ฤดูใบไม้ผลิ เดือนที่ 1 สัปดาห์ที่ 3 บทที่ 18 : บรรเลงขลุ่ย เป็เพลงที่มีสาวงามออกมา
ข้าเดินกลับบ้านพร้อมขลุ่ยอ้อในมืออย่างอารมณ์ดี ด้วยตั้งใจว่าจะนั่งฝึกเป่าขลุ่ยดูหลังทานมื้อเที่ยง
ข้าเก็บขลุ่ยเข้ากระเป๋าไปก่อนหยิบกระบวยรดน้ำออกมารดแปลงผักให้ชุ่มชื้นขึ้น เนื่องจากวันนี้
แดดจัดกว่าวันก่อนๆ ซึ่งพอรดแปลงหลักและแปลงหลอก น้ำก็หมดกระบวยพอดี ข้าเลยเติมน้ำจากบ่อข้าง
แปลงผัก แล้วมองซ้าย มองขวาหาวัวสองพี่น้องว่าเดินกันไปถึงไหน ก็พบว่ากำลังนอนพักกันในคอกวัว ข้า
จึงเดินเข้าไปหา
“ เป็ไงบ้างวันนี้ ” ข้าถาม พวกมันก็ลุกขึ้นรายงานว่าเดินสำรวจฟาร์มตามภารกิจที่ข้ามอบหมาย
ให้เรียบร้อยแล้ว และไม่ได้แอบกินผักเลยสักชิ้น ข้าหัวเราะเบาๆก่อนจะมอบหัวแรดิชให้คนละ 5 หัวเป็
รางวัล โดยวางไว้ในรางแยกกันสองฝั่ง
“ อย่าแย่งกันล่ะ ” ข้าบอกก่อนให้พวกมันพักตามอัธยาศัย แต่ไม่ลืมย้ำเตือนว่า ถ้าจะขับถ่ายปล่อย
อุจจาระออกมา พยายามปล่อยรอบๆคอก อย่าปล่อยเรี่ยราดตามทาง ข้าจะได้สะดวกในการตามหา แล้วขอ
ให้คุณดินช่วยขนไปกองรวมกันแล้วหมักไว้เป็ปุ๋ยหมัก สำหรับใช้บำรุงดินก่อนการปลูกผักครั้งต่อไป
จากนั้นข้าก็เดินมานั่งหน้าระเบียง หยิบมะเขือเทศสองลูกมาห่อด้วยใบผักกาดแก้วแล้วกินเป็มื้อ
เที่ยง ซึ่งกว่าจะอิ่มก็หมดผักกาดแก้วไปหนึ่งหัว มะเขือเทศอีก 20กว่าลูก
เมื่อข้าทานมื้อเที่ยงที่ชุ่มช้ำด้วยผักสดสุดแสนจะดีต่อสุขภาพท้องและสุขภาพผิวเสร็จ ขลุ่ยอ้อก็ถูก
หยิบออกมาถือไว้ ข้ามองอย่างสงสัยว่าจะเป่าให้มีเสียงยังไง ด้วยลักษณะที่แปลกของมัน ไม่เหมือนขลุ่ย
แบบไหนที่ข้าเคยลองเล่นมาก่อน
“ แค่จำลักษณะแล้วทำเลียนแบบได้นี่ก็ถือว่าดีแล้วสำหรับข้า หึๆ ” ข้าหัวเราะเบาๆในลำคออย่างเย้ย
หยันตัวเองที่เป็ผู้นำกองยานไปบุกทำลายอารยธรรมดาวต่างๆมามากเพื่อตั้งรกรากให้เผ่าพันธ์ตัวเอง และ
คงมีเครื่องดนตรีแปลกๆประจำอารยธรรมเ่าั้ถูกข้าทำลายไปด้วยอีกมากแน่ หากเหตุการณ์กลับกัน
มนุษย์โลกถูกบุก ถูกรุกราน ถูกทำลายล้างั้แ่ยังไม่มีเทคโนโลยีการเดินทาง การตั้งถิ่นฐานบนดาวอื่น คง
เป็ขลุ่นแพนในมือข้าเองนี่แหละที่จะถูกทำลายจนสูญหาย ไร้ผู้รู้จักรูปร่าง ผู้รู้จักเสียง ผู้รู้จักการบรรเลง
ข้าถอนหายใจออกมาช้าๆ ก่อนจะเริ่มลองเป่า ด้วยการแนบปากทาบกับปล้องที่เล็กสุดแล้วพ่นลม
เข้าไปดู ผลที่ได้คือเสียงลมฟู่ๆแค่นั้น ข้าขมวดคิ้วก่อนจะเพิ่มการแนบปากเป็สองช่อง สามช่อง และอ้า
ปากกว้างพ่นลมใส่สี่ช่องพร้อมกัน ก็ไม่เกิดเสียงไพเราะใดๆนอกจากเสียงลมปากพ่นใส่เครื่องดนตรี
“ ทำไมไม่มีเสียงนะ ” ข้าเม้มปาก พร้อมใช้ลิ้นเลียริมฝีปากไปมา แล้วลองอ้าปากกว้างๆ งับไป
ครึ่งหนึ่งของขลุ่ยแล้วเป่าดู ผลที่ได้คือไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา แถมยังทำเอาข้าปวดกรามอีกด้วย
“ ลองม้วนพับดูดีไหมนะ ” ข้าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะลองทำดู แม้ตอนแรกจะคิดว่าขลุ่ยอาจหักคามือ
แต่มันกลับยืดหยุ่นกว่าที่คิด ข้ายิ้มออกมาก่อนพยายามอ้าปากกว้างๆเพื่ออมด้านท้ายของขลุ่ยที่ยาวเท่ากัน
เพื่อเป่าดู แต่พยายามยังไงก็ไม่อาจอมได้หมด
“ โอย ปวดกราม พอๆ ” ข้าบริหารกรามไปมาก่อนจะดัดขลุ่ยให้ตรงตามเดิม “ หรือการอมแล้วเป่า
ไม่ใช่วิธีที่ถูก? หรือต้องมีลิ้นมาเสียบแล้วเป่า. . . อ่า นั่นมันปี่สินะ ลิ้นปี่ ปี่ ปี่ อืม ปี่ แต่นี่ขลุ่ย โอย ข้าไม่เคย
เล่นเครื่องดนตรีจริงๆจังๆมาก่อน ต่อให้เป่าแล้วขลุ่ยเกิดเสียง ก็ไม่รู้จะเล่นเพลงอะไรอีก ” ข้าส่ายหัวไปมา
ก่อนจะใช้มือซ้ายแนบแก้มขณะเอียงคอไปทางซ้าย และมองขลุ่ยในมือขวาอย่างสงสัยว่าจะทำยังไงให้เป่า
มันได้ “ หรือนี่จะเป็ขลุ่ยแบบผิวปาก? ”
จู่ๆข้าก็ปิ๊งไอเดียนี้ขึ้นมาได้ ก่อนจะลองถือขลุ่ยแนบริมฝีปากล่าง แล้วพ่นลมใส่เบาๆ เสียงที่ออกมา
นั้นดังออกมากังวาลไปทั่วจนข้าสะดุ้งสะบัดมือขวาแรงจนขลุ่ยบาดริมฝีปากข้าเืไหลออกมาหนึ่งหยดลง
ปลายขลุ่ย
“ โอ่ย ขลุ่ยบาดปาก สงสัยต้องเหลาๆขลุ่ยหน่อยแล้ว ไม่งั้นคมเกิน บาดทีซิบๆเลยเนี่ย ” ข้าเม้มปาก
แล้วใช้ลิ้นดุนๆแผลที่ริมฝีปากล่างเบาๆ รสเืเค็มๆทำเอาข้ารู้สึกทั้งยินดีที่ร่างนี้ยังมีเือยู่ ยังััคำว่า
“ชีวิต” ปกติของมนุษย์ได้อยู่ แต่ก็ทำเอาข้ารู้สึกแย่เล็กน้อย ที่คิดว่ามีคนอีกมากที่ต้องเสียเื เสียเนื้อไปกับ
การบุกเบิกดาวต่างๆของข้า โดยที่ข้าทำแค่สั่งบนยานสุดล้ำ กดปุ่มเดียวยืนยันคำสั่งบุก ถล่ม ลบอารยธรรม
ดั้งเดิมบนดาวนั้น และกดอีกปุ่มยืนยันสร้างอาณานิคมของเผ่าพันธ์ตัวเอง “ เฮ้อ ไม่ไหวๆ อยู่ในร่างนี้แล้ว
ควรพักเื่เก่าๆไว้ก่อน ”
แผลในปากหายอย่างรวดเร็ว น่าจะด้วยฤทธิ์แห่งเทพีฤดูใบไม้ผลิ ข้าหันไปดูขลุ่ยแพนในมือที่เปื้อน
เืสีแดงหยดหนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วโป้งมือซ้ายเช็ดมันออกเบาๆ
“ คิกๆ นึกว่าเืของร่างอวตารนี้จะเป็สีทองแบบเทพ หรือสีเขียวแบบใบไม้ซะอีก ” ข้าหัวเราะ
เบาๆก่อนจะประทับริมฝีปากล่างที่ปลายขลุ่ย แล้วถือด้วยมือสองข้างอย่างมั่นคง ก่อนจะบรรจงเป่าไล่
ตัวโน๊ตจากซ้ายสุดที่ปล้องสั้นสุด มาขวาสุดที่ปล้องยาวสุด แล้วเป่ากลับ
“ เสียงเพราะดี . . . แต่โน๊ตไหนเป็โน๊ตไหนล่ะเนี่ย ” ข้าเป่าไล่ตัวโน๊ตกลับไปกลับมาสามสี่รอบ
ก่อนจะวางขลุ่ยลงข้างตัว แล้วหลับตานึกๆว่ามีโน๊ตเพลงกี่ตัวกันนะ ยุคของข้าเครื่องดนตรีอย่างเยอะ หลาย
รูปแบบ หลายโทนเสียง ยิ่งผสานวัฒนธรรมต่างดาวไปด้วย ทำให้ตัวโน๊ตนี่มีเยอะพอๆกับตารางธาตุไปแล้ว
ความสูงความต่ำของคลื่นเสียงก็ขยายย่านความถี่มาก ซึ่งข้าก็ไม่รู้ว่าคลื่นเสียงของโลกนี้ ของขลุ่ยแห่งร่าง
อวตารเทพนี้คือเท่าไหร่ เพราะไม่เคยมีการเปรียบเทียบกันมาก่อน
“ เพลงง่ายๆที่เด็กๆเล่นกันได้ทุกคนข้าก็ลืมไปหมดแล้ว . . . สงสัยว่าขลุ่ยนี่จะได้ใช้แค่เป่าไล่โน๊ต
ขึ้นลง ขึ้นลง ไม่กี่ครั้ง ก็กลายเป็ของประดับบ้านชิ้นที่สอง ต่อจากหีบสินค้าซะแล้ว ” ข้ามองขลุ่ยที่วางข้าง
ตัวด้วยสายตาสงสารมันเบาๆ อุตส่าห์ได้เกิดเป็เครื่องดนตรีทั้งที ดันมีเ้าของเล่นไม่เป็
“ ไม่ก็ . . . ไว้หาซื้อหนังสือสอนเล่นขลุ่นเทพแพนมาอ่านละกัน เอาไว้เป่ายามว่าง เพราะยังไงที่นี่ก็
ไม่น่ามีอะไรให้ทำมากอยู่แล้ว ” ข้าหยิบมันขึ้นมาเป่าใหม่ คราวนี้ข้าลองเป่าเล่น มั่วๆดู จนเกิดเป็จังหวะ
เพลงที่แปลกๆ เดี๋ยวเสียงสูง เดี๋ยวเสียงต่ำ แถมยังฟังดูตลกๆ เพราะอารมณ์เพลงมันแตกต่างกันเกินไป เดี๋ยว
ช้าๆ ยาวๆ เดี๋ยวกระชับฉับไว
ข้านั่งขัดสมาธิเป่าขลุ่ยเล่นเรื่อยเปื่ยเกือบชั่วโมง ก่อนจะวางมันลงบนตัก หลังรู้สึกว่าปากจะแห้งเกิน
แถมยังมีหลายครั้งข้ามันส์ในอารมณ์จนรูดขลุ่ยไว ได้เืมาอาบขลุ่ยเล่นอีกหลายหยด และตอนนี้มันก็เยิ้ม
ไปด้วยคราบน้ำลายที่บางครั้งข้าเป่ามันส์เกิน น้ำลายพ่นมาพร้อมลมเป็ฝอยไปทั่วด้วย
“ คิกๆ ขอโทษนะ ตัดมาจากต้น ทำเป็ขลุ่ยไม่พอ ยังเป่าไม่ค่อยได้เื่อีก ” ข้าหัวเราะคิกคักขณะ
ลูบขลุ่ยเบาๆ พลางคิดๆว่าั้แ่อยู่ในร่างนี้ บางทีข้าก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็สาวน้อยวัยใสๆ จิตใจบริสุทธิ์
และเห็นสรรพสิ่งรอบข้างเป็เพื่อน เป็พี่น้อง เป็ครอบครัว และใช้คำว่า “คุณ” เรียกนำหน้าชื่ออย่างน่ารัก
แต่บางทีข้าก็รู้สึกเหมือนตัวเองคือคนบาปสุดๆที่สมควรตกนรก แบบเดียวกันกับที่รู้สึกมาตลอดก่อนตาย ทำ
ให้เกิดอาการสับสนเล็กน้อย
“ หรือนี่อาจจะเป็ . . . การผสานระหว่างิญญาข้ากับร่างอวตารนี้ที่ทำให้ลักษณะนิสัยบางอย่าง
รวมกันบ้าง ขัดแย้งกันบ้าง? ” ข้าคิดในใจก่อนจะหัวเราะออกมา เมื่อนึกตอนตัวเองเดินสะบัดเอว บิดตูดซะ
เป็สาวมั่น หรือตอนทำท่าอ้อนๆ พูดเสียงหวานๆขอของต่างๆจากธรรมชาติ ที่ตัวข้าในโลกเดิมไม่คิดจะทำ
ไม่สิ พูดให้ถูกคือทำไม่เป็ ทำไม่ได้ และไม่ทำแน่ๆ
ขณะข้ากำลังจะยันตัวเพื่อลุกขึ้นยืนนั้นเพื่อเหยียดขาให้หายเมื่อยจากการนั่งท่าเดิมเกือบชั่วโมงนั้น
จู่ๆข้าก็รู้สึกร้อนวูบวาบ เหมือนคนเอาถุงร้อนมาแนบเลยก้มลงดูขลุ่ย ที่ตอนนี้กำลังเรืองแสงสีเขียวมรกต
และรู้สึกว่ามันจะค่อยๆหนักขึ้น ก่อนข้าจะทันพูดอะไร มันได้เปล่งประกายเจิดจ้า แต่ข้านั้นเป็ร่างอวตาร
ของเทพีฤดูใบไม้ผลิเลยมองเห็นว่าท่ามกลางความเจิดจ้านั้น ขลุ่ยแพนที่ทำจากต้นอ้อได้ค่อยๆกลายร่างเป็
สาวงามผมบรอนด์แดงที่เปลือยกาย และนางก็โถมตัวเข้ามากอดข้าในท่านั่งทั้งอย่างนั้น !
_________________________________
บทใหม่อัพละจ้าาา
ตอนนี้ทั้งตอน เป็การลองเป่าขลุ่ยล่ะ ฮ่าาาา
แล้วจู่ๆสาวงามก็โผล่มาจากขลุ่ยพร้อมโผมากอดคอร่าเฉยเลย xD
เื่ราวจะเป็ยังไงนั้น ติดตามต่อกันได้ในตอนหน้า !
่ : ฝากเพจ
ฝากนักอ่านทุกท่าน ติดตาม กดไลค์เพจของผมด้วยน้าา
https://www.facebook.com/w.kuronekoyuriya/
992
