เย็นวันหนึ่ง...
คุณหนูน้ำใสเหยียดร่างระหงด้วยความเหนื่อยล้า เธอนั่งติวข้อสอบให้กับเพื่อนบนโต๊ะอาหารอย่างใจจดใจจ่อ หลังจากที่สอบเข้ามหาลัยในรอบแรกๆได้ เด็กสาวก็ไม่มีความกังวลเื่เรียนต่อ แต่สำหรับเพื่อนคุณหนูกลุ่มเดียวกันนั้นตอนนี้กลับยังไม่มีที่เรียนต่อเลยซักคน
“ยัยแพร ตั้งใจหน่อยสิ” เสียงเล็กของน้ำใสบอกเพื่อน...
เธอเป็เด็กสาวที่ฉลาดที่สุดในกลุ่ม หน้าตาสะสวยสมวัย ผิวขาวสะอาดสะอ้านเหมือนคุณหนูปกติ เพียงแต่หุ่นและรูปร่างอาจจะเข้ามหาลัยไปก่อนแล้ว อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เด็กสาวก็จะต้องย้ายออกจากบ้านหลังใหญ่สู่คอนโดมิเนียมใกล้ๆมหาลัย น้ำใสหนักใจนิดหน่อยเพราะร้อยวันพันปีเธอไม่เคยทำอะไรเองเลย
“เฮ้ออ ฉันไม่เอาแล้ว อาทิตย์หน้าพ่อฉันจะพาไปสมัครมหาลัยเอกชน”
“เราด้วย”
“ฉันก็ด้วย”
เพื่อนๆต่างตัดพ้อกันอย่างสิ้นหวัง...
วิชาเลขมากมายและวิทยาศาสตร์ต่างๆไม่สามารถเข้าหัวสมองได้ เด็กหนุ่มเด็กสาวประมาณเจ็ดแปดคนที่นั่งรายเรียงกันบนโต๊ะเริ่มทยอยปิดหนังสือและเก็บลงกระเป๋ากันทีละคน เมื่อน้ำใสเห็นเช่นนั้นเธอก็ถอนหายใจไปด้วย...
“เอาอย่างนั้นหรอ”
“มหาลัยเอกชนของฉันใกล้ๆที่แกเรียนนิดเดียว ไว้ฉันเบื่อๆจะลากแกไปชอปปิ้งด้วยกันนะ”
“ใช่ๆ”
“ตอนนี้เย็นแล้ว พวกเราไปดูหนังกันเถอะ”
“เย้”
เสียงเพื่อนชายหญิงร่วมใจกันเห็นด้วย ก่อนที่ทุกคนจะไม่สนใจไยดีหนังสือที่คุณหนูน้ำใสเตรียมมาติวข้อสอบให้ ทุกคนเตรียมพร้อมที่จะไปดูหนัง ณ ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ แต่มีเพียงคุณหนูจากบ้านอีกฝั่งเท่านั้นที่ไม่ว่าง
“เราไปด้วยไม่ได้นะ”
“เอ้า ทำไม ดูหนังรอบดึกแค่นี้เอง”
“คุณแม่ไม่ชอบให้กลับบ้านตอนดึกน่ะ”
“โถ ยัยน้ำใส ไม่เอาน่า เราโตๆกันแล้วนะ อีกอย่างแกก็มีที่เรียนก่อนเพื่อนด้วย”
“ไม่ได้หรอก ขอโทษนะ”
เด็กสาวบอกเพื่อน ก่อนจะหิ้วกระเป๋าหนังสือเดินออกมาจากบ้าน เธอยืนรอรถแท็กซี่ไม่นานก็สามารถขึ้นไปนั่งได้ แต่ด้วยความที่เป็ตอนเย็นเลยทำให้รถของเส้นถนนใหญ่ติดยาวเหยียด กว่าที่คุณหนูจะสามารถมาถึงหน้าบ้านหลังโตโอ่อ่าได้สำเร็จก็มืดค่ำซะแล้ว...
“มาแล้วหรอคะคุณหนู”
“ค่ะป้าพร แล้วคุณแม่ล่ะคะ”
“คุณนายเข้านอนแล้วค่ะ ป้าเตรียมอาหารเย็นไว้ให้แล้ว”
“ไม่เป็ไรค่ะป้า น้ำใสทานมาแล้ว ป้าไปพักเถอะค่ะ”
เสียงหวานส่งยิ้มให้ป้าแม่บ้าน ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเอง บ้านชั้นสองเงียบสงัดเพราะคุณนายไม่อนุญาตให้คนใช้ขึ้นมาในตอนกลางคืน น้ำใสตรงดิ่งไปที่ห้องคุณแม่เพื่อที่เธอจะได้บอกเื่ค่าเทอมและค่าที่พักต่างๆให้รับรู้...แต่เสียงที่เล็ดลอดออกมา...และภาพตรงช่องประตูมันกลับทำให้คุณหนูผู้เรียบร้อยหัวใจเต้นรัวไปหมด!
560
