ภายในห้องที่อบอวนไปด้วยความสุขของหนึ่งบุรุษและหนึ่งสตรี ทั้งสองคนก็ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิมจนหลิวจ้านเริ่มที่จะอึดอัด หากให้เขาอยู่ท่านี้อีกเพียงชั่วครู่ เขาคงจะต้องทำอะไรเกินเลยไปกว่านี้แน่นอน เขาก็เป็ผู้ชายคนหนึงนะ หลิวจ้านทนไม่ไหวเลยพูดขึ้นว่า
“เ้ารู้สึกยังไงบ้าง มีความสุขหรือไม่”
“อืม”
ได้ยินคำตอบของหว่านเอ๋อ ทำให้หลิวจ้านอยากจะทำมากกว่านี้ เขาตัดสินใจหอมแก้มนางไปหนึ่งครั้ง ทำให้หว่านเอ๋อหน้าแดงขึ้นมาจนลามไปถึงคอและใบหูของนาง นางเขินอายจนพยายามที่จะลุกออกจากตักของหลิวจ้าน แต่ก็ถูกหลิวจ้านกอดรั่งเอาไว้เหมือนเดิม
“เ้าจะลุกหนีจากข้าไปไหน ข้ายังไม่ได้ตอบคำถามเ้าเลย”
หว่านเอ๋อรู้ตัวเองแล้วว่านางแพ้ให้กับชายคนนี้และชอบเขาเข้าให้แล้วเพราะหากว่านางไม่ชอบหลิวจ้าน ตอนที่เขาหอมแก้มนาง นางคงจะทำร้ายเขาไปแล้ว
“ก็เ้าชอบเอาเปรียบข้าอยู่เรื่อย”
“แล้วเ้าชอบหรือเปล่า”
“อืม”
หลิวจ้านได้ยินคำตอบจากนางก็มั่นใจได้เลยว่า นางน่าจะยอมเป็ของเขาแล้ว อยู่ที่เขาจะเอาเปรียบนางยังไง หลิวจ้านได้เลื่อนมือของเขาไปจับมือของนางทั้งสองข้างแล้วพูดว่า
“พี่สาวหว่านเอ๋อมีอะไรจะถามผู้น้อง”
“นี่เ้า..เรียกข้าว่าหว่านเอ๋อก็พอ”
ตอนนางพูดนางก็มีท่าทีที่เขินอาย
“แล้วสิ่งนี้คืออะไร”
สิ่งที่หว่านเอ๋อถามถึงคือแผนโครงสร้างของ ไชน่าทาวน์ ก่อนที่หลิวจ้านจะตอบเขาได้หอมแก้มของนางอีกหนึ่งข้าง หว่านเอ๋อยังไม่ชินเกิดอาการเกร็งอยู่บ้างและกำลังจะด่าหลิวจ้าน แต่หลิวจ้านพูดขึ้นก่อน
“สิ่งนี้เรียกว่าแบบแปลนการสร้าง”
“สิ่งนี้ข้ารู้ แต่ข้าอยากรู้ว่า ท่านกำลังจะสร้างอะไร”
หลิวจ้านก็ทำเหมือนเดิมหอมแก้มนางก่อนจะตอบคำถาม
“สิ่งที่ข้ากำลังจะสร้าง ไม่ใช่สิ ข้าได้สร้างไปแล้วแต่ยังไม่เสร็จ เรียกว่า ไชน่าทาวน์”
“ในไชน่าทาวน์ของท่านทำอะไรบ้าง ท่านช่วยอธิบายให้ข้าเขาใจหน่อย”
“ไชน่าทาวน์ ประกอบไปด้วย อาหารเลิศรส สุราเลิศรส มีดนตรีไพรเราะ และมีหอชมวิวอยู่ที่ชั้นบนสุด ข้าทำเอาไว้ให้เหมาะสำหรับคู่รัก”
“ไชน่าทาวน์ของท่าน จะต่างจากหอเดียวดายยังไงเพราะที่นั่นก็มีสิ่งที่ท่านพูดมา”
“เป็คำถามที่ดีเอาเป็ว่าวันนี้เ้าก็กินอาหารร่วมกันกับข้าแล้วเ้าจะรู้ว่าสิ่งที่ข้ามีแต่ที่อื่นไม่มีมันเป็ยังไง และถ้าเ้ามีเวลาข้าจะพาเ้าไปดู
ไชน่าทาวน์ของจริง ถึงแม้ว่าจะยังไม่เสร็จก็ตาม”
“ได้ ข้าจะรอกินอาหารพร้อมท่านและจะไปกับท่าน”
“เ้าช่างน่ารักจริงๆ ท่านมีคำถามอีกหรือไม่”
“มี….หอของท่านสูงตั้ง 7 ชั้น หากว่ามีคนเดินขึ้นไม่ไหวจะทำยังไง ”
“เป็อีกหนึ่งคำถามที่ถามได้ดี”
หลิวจ้านพูดเสร็จก็บอกให้หว่านเอ๋อลุกขึ้นยืนตัวเขาก็ลุกขึ้นตามและเดินจับมือนางไปที่ข้างหน้าแบบแปลนขนาดใหญ่ เข้าให้นางไปยืนอยู่ข้างหน้าเขา ส่วนตัวเขาได้เข้าไปกอดนางจากทางด้านหลังและจับมือนางชี้ไปที่ส่วนของลิฟท์และเริ่มอธิบาย
“สิ่งนี้คือสิ่งที่จะพาคนขึ้นไปข้างบนส่วนมันจะทำงานยังไง เมื่อสร้างเสร็จข้าจะพาเ้าไปลองเป็แรก”
หว่านเอ๋อ รู้สึกดีใจมากเพราะว่านางไม่เคยได้ยินว่ามีของแบบนี้มาก่อน
“แล้วสิ่งที่ว่างๆตรงนี้ท่านคิดจะทำอะไร”
“ถ้าเป็ตัวของหว่านเอ๋อ เ้าคิดจะสร้างอะไร”
หลิวจ้านถามคำถามนางกลับ หว่านเอ๋อก็หยุดคิดแต่คิดยังไงก็ไม่รู้ว่าจะสร้างอะไรเพราะพื้นที่มันค่อนข้างกว่างมาก
“ตัวหว่านเอ๋อก็ไม่รู้ ว่าจะสร้างอะไร”
ได้ยินนางแทนตัวเองด้วยชื่อของนาง นางช่างน่ารักจริงๆ
ปกติตัวละครหว่านเอ๋อจะพูดเพราะอยู่แล้วแต่เป็เพราะการพบกันครั้งแรกของนางและเขา ทำให้นางไม่ค่อยจะพูดดีกับเขาสักเท่าไหร่แต่พอนางได้รู้จักเขานิสัยของนางก็กลับมาเป็คนเดิม
“ลานกว้างตรงนี้ข้าไม่คิดจะสร้างอะไรแต่จะปรับขนาดของดินให้เรียบ หว่านเอ๋อเ้าน่าจะเคยเห็นการนั่งรถม้ามาซื้อของ ของบรรดาคุณหนูหรือคุณชายจวนต่างๆสมมุติว่าเขามาซื้อที่ร้านของเ้า มาซักหนึ่งคันก็คงไม่เป็ไร แต่ถ้ามาพร้อมกันเยอะๆเ้าจะจอดรถม้าไว้ที่ไหน”
หว่านเอ๋อได้ยินหลิวจ้านอธิบายก็เข้าใจทันแต่ก็เกิดคำถามใหม่ขึ้นมา
“หว่านเอ๋อเข้าใจแล้ว แต่ถ้าท่านให้พวกเขาจอดฟรี ท่านจะไม่เสียเปรียบหรือเ้าค่ะ”
“ใครบอกว่าข้าจะให้จอดฟรี เ้าจงจำเอาไว้ว่าขอวฟรีไม่มีในโลก ทุกคันที่จะจอดต้องยอมเสียค่าจอด นี้คือสาเหตุที่ข้าเลือกที่จะสร้าง ไชน่าทาวน์เอาไว้นอกเมืองแต่ยังติดถนนเส้นหลักและมีความปลอดภัยเพราะว่าถนนเส้นหลักจะมีเวรยามของทหารค่อยดูแลตลอดเส้นทาง”
พอหว่านเอ๋อได้ฟังหลิวจ้านอธิบายเื่ต่างๆ นางต้องยอมรับเลยว่าตัวเขานั้นเป็คนที่เก่งมากจริงๆ มองไปที่ตรงไหนก็สามารถทำเงินได้ ในใจลึกๆของนางขอให้เขาอย่าเอารัดเอาเปรียบชาวบ้านคนที่ยากจนก็พอ
หลิวจ้านรู้สึกว่าตัวเองพูดมากก็เริ่มหิวและรู้สึกเมื่อยพร้อมทั้งปวดหลัง สาเหตุน่าจะมาจากการที่เขานอนมากไปหรือเปล่า หลิวจ้านได้ปล่อยมือจากการกอดแม่นางหว่านเอ๋อ จับมือของนางเดินมาที่หน้าโต๊ะที่พวกเขานั่งตอนแรก หลิวจ้านเลือกให้นางนั่งข้างๆเขา แทนที่จะให้นางนั่งที่ตัก
“มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง”
“เรียนคุณชายพวกเราทั้งสองอยู่ตลอดเ้าค่ะ”
“พวกเ้าไปสั่งพ่อครัวให้ทำอาหารให้เต็มโต๊ะวันนี้ข้ามีแขก นำสุราที่ข้าทำขึ้นมาด้วยเอามาหนึ่งให่และจัดอาหารที่ด้านในห้องของข้าห้องนี้ ไปจัดตรงที่เห็นวิวสวยๆ”
“ได้เ้าค่ะ”
พอสั่งพวกนางเสร็จหลิวจ้านก็นอนลงที่ตักของหว่านเอ๋อทันทีและดึงมือของนางมาจับไว้ หว่านเอ่อใเล็กน้อย
“ท่านทำได้ทุกอย่างจริงๆ ท่านไม่อายสาวใช้ของท่านบ้างหรือ ลุกขึ้นเดียวนี้และปล่อยมือข้าด้วย”
“ข้าจะไปอายทำไม ตัวข้าหลิวจ้านแค่อยากนอนหนุนตักของคนที่ข้ารักใครมันจะทำไม”
พอนางได้ยินว่าเขาบอกว่านางคือคนที่เขารักนางก็เหมือนกับยกูเาออกจากอก เพราะว่านางคิดว่าเขาจะแค่เล่นๆกับนาง พอนางได้ยินแบบนี้ก็สบายใจ หลิวจ้านก็ยังคงนอนหนุนตักนางอยู่เหมือนเดิมพร้อมทั้งจับมือของนางไปจูบอีกด้วย ตอนแรกนางก็ยังเขินๆแต่หลิวจ้านก็ได้ชวนนางคุย
“ข้ายังไม่รู้ความเป็มาของเ้าเลย ช่วยเล่าให้ข้าฟังที”
6K
