บทที่ 13 ต้องเพิ่มค่าตอบแทน
"เขา… เขาพบข้าได้อย่างไร?"
บนชายคา ดวงตาคู่งามของสาวน้อยเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เคล็ดวิชาเร้นกายไร้ร่องรอยที่ท่านอาจารย์ถ่ายทอดให้ข้า แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตตำหนักิญญาทั่วไปก็ไม่อาจค้นพบได้ แล้วเหตุใดเขาถึง..."
"คุณหนูนั่วนั่ว ที่แท้ก็เป็เ้านี่เอง"
เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นข้างหูของสาวน้อย เสียงนี้เคยปรากฏในความฝันของนางนับครั้งไม่ถ้วนใน่สามปีที่ผ่านมา
สาวน้อยพลันสะดุ้ง ขมวดคิ้วงามด้วยความขุ่นเคือง
‘เ้าสารเลวนี่ ไฉนเลยจึงฟื้นคืนชีพกลับมาได้?’
"ในที่สุดข้าก็รู้แล้วว่าแม่ทัพอาภรณ์สีแดงผู้ที่เดินทางมาถึงสำนักศึกษาเทียนเหอในวันนี้นั้นเป็ใคร"
ลู่เยี่ยรู้สึกสะท้อนใจเล็กน้อย นึกถึงประสบการณ์่หนึ่งในอดีตเมื่อครั้งอยู่ที่เมืองหลวงต้าเฉียน
สาวน้อยกล่าวอย่างดุดัน "เ้าสารเลว เ้าอย่าหวังเลยว่าท่านอาจารย์ของข้าจะช่วยเ้าให้พ้นจากภัยสังหารในครั้งนี้ไปได้!"
"คุณหนูนั่วนั่วเข้าใจผิดแล้ว"
ลู่เยี่ยที่อยู่ไกลออกไปส่ายหน้า "ท่านอาจารย์ของเ้าถูกคำสาปของปีศาจกู่พิษเผาใจเข้าแล้ว เวลานี้ดขาก็เหมือนพระพุทธรูปดินข้ามแม่น้ำที่ช่วยตนก็ยังไม่ได้ แล้วข้าจะใจร้ายไปขอความช่วยเหลือจากนางได้อย่างไร?"
สาวน้อยตกตะลึง ในใจไม่อาจสงบลงได้
ชายผู้นั้นรู้ได้อย่างไรว่าท่านอาจารย์ของนางกำลังเผชิญกับวิกฤตอยู่?
อีกอย่าง สิ่งที่เขาเรียกว่าปีศาจกู่พิษเผาใจคืออะไรกัน?
"กลับไปบอกท่านอาจารย์ของเ้าว่า ข้ามีวิธีถอนคำสาปของปีศาจกู่พิษเผาใจ แต่รอให้ข้าจัดการธุระสำคัญให้เสร็จก่อน แล้วข้าจึงจะไปเยี่ยมนาง"
เสียงยังคงก้องกังวาน ทว่าตัวของลู่เยี่ยได้เดินห่างออกไปไกลแล้ว
...
หอซงหลาน
บรรดาผู้าุโของสำนักศึกษาเทียนเหอมารวมตัวกันอยู่ในตำหนัก
"ท่านเ้าสำนักยังไม่กลับมาอีกหรือ..."
ผู้าุโสูงสุดหลี่ฉางเฟิงขมวดคิ้วแน่น
ในเช้าวันนี้ เ้าสำนักเซวียไป๋ซงได้เรียกตัวเหล่าผู้าุโของสำนักศึกษาเพื่อหารือเกี่ยวกับเื่ของตระกูลลู่
แต่คาดไม่ถึงว่า ก่อนที่จะได้หารือกัน เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
แม่ทัพอาภรณ์สีแดงท่านหนึ่งจากกรมปราบปีศาจได้เดินทางมาที่สำนักศึกษาเทียนเหออย่างกะทันหัน!
เ้าสำนักเซวียไป๋ซงจำต้องวางทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วรีบไปต้อนรับอย่างเร่งรีบ
กระทั่งผ่านไปแล้วกว่าหนึ่งชั่วยามแล้ว ก็ยังไม่เห็นเซวียไป๋ซงกลับมา
"พวกเ้าคิดว่า ท่านแม่ทัพเซี่ยจะมาเพราะเื่ที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลู่ด้วยหรือไม่?"
มีคนเอ่ยถามเสียงเบา
ทุกคนรู้สึกกระวนกระวายใจ
แม่ทัพอาภรณ์สีแดงผู้นั้นมีฐานะสูงส่งยิ่งนัก เขามาจากตระกูลเซี่ย หนึ่งในแปดตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดินต้าเฉียน มีภูมิหลังอันน่าสะพรึงกลัว และมีอิทธิพลอันใหญ่หลวงทั่วทั้งต้าเฉียน
การที่บุคคลเช่นนี้เล็งเป้าไปที่ที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลู่ อย่าว่าแต่เมืองเทียนเหอ เพียงมองไปทั่วทั้งชางโจว ก็คงไม่มีใครกล้าเข้าไปแย่งชิง!
"ขออภัยที่ให้ทุกท่านรอนาน"
ทันใดนั้น เสียงทุ้มกังวานสดใสก็ดังขึ้น
ท่านเ้าสำนักเซวียไป๋ซงก็ก้าวเดินอย่างรวดเร็วเข้ามา ดึงดูดสายตาของทุกคนในตำหนักใหญ่ให้หันไปมอง
"ท่านเ้าสำนัก เื่เป็อย่างไรบ้าง?" หลี่ฉางเฟิงถาม
เซวียไป๋ซงยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "ทุกท่านวางใจได้ ท่านแม่ทัพเซี่ยมาเยือนเมืองเทียนเหอในครั้งนี้ ไม่ได้มีจุดประสงค์ที่มุ่งเป้ามาที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลู่แต่อย่างใด!"
ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก ราวกับได้ยกูเาหนักพันชั่งที่กดทับอยู่บนอกออกไป
"คนอื่น ๆ ออกไปก่อน ข้ามีเื่ต้องสนทนากับท่านเ้าสำนัก" หลี่ฉางเฟิงออกคำสั่ง
เ้าสำนักเซวียไป๋ซงมิได้ขัดขวาง เอนกายนั่งอย่างผ่อนคลายบนเก้าอี้ ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอย่างไม่รีบร้อน
หลังจากผู้าุโท่านอื่นแยกย้ายกันไปหมดแล้ว หลี่ฉางเฟิงจึงยิ้ม พลางประสานมือคำนับไปทางเ้าสำนักเซวียไป๋ซง จากนั้นก็กล่าวว่า
"ท่านเ้าสำนัก ตระกูลพานได้ให้คำมั่นแล้วว่า ขอเพียงท่านเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งของตระกูลพานในเื่การจัดการกับตระกูลลู่ หลังจากเื่สำเร็จแล้ว ย่อมมีการตอบแทนอย่างงามอย่างแน่นอน!"
"เหลวไหล!"
เซวียไป๋ซงขว้างถ้วยชาในมือลงพื้นอย่างแรง
เพล้ง!
เศษถ้วยชาและน้ำชาร้อน ๆ กระเด็นไปทั่ว
"ลู่ซิงอี้มีพระคุณช่วยชีวิตข้าเอาไว้ เ้าทำเช่นนี้ มิใช่จะทำให้ข้าตกอยู่ในสถานะคนอกตัญญูไร้คุณธรรมหรอกหรือ?"
เซวียไป๋ซงลุกขึ้นอย่างเดือดดาล กล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเกรี้ยวกราด "พวกเ้าคิดว่าข้าเซวียไป๋ซงเป็คนแบบไหนกัน!?"
"อีกอย่าง!"
เขายกมือชี้ไปที่หลี่ฉางเฟิง แล้วด่าทออย่างรุนแรงว่า "เื่ที่เ้าทำงานให้ตระกูลพาน แล้วสั่งจับกุมบุตรหลานตระกูลลู่ในสำนักศึกษาในวันนี้ ข้ายังไม่ทันได้มาสะสางบัญชีกับเ้าเลย!"
หลี่ฉางเฟิงรีบกล่าวว่า "ท่านเ้าสำนักอย่าได้โกรธไป ขอท่านฟังข้าพูดให้จบก่อน"
หลังจากใคร่ครวญถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ฉางเฟิงจึงกล่าวต่อว่า "คนของตระกูลพานบอกว่า ตำแหน่งเ้าสำนักของสำนักศึกษาชางโจวว่างมานานแล้ว ตระกูลพานเห็นว่าท่านมีทั้งคุณธรรมและความสามารถ เป็ผู้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับตำแหน่งนี้!"
"คิดจะใช้ตำแหน่งเ้าสำนักของสำนักศึกษาชางโจวมาซื้อใจข้าหรือ?"
เซวียไป๋ซงจ้องมองหลี่ฉางเฟิง สีหน้าของเขามืดครึ้ม กล่าวเน้นทีละคำว่า "ลู่ซิงอี้เป็ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตข้า!"
หลี่ฉางเฟิงตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วตบต้นขาของตน "เข้าใจแล้ว ต้องให้ตระกูลพานเพิ่มค่าตอบแทน รับรองว่าจะทำให้ท่านพอใจ!"
ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ความโกรธบนใบหน้าของเซวียไป๋ซงก็ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเป็มิตรทันที
เขาตบไหล่หลี่ฉางเฟิง "เฒ่าหลี่ เื่นี้คงต้องรบกวนเ้าแล้ว"
"ท่านเ้าสำนัก ท่านวางใจได้!"
หลี่ฉางเฟิงตบหน้าอกรับประกัน แต่ในใจก็สบถด่าว่า ‘สุนัขเฒ่าผู้นี้ แค่อยากจะขอผลประโยชน์เพิ่ม แล้วจะทำเป็เล่นตัวไปด้วยเหตุใด!’
เซวียไป๋ซงถามขึ้นมาทันทีว่า "เื่ที่เ้าให้หานซานเชวี่ยทำในวันนี้เป็อย่างไรบ้าง?"
หลี่ฉางเฟิงยิ้ม "หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกศิษย์ตระกูลลู่คงถูกจับกุมตัวทั้งหมดแล้ว!"
เซวียไป๋ซงเอ่ยเตือนว่า "สำนักศึกษาเทียนเหอของพวกเราถือเป็ตัวแทนของราชสำนักต้าเฉียน จำไว้ว่าต้องทำตามกฎหมายแห่งต้าเฉียน จัดหา 'ข้อหา' ที่ถูกต้องตามกฎเกณฑ์ให้พวกเขาด้วย"
"นี่เป็เื่ธรรมดาอยู่แล้ว"
หลี่ฉางเฟิงกล่าวว่า "ท่านเ้าสำนักวางใจได้ ข้ารับรองว่าจะจัดการให้ไร้ที่ติ ถึงแม้คนจากกรมโหรหลวงจะมาด้วยตนเอง พวกเขาก็จะหาข้อผิดพลาดใด ๆ ไม่ได้เลย!"
เซวียไป๋ซงถอนหายใจพลางกล่าวว่า "พูดไปแล้ว ก็ต้องขอบคุณลู่เยี่ยที่ฟื้นคืนชีพ แล้วแย่งชิงอำนาจประมุขตระกูลของตระกูลลู่ไปเสีย ทำให้แผนการของตระกูลพานต้องพังพินาศ เปิดโอกาสให้พวกเราได้เข้าร่วมวงแบ่งผลประโยชน์ด้วย"
"ฮ่าฮ่า หากพูดเช่นนั้น พวกเราก็คงต้องขอบคุณคุณชายรองลู่จริง ๆ!"
หลี่ฉางเฟิงกล่าวเย้าแหย่ว่า "หากไม่มีเขามาก่อกวน พวกเราจะมีโอกาสเช่นนี้ได้อย่างไร?"
เขาและเซวียไป๋ซงสบตากัน แล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน ภายในตำหนักใหญ่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข
ทันใดนั้น เสียงร้องแหลมสูงด้วยความใก็ดังขึ้นนอกตำหนักใหญ่
"ท่านเ้าสำนัก เกิดเื่แล้วขอรับ!"
องครักษ์คนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามา แล้วเล่าเื่ราวอันนองเืที่เกิดขึ้นในหอลงทัณฑ์ทั้งหมดอย่างละเอียด
ลู่เยี่ย! เ้าหนูคนนั้นกล้าบุกเข้าไปในสำนักศึกษาเทียนเหออย่างนั้นหรือ?
เซวียไป๋ซงแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน จึงถามว่า "มีคนอื่นไปกับเขาด้วยหรือไม่?"
"ไม่มีขอรับ!"
"แล้วตอนนี้ตัวเขาอยู่ที่ใด?"
"เขา... เขาไปที่ลานประลองยุทธ์ และก่อเื่วุ่นวายใหญ่โต บอกว่าจะเปิดโปงความชั่วร้ายอันน่าอับอายของท่านเ้าสำนักกับผู้าุโสูงสุด ให้ทั่วทั้งใต้หล้าได้รู้ขอรับ!"
ใจของเซวียไป๋ซงพลันตึงเครียดขึ้นมา เขาตระหนักได้โดยพลันว่า เื่ไม่ดีแล้ว
ต้องรู้ไว้ว่า เื่ที่เกี่ยวกับบรรดาบุตรหลานของตระกูลลู่นั้นไม่สามารถเปิดเผยต่อผู้ใดได้
หากถูกลู่เยี่ยป่าวประกาศให้รู้ไปทั่วแล้วนั้น ข่าวนี้ก็คงไม่อาจปิดเป็ความลับได้อีกต่อไป
และหากเื่นี้แพร่สะพัดไปทั่วเมือง ราชสำนักต้าเฉียนย่อมไม่อาจเมินเฉยได้เป็แน่!
"เด็กคนนี้ช่างโอหังยิ่งนัก!"
หลี่ฉางเฟิงกัดฟันด้วยความแค้นเคือง เขากล่าวด้วยเจตนาสังหาร "ถือโอกาสนี้ ต้องจับกุมเขาให้ได้!"
"ไป พาผู้าุโคนอื่น ๆ ไปยังลานประลองยุทธ์!" เซวียไป๋ซงออกคำสั่ง
ณ ลานประลองยุทธ์
พายุและฝนกระหน่ำเพิ่งผ่านไป แสงอาทิตย์ทอดทะลุผ่านชั้นเมฆ งดงามราวกับภาพมายา
ตรงกลางลานประลองยุทธ์
ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!
ลู่ผิงกำลังถือไม้ตีกับฆ้องทองแดง เกิดเสียงดังแผ่กระจายไปไกล ทำให้บรรยากาศดูคึกคักขึ้นมาก
ศิษย์มากมายจากสำนักศึกษาเทียนเหอต่างถูกดึงดูดให้มารวมตัวกันรอบ ๆ ลานประลองยุทธ์
"คนผู้นั้นคือลู่เยี่ยที่ฟื้นคืนชีพจากความตายหรือ? เขาช่างดูหนุ่มเหลือเกิน!"
"เขากำลังจะทำอะไรกัน?"
"ไม่เห็นหรือไร เขากำลังร้องเรียกความเป็ธรรมอยู่อย่างไรเล่า!"
ในสายตาของทุกคน ลู่เยี่ยในอาภรณ์สีดำมีดาบแขวนเอว ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนตรงอยู่กลางลานประลองยุทธ์ ร่างสูงโปร่งของเขายืนอย่างสง่างาม อาบไล้แสงสว่างจากท้องฟ้า
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดกลับไม่ใช่ลู่เยี่ย หากแต่เป็สองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าของเขา
พวกเขาคือหานซานเชวี่ยผู้ดูแลหอลงทัณฑ์และอาจารย์หลี่ทั่ว
ทั้งสองคนทั่วร่างเต็มไปด้วยเื มีาแนับไม่ถ้วน ดูน่าเวทนาราวกับนักโทษที่ถูกคุมตัวมา
ลู่ผิงตีฆ้องไปพลางกล่าวด้วยความเศร้าโศกและโกรธแค้นไปพลาง เล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นในหอลงทัณฑ์ออกมาทีละเื่อย่างละเอียด
นอกจากนี้ เขายังประณามท่านเ้าสำนักเซวียไป๋ซงและผู้าุโสูงสุดหลี่ฉางเฟิงว่า สมรู้ร่วมคิดกัน ละเลยกฎหมายแห่งต้าเฉียน จงใจใส่ร้ายบุตรหลานของตระกูลลู่...
และหานซานเชวี่ยกับหลี่ทั่วที่คุกเข่าอยู่บนพื้นนั้น ก็คือสมุนที่เป็เสมือนเป็มือเป็เท้าให้พวกเขา
ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ได้สร้างความตื่นตระหนกในที่แห่งนี้ทันที เสียงฮือฮาดังขึ้นจากทุกหนแห่ง
"เขาเพิ่งจะฟื้นคืนสติหลังจากสลบไปสามปี ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเหตุใดเขาถึงทำเช่นนี้ แค่พลังบำเพ็ญเพียงเท่านั้น คิดจะพลิกฟ้าพลิกดินหรือไร?"
ผู้คนมากมายไม่อาจเข้าใจการกระทำของลู่เยี่ย
มันช่างบ้าคลั่งเหลือเกิน ไม่ต่างอะไรกับการนำพาความพินาศมาสู่ตนเอง
"แต่ว่า วิธีการของท่านเ้าสำนักกับผู้าุโสูงสุดก็ช่างเกินไปจริง ๆ จะมีใครรังแกผู้คนถึงเพียงนี้กัน?"
บางคนรู้สึกไม่พอใจแทนชะตากรรมของบรรดาศิษย์แห่งตระกูลลู่
"ลูกพี่ลูกน้อง พวกเราทำตัวโดดเด่นเกินไปหรือไม่?"
ลู่ผิงกระซิบถามด้วยน้ำเสียงเบา รู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล
"ข้าก็อยากจะทำตัวเงียบ ๆ แต่สถานการณ์ของตระกูลลู่ในยามนี้ ไม่อนุญาตให้ข้าทำเช่นนั้นได้!"
ลู่เยี่ยกล่าวเบา ๆ "อีกอย่างหนึ่ง วันนี้หากพวกเราไม่ทำเื่ให้ใหญ่โต แล้วจะทำให้ราชสำนักต้าเฉียนสนใจได้อย่างไร? ส่วนผลที่ตามมานั้น เ้าไม่ต้องกังวล"
เขามองไปยังด้านข้าง บริเวณนั้นคือจุดกลางลานประลองยุทธ์ที่มีเตาหลอมสามขาทองสัมฤทธิ์สูงเก้าฉื่อตั้งอยู่
เตาหลอมสามขานี้มีชื่อว่า 'ไป๋เลี่ยน' เดิมทีไม่ได้เป็ของสำนักศึกษาเทียนเหอ แต่กลับมีความเกี่ยวพันกับตระกูลลู่เป็อย่างมาก!
403
