บาร์เซทท์เห็นใบหน้าสิ้นหวังของคนตรงหน้าก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้หงุดหงิดขนาดนั้นแล้ว
เดิมทีเื่นี้ตนเองก็ถือว่ามีส่วนผิดที่ขาดสติยั้งคิดไป ถึงครึ่งต่อครึ่งจะเป็ผลพวงมาจากฤทธิ์ตกค้างจากยาเคลิ้มฝันก็เถอะ แต่เขาก็ไม่ควรลงมือกับคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้
แต่เื่นี้เป็เื่ใหญ่ จะให้ปล่อยไปไม่จัดการก็คงไม่ได้ ยังไงซะเด็กคนนี้ก็ถือว่าเป็พนักงานใต้การปกครองของเขา ถ้าเกิดมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ ค่อยจัดการก็ยังไม่สาย แต่ถ้าเป็เหตุบังเอิญการวางตัวคนไว้ข้างตัวอย่างนี้ย่อมสะดวกในการจับตาดูพฤติกรรมและความเคลื่อนไหวของฝั่งตรงข้าม มีแต่ผลดีไม่มีผลเสีย
" ลุกขึ้นไปเตรียมตัวได้แล้ว "
บาร์เซทท์ดันตัวเองขึ้นยืนก่อนเอื้อมมือไปช่วยดึงร่างบางที่นอนหงายบนพื้นขึ้นมาด้วย
ไนเจลหลุดอุทานออกมาเพราะตั้งตัวไม่ทันที่อยู่ๆ ก็ถูกดึงรั้งขึ้นยืนจึงทรงตัวไม่อยู่ไปชั่วขณะ โชคดีที่บาร์เซทท์ยังไม่ได้ปล่อยมือออก ชายหนุ่มจึงไม่ล้มหน้าคะมำไป
" ทำอะไรเบาๆ เป็ไหมเนี่ยฮะ "
ไนเจลเบ้หน้าไม่พอใจสะบัดมือออกจากการเกาะกุม แต่บาร์เซทท์กับเลิกคิ้วแล้วดึงตัวคนเข้ามาในอ้อมกอดแทน
" นายจะทำอะไร "
" นายเรียกเ้านายตัวเองยังงี้เหรอ ฮืม.. "
ไม่พูดเปล่า บาร์เซทท์ยังก้มลงมาจ้องใบหน้าบูดบึ้งของไนเจลอย่างยียวนอีกด้วย
น่าแปลก?? ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าดวงตาสวยๆ ตรงหน้านี่ช่างคุ้นตานัก คล้ายว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?
ไนเจลถลึงตามองตอบพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
" บอส!! "
" ก็แค่นั้น "
บาร์เซทท์ปล่อยร่างบางออกจากอ้อมแขนแล้วยืนกอดอกมองมานิ่งๆ เป็เชิงว่าให้รีบไปจัดการตัวเองซะ
ไนเจลเบ้ปากแก้มพองอย่างไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้ได้แต่เดินบึงบังไปตามทางที่บาร์เซทท์พยักพเยิดบอก
เมื่อไนเจลจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว บาร์เซทท์ก็เดินนำเ้าตัวออกจากห้องไป ซึ่งด้านหน้าประตูมีเจคอปยืนรออยู่ก่อนแล้ว
ไนเจลถูกบาร์เซทท์จับให้เดินติดตามอยู่ด้านข้างโดยมีบอดี้การ์ดร่างใหญ่กำยำอย่างครูซและนิโคลัสประกบด้านหลังซ้ายขวา หากดูเผินๆ ก็เหมือนการเดินติดตามบาร์เซทท์ปกติ แต่ความจริงแล้วเป็การควบคุมไนเจลมากกว่า ดังนั้นไนเจลจึงไม่สามารถเล่นลูกไม้อะไรได้เลย ใบหน้าคมสวยสะดุดตานั้นจึงงอง้ำลงอย่างเห็นได้ชัด
บาร์เซทท์เหลือบมองคนร่างบางข้างตัวที่ทำท่าพองขนเหมือนแมวอย่างขำๆ หูก็ฟังรายงานจากเจคอปไปด้วย
ไม่ถึง 1 นาทีคนทั้งหมดก็ลงลิฟต์จากชั้นบนสุดมาที่ล็อบบี้ด้านล่าง แม้ตึกเออร์เบรย์เทคโนโลยีฯจะมีทั้งหมด 199 ชั้น แต่ระบบต่างๆ ภายในบริษัทล้วนสะดวกสบาย รวดเร็วและมีประสิทธิภาพสูงสมเป็บริษัทั์ใหญ่เบอร์ 1 แห่งกาแล็กซีทั้งสิ้น
เหล่าพนักงานแต่ละคนจะมีโฮเวอร์บอร์ด*ส่วนตัวเป็พาหนะในการเคลื่อนที่ในระยะไกลภายในบริษัท และพนักงานที่มีตำแหน่งหัวหน้าขึ้นไปจะมีหุ่นยนต์เลขาส่วนตัวเพื่ออำนวยความสะดวก
ตรงบริเวณประตูทางออกบริษัทเวลานี้เต็มไปด้วยเหล่าพนักงาน ส่วนหนึ่งเป็พนักงานใหม่ที่รวมตัวกันเป็กลุ่มๆ เพื่อมุ่งหน้าไปยังแผนกของตัวเองตามที่ฝ่ายบุคคลแจกแจง อีกส่วนหนึ่งเป็พนักงานเก่าที่เดินสวนกันไปมาขวักไขว่ตามปกติ
ไนเจลเหลียวมองไปทางกลุ่มพนักงานใหม่ด้วยสายตาละห้อย เขาเองก็อยากจะเริ่มต้นการทำงานแบบปกติสุขอย่างเพื่อนๆ พวกนั้นเหมือนกัน คลับคล้ายคลับคลาว่าเขาจะเห็นเพื่อนข้างห้องอย่างเมโรดี้และคอเดียร์อยู่ภายในกลุ่มนั้นด้วย สีหน้าของทั้งคู่ดูตื่นเต้นมีชีวิตชีวามาก น่าอิจฉาสุดๆ
แต่ทว่าจู่ๆ เมโรดี้ก็หันหน้ามาทางที่พวกเขากำลังเดินอยู่ ไนเจลกลัวว่าเพื่อนข้างห้องจะเข้าใจผิดจึงรีบหลบหลังบาร์เซทท์ทันที
ตอนนี้ชายหนุ่มยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับใครทั้งนั้น ยิ่งเมื่อคืนตนเองไม่ได้กลับห้องพักทั้งคืน ทั้งยังไม่ได้ก้าวออกจากบริษัทเลยสักก้าว การอบรม่บ่ายก็ไม่ได้เข้าอีก ถ้าพวกเมโรดี้เห็นว่าตนเองที่ยังใส่ชุดเดิมของเมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยนกำลังเดินติดตามข้างกาย CEO ต้อยๆ แบบนี้ พวกเขาจะคิดยังไง
บาร์เซทท์ที่ถูกใช้เป็โล่กำบังก็ไม่ว่าอะไร แต่กับหยุดฝีเท้าไม่ใกล้ไม่ไกลจากกลุ่มพนักงานใหม่เสียอย่างนั้น
" นี่บอสจะทำอะไร " ไนเจลที่มุดหน้าแทบจะอยากฝังเข้าไปในแผ่นหลังกว้างให้รู้แล้วรู้รอดเค้นเสียงในลำคอถามด้วยความกระวนกระวายใจ
" ทักทายพนักงานใหม่ "
อันที่จริงเขาไม่จำเป็ต้องหยุดทักทายก็ได้ แต่พอเห็นท่าทางพิลึกพิลั่นของคนด้านหลังก็นึกอยากจะแกล้งขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ไนเจลได้ยินคำตอบก็เผลอตัวทุบหลังบาร์เซทท์ไปตุ๊บหนึ่งอย่างลืมตัว ถึงจะไม่แรงมากแต่เสียงกระทบเนื้อก็ดังจนคนที่ยืนอยู่ในระยะ 5 ก้าว 10 ก้าวได้ยินอย่างชัดเจน เ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาทำความเคารพถึงกับชะงักไปครึ่งฝีเท้าอย่างใ
เจคอปขยับแว่นตาแล้วก้าวถอยหลังออกไปอย่างเงียบๆ ครูซและนิโคลัสก็ขยับถอยห่างออกไปเช่นเดียวกัน
ไนเจลเองก็เพิ่งได้สติเมื่อลงมือไปแล้ว แต่เพื่อป้องกันชีวิตน้อยๆ ของตัวเองเขาจำเป็ต้องหาข้ออ้างดีๆ สักข้อเพื่อเป็ทางลงให้กับตัวเอง
" เอ่อ.. ยุงน่ะครับ ยุงมันเกาะหลังบอสผมเลยตบให้ "
บาร์เซทท์ปั้นหน้าขรึมแม้ในใจจะอยากหัวเราะแค่ไหนก็ตาม มันจะมียุงที่ไหนกัน เห็นๆ อยู่ว่าคนด้านหลัง้าทำร้ายตนเองซะมากกว่า
" อ้อ... คงจะตัวใหญ่มากเลยสินะ ไหนฉันขอดูหน่อยสิ "
ว่าแล้วบาร์เซทท์ก็หันหลังกลับมาคว้าข้อมือไนเจลเอาไว้แล้วทำท่าทางก้มลงมองฝ่ามือเล็กๆ ที่ขึ้นสีแดงเป็ปื้นจากแรงทุบเมื่อครู่ขึ้นมาดูอย่างจริงจังเสียเต็มประดา
คิดจะเล่นงานคนอื่นแต่กับทำตัวเองเจ็บไปด้วยแบบนี้ต้องเป็คนซื่อบื้อแค่ไหนกัน
ไนเจลคิดไม่ถึงว่าบาร์เซทท์จะทำแบบนี้แต่เพราะยัง้าใช้ร่างใหญ่โตเหมือนหมีของคนตรงหน้ากำบังร่างกายตัวเองอยู่จึงพยายามบีบตัวเองให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้
ไอ้บ้านี่้าแกล้งเขาชัดๆเลย!!
ฝ่ายบุคคลที่ตั้งสติได้เดินเข้ามาทำความเคารพบาร์เซทท์และถือโอกาสรายงานความคืบหน้าไปด้วย บาร์เซทท์เลยต้องหันหลังกลับมาแล้วปล่อยให้ไนเจลซ่อนตัวอยู่ด้านหลังตามเดิม แต่ทว่ามือใหญ่ข้างนั้นยังคงจับข้อมือเล็กที่ด้านหลังเอาไว้ไม่ปล่อย พอไนเจลจะดึงมือกลับบาร์เซทท์ก็ทำท่าจะดึงร่างบางออกมาด้านหน้า ไนเจลถึงได้ยอมอยู่นิ่งๆอย่างสงบเสงี่ยม
บาร์เซทท์ฟังรายงานคร่าวๆ เสร็จก็เดินผละออกมา ไนเจลรีบหลบมาด้านหน้าเพื่อไม่ให้เพื่อนข้างห้องเห็นแล้วถือโอกาสสะบัดออกจากการเกาะกุมของบาร์เซทท์ไปด้วย เมื่อถึงยานอวกาศที่จอดรออยู่ถึงได้หยุดยืนรออย่างมีมารยาท
ด้านบาร์เซทท์ที่เห็นว่าเสียเวลาไปมากแล้วจึงไม่ได้สร้างความลำบากให้ไนเจลอีก พอเดินเข้าไปในยานอวกาศก็ดูข้อมูลที่เจคอปยื่นให้ไม่ว่อกแว่กอีก ไนเจลถึงได้หายใจหายคอคล่องขึ้นเล็กน้อย
ในขณะที่ไนเจลกำลังโล่งอกโล่งใจอยู่นั้นเ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่าความพยายามที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่าโดยสิ้นเชิง!!
เมโรดี้ที่อยู่ในกลุ่มพนักงานใหม่สังเกตเห็นไนเจลั้แ่เดินออกมาจากลิฟต์แล้ว เมื่อวานพอเห็นว่าเพื่อนข้างห้องหายตัวไปเขาก็กังวลใจจึงเรียกคอเดียร์ไปแจ้งฝ่ายบุคคลให้ทราบถึงได้รู้ว่าไนเจลมีธุระขอลากลับไปก่อนแล้ว ตนกับคอเดียร์เลยวางใจลงแล้วกลับไปสัมมนาต่อ แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้เห็นเ้าตัวเดินรวมกลุ่มออกมากับท่านประธาน ทั้งยังดูสนิทสนมกับท่านประธานเป็พิเศษอีกด้วย
ไหนว่าไม่รู้จักใครที่ Star1 ยังไงล่ะ อีกอย่างไนเจลทำงานตำแหน่งประชาสัมพันธ์ไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงไปอยู่กับท่านประธานได้ ไหนยังจะท่าทางสนิทสนมที่ท่านประธานแสดงออกมานั่นอีก ถึงคนอื่นจะไม่สังเกตเห็นแต่เขาที่มีสายตาดีเป็พิเศษมาั้แ่เด็กๆย่อมมองออกว่าสายตาที่ท่านประธานมองไนเจลกับคนอื่นๆ แตกต่างกันออกไป
ภายในใจของเมโรดี้เกิดคลื่นใหญ่วูบหนึ่งแต่ไม่นานเ้าตัวก็กลับมาเป็ปกติซึ่งเป็เวลาเดียวกับที่ฝ่ายบุคคลนำเหล่าพนักงานใหม่ไปส่งแต่ละแผนกพอดี ชายหนุ่มจึงละความสนใจเมื่อครู่ไปเป็การชั่วคราว
ในเมื่อเมโรดี้ที่เป็เพียงพนักงานทั่วไปยังสามารถสังเกตเห็นการมีอยู่ของไนเจลได้ ผู้คนที่คอยจับตามองความเคลื่อนไหวของบาร์เซทท์อยู่มากมายก็ย่อมสังเกตเห็นเช่นเดียวกัน
อีกฟากหนึ่งของเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ลิลลี่ โรล ธุรการสาวหน้ากลมที่ไม่เป็จุดสนใจใดๆ เดินหลบมุมเข้าไปในที่ลับตาก่อนต่อสายหาปลายทางอย่างรวดเร็ว รอไม่นานปลายสายก็ตอบรับ
" เกิดเื่แล้วค่ะคุณอมีตี้ "
ตลอด่เช้าจรด่บ่ายไนเจลถูกบาร์เซทท์ลากให้ติดตามอยู่ข้างตัวตลอดการตรวจงานที่ศูนย์ผลิตหุ่นยนต์สาขาใหญ่ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ต้องมีไนเจลตามติดไปด้วยเหมือนหางเล็กๆหางหนึ่ง ทำให้ข่าวเื่ที่ท่านประธานรับผู้ช่วยคนใหม่มาแทนเลขาคนเก่าที่ลาออกไปเมื่อวานรับรู้กันไปทั่วบริษัทอย่างรวดเร็ว เหล่าพนักงานที่หวังตำแหน่งนี้บ้างก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย บ้างก็ไม่พอใจที่ถูกตัดหน้า แต่ส่วนใหญ่ล้วนอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับผู้ช่วยคนใหม่ที่ปรากฏตัวเพียงชั่วข้ามคืนคนนี้มากกว่า
ต้องบอกก่อนว่าการได้ทำงานใกล้ชิดท่านประธานเป็ความใฝ่ฝันของใครหลายคน แต่การจะได้อยู่ข้างตัวท่านประธานไม่ใช่ว่าใครอยากจะทำก็ทำได้ และการที่อยู่ๆผู้ช่วยคนนี้ก็โผล่ออกมากลางอากาศจะไม่ให้พวกเขาสงสัยใคร่รู้ได้อย่างไร
หลายฝ่ายต่างเร่งสืบหาที่มาที่ไปของไนเจลว่ามีนอกมีในมากน้อยแค่ไหน แต่นอกเหนือจากข้อมูลที่เ้าตัวกรอกเอาไว้ในแบบฟอร์มสมัครงานก็ไม่มีข้อมูลอื่นอีก และที่สำคัญประวัติของผู้ช่วยคนนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบาร์เซทท์เลยแม้แต่นิดเดียว
เื่ราววุ่นวายใน่หลายชั่วโมงที่ผ่านมาไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของบาร์เซทท์เท่าไรแต่เขาไม่คิดว่าคนพวกนั้นจะเคลื่อนไหวกันเอิกเกริกขนาดนี้ แต่ก็ดีเหมือนกันให้วุ่นวายกันมากหน่อยจะได้สนุกขึ้น ทว่าเื่เหล่านี้ไนเจลกับไม่รับรู้เลยแม้แต่น้อย
หลังจากถูกลากไปมาเกือบครึ่งค่อนวันบาร์เซทท์ก็ปล่อยให้ไนเจลได้นั่งเฉยๆ บ้าง ตอนนี้ขาของชายหนุ่มปวดหนึบจนแทบจะก้าวต่อไม่ไหวแล้ว ไนเจลไม่รู้เลยจริงๆ ว่าไอ้ CEO บ้าบอนั่นจะระแวงอะไรตนนักหนา ขนาดเจคอปยังได้แยกตัวออกไปทำธุระอย่างอื่นบ้างแต่เขากับหนีไปไหนไม่ได้เลย แม้แต่ไปเข้าห้องน้ำก็ยังจะตามเข้ามาด้วย
ช่างเถอะ!! ไหนๆ ก็ตัดสินใจจะมาทำงานที่นี่แล้ว เขาจะถือเสียว่าเป็การตอบแทนบุญคุณนายบาร์เซทท์ก็แล้วกัน อย่างน้อยนายนั่นก็เคยเป็ไอดอลในดวงใจของเขามาตลอด 25 ปีเลยนะ
" ดำเนินการตามแผนที่ 2 ได้เลย ส่วนที่เหลือก็จัดการตามสมควร วันนี้ก็พอเท่านี้ก่อนเลิกประชุมได้ " บาร์เซทท์ปิดหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวแล้วหันไปพูดกับพวกเจคอปที่ต่อ
" พวกคุณกลับไปก่อนได้เลยไม่ต้องรอผม "
บาร์เซทท์ลุกออกจากโต๊ะที่นั่งประชุมอยู่แล้วเดินตรงไปหาไนเจลที่ลุกขึ้นทำท่าจะพุ่งตัวออกจากประตูทันทีที่ได้ยินว่าเลิกประชุมแล้ว คนอื่นๆ จึงทยอยกันลุกออกจากห้องประชุมบ้างแต่สายตาก็ยังแอบเหลือบมาที่คนทั้งคู่อย่างอยากรู้อยากเห็น
" จะไปไหน "
" ก็.. เลิกงานแล้วไม่ใช่เหรอครับ "
ไนเจลจำใจหันกลับมาคุยกับบาร์เซทท์อย่างเสียไม่ได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากออกไปแต่เขาขยับขาตัวเองไม่ได้ต่างหาก!!
ไอ้ขาไม่รักดี จะมาเป็ตะคริวอะไรตอนนี้!!
หมายเหตุ
*โฮเวอร์บอร์ด : กระดานลอยตัวที่ใช้สำหรับการขนส่งส่วนบุคคล มีลักษณะเหมือนสเก็ตบอร์ด
*หวังว่าทุกคนจะเอ็นจอยนะคะ (๑˙❥˙๑)
481
