เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        ซูเจี่ยนอันนิ่งอึ้งไปราวกับคนโง่

        นี่พวกเธอกำลังคุยกันเรื่องที่ถังอวี้หลันต้องอยู่ตัวคนเดียวแล้วทำไมลู่เป๋าเหยียนถึงเข้าใจว่าเธออยากจะนอนห้องเดียวกับเขาไปได้เนี่ยแถมยังพูดเหมือนเธอคาดหวังเรื่องนี้มานานแล้วด้วย

        เธอไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยสักหน่อย!

        เธอแค่เป็นห่วงว่าถังอวี้หลันเองก็อายุมากแล้วกลัวว่าอยู่คนเดียวแล้วจะเหงาต่างหากล่ะ!

        ลู่เป๋าเหยียนยังคงยิ้ม

        “ถ้าลองเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่ดูแม่อาจจะยอมย้ายมาพักกับพวกเราระยะหนึ่งก็ได้นะ”

        ซูเจี่ยนอันผลักเขาออกห่าง

        “งะงั้นให้แม่อยู่ที่นี่แหละ เอ่อ...นายอย่าคิดมากไปฉันไม่เคยอยากจะนอนห้องเดียวกับนายสักหน่อย!”

        ลู่เป๋าเหยียนเลิกคิ้วพลางทำหน้าไม่อยากเชื่อ

        ซูเจี่ยนอันหน้าแดง “โอ๊ยฉันขี้เกียจจะพูดแล้ว”

        ว่าแล้วเธอก้มหน้าวิ่งกลับที่ห้องรับแขก

        ลู่เป๋าเหยียนมองแผ่นหลังบางของเธอพลางยิ้มอย่างสนุกสนาน

        ไม่อยากอย่างนั้นเหรอ?

        แต่เรื่องนี้ คงไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอหรอกนะ..

        เมื่อกลับมาที่ห้องรับแขกถังอวี้หลันก็กำลังยกปลาราดพริกออกมาพอดีนึกถึงเรื่องที่ถังอวี้หลันคงเห็นเธอกับลู่เป๋าเหยียนกอดกันเมื่อครู่ซูเจี่ยนอันก็หน้าแดงขึ้นมา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอย่างเขินอาย

        “เจี่ยนอัน หนูเป็นอะไรไป”ถังอวี้หลันถาม

        “ไม่มีอะไรคะหนูไปห้องน้ำก่อนนะคะ”

        พูดจบเธอก็เดินหนีไปอย่างรวดเร็วเมื่อลู่เป๋าเหยียนเดินเข้ามาในบ้าน ถังอวี้หลันจึงตำหนิเขา

        “ลูกอย่าไปแกล้งน้องแบบนั้นสิหน้าน้องแดงก่ำไปหมดแล้วเนี่ย”

        ลู่เป๋าเหยียนรับปลาราดพริกจากถังอวี้หลันมาถือก่อนยิ้มตอบ

        “แม่ครับเธอแค่หน้าบางไปหน่อยเท่านั้น”

        “รู้แบบนั้นแล้วยังจะแกล้งน้องอีก”

        ถังอวี้หลันส่ายหน้ายิ้มอย่างอ่อนใจก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไป

        ลู่เป๋าเหยียนเดินไปหาซูเจี่ยนอันตอนนี้เธอกำลังล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำเย็น แต่ต่อให้ล้างมากแค่ไหนก็ไม่อาจลบเลือนรอยแดงที่อยู่บนใบหน้าเธอได้

        เมื่อซูเจี่ยนอันเงยหน้าขึ้นมาก็มองเห็นลู่เป๋าเหยียนกำลังยืนอยู่ด้านหลังตนผ่านกระจกเงาเธอนึกเสียใจที่ตนลืมปิดประตู ก่อนจะยื่นมือออกไปเพื่อที่จะปิดมันแต่ลู่เป๋าเหยียนกลับใช้มือดันเอาไว้ก่อน

        “ออกมากินข้าวได้แล้ว”เขาหยิบทิชชู่เช็ดหน้าส่งให้เธอ

        ซูเจี่ยนอันรับมันมา“นายไปก่อนเถอะ ฉันกำลังล้างหน้า”

        ลู่เป๋าเหยียนดึงเธอเข้ามาใกล้ก่อนจะจับหน้าเธอพลางสำรวจ

        “สะอาดดีแล้ว”

        ถังอวี้หลันที่กำลังถือหม้อซุปออกมาจากห้องครัวพอดีจึงได้เห็นภาพอันแสนชิดใกล้ของลูกๆ เธออดยิ้มกับมันไม่ได้ ส่วนซูเจี่ยนอันตอนนี้เธอรู้สึกว่าอุณหภูมิบนใบหน้าเริ่มพุ่งสูงอีกครั้งจึงปัดมือลู่เป๋าเหยียนออก แต่เขากลับจับมือเธอไว้แน่นก่อนจะลากเธอให้เดินไปห้องอาหาร

        ถังอวี้หลันแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องเมื่อครู่

        “เอาล่ะกินข้าวกันเถอะจ้ะ”

        หลังกินข้าวเสร็จถังอวี้หลันเห็นว่ายังไม่ดึกมาก จึงอยากจะนั่งคุยกับพวกลูกๆ ต่ออีกหน่อยซูเจี่ยนอันดูดีใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ลู่เป๋าเหยียนกลับพูดขึ้นว่า

        “ไว้พรุ่งนี้พวกเราจะมาหาอีกครับแม่วันนี้ผมคงต้องพาเจี่ยอันกลับไปลองชุดก่อน”

        “ชุดราตรีที่จะใส่ไปวันงานเลี้ยงครบรอบใช่ไหม”ถังอวี้หลันได้ยินดังนั้นก็เปลี่ยนใจ และบอกให้ซูเจี่ยนอันรีบกลับบ้าน

        “งั้นรีบไปลองเถอะเจี่ยนอัน ถ้ามีจุดไหนที่หนูไม่ชอบหรือไม่พอใจอย่าได้เกรงใจนะให้พวกเขาเอาไปแก้ใหม่ได้เลย หนูจะต้องสวมชุดที่เหมาะสมและสวยที่สุดเพราะหนูคือนางเอกของงาน อย่ายอมแพ้พวกแขกคนอื่น หรือดาราสาวพวกนั้นล่ะ!”

        “ค่ะแม่”ซูเจี่ยนอันพยักหน้า “หนูไม่มีวันแพ้พวกเธอแน่นอนค่ะ!”

        สำนักงานของโซเฟียสาขาเมือง A ตั้งอยู่บนถนนที่สองข้างทางเต็มไปด้วยบ้านเรือนสไตล์ตะวันตกตัวตึกถูกสร้างจากอิฐสีแดง ทำให้ดูเหมือนบ้านคนมีฐานะมากกว่าสำนักงาน

        เมื่อซูเจี่ยนอันลงจากรถสองสาวที่ไปวัดตัวเธอที่บ้านก็เดินเข้ามาหา

        “เชิญด้านในเลยค่ะคุณลู่คุณนายลู่”

        ที่นี่ไม่เหมือนออฟฟิศทั่วไปบรรยากาศดูดีมีระดับคล้ายกับนิทรรศการศิลปะเสียมากกว่าแค่คิดว่าชุดราตรีของเธอถูกตัดเย็บจากที่นี่ซูเจี่ยนอันก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องให้พวกเขาแก้ชุดอีกต่อไป

        สองสาวหิ้วชุดราตรีสีขาวออกมาแบบชุดที่ซูเจี่ยนอันเห็นเมื่อเช้าในตอนนี้ได้ถูกตัดเย็บออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

        “คุณนายลู่ค่ะนี่คือผลงานที่พวกเรานับสิบคนช่วยกันเร่งทำขึ้นมาค่ะ คุณลองสวมดูสิคะหากมีจุดไหนที่ไม่พอใจ เชิญบอกได้เลยค่ะ เดี๋ยวพวกเราจะแก้ให้ต้องการให้พวกเราช่วยเปลี่ยนชุดด้วยไหมคะ”

        “ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวฉันเปลี่ยนเอง” ซูเจี่ยนอันรับชุดมา “ห้องลองอยู่ตรงไหนคะ”

        หญิงสาวหนึ่งในนั้นชี้บอกทางให้ซูเจี่ยนอันเธอส่งกระเป๋าสะพายของตนให้กับลู่เป๋าเหยียน ก่อนจะเดินเข้าห้องลองไป

        ชุดราตรีดีไซน์หน้าสั้นหลังยาวโดยชายกระโปรงด้านหลังยาวเลียดพื้น ดีไซน์ที่ดูเผินๆ เหมือนจะเรียบง่ายแต่แท้จริงแล้วมีรายละเอียดที่ซับซ้อนจึงใส่ค่อนข้างยาก ซูเจี่ยนอันปลุกปล้ำกับมันอยู่นานกว่าจะเปลี่ยนเสร็จเธอมองตัวเองในกระจก แล้วก็ต้องตะลึงไป

        ที่เขาว่ากันว่าคนเราไม่พึ่งหน้าตา ก็ต้องพึ่งการแต่งกายนี่ท่าจะจริง

        เธอเม้มปากอย่างเรียกความมั่นใจก่อนจะเดินออกไปและถามคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาอย่างตื่นเต้น

        “นายคิดว่าเป็นไง”

ลู่เป๋าเหยียนนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนตอบ

        “สวยมาก”

        เธอหันกลับไปมองกระจกที่อยู่ด้านหลังก่อนจะยิ้มออกมา

        ลู่เป๋าเหยียนลุกขึ้นก่อนจะช่วยจัดผมของเธอที่ยุ่งเหยิงจากการเปลี่ยนชุดเมื่อครู่

        “มีตรงไหนที่ไม่ชอบหรือว่าไม่พอดีตัวหรือเปล่า”

        “ไม่มีที่ไม่ชอบนะ”พูดจบเธอก็ทำหน้ามึนเล็กน้อย “แล้วแบบนี้ เรียกว่าพอดีตัวหรือยัง?”

        “เธอเป็นคนใส่ไม่ใช่เหรอ”

        ซูเจี่ยนอันกระแอมก่อนตอบ

        “ฉันเป็นคนซื้อเสื้อผ้าไม่บ่อยหน่ะ”

        “งั้นเดี๋ยวฉันช่วยดูให้”

        ซูเจี่ยนอันยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกลู่เป๋าเหยียนดันเข้าห้องลองไปซะแล้ว

        เธอกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่เข้าใจแค่จะดูว่าชุดพอดีตัวหรือเปล่า เขาต้องเข้ามาในนี้ด้วยเหรอ?

        ลู่เป๋าเหยียนทำท่าราวกับมืออาชีพเขามองเธอตั้งแต่ปลายชายกระโปรง และค่อยๆ ไล่ขึ้นมาจนกระทั่งสายตามาหยุดลงที่บริเวณเอวของเธอ

        ตอนนี้เองที่ซูเจี่ยนอันเริ่มรู้สึกไม่เข้าท่าในห้องลองเสื้อที่มิดชิดแบบนี้ ลู่เป๋าเหยียนกำลังช่วยดูว่าชุดพอดีกับตัวเธอไหมฟังดูแล้ว...แปลกๆ อย่างไรชอบกล

        “ลู่เป๋าเหยียน นาย...”

        เธอกำลังจะบอกให้เขาออกไปแต่ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็จับเอวเธอ

        “ตรงนี้รู้สึกอึดอัดหรือเปล่า”

        เขาจับเธอแค่เบาๆไม่ได้มีอะไรเกินเลย แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อตอย่างไรอย่างนั้นเธออยากจะเบี่ยงตัวหนีออกมา แต่ร่างกายดันไม่เชื่อฟัง ขนาดพูดยังพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง

        “ฉะ ฉัน...”

        ลู่เป๋าเหยียนจ้องหน้าเธอ

        “ฉันถามเธอว่าช่วงเอวรู้สึกแน่นไปหรือเปล่าอ้ำอึ้งอะไร”

        ซูเจี่ยนอันกลืนน้ำลายลงคอก่อนตอบ

        “ไม่แน่น กำลังดีเลย”

        “โอเค”เสียงทุ้มต่ำราวกับมีเวทมนตร์ของเขาดังขึ้น “ไหนยกมือขึ้นหน่อย”

        “...”

        “เจี่ยนอัน?”

        ร่างกายของซูเจี่ยนอันยังคงนิ่งเกร็งเสียงทุ้มของเขาดังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในสมองเธอ จนเธอชักอยากจะร้องไห้

        “จะให้ยกแบบไหน”

        ลู่เป๋าเหยียนอดยิ้มขำไม่ได้เขาจับข้อมือเธอให้เธอยกแขนขึ้น

        “รู้สึกแน่นตรงไหนหรือเปล่าอึดอัดไหม”

        “ไม่นะ”ซูเจี่ยนอันส่ายหน้าก่อนจะถอยหลังไปเล็กน้อย

        “ลู่เป๋าเหยียน นะ...นายอยู่ใกล้ฉันแบบนี้ฉะ ฉัน...คิดอะไรไม่ค่อยออก”

        เดิมทีลู่เป๋าเหยียนกำลังคิดจะปล่อยมือเธอ

        แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว

        เขาจงใจขยับเข้ามาใกล้นัยน์ตาสีนิลของเขาเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์

        “ทำไมเวลาฉันอยู่ใกล้เธอเธอถึงคิดอะไรไม่ออกล่ะ หืม?”

        ซูเจี่ยนอันกัดฟันพูด“ถ้าฉันรู้ว่าเพราะอะไร แล้วจะเป็นแบบนี้เหรอ...”

        เพื่อหนีจากการข่มขู่ของเขาซูเจี่ยนอันจึงขยับถอยหลังอีกครั้ง ทว่าไม่มีที่ให้เธอหนีอีกแล้วหลังของเธอชนกับกำแพงห้องลองเสื้อเป็นที่เรียบร้อย

        ลู่เป๋าเหยียนจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอให้ยกขึ้นเหนือศีรษะและกดมันแนบชิดกับกำแพง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้

        “แล้วแบบนี้ล่ะเริ่มคิดออกบ้างหรือยัง”

        เขาตั้งใจแกล้งเธอแน่ๆซูเจี่ยนอันรับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจและอุณหภูมิร่างกายของเขาห้องลองเสื้อที่กว้างขวาง ดูคับแคบในชั่วพริบตา จนเธอรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ

        พวงแก้มของเธอเริ่มเป็นสีแดงระเรื่อลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น ใบหน้างามของเธอยามนี้ดูหวาดกลัวราวกับปีศาจน้อยผู้แข็งแกร่งได้กลายร่างเป็นกระต่ายน้อยหลงทางที่กำลังรอคอยความช่วยเหลืออย่างไรอย่างนั้น

        แววตาของลู่เป๋าเหยียนเริ่มแปรเปลี่ยนเสียงของเขาในตอนนี้ติดจะแหบต่ำปนเซ็กซี่

        “เจี่ยนอันเธอรู้ตัวหรือเปล่า เวลาเธอเป็นแบบนี้ ยิ่งทำให้ฉันอยากแกล้งเธอ”

        เธอทำหน้ามึนตามคาดลู่เป๋าเหยียนไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปเขาก้มหน้าลงมาครอบครองเรียวปากงามในทันที

        ณห้องลองเสื้อที่มีเพียงกำแพงหนึ่งชั้นขวางกั้นระหว่างพื้นที่ภายนอกที่มีผู้คนเดินไปเดินมาแต่พวกเธอกลับ...

        “อื้อ...”

        ซูเจี่ยนอันอยากจะดื้นแต่ลู่เป๋าเหยียนกำลังล็อกมือเธอไว้

        “อย่าดิ้นข้างนอกมีคนอยู่ เธออยากให้พวกเขาเข้าใจผิดหรือยังไง”

        “...”

        ซูเจี่ยนอันยอมรับว่าเธอตกใจจึงนิ่งไว้ตามที่เขาบอก แต่ทำแบบนี้แล้วคนอื่นจะไม่เข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ?

        เธอยังไม่ทันได้แย้งออกไปจู่ๆ ลู่เป๋าเหยียนก็ขบกัดริมฝีปากเธอเบาๆ

        สัมผัสที่ไม่หนักไม่เบาทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟวิ่งไปทั่วร่างในที่สุดเธอก็เข้าใจว่า อาการชาไปทั้งตัวจนไร้เรี่ยวแรง มันรู้สึกอย่างไร

        เมื่อลู่เป๋าเหยียนลิ้มรสเรียวปากงามจนพอใจเขาก็เริ่มอยากรุกล้ำเข้าไปให้มากขึ้นเธอเผลอเปิดริมฝีปากให้เขาเข้ามาหาความหวานโดยไม่รู้ตัว

        ซูเจี่ยนอันอยากจะร้องประท้วงออกไปแต่ก็นึกไปถึงคำเตือนของเขาเมื่อครู่ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าพวกเธอกำลังแอบทำเรื่องไม่ดีกันอยู่คิดแล้วพวงแก้มใสก็เริ่มแดงก่ำกว่าเดิม

        ลู่เป๋าเหยียนปล่อยมือเธอก่อนจะรั้งเอวบางให้เข้าสู่อ้อมกอดของเขาพลางจูบอย่างดูดดื่มยิ่งกว่าเดิม

        เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าบนโลกใบนี้จะมีคนที่สามารถทำให้เขาสูญเสียการควบคุมได้ถึงขนาดนี้

        “เจี่ยนอัน...”

        เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าซูเจี่ยนอันเริ่มรู้สึกได้ว่าชายที่กำลังกอดจูบเธอตรงหน้าเหมือนจะ...รู้สึกพิเศษกับเธอ

        ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ...

        จู่ๆ ซูเจี่ยนอันก็จับเสื้อเขาไว้แน่น

        ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆไม่ว่าที่นี่คือที่ไหน เธอจะยอมตามใจเขาทุกอย่าง

        ในตอนนั้นเองเสียงรูดซิปก็ดังขึ้น ความเย็นวาบเข้ามาสัมผัสผิวเนียนของเธอ...

        และในขณะเดียวกันก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านนอก

        “สวัสดีค่ะคุณหานชุดราตรีของคุณเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ จะลองสวมดูเลยไหมคะ”

        ซูเจี่ยนอันได้สติทันทีเธอจับมือของเขาที่กำลังรูดซิปชุดของเธอพลางหันไปมองกระจกที่กำลังสะท้อนภาพอันแสนใกล้ชิดของพวกเธอทั้งสองคนด้วยแววตาตื่นตระหนก