถพยาบาลช่วยมารับด่วนเลยค่ะ”จินดาพรเธอไม่ได้ตอบทิพรดาแต่เธอรีบโทรเรียกรถพยาบาลให้มารับทิพกาทันที เพราะตอนนี้ทิพกานั้นต้องนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยด่วน ก่อนที่เธอนั้นจะรีบทำทุกอย่างเพื่อให้ทิพกานั้นหัวใจกลับมาเต้นได้เหมือนเดิมซะก่อน
“หมอ…ช่วยแม่ดอกบัวด้วย”ทิพรดาเธอไม่มีแรงที่จะทำอะไรเลยตอนนี้ที่เห็นทิพกาเป็อย่างนี้ ขจรที่เห็นท่าไม่ดีเขาจึงจะรีบหนีออกไปจากที่นี่ แต่พอเขาเดินออกมาที่ประตูเขาเห็นตำรวจเขาก็รีบวิ่งหนีทันที ตำรวจก็วิ่งไล่ตามขจรไปเพื่อที่จะจับตัวไว้ กุลจิราที่กลับมาจากซื้อข้าวตามที่ขจรสั่งพอเธอเห็นตำรวจเต็มไปหมดที่บ้านเธอ เธอก็รู้สึกกลัวแล้วก็รีบเดินออกไปจากตรงนั้น เพราะกลัวว่าตำรวจจะมาจับตัวเองที่มีส่วนรู้ในการที่ขจรนั้นทำร้ายทิพกา แต่ก็มีผู้ชายคนนั้นอีกแล้วที่มาดึงแขนของเธอให้เดินตามไปเขาไป
“หยุดเดี๋ยวนี้อย่าวิ่งหนี”ตำรวจก็พยายามที่จะบอกให้ขจรหยุดไม่ให้วิ่งหนี แต่ขจรก็ยิ่งวิ่งหนีเพราะว่ากลัวโดยที่เขานั้นได้วิ่งไปทางเขตกำลังก่อสร้างและตอนนี้ก็เริ่มจะมืดแล้ว จึงทำให้เขานั้นวิ่งตรงเข้าไปโดยที่ไม่ได้มองพื้นว่ามีอะไร แล้วบริเวณนี้เขาก็ติดป้ายประกาศไว้อยู่แล้วไม่ให้ใครเข้าไป นอกจากคนงานที่ทำงานกันอยู่ที่นี่ จึงทำให้เขาขจรนั้นเหยียบตะปูลงไปอย่างไม่ระวังตัวเอง
“โอ๊ย!!”ขจรล้มลงเจ็บเท้าอย่างแรงจากการที่เขาเหยียบตะปู ซึ่งตะปูนั้นก็เข้าไปข้างในลึกมากด้วย ขจรจึงหนีไปไหนไม่ได้ต่อแล้วตำรวจก็เข้ามาจับตัวเขาไว้ ก่อนที่จะพาไปทำแผลแล้วก็นำตัวไปสืบสวนว่าความจริงนั้นเป็ยังไง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำก็ตาม แต่ก็มีทั้งพยานแล้วก็หลักฐานที่แน่ชัดว่าขจรนั้นทำอะไรลงไปบ้าง ไหนจะเื่ยาเสพติดที่อยู่ในกระเป๋าของเขาอีก ถึงแม้ว่าตัวเองจะไม่ใช่คนขายแต่เป็คนเสพก็ต้องติดอยู่ดี
หลังจากที่ทิพกาหัวใจหยุดเต้นไปแล้ว จินดาพรก็ทำการช่วยปั้มหัวใจจนกลับมาเต้นเหมือนเดิม ทิพกาค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นมาช้าๆ แต่ร่างกายของทิพกานั้นไม่สู้ดีนัก จินดาพรเธอจึงไม่ให้ทิพกาพูดอะไรในตอนนี้ แต่ทิพกานั้นเธอรู้ว่าร่างกายของตัวเองไม่ไหว เธอจึงอยากจะพูดกับทิพรดาเป็ครั้งสุดท้าย เพราะเธอเชื่อว่าถ้าครั้งนี้เธอไม่หายใจอีก เธอก็คงไม่ได้กลับมาพูดคุยกับทิพรดาอย่างนี้อีกแน่นอน
“แม่ แม่อย่าพึ่งพูดอะไรตอนนี้เลยนะคะแม่”
“แม่...แม่รู้ ว่าแม่...ไม่ไหว”ทิพกาจับมือของทิพรดาไว้แน่น แล้วก็พยายามจะคุยกับทิพรดาให้ได้ เธออยากบอกให้ทิพรดานั้นมีชีวิตเดินหน้าต่อไป ถึงแม้ว่าจะไม่มีเธอแล้วก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้
“คุณป้าแข็งใจไว้หน่อยนะคะ อีกไม่นานก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว”ทิพกาเธอส่ายหน้าไปมาอย่างบอกให้จินดาพรรู้ว่าเธอนั้นไม่ไหวแล้ว
“ป้า...ป้าฝากดอกบัว...ด้วยนะคะหมอ”
“ไม่ ไม่แม่อย่าพูดอย่างนี้ แม่จะต้องอยู่กับดอกบัว แม่อย่าทิ้งดอกบัวไปไหนนะ ดอกบัวจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีแม่ แม่ต้องอยู่กับดอกบัวฮื้อ..”ทิพรดาเธอร้องไห้หนักมากกว่าเดิมด้วยความที่รู้สึกไม่สู้ดีนัก ยิ่งทิพกาพยายามบอกกับเธออย่างนี้มันยิ่งทำให้เธอนั้นไม่อยากจะยอมรับ
“แม่...แม่รักลูกนะ ดอก...ดอกบัวต้องมีชีวิต...ที่ดี ยะ...อย่าทิ้งความฝันตัวเอง”
“แม่ แม่อย่าพูดอะไรอีกเลยนะ ดอกบัวไม่ให้แม่ไปไหนทั้งนั้น แม่ แม่ แม่อย่าทิ้งดอกบัวฮื้อ...”ทิพกาพูดจบแล้วก็พยายามจะยิ้มให้กับทิพรดา ก่อนที่เธอนั้นจะสิ้นลมหายใจจากไปอย่างช้าๆ สัญญาณชีพจรก็หยุดเต้นในทันที จินดาพรเธอจึงรีบช่วยตรวจดูอาการแล้วก็ปั้มหัวใจช่วยทิพกาอีกครั้ง
“แม่...แม่ หมอช่วยแม่ของดอกบัวด้วย ช่วยแม่ด้วย...”จินดาพรเธอก็นั่งลงอย่างรู้สึกผิดแล้วก็หมดแรง ที่เธอนั้นไม่สามารถช่วยชีวิตทิพกาไว้ได้ จินดาพรเองเธอก็เสียใจไม่น้อยที่ทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่เธอจะดึงทิพรดาเข้ามากอดไว้อย่างปลอบใจ
“หมอช่วยแม่สิหมอ หมอช่วยแม่ดอกบัวฮื้อ...”ทิพรดาเธอพยายามดันจินดาพรออกให้ช่วยแม่ของเธอ ตอนนี้ทิพรดาเธอเสียใจมากและไม่ยอมรับความจริง เธอคิดว่ายังไงแม่ของเธอจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง จินดาพรเธอก็ทำได้เพียงแค่พูดปลอบใจทิพรดาเท่านั้นเอง แล้วเธอก็รู้สึกสงสารทิพรดาเป็อย่างมาก แล้วก็เป็ห่วงทิพรดาด้วยว่าต่อไปจะเป็ยังไง ทิพรดานั้นจะทำใจและยอมรับความจริงได้ตอนไหน ยังจะมีใจที่เข้มแข็งก้าวเดินไปข้างหน้าหรือเปล่า จินดาพรเธอเป็ห่วงความรู้สึกของทิพรดามากที่สุด
จินดาพรเธอพาทิพรดามาพักผ่อนที่บ้านก่อน หลังจากที่ทิพรดานั้นร้องไห้จนเป็ลมไป เพราะว่าเสียใจที่ทิพกานั้นได้จากเธอไปเหมือนกับพ่อของเธอแล้ว ซึ่งทุกคนก็สงสารทิพรดากันหมดที่ทิพรดานั้นเจอแต่เื่ร้ายๆเข้ามาในชีวิต พอชีวิตจะมีสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตบ้างก็ต้องมาเจอเื่แบบนี้อีก จินดาพรเธอก็สั่งให้กุ้งแล้วก็คนในบ้านอีกสองสามคนไปช่วยดูงานที่วัดก่อน ถ้าทิพรดาดีขึ้นแล้วเธอจึงจะค่อยพาทิพรดาไป ซึ่งทิพรดาก็ไม่มีญาติที่ไหนอีกจึงมีเพียงแค่ทิพรดาเท่านั้น จินดาพรเธอจึงยิ่งสงสารแล้วก็เป็ห่วงทิพรดา ต่อจากนี้ไปก็จะมีเพียงเธอเท่านั้นที่จะต้องดูแลทิพรดา และเธอจะไม่มีวันทิ้งทิพรดาไปไหนอย่างแน่นอน
“จินดาลูกแม่ขอคุยด้วยหน่อย”
“ค่ะแม่”จินดาพรเธอหันไปตอบจันทร์ดาวแล้วก็เดินออกไปข้างนอกห้อง จันทร์ดาวอยากให้ทิพรดาพักผ่อนเยอะๆ เพราะตื่นขึ้นมาแล้วเธอก็คิดว่าทิพรดานั้นก็ยังรับไม่ได้แน่ๆ
“คุณแม่กับคุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ดอกบัวเป็ยังไงบ้าง คงจะเสียใจไม่น้อย”จันทร์เธอพูดอย่างรู้สึกสงสารทิพรดาที่เจอแต่เื่ร้ายๆไม่หยุด
“ใช่ค่ะ ตอนนี้ดอกบัวเสียใจมาก จินดาสงสารน้องมากเลยค่ะคุณแม่ ต่อจากนี้ไปดอกบัวคงมีแต่ความเศร้าในใจไปอีกนาน”
“พ่อเข้าใจความรู้สึกลูกนะจินดา เื่งานศพไม่ต้องห่วงเดี๋ยวพ่อกับแม่จะเป็เ้าภาพให้ดอกบัวเองนะ แล้วลูกก็ดูแลดอกบัวอย่างใกล้ชิดหน่อย รู้ใช่ไหมว่าสภาพจิตใจของคนเราย่ำแย่แล้วเป็ยังไง ลูกต้องอยู่ข้างๆดอกบัวอย่าให้ดอกบัวเขารู้สึกว่าเหลือตัวคนเดียว”
“ค่ะคุณพ่อ”จินดาพรเธอรับคำผู้เป็พ่อแล้วก็กลับเข้าไปในห้องของตัวเอง เพราะว่าเป็ห่วงทิพรดากลัวว่าถ้ารู้สึกตัวแล้วจะร้องไห้อีก แค่นี้จินดาพรเธอก็คิดว่าทิพรดานั้นควรร้องไห้พอแล้ว เธอรู้ว่าการที่เสียพ่อแม่ไปไม่มีวันกลับนั้นเป็เรื่ิองใหญ่ แต่เธอก็ไม่อยากให้ทิพรดาร้องไห้เสียน้ำตาอีก
“ฮื้อ…แม่…”จินดาพรเธอเข้ามาในห้องก็เห็นทิพรดาร้องไห้อีกครั้งแล้ว เธอจึงรีบเข้าไปหาทิพรดาด้วยความเป็ห่วง
“ดอกบัว…ไม่ร้องแล้วนะคะไม่ร้องแล้ว”จินดาพรเธอดึงทิพรดาขึ้นมากอดแล้วก็คอยปลอบไม่ให้ร้องไห้ เธอกลัวว่าทิพรดานั้นจะเป็ลมไปอีกครั้ง
“ดอกบัวคิดถึงแม่…”
“คุณป้าก็อยู่กับดอกบัวตลอดเวลานะดอกบัว เหมือนกับคุณลุงที่ยังอยู่ในใจของดอกบัวไงคะ ไม่ร้องแล้วนะคะดอกบัวยังมือหมอที่อยู่กับดอกบัว”ทิพรดาเธอส่ายหน้าไปมาว่ามันไม่เหมือนกัน แต่เธอก็รู้สึกอบอุ่นที่ยังมีจินดาพรที่คอยปลอบเธอ เธอเองก็ไม่รู้จะเป็ยังไงเหมือนกันถ้าไม่มีจินดาพร
“ดอกบัวอยากไปหาแม่ค่ะคุณจินดา”
“พรุ่งนี้ค่อยไปนะ วันนี้ร่างกายดอกบัวไม่ไหวแล้ว”
“ดอกบัวอยากอยู่กับแม่เป็สุดท้าย นะคะคุณจินดาฮึก…”ทิพรดาเธอขอร้องจินดาพรทั้งน้ำตาที่ไหลออกมา น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดมันยิ่งทำให้จินดาพรสงสารทิพรดามากขึ้นไปกว่าเดิม เสียงร้องไห้ที่บอกว่าทิพรดานั้นเสียใจมากแค่ไหน จินดาพรเธอจึงดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้อย่างปลอบใจ เธอรู้ว่าเวลานี้ทิพรดานั้นไม่มีกะจิตกะใจที่จะทำอะไรแล้ว ร่างกายก็อ่อนล้าไปหมดที่ยากจะทำอะไร การที่เสียคนที่เรารักไปมันก็ยากเกินที่ใจจะรับได้อยู่แล้ว จินดาพรเธอจึงกอดทิพรดาไว้ให้เ้าตัวรู้ว่าจะมีเธอที่คอยอยู่ข้างๆเสมอนะ
ส่วนทางด้านกุลจิราก็ถูกพามาที่ห้องห้องหนึ่ง โดยที่กุลจิรานั้นเธอก็ไม่รู้ว่าคนที่พาเธอมานั้นเป็ใคร แล้วทำไมถึงได้ช่วยเธอให้หนีตำรวจมาที่นี่ และตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ ทำเหมือนกับว่าอยากจะให้เธอนั้นทำลายชีวิตของทิพรดา ั้แ่ที่ให้ที่อยู่บ้านของจินดาแล้วแล้วก็ไหนเื่ที่มาบอกว่าเธอกับขจรนั้นควรทำยังไงกับทิพกา จนตอนนี้ก็ยังพาเธอหนีมาจากตำรวจไม่ให้ถูกจับอีก
“คุณนอนที่นี่ไปก่อนนะ ถ้ามีอะไรอีกผมจะมาแจ้งให้รู้ทีหลัง”
“เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่รู้เลยนะว่านายมาช่วยฉันไว้ทำไม ถ้า้าเงินฉันไม่มีให้หรอกนะ”
“ผมรู้ว่าคุณไม่มีเงิน แต่คุณมีประโยชน์ต่อเ้านายผม”
“ใครเ้านาย แล้วฉันมีประโยชน์ยังไง”กุลจิราเธอถามชายคนนี้ด้วยความสงสัยทันที ยิ่งเขาพูดมามันก็ยิ่งทำให้เธองงสับสนไปหมด เพราะว่าเธอไม่รู้จักใครที่ร่ำรวยมีเงินทองที่ไหนเลย
“คุณไม่ต้องรู้หรอกว่าเป็ใคร แต่รู้ไว้เพียงว่าถ้าคุณทำงานนี้สำเร็จ คุณจะมีเงินทองใช้ไปตลอดชีวิตแน่ๆ”
“งานอะไร ผิดกฏหมายฉันไม่ทำนะฉันไม่อยากติดคุก”
“ไม่ผิดหรอกครับผมรับรองได้ แต่จะงานอะไรนั้นต้องรอเ้านายผมบอกมาอีกที คุณนอนเถอะที่นี่ปลอดภัยไม่มีใครตามตัวคุณเจอได้แน่ๆ”พูดจบเขาก็เดินออกไปจากตรงนั้นทันที ซึ่งมันก็ทำให้เธอนั้นสงสัยอยู่มากว่ามันอะไรกันตอนนี้ แล้วงานอะไรที่จะให้เธอทำเพราะถ้าเป็งานผิดกฎหมายเธอจะไม่ยอมทำแน่ๆ ถึงแม้ว่าจะได้เงินเยอะมากแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าติดคุกขึ้นมามันก็ไม่คุ้มกันเลย
จบตอน
![[มี E-book] เกิดใหม่มาเป็นภรรยาตัวประกอบของคุณพระเอก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1725282232_40696964.webp)
5K
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
