คุณหนูใหญ่จวนสกุลลั่วถูกโจรป่าจับตัวไปเื่นี้ต่อให้พยายามปกปิดมากเพียงใดแต่ก็ไม่สามารถปิดได้มิดลั่วอันฉีคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของนายท่านรองลั่วเจาฮูหยินของเขาเป็คุณหนูจากสกุลฉินซึ่งเป็สกุลบัณฑิตอันเลื่องชื่อเพราะบ้านรองมีบุตรสาวเพียงคนการที่นางหายไปจึงทำให้บริเวณเรือนที่เป็เขตที่พักอาศัยของคนในบ้านรองรุ่มร้อนดุจมีกองไฟสุมเรือนเอาไว้
“ท่านพี่ข้าขอร้องล่ะไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็บุตรสาวของพวกเราหากท่านพ่อยินยอมช่วยเหลือด้วยกำลังคนของท่านพ่อย่อมจะสามารถหาลูกของเราได้แน่”ฉินเจินเจินผู้เป็ฮูหยินของนายท่านรองเอ่ยพลางคุกเข่าลงตรงหน้าสามี
“เจินเจินเ้าก็รู้ดีว่าในยามนี้ทางจวนใหญ่พวกเขาต่างก็ถือว่าลูกของพวกเรากลายเป็บุคคลที่ไร้ตัวตนไปเสียแล้วหากมีผู้อื่นรู้ว่านางหายตัวไประหว่างไหว้พระไม่ใช่แค่เพียงชื่อเสียงของนางแต่ชื่อเสียงของบรรดาน้องสาวในสกุลของนางก็จะพลอยด่างพร้อยไปด้วย”คำพูดของลั่วเจาทำให้ฉินเจินเจินปวดหน่วงไปทั้งใจ
“แต่นางคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของพวกเรานะเ้าคะ”
“เ้าไม่ต้องกลัวไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็บุตรสาวของข้าข้าไม่มีทางปล่อยให้นางต้องเผชิญชะตากรรมเพียงลำพังแน่ยามนี้ข้าส่งคนไปตามหาบริเวณที่เกิดเื่แล้วหากไม่ได้พบนางข้าก็ไม่มีทางถอดใจหรอก”
“แต่ถ้าหากท่านพ่อยินยอมช่วยพวกเราส่งคนตามหาด้วยอำนาจของท่านพ่อจะต้องหาฉีเอ๋อของพวกเราได้ในเร็ววันแน่”คำพูดของภรรยาทำให้ลั่วเจาส่ายหน้าเขารู้จักบิดาของเขาดีรักษาชื่อเสียงมากกว่าสิ่งใดไม่มีทางที่เขาจะยินยอมให้ความช่วยเหลือจนทำให้ผู้อื่นรู้ว่าหลานสาวคนโตของเขาถูกโจรป่าจับตัวไปแน่
“ท่านพ่อไม่มีทางช่วยแต่เ้าไม่ต้องกังวลเื่นี้ย่อมไม่พ้นเป็เพราะแผนการของคนในจวนคนร้ายพุ่งเป้าไปที่ฉีเอ๋อแต่กลับไม่ได้แตะต้องฝูเอ๋อและคนของนางเลยสักนิดไม่ว่าอย่างไรเื่นี้ฝูเอ๋อก็หลีกหนีความผิดในครั้งนี้ไม่ได้แน่”คำพูดของสามีทำให้ฉินเจินเจินส่ายหน้า
“ต่อให้กักขังนางโบยดีนางจนตายบุตรสาวของพวกเราก็ไม่สามารถกลับมาได้อีกทั้งด้วยหลักฐานเพียงเท่านี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นางที่เป็คนลงมือท่านพี่ฉีเอ๋อกับฝูเอ๋อพวกนางสนิทสนมกันมากที่สุดข้าว่าเื่นี้น่าจะมีคนคิดเล่นงานฉีเอ๋อแล้วลงโทษฝูเอ๋อมากกว่า”คำพูดของฮูหยินของตนทำให้ลั่วเจาแค่นหัวเราะออกมา
“ต่อให้เป็เช่นนั้นแต่นางมีสิทธิ์อันใดที่ได้กลับมาแต่บุตรสาวของข้ากลับหายตัวไปไม่ว่าอย่างไรเื่นี้ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ เจินเจินเ้ารีบไปพักผ่อนก่อนเถิดยามนี้เ้าเองก็กำลังตั้งครรภ์ไม่ว่าอย่างไรเ้าก็ควรคำนึงถึงลูกอีกคนของพวกเราด้วยส่วนเื่ของฉีเอ๋อเ้าไม่ต้องกังวลต่อให้ข้าจะถูกขับออกจากจวนแต่ข้าก็จะหาทางติดตามหาตัวบุตรสาวของพวกเรากลับมาให้ได้”
“ท่านพี่ ถ้าหากว่านาง ... ถ้าหากว่านางตายไปแล้วล่ะเ้าคะ”ฉินเจินเจินเอ่ยพลางหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความอาดูรสามีของนางก็รีบเดินเข้าไปโอบกอดนางเอาไว้เพื่อปลอบโยนในทันที
“นางไม่เป็ไร นางจะต้องไม่เป็อันใดเ้าอย่าลืมอดีตเ้าอาวาสวัดเทียนเฟิ่งก็ยังเคยทำนายทายทักว่านางเป็ผู้มีบุญกายเนื้อของนางคือสิ่งที่์ประทานมาให้วันหน้านางจะทำให้พวกเราสองสามีภรรยามั่งมีลาภยศและเงินทองแล้วก็เป็จริงดังคำทำนายทายทักนั้นเมื่อเติบใหญ่ทั้งรูปโฉมและกิริยาของนางงามเหนือผู้ใดคนมีบุญเช่นนางไม่มีทางต้องจบชีวิตเพียงเพราะพวกโจรป่าเหล่านี้แน่”คำพูดปลอบใจของสามีทำให้ฉินเจินเจินยิ้มออกมาทั้งน้ำตา
ทั้งนางและสามีต่างก็รู้ดีต่อให้บุตรสาวของพวกตนสามารถกลับมาได้แต่ชั่วชีวิตนี้ของลั่วอันฉีผู้เป็บุตรสาวได้จบสิ้นแล้วแต่นางกลับไม่ได้เอ่ยออกมานางมีเงินสินเดิมอยู่มากมายแค่เลี้ยงบุตรสาวเพียงคนเดียวเหตุใดนางจึงจะเลี้ยงไม่ได้เล่าขอเพียงสามีพยักหน้านางก็พร้อมจะพาบุตรสาวออกจากจวนใหญ่ที่แล้งน้ำใจแห่งนี้ในทันทีเพียงแต่ตอนนี้นางยังหาบุตรสาวไม่พบนางจึงได้แต่ภาวนาว่าขอให้บุตรสาวของนางปลอดภัยและสามารถกลับจวนได้ในเร็ววัน
ในขณะที่ทางจวนสกุลลั่วยังคงไร้ความเคลื่อนไหวมีเพียงคนของลั่วเจาเพียงเท่านั้นที่พยายามติดตามและเสาะหาร่องรอยของนางแต่ทางลั่วอันฉีกลับถูกส่งตัวไปให้หลิ่วฮูหยินแล้วก่อนหน้าที่หลิ่วฮูหยินจะแต่งเข้าจวนสกุลหลิ่วนางเคยเป็คนสนิทของกู้ไทเฮามาก่อนจึงมีความสัมพันธ์อันดีกับโจวฮูหยินที่เป็หลานสาวของกู้ไทเฮา
หลังจากที่ไทเฮาทรงประทานนางให้แก่ท่านข้าหลวงหลิ่วและได้ออกมาใช้ชีวิตอยู่นอกวังนางก็มักจะถูกเชิญจากสกุลใหญ่หลายสกุลให้เข้าไปอบรมบ่มเพาะกิริยามารยาทให้แก่บรรดาคุณหนูในสกุลแต่เป็เพราะนางไม่ใช่คนที่เดือดร้อนเื่เงินอีกทั้งท่านข้าหลวงหลิ่วก็เป็ที่นับหน้าถือตาของคนในราชสำนักทำให้คนที่สามารถเชิญนางไปเป็อาจารย์ได้จะต้องมีความสัมพันธ์อันดีกับนางมาก่อนหรือไม่ก็มีความสัมพันธ์อันดีกับท่านข้าหลวงหลิ่วผู้เป็สามีของนางเพียงเท่านั้น
“ไม่ทราบว่ามารดาของเ้าทราบหรือไม่ว่าเ้าได้ออกหน้าทำตัวเป็วีรบุรุษช่วยหญิงงามเช่นนี้”หลิ่วฮูหยินเอ่ยหลังจากที่จ้องมองสาวน้อยที่ยังนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียง
“นางย่อมไม่รู้ท่านป้าหลิ่วท่านก็เคยเห็นข้ามาั้แ่เล็กเื่เช่นนี้ท่านจะช่วยออกหน้าแทนข้ามิได้หรืออีกทั้งนางก็ไม่ได้ทำตนเสื่อมเสียอันใดก็แค่โง่เขลาไปหน่อยจนไม่รู้เท่าทันหลุมพรางของผู้อื่นเพียงเท่านั้น”เขาเอ่ยพลางหันไปมองลั่วอันฉีที่ยามนี้ยังคงสลบอยู่เพราะฤทธิ์ยาผสานกระดูกสูตรเฉพาะของจางเฉิงความเ็ปที่ได้รับแม้แต่บรรดาทหารกล้าตามชายแดนยังไม่อาจจะทนรับได้แต่นางกลับทนรับความเ็ปอยู่เงียบๆ จนสุดท้ายสลบไปในที่สุด
เด็กสาวคนนี้เขามองดูแล้วก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้จากที่ได้พูดคุยกันนางก็ดูเหมือนว่าจะฉลาดดีแต่ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงหลงเชื่อคำลวงของผู้อื่นจนต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้ภายนอกนางดูเหมือนสตรีที่อ่อนแอและบอบบางเป็อย่างมากแต่ภายในกลับสามารถอดทนต่อความเ็ปโดยไม่ร้องโอดครวญออกมาสักคำจนแม้กระทั่งเขาที่เคยกินยาตำรับนี้ของจางเฉิงมาแล้วยังอดรู้สึกนับถือนางไม่ได้
“คุณหนูใหญ่ลั่วผู้นี้ข้าเคยพบนางอยู่บ้างกิริยามารยาทไม่มีบกพร่องแต่เื่ความโง่เขลานี่มีเพียงเ้านั่นแหละที่กล้าเอ่ยถึงนางในแง่นี้”คำพูดของฮูหยินหลิ่วทำให้โจวเกาหล่างหัวเราะออกมาเบาๆ
“เอาไว้เมื่อนางตื่นขึ้นมาแล้วท่านสอบถามนางเอาเองก็แล้วกันข้าคงจะอยู่ที่นี่ได้ไม่นานหากมีคนรู้ว่าข้าป้วนเปี้ยนอยู่แถวเมืองหลวงคงจะไปกระตุ้นความหวาดระแวงของคนที่อยู่เบื้องบนเป็แน่เื่ของนางข้าฝากท่านก็แล้วกัน”โจวเกาหล่างเอ่ยพลางจ้องมองเงาร่างที่ยังไม่ได้สติอีกครั้งแล้วก็เอ่ยกับฮูหยินหลิ่วเสียงเบา
“ส่วนเื่ชื่อเสียงของนางคงต้องอาศัยฝีมือของท่านป้าแล้ว”คำพูดประโยคนี้ของเขาทำให้หลิ่วฮูหยินยิ้มออกมา
“เ้าวางใจเถิดด้วยชื่อเสียงที่สั่งสมมานานของข้าชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ลั่วไม่มีทางย่ำแย่แน่”เมื่อหลิ่วฮูหยินรับปากช่วยแล้วโจวเกาหล่างก็หมดความกังวลเขาจึงรีบกลับไปยังที่ที่ควรจะอยู่ทิ้งให้ลั่วอันฉีอยู่ในความดูแลของหลิ่วฮูหยิน