THE 1O1 (ดิวันโอวัน) คู่กันพันธุ์ผสม

ความรู้สึกถึงบรรยากาศรอบๆ ที่เปลี่ยนไป

ทำให้ผมลืมตาขึ้นมาพบกับทุกๆ คนอีกครั้ง

ใบหน้าพวกเขาดูประหลาดใจ

ทันใดนั้นเองชายผมยาวก็ปรากฏตัวขึ้น

คราวนี้เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเราเหมือนคนธรรมดา

“การทดสอบเสร็จสิ้นแล้ว

เรามาฟังผลการทดสอบพร้อมกันกับทุกคนดีกว่า”

พูดจบพวกเราทุกคนก็ถูกวาร์ปมาที่เก้าอี้อัฒจันทร์ในหอประชุมขนาดใหญ่

ผู้คนมากมายที่แต่งกายเหมือนกันนั่งเรียงรายล้อมรอบพื้นที่ตรงกลางที่มีชายผมยาวยืนอยู่

จากการประมาณทางสายตาที่นี่น่าจะมีไม่ต่ำกว่า 500 คน

ผมหันไปหาบิลลี่และเพื่อนๆ ที่นั่งติดกัน

พวกเขาดูตื่นเต้นไม่ต่างจากผม

“และนี่คืออันดับใหม่ของทุกคน”

ชายผมยาวพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอันทรงพลัง

ก่อนคนส่วนใหญ่ในหอประชุมจะหยุดนิ่งแล้วเฮขึ้นมาอย่างกึกก้อง

มีเพียงบางกลุ่มเท่านั้นที่ดูนิ่งเฉย และบางกลุ่มก็ร้องไห้ออกมา

ทันใดนั้นตารางอันดับขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเรา

บนสุดของตารางเป็๞หมายเลขที่ 81 ซึ่งว่างอยู่

ก่อนค่อยๆ ปรากฏรายชื่อขึ้นไล่ลงไปจนอันดับสุดท้าย

ผู้คนเริ่มส่งเสียงพูดคุยกันอย่างอึกทึกครึกโครม

ผมมองไปที่ชื่อบนสุดของตารางก่อนไล่ลงมาอีกครั้ง

แต่กลับไม่พบชื่อใครที่ผมรู้จักเลย

ผมมองไปที่แขนตัวเอง

ตัวเลขได้หายไปแล้ว!

นั่นทำให้ผมใจเสียอยู่ไม่น้อย

แต่กลับกันแซด (82) และวอริค (82) ที่อยู่ข้างๆ

ดูจะตื่นเต้นออกหน้าออกตา

“และนี่คือรายชื่อของผู้ที่จะได้เข้าสู่ AREA51 (แอเรียฟิฟตี้วัน)

โดยเรียงจากอันดับคะแนนสูงสุด

จิมมี่ จี , บิลลี่ การ์เล็ต จากหมายเลข 83"

ทันใดนั้นตรงแขนขวาที่เคยมีตัวเลขของผมกับบิลลี่ก็เปลี่ยนเป็๲สีฟ้า

ก่อนผู้คนจะหันมาจับจ้อง

"มอลลี่ อีคอฟ , โมนา จาร์ จากหมายเลข 81"

เช่นเดียวกันกับสองสาวเบอร์ 81 ที่นั่งอยู่ไม่ไกล

"คิว คิง , เฟเดอร์ริค เองเกอร์ จากหมายเลข 103"

แสงสีฟ้าแสดงขึ้นบนแขนของอีกสองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งผมมองไม่เห็นหน้า

เพราะผมสายตาสั้น...

"แซด อีลิค , วอริค โวต้า จากหมายเลข 82"

พี่ใหญ่ของเราก็ด้วย

"โจนาทาน วิลสัน และ มอรีส เกียร์ จากหมายเลข 99" 

แสงสีฟ้าแสดงตำแหน่งของผู้คนที่ถูกขานชื่อจนจบลง

ผู้คนต่างร้อง๻ะโ๷๞ก่อนโผเข้ามาแสดงความยินดี

อะไรกันครับเนี่ย?

"เชิญทุกท่านพักผ่อนตามอัธยาศัยแล้วเจอกันใหม่ปีหน้า

สำหรับผู้ที่ไม่อยู่ในรายชื่อ

ขอให้ทุกท่านโชคดี”

สิ้นเสียงชายผมยาว

ผู้คนบางส่วนในหอประชุมก็หายวับไปกับตา

ผมหันไปมองรอบๆ จึงพบว่า แคล (84) เวนดี้ (84)

และสามคนนั้น (85) ได้หายไปแล้ว

“พวกเขาหายไปไหน? ”

ผมพูดขึ้นมาด้วยความ๻๠ใ๽

ก่อนจะโดนเบียดเข้าใส่ด้วยความดีใจของผู้คน

“ไม่ต้องห่วงหรอกจิมมี่พวกเขาแค่กลับไปในที่ที่เขามา”

แซด (82) ตอบผมด้วยท่าทีลิงโลด

และสวมกอดผู้คนที่เข้ามายินดี

“หมายความว่ายังไง? ”

“คนใหม่ที่ไม่ผ่านการจัดอันดับจะถูกพากลับไปที่ที่พวกเขามา

พร้อมลบความทรงจำใน๰่๭๫เวลาที่อยู่ที่นี่

เพื่อปกปิดการมีอยู่จริงของ 1O1

ส่วนคนที่เหลือจะกลับบ้านหรืออยู่ที่นี่

เพื่อฝึกฝนตัวเองให้พร้อมในปีต่อไปก็แล้วแต่

ว่าแต่พวกนายนี่ไม่ธรรมดาเลยนะมาครั้งแรกแล้วได้ไป AREA51 เลย”

แซด (82) อธิบายก่อนออกปากชม

“AREA51…

หมายถึง AREA51 นั้นหรอ”

ผมทวนความคิดตัวเองพลางนึกถึงสถานที่ลับชื่อดัง

“ใช่แล้ว ในเขตนั้นมีฐานบัญชาการหลัก

ของเหล่า 80 HEROES ซ่อนอยู่”

แซด (82) อธิบายต่อแล้วหันไปส่งสายตาให้วอริค (82)

“ที่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับของจักรวาล”

วอริค (82) พูดขึ้นมาด้วยแววตาเป็๞ประกาย

“แล้วที่นี้เราต้องทำยังไงต่อ? ”

“เราต้องไปรายงานตัวที่ AREA51 ภายใน 24 ชั่วโมง

ระหว่างนี้ก็ตามสบายหรือพวกนายจะไปฉลองกับพวกเราก็ได้นะ

“น่าสนใจ…ไปมั้ยบิลลี่? ”

ผมหันไปถามบิลลี่

“แล้วแต่เลย”

เขาตอบกลับมาด้วยท่าทางสบายๆ

“งั้นไปกันเลย!”

พวกเรามุ่งไปทางออกหอประชุมใหญ่ก่อนไหลไปตามกลุ่มคนสู่ทางลงบันไดใต้ดินที่มีเสียงดนตรีดังกระหึ่มมาจากปลายทาง

แซด (82) และวอริค (82) ใช้ร่างกายอันใหญ่โตของพวกเขาแหวกทางให้ผมกับบิลลี่เดินเข้าไปให้ห้องโถงขนาดใหญ่

ที่เต็มไปด้วยแสงไฟ

และผู้คนมากมายที่กำลังปาร์ตี้กันอย่างสนุกสนาน

“เครื่องดื่มอยู่ทางนู้นนะ”

แซด (82) หันมา๻ะโ๠๲ใส่ผมแล้วชี้ไปที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม

ไม่รอช้าผมตรงไปที่นั่นก่อนสั่งเบียร์มาสองแก้ว

แล้วกลับมายื่นให้บิลลี่

แต่เขายกมือขึ้นมาปฏิเสธ

ผมทำหน้าประหลาดใจ

ก่อนซัดเบียร์จนหมดไปหนึ่งแก้วพลางมองไปรอบๆ

“อ่าห์”

นี่มันสุดยอดจริงๆ …