จนกระทั่งมาถึงคืนก่อนเกิดเหตุ...คืนที่ความอดทนทลายลงกลายเป็หยาดเื
ภูผานั่งดื่มเหล้าคนเดียวอยู่ที่มุมมืดโซนวีไอพีของผับแห่งหนึ่งความเครียดเื่ครอบครัวทำให้เขาอยากอยู่เงียบๆ แต่์กลับเล่นตลก เมื่อน้ำหนึ่งเดินเข้ามาในร้านพร้อมกลุ่มเพื่อนสาวของเธอและสายตาเ้าเล่ห์ของเธอก็สบเข้ากับร่างสูงสง่าของภูผาที่นั่งอยู่คนเดียวทันทีหญิงสาวปลีกตัวจากเพื่อน เดินตรงเข้ามาหาภูผาอย่างไร้ยางอาย
"ขอนั่งด้วยคนนะคะ"
น้ำหนึ่งส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทรุดตัวลงนั่งข้างกายชายหนุ่มกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นกายสาวแผ่ออกมาเชิญชวน เธอยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับแก้วของเขาก่อนจะแกล้งเบียดแขนเรียวและเนินอกอวบเข้าหาท่อนแขนแกร่งของภูผาอย่างตั้งใจโปรยเสน่ห์ หวังจะจับปลาตัวใหญ่ที่เป็ถึงลูกมหาเศรษฐี
"น้ำหนึ่ง... เราเป็แฟนไอ้คินไม่ใช่หรอ" ภูผาเอ่ยท้วงเสียงเรียบพยายามขยับตัวออกห่างใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงด้วยความรังเกียจ
"แล้วยังไงคะ? คินเขาก็แค่เด็กดนตรีทื่อๆ ไม่น่าค้นหาไม่เหมือนพี่ภูเลยสักนิด..."มือเรียวของเธอเลื่อนมาลูบไล้ที่แผงอกแกร่งของเขาอย่างออดอ้อน
"คินเขาไม่รู้หรอกค่ะ...ถ้าพี่ภูผาไม่พูด"
ในจังหวะนั้นเองคินซึ่งมาเที่ยวผับนี้กับเพื่อนในคณะดนตรีเดินผ่านมาเห็นภาพบาดตาเข้าพอดี เป็ภาพที่แฟนสาวสุดที่รักของตนกำลังนวดเฟ้นคลอเคลียอยู่บนโซฟากับเพื่อนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด
"ทำอะไรกันวะ!!!"
เสียงตวาดลั่นของคินทำให้สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นมาทันที คินพุ่งตัวเข้ามาดึงแขนน้ำหนึ่งให้ออกห่างด้วยความเกรี้ยวกราดใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความผิดหวังและโกรธแค้นจนเนื้อตัวสั่น
"พี่คิน! มันไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่คิน... พีู่เาเรียกน้ำหนึ่งมานั่งด้วยแล้วเขาก็พยายามจะ จะ..."
น้ำหนึ่งเปลี่ยนสีหน้าเป็หวาดกลัวทันที เ้าหล่อนบีบน้ำตาและชี้นิ้วสาดความผิดไปที่ภูผาอย่างหน้าตาเฉยเพื่อเอาตัวรอด
"ไอ้ภู! มึงทำแบบนี้ได้ยังไงวะ!มึงเป็เพื่อนกูนะเว้ย!" คินตัวสั่นเทิ้มชี้หน้าภูผาด้วยความโกรธ
ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รูปร่างที่สูงใหญ่และดูดีกว่าทำให้เขาดูน่าเกรงขามทว่าอารมณ์ของเขาก็พุ่งขึ้นสูงไม่แพ้กัน
"กูไม่ได้ทำอะไร ยัยนี่เดินเข้ามาหากูเอง!และมึงควรรู้ไว้ด้วยว่ายัยนี่มัน..."
"มึงไม่ต้องมาแก้ตัว! กูเห็นเต็มสองตาว่ามึงกำลังอ่อยแฟนกู มึงมันรวยนักนี่ คิดว่ามีเงินแล้วจะเอาผู้หญิงของใครก็ได้งั้นเหรอวะ?!"
“ไม่เอาพี่คิน น้ำหนึ่งว่า อย่ามีเื่กันเลย ไม่ดีหรอกค่ะเรากลับกันก่อนเถอะค่ะ นะคะ นะ นะคะ”
น้ำหนึ่งเห็นท่าไม่ดีกลัวเหตุการณ์จะลุกลามบานปลาย จึงพยักหน้าส่งซิกให้เพื่อน ๆ ของเธอ ช่วยกันรีบดึงมือคินให้ออกไปจากนั่นให้เร็วที่สุด
คำพูดดูถูกและสายตาที่เต็มไปด้วยความจงเกลียดจงชังจากเพื่อนรักทำให้ขีดความอดทนของภูผาขาดผึง ท้ายที่สุดแล้ว ความปรารถนาดีของเขาถูกเหยียบย่ำและความจริงใจกลับถูกมองเป็ความต่ำช้านำไปสู่หมัดแรกที่ซัดเข้าใบหน้าของคินอย่างจังที่หลังตึกเรียนในวันต่อมา...
++++++++++
วงจรความรักและรอยร้าวครั้งใหม่
ความรักที่‘คิน’ นักศึกษาปี 3 คณะดุริยางคศาสตร์ มีให้กับ ‘น้ำหนึ่ง’ นั้นซื่อสัตย์ทุ่มเทจนหมดหัวใจทว่าโชคชะตากลับลากเขามาพบ ‘ความจริง’ อันน่ารังเกียจด้วยความบังเอิญที่กรีดลึกเข้ากลางใจ
บ่ายวันนั้นคินเดินลัดเลาะผ่านอาคารจอดรถชั้นใต้ดินที่ค่อนข้างเงียบสงัดและปลอดผู้คนเพื่อจะไปเอามอเตอร์ไซค์คู่ใจ และแล้วสายตาของเขากลับต้องสะดุดหยุดนิ่ง เมื่อเหลือบไปเห็นเงาร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคยในซอกตึกมืดสลัวหลังห้องเก็บของอเนกประสงค์‘น้ำหนึ่ง’ กำลังยืนโอบกอดเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนรสจูบอันเร่าร้อนอยู่กับ ‘ทิวา’ รุ่นพี่ปี 4 คณะวิศวกรรมศาสตร์อย่างเมามัน หน้ากากสาวแสนดีของน้ำหนึ่งหลุดลุ่ยไม่มีชิ้นดี
ความจริงเื่‘คบซ้อน’ พุ่งเข้ากระแทกหัวใจของคินจนเจ็บแปล๊บ ลมหายใจติดขัด ร่างกายเย็บวาบราวถูกแช่แข็ง ความโกรธแค้นและหึงหวงประทุขึ้น คินไม่รอช้า พุ่งตัวราวกับพยัคฆ์ร้ายตรงเข้าประเคนหมัดใส่ทิวาโดยที่ฝ่ายหลังยังไม่ทันตั้งตัว
"ผัวะ!!"
กำปั้นของคินซัดเข้าที่ใบหน้าของรุ่นพี่ปี4 อย่างจังจนทิวาเซถลาไปกระแทกบานประตูห้องเก็บของ
"ไอ้เหี้ยทิวา!มึงแย่งแฟนกู!!" คินตะคอกเสียงดังก้องจนเส้นเืที่ลำคอปูดโปน
ทิวาที่เพิ่งตั้งสติได้จากอาการมึนงงและใ ด้วยสัญชาตญาณนักกีฬาและศักดิ์ศรีรุ่นพี่ปี4 ทำให้เขาฮึดสู้ สวนหมัดชกกลับเข้าใส่ใบหน้าของคินอย่างแรงจนคินหน้าหงาย เกิดการชกต่อยนัวเนียตะลุมบอนกันอย่างดุเดือดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสลับเสียงโครมคราม น้ำหนึ่งหวีดร้องเสียงแหลมสูงบีบน้ำตากรีดร้องทำอะไรไม่ถูก
"หยุดนะ! ช่วยด้วย! พวกเขาจะฆ่ากันตายแล้ว!" น้ำหนึ่งกรีดร้องลั่น
โชคดีที่เสียงเอะอะโวยวายดังก้องขึ้นไปถึงชั้นบนพอดีมีเพื่อนนักศึกษาชายคณะอื่นสามสี่คนเดินผ่านมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดีพวกเขาต่างพากันวิ่งถลันเข้ามาแทรกกลางล็อกตัวดึงแขนจับแยกคนทั้งคู่ออกจากกันอย่างชุลมุนคินดิ้นรนพยายามจะพุ่งเข้าไปซัดซ้ำทว่าแรงของเพื่อนนักศึกษาที่ช่วยกันจับทำให้เขาทำได้เพียงส่งสายตาเคียดแค้นสบถคำด่าทอออกไป
"ปล่อยกู! ไอ้เหี้ยนั่นมันหน้าตัวเมีย แย่งแฟนคนอื่น!" คินะโลั่น
"ไอ้สาด... มึงหาว่ากูแย่งแฟนมึงงั้นเหรอ?" ทิวายกหลังมือขึ้นเช็ดเืที่มุมปาก เขาโกรธจนเืขึ้นหน้า แววตาดั่งเปลวเพลิง ก่อนจะชี้หน้าคินะโตอบกลับ
"น้ำหนึ่งบอกกูว่าเขาโสด! เขาไม่มีใคร! เขาคบกับกูมาสามเดือนแล้ว!"
"มึงว่าไงนะ?
"เออ! ยัยนี่มันเข้ามาหากูก่อน เข้ามาอ่อยกูมาทำตัวน่ารักน่าสงสาร บอกว่าเหงา ไม่มีแฟน เป็ใครจะอดใจไหวว่ะ แม่ง..เอ้ย ซวยฉิบ...” ทิวาขบกรามแน่น สันกรามกระตุก
“กูไม่เชื่อ” คินกัดฟันกรอด กำหมัดแน่นจนสั่นเทา
“มึงก็ลองถามอีนี่มันดู” ทิวาท้ายทายพูดเย้ยหยัน ทั้งคินและทิวา ต่างพร้อมใจกันหันไปจ้องมองน้ำหนึ่งที่ยืนหน้าถอดสีตรงริมกำแพงปะปนกับคนอื่นๆ
“....เอ่อ...คือ...เอ่อ” น้ำหนึ่งใหน้าซีดเผือด พูดไม่ออกทำตาปริบ ๆ แล้วพลุนพลันวิ่งแหวกกลุ่มคนหายตัวออกจากไปตรงนั้นทันที
"มึงใจเย็น ๆ ก่อนเพื่อน! มีอะไรค่อยคุยกัน!" เพื่อนนักศึกษาหลายคนช่วยกันดึงรั้งจนสถานการณ์เริ่มสงบลง
คินสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมใบหน้าหล่อเหลาสะบักสะบอม มีรอยช้ำและเืซิบเกาะมุมปาก ชายหนุ่มหายใจหอบถี่สั่นระริกด้วยความโมโหและเสียใจเขาคว้ากระเป๋ากีตาร์ขึ้นสะพายหลังแล้วก้าวเท้าสับไวเดินหนีออกจากบริเวณนั้นทันทีอย่างขุ่นเคือง
คินก้าวเดินผ่านโถงทางเดินกลางของมหาวิทยาลัยด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านหัวสมองมึนและดวงตาพร่าเบลเนื่องเพราะมีหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวังรื้อออกมา สายตาของเขาจับจ้องตรงไปข้างหน้าด้วยความเคียดแค้นไม่สนใจใคร โดยที่ในวินาทีนั้น...
คินก้าวเท้าเดินผ่าน‘มายด์’ ไปอย่างรวดเร็วโดยที่มองไม่เห็นเธอเลยสักนิด
++++++++++
2K
