ภรรยาน่ารักปรากฏตัวกับสามีเก่าสุดเฮี้ยบรับมือยาก

        บทที่ 37: เซียวเป่ย ฉันเกลียดจนอยากฆ่าเธอ

        ตอนบ่าย เซียวเป่ยนั่งเล่นอยู่บนโซฟาอย่างว่างๆ และดูวิดีโอที่หลงเทียนอีส่งมาเมื่อเช้า

        ภาพในวิดีโอนั้นช่างเร้าใจอย่างมาก ทำให้เซียวเป่ยยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

        หลงเทียนอีตามติดเซียวเป่ยตลอดเวลา ไม่ว่าจะไปไหน ยกเว้นเพียงตอนเข้าห้องน้ำ ไม่ว่าไปที่ไหนก็มีหลงเทียนอีคอยตามติดอยู่เสมอ แทบจะไม่ห่างกันเลย

        “นี่ หลงเทียนอี นายจะตามฉันไปถึงไหนกัน” เซียวเป่ยพูดอย่างหงุดหงิดพร้อมกับมองหลงเทียนอีที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆ อย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่คิดเลยว่านาย จะทำตัวเหมือนหมากฝรั่งที่แกะไม่ออก มันน่าขยะแขยงจริงๆ”

        “ฮึ ทำไมล่ะ นี่มันบ้านของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้ เธอไม่มีสิทธิ์มาห้าม”

        หลงเทียนอียิ้มมองเซียวเป่ย จากนั้นก็ไม่สนใจเธอและเล่นโทรศัพท์ต่อไป

        บางครั้งคนเราเมื่อว่างเกินไป ก็จะทำอะไรไร้สาระ และมันก็จะน่ารำคาญมากๆ

        อย่างเช่นตอนนี้ เซียวเป่ยก็ไม่รู้จะทำอะไร จึงพาหลงเทียนอีมาที่หน้าบ้านตระกูลจั่วโดยไม่มีเหตุผลอะไรชัดเจน

        “นี่ ฉันว่าเธอน่ะเป็นผู้หญิงบ้าไปแล้ว”

        หลงเทียนอีมองเซียวเป่ยด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วก็ส่ายหัวไปมา “ฉันนึกไม่ถึงเลยว่าจากที่นั่งดูวิดีโออยู่ดีๆ จู่ๆ ก็มาบังคับฉันให้พามาที่บ้านตระกูลจั่ว เธอไม่กลัวโดนไล่ออกจากบ้านรึไง”

        “เหอะ มีอะไรให้ต้องกลัว” เซียวเป่ยพูดอย่างไม่แยแส ยังไงตอนนี้เธอก็เกือบเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงไม่กลัวอะไรอีกต่อไป “นายไปบอกคนในบ้านว่า ฉันต้องการพบคุณหนูใหญ่ของตระกูลจั่ว”

        ข้อเท้าของเธอดีขึ้นแล้ว แต่มันกลับบวมขึ้นมาอีก เธอเดินกระเผลกไปจนถึงหน้าประตูบ้านตระกูลจั่วและเงยหน้ามองหลงเทียนอี “ไปสิ รีบไปอย่าให้ฉันต้องรอนาน”

        “ยัยบ้า เธอคิดว่าฉันเป็นคนรับใช้ของเธอรึไง” หลงเทียนอีพูดอย่างโกรธเคือง

        “แล้วฉันจะทำอะไรได้ ใครกันที่ลากฉันมาที่บ้านตระกูลหลงโดยไม่ขออนุญาตฉัน แถมยังบอกว่านี่คือการทำเพื่อฉัน” เซียวเป่ยพูดอย่างมั่นใจพร้อมกับมองหลงเทียนอี “รีบไปซะ”

        “ก็ได้ๆ”

        หลงเทียนอีเข้าไปในบ้านตระกูลจั่วอย่างไม่เต็มใจ และไปพูดคุยกับคนรับใช้ที่กำลังกวาดลานบ้านอยู่เบาๆ จากนั้นคนรับใช้ก็วางไม้กวาดแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

        ไม่นานนัก จั่วซีในชุดนอนสีชมพูบางๆ ก็เดินออกมา เมื่อเธอเห็นหลงเทียนอียืนอยู่ที่ประตูบ้าน ก็แปลกใจเล็กน้อย แล้วเธอกวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นเซียวเป่ยยืนอยู่ไม่ไกล

        จั่วซีดูจะประหลาดใจและตกใจ เธอไม่คิดว่าจะเจอผู้หญิงคนนี้อีก แต่เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทีต่อต้านอะไร กลับทำตัวสบายๆ และพูดขึ้นว่า “พวกเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”

        "คุณหนูใหญ่ตระกูลจั่ว บนโลกใบนี้ยังมีเรื่องไหนอีกที่ผม คุณชายหลงจะไม่รู้? คุณก็รู้ว่าผมเป็นใคร" หลงเทียนอีมองจั่วซีด้วยสายตาเย้ยหยันแล้วกล่าวว่า "ดูเหมือนคุณจะประเมินผมต่ำเกินไปแล้วล่ะ"

        คำพูดของหลงเทียนอีทำให้จั่วซีนั้นตกใจ ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย "พวกคุณมาทำไมกัน? มาดูฉันอับอายเหรอ? เซียวเป่ย ฉันอยากฆ่าเธอเหลือเกิน"

        "เธอทำได้เหรอ?" ในตอนนั้นเอง เซียวเป่ยยืนตัวตรงแล้วยิ้มพลางพูดว่า "ด้วยไอคิวและวิธีการของเธอ คงต้องใช้เวลาสักร้อยปีถึงจะทำได้มั้ง"

        "เซียวเป่ย!"

        คราวนี้จั่วซีไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เธอโกรธจนแทบทนไม่ไหวแล้วเริ่มกระทืบเท้าด้วยความโมโห และตะโกนเสียงดัง

        เซียวเป่ยกับหลงเทียนอีไม่คิดจะห้ามเธอ กลับกัน พวกเขายืนนิ่ง ๆ มองจั่วซีเพื่อดูว่าเธอจะร้องไห้โวยวายได้นานแค่ไหน

        "เธอใส่ร้ายฉันคราวก่อนยังไม่พอ ครั้งนี้ยังจะมาดูฉันอับอายอีก" จั่วซีจ้องมองเซียวเป่ยด้วยความเกลียดชัง "เธอต้องการอะไรกันแน่? ยังไม่พอใจที่ฉันต้องเสื่อมเสียมากขนาดนี้อีกเหรอ?"

        "คุณหนูใหญ่ตระกูลจั่ว ฉันว่าคุณตลกมากนะ เรื่องที่เขาพูดกันว่า ‘ข้าวกินมั่วได้ แต่คำพูดพูดมั่วไม่ได้’ ถ้าคุณคิดว่าครั้งก่อนฉันใส่ร้ายคุณ งั้นก็เอาหลักฐานมาสิ แต่ตอนนี้คุณไม่มีหลักฐานอะไรเลย คุณจะพูดว่าฉันใส่ร้ายคุณได้ยังไง" เซียวเป่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันแนะนำให้คุณคิดก่อนจะพูดทุกครั้ง ไม่งั้นฉันกลัวว่าชีวิตครึ่งหลังของคุณอาจจะต้องอยู่ในคุก"

        "เซียวเป่ย นี่เธอ...!" จั่วซีโกรธจนร่างกายทุกส่วนเต็มไปด้วยความเคียดแค้น รู้สึกอยากจะตายไปพร้อมกับเธอในตอนนี้ "อย่าทำเกินไปนัก"

        "เพราะอย่างนั้นแหละ เธอคงฆ่าฉันไม่ได้หรอก" เซียวเป่ยพูดตรงไปตรงมา "ไม่งั้นฉันก็คงไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอและหัวเราะเยาะได้แบบนี้หรอก"

        ดวงตาของจั่วซีเต็มไปด้วยเลือด ราวกับความโกรธที่คุกรุ่นในใจถูกกักไว้และระเบิดออกมา เธอรู้สึกเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างไม่มีทางออก

        "และฉันคิดดูแล้ว ผู้หญิงที่ได้เพลิดเพลินกับการได้รับการปรนเปรอจากผู้ชายหลายคนในคืนเดียวแบบนี้ มันไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีแบบเธอนะ" คำพูดของเซียวเป่ยยิ่งกระทบกระเทือนจิตใจจั่วซีมากขึ้นไปอีก

        แต่จั่วซีไม่ได้ตอบสนองในทันที กลับตกตะลึงคำพูดของเซียวเป่ย

        เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ นอกจากจั่วหมิงเหว่ย, ไป๋อิง, จั่วม่าน, จั่วเสวียน และพวกคนรับใช้ในบ้าน ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีกเลย

        เธอมองเซียวเป่ยด้วยความงุนงง ราวกับหมดคำพูดไปในขณะนั้น

        สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง

        เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนหนึ่งถึงสามารถบ้าคลั่งได้ถึงขนาดนี้ การบ้าคลั่งที่ทำให้ไม่สามารถพูดออกมาได้ จั่วซีไม่อยากจะเชื่อและถามด้วยความหวาดกลัวว่า "นี่ เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"

        "เธอคิดว่าฉันรู้ได้ยังไงล่ะ?" เซียวเป่ยตอบอย่างใจเย็น เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือทั้งสองข้างของเธอล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง แสดงท่าทีไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ "เธอคิดว่าฉันรู้ได้ยังไงล่ะ?"

        "เหอะเหอะ! ที่แท้เธอเป็นคนส่งคนมาทำร้ายฉัน" จั่วซีดูเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว และชี้ไปที่หลงเทียนอีด้วยความโกรธ "หลงเทียนอี นายมันเลวที่สุด นายกับหลิงซิ่วซือเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่นายกลับมาช่วยผู้หญิงคนนี้ นายไม่กลัวหลิงซิ่วซือมาหานายเอาเรื่องเหรอ?"

        หลงเทียนอีไม่สนใจคำด่าที่ชี้มาที่เขา กลับหันไปมองเซียวเป่ย และพูดด้วยเสียงเรียบๆ ว่า "ฉันจำได้ว่าเช้านี้ส่งวิดีโอให้เธอ มันยังอยู่ในโทรศัพท์ใช่ไหม? อย่าลืมส่งวิดีโอไปให้หลิงซิ่วซือดูด้วยนะ"

        วิดีโอ? จั่วซีตกใจอีกครั้ง

        ริมฝีปากของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ขณะที่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "วิดีโออะไร? ทำไมถึงมีวิดีโอด้วย?"

        "เธอคิดว่ามันจะเป็นวิดีโออะไรล่ะ ถ้าไม่ใช่วิดีโอของเธอเมื่อคืน..." เซียวเป่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า แล้วเปิดคลิปวิดีโอที่บันทึกไว้ และแสร้งทำเป็นจะเปิดวิดีโอให้ดู "ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันจะเปิดให้ดูตอนนี้ก็ได้นะ"

        ในตอนนั้นเอง จั่วซีที่เคยสงบนิ่งก็เริ่มทนไม่ไหว ใครก็ตามที่ต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่มีทางจะสงบนิ่งได้

        ในหัวของเธอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้นกับตัวเองทั้งหมด สุดท้ายแล้วคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดก็คือเซียวเป่ย

        "เธอ...เธอต้องการเงินเท่าไหร่ ฉันให้เธอได้ทั้งหมด" จั่วซีไม่มีภาพลักษณ์อะไรหลงเหลือแล้ว เธอเดินเข้ามาหาเซียวเป่ยและคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น สีหน้าเต็มไปด้วยการขอร้อง "แค่เธออย่าบอกเรื่องนี้กับหลิงซิ่วซือ ถ้าเขารู้เรื่องนี้ เขาจะต้องทิ้งฉันแน่ๆ"

        "ฉันไม่ต้องการเงิน เธอไม่ต้องพยายามใช้เงินซื้อตัวฉัน" เซียวเป่ยมองจั่วซีที่กำลังขอร้องเธอด้วยแววตาเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วเธอก็รู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง "แต่ฉันขอแนะนำว่าเธออย่าทำอะไรต่อจากนี้อีกเลย เพราะครั้งหน้าที่เธอถูกจัดการ อาจจะไม่ใช่แค่ถูกทำร้าย แต่ถึงขั้นตายเลยก็ได้ และฉันก็จะไม่บอกหลิงซิ่วซือหรอก เพราะฉันต้องการทรมานเขาเรื่อยๆ ทรมานจนกว่าเขาจะตายไป"

        คำพูดที่เย็นชาทำให้จั่วซีรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

        จั่วซีไม่กล้าทำอะไรเซียวเป่ย แต่เธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่า ทำไมทั้งคู่หย่ากันแล้วถึงไม่จบกันด้วยดี

        ยิ่งไปกว่านั้น จั่วซียังไม่รู้ว่าเซียวเป่ยจะทำอะไรต่อไปอีก

        หลิงซิ่วซือเคยบอกเสมอว่าเซียวเป่ยเป็นผู้หญิงที่ไม่ชอบแย่งชิง แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่คนแบบนั้นอีกต่อไป

        จริงๆ แล้วเซียวเป่ยคิดว่าเธออธิบายชัดเจนพอแล้ว ขอแค่หลิงซิ่วซืออย่ามาทำงานหรือยุ่งเกี่ยวกับตัวเองอีก ทุกอย่างก็จะจบลง แต่ถ้าเขาเลือกเดินทางไปทางที่อันตราย นั่นก็เป็นปัญหาของเขาเอง และไม่เกี่ยวอะไรกับจั่วซี

        "คุณหนูใหญ่ตระกูลจั่ว ฉันคิดว่าเธอน่าจะโทรหาหลิงซิ่วซือและอธิบายเรื่องนี้กับเขานะ คาดว่าเขาน่าจะกังวลเรื่องนี้อยู่" เซียวเป่ยเตือนอย่างมีน้ำใจ

        จากนั้นเธอก็หันหลังเดินออกจากบ้านตระกูลจั่วไปอย่างไม่ใยดี

        หลงเทียนอีก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเดินตามเธอออกไปอย่างเงียบๆ