ทะลุมิติครั้งนี้ฉันจะเป็นเศรษฐีนีด้วยซูเปอร์มาร์เก็ต (จบแล้ว)

        เคอโยวหรานอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของต้วนเหลยถิง เอ่ยวาจาออดอ้อนว่า “สามีเจ้าคะข้าชอบบ้านสวนแห่งนี้มากจริงๆ มิสู้ซื้อเอาไว้เถิดเจ้าค่ะ!”

        “ในเมื่อฮูหยินชอบ เช่นนั้นก็ซื้อไว้เถิด”ต้วนเหลยถิงโอบกอดเคอโยวหราน ท่าทางคล้ายนายท่านที่รักถนอมภรรยาของตนดั่งชีวิต

        เขาหันไปทางนายหน้าอู๋ จากนั้นเอ่ยพลางเผยสีหน้าสุขุมอีกครั้ง “นายหน้าอู๋พวกเราสามารถทำโฉนดประทับตราวันนี้ได้เลยหรือไม่?”

        “ได้ขอรับ ขอแค่เงินเพียงพอก็ทำได้ทันทีขอรับ”นายหน้าอู๋ตอบกลับด้วยความยินดี

        ต้วนเหลยถิงล้วงหยิบตั๋วเงินปึกหนาออกมาจากอกเสื้อนับเงินจำนวนหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นตำลึงแล้วส่งให้นายหน้าอู๋

        “ได้ยินว่าเจ้ามีชื่อเสียงในด้านนี้มากทีเดียว ครานี้ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้งพวกเราจะรอเจ้านำโฉนดประทับตรามาให้อยู่ในบ้านสวนก็แล้วกัน”

        นายหน้าอู๋รับเงินมาและเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “ท่านทั้งสองโปรดวางใจ ข้าคนแซ่อู๋ทำกิจการด้วยความสัตย์ซื่อจะต้องจัดการให้เป็นอย่างดีแน่นอนขอรับ ไม่ทราบว่าต้องการระบุให้บ้านสวนอยู่ใต้นามของท่านใดขอรับ?”

        ต้วนเหลยถิงส่งตั๋วเงินอีกห้าพันตำลึงให้นายหน้าอู๋ “นายหน้าอู๋รู้ลู่ทางขึ้นทะเบียนบ้านสักเล่มคงไม่ยากกระมัง?”

        นายหน้าอู๋เข้าใจโดยพลัน รีบรับเงินเอาไว้แล้วส่งใบสัญญาซื้อขายตัวของทุกคนให้กับต้วนเหลยถิงจากนั้นวิ่งเหยาะออกไปจัดการธุระทันที

        กล่าวตามตรง เขาเองก็นึกไม่ถึงว่าบ้านสวนของสกุลต่งจะถูกขายออกไปได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

        ประการแรก เพราะราคาสูง มีคนจำนวนมากรู้สึกว่าไม่คุ้มค่า

        ประการที่สอง เงินมากมายขนาดนี้ มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะจ่ายไหว

        ประการที่สาม มีหลายคนกังวลเรื่องการแก้แค้นจากสกุลต่ง จึงไม่กล้าซื้อเอาไว้

        คาดไม่ถึงว่าสองคนนี้กลับผ่อนคลายยิ่งนัก แม้ต้องการทำทะเบียนบ้านปลอมแล้วจะอย่างไร?

        สิ่งที่นายหน้าอู๋ไม่รู้ก็คือพวกเคอโยวหรานใช้เงินสกุลต่งเพื่อซื้อที่ดินสกุลต่ง ย่อมต้องรู้สึกสบายอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

        ต้วนเหลยถิงส่งใบสัญญาซื้อขายตัวทั้งหมดให้เคอโยวหรานและพานางเดินสำรวจรอบบ้านสวนโดยละเอียดเพราะเมื่อครู่เป็นเพียงการชมนกชมไม้ มิได้สำรวจให้ถี่ถ้วนแต่อย่างใด

        “อ๊าก...ปล่อยน้องสาวข้า เจ้าคนสารเลวข้าจะสู้กับเจ้าสุดชีวิต...”

        “ท่านพี่ อย่าเข้ามา กลับไป ไม่ต้องสนใจข้า อย่าเข้ามา...ฮือๆๆ...”

        ขณะคนทั้งสองกำลังเดินเล่นในบ้านสวน พลันได้ยินเสียงวุ่นวายดังมาจากไม่ไกลนัก

        “ไป ไปดูกันสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” เคอโยวหรานดึงแขนต้วนเหลยถิงเพื่อส่งสัญญาณให้เขาใช้กำลังภายในมุ่งหน้าไปยังต้นตอของเสียง

        พบเพียงบุรุษร่างอ้วนผู้มีดวงตาโค้งเป็นสระอิและใบหน้าอวบอิ่มด้วยไขมันกำลังลากเด็กหญิงอายุประมาณสิบสองถึงสิบสามปีเข้าไปในป่า

        รอบข้างมีคนแต่งกายเช่นคนคุ้มกันจวนสิบกว่าคนกำลังส่งเสียงโห่ร้องพากันยืนขวางเด็กหนุ่มอายุสิบสามถึงสิบสี่ปีที่ร่างกายผอมแห้งดั่งท่อนฟืนและกำลังถือไม้กระบองเอาไว้

        ดวงตาของต้วนเหลยถิงพลันฉายแววดุดัน ร้องตะคอกว่า “ปล่อยคนเดี๋ยวนี้”

        บุรุษดวงตาสระอิชะงักการกระทำ เพลิงโทสะลุกโชนโดยพลัน “เจ้าคือผู้ใด? มีสิทธิ์อันใดมาบอกให้บิดาปล่อยคน?”

        ดวงตาของต้วนเหลยถิงมีประกายสังหารวูบผ่าน เขาเอ่ยเสียงเย็นว่า“สิทธิ์ที่ข้าคือเจ้าของคนปัจจุบันของบ้านสวนแห่งนี้อย่างไรเล่า”

        “ฮ่าๆๆ...” บุรุษดวงตาสระอิเงยหน้าหัวเราะขึ้นฟ้า“เจ้าของบ้านสวนคือสกุลต่ง เจ้าก็ช่างกล้าสวมรอย เห็นทีคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง”

        กล่าวจบก็ปล่อยมือจากเด็กหญิงผู้นั้น ก่อนจะโบกมือใหญ่แล้วเอ่ยว่า“พี่น้องของข้าจงจัดการเจ้าคนระยำไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้นี้ให้ตายเสียละเว้นสตรีสวมหมวกเหวยเม่าที่อยู่ข้างกายเขาเอาไว้ พวกเราจะได้เสพสุขกัน ฮ่าๆๆ...”

        นัยน์ตาของต้วนเหลยถิงพลันหดเล็กลง ชายหนุ่มย่ำฝ่าเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อกันเคอโยวหรานเอาไว้เบื้องหลังจากนั้นเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่พุ่งตัวเข้ามาหา

        ทว่าเขายังไม่ทันลงมือ ทันใดนั้นก็มีสายลมระลอกหนึ่งพัดผ่าน ตรงไปทางกลุ่มคนที่หมายจะเข้ามาโจมตีต้วนเหลยถิงคนกลุ่มนั้นพลันล้มระเนระนาดและนอนเป็นอัมพาตอยู่บนพื้นอย่างมิอาจลุกขึ้นยืน

        บุรุษดวงตาสระอิถอยหลังไปหนึ่งก้าวจดจ้องคนทั้งสองที่อยู่เบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง เปิดปากถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า“แท้จริงแล้วพวกเจ้าเป็นใคร? มาทำอันใดในบ้านสวนแห่งนี้กัน?”

        เคอโยวหรานมิได้แยแสบุรุษดวงตาสระอิแม้แต่นิด นางเก็บผงสลายเส้นเอ็นที่ท่านอาจารย์เซียนพิษให้มาจากนั้นเดินไปถามสองพี่น้องที่กำลังโอบกอดกัน “พวกเจ้ามีนามว่ากระไร?”

        เด็กหนุ่มผละออกจากน้องสาวของตนโขกศีรษะคำนับไปทางเคอโยวหรานสามครั้งก่อนจะเอ่ยว่า “ขอบคุณผู้มีพระคุณที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือขอรับข้ามีนามว่าหลี่เถี่ยตั้น ส่วนน้องสาวของข้านามหลี่เสี่ยวฮวาขอรับ”

        สองพี่น้องผอมแห้งเสียจนนางเห็นภาพตนเองยามเพิ่งมาถึงยุคนี้

        ต้นฤดูใบไม้ผลิเช่นนี้กลับสวมเพียงเสื้อตัวบาง บนเท้าสวมรองเท้าฟางคู่หนึ่งใต้ฝ่าเท้าเต็มไปด้วยตุ่มพุพอง แลดูน่าสงสารยิ่งนัก

        ขณะเดียวกันบุรุษดวงตาสระอิก็ฉวยโอกาสนี้แอบหนีไปต้วนเหลยถิงยกมือขึ้นโบกสะบัด บุรุษผู้นั้นพลันกระเด็นไปกระแทกต้นไม้ก่อนจะหล่นลงบนพื้นปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด ถึงขั้นคลานขึ้นมาไม่ไหวเลยทีเดียว

        สายตาของหลี่เถี่ยตั้นที่ทอดมองต้วนเหลยถิงเป็นประกายในทันใด หากเขาเป็นเหมือนบุรุษผู้นี้ก็จะสามารถปกป้องน้องสาวได้ใช่หรือไม่?

        ต้วนเหลยถิงเดินไปย่อกายลงตรงหน้าสองพี่น้องใช้ระดับเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน “บิดาของเจ้าคือหลี่จงเฉวียนหรือ?”

        นัยน์ตาของเด็กหนุ่มพลันหดเล็กลง เพียงแต่ยังคงเอ่ยปฏิเสธภายในเสี้ยววินาที “มิใช่บิดาของข้านามว่าหลี่ซินขอรับ”

        มุมปากของต้วนเหลยถิงหยักยก เขาขยับเข้าใกล้ใบหูของเด็กหนุ่มแล้วกระซิบว่า“ข้าคือต้วนเหลยถิง”

        “เป็นท่าน?” เด็กหนุ่มเผยสีหน้ายินดีครั้นกำลังจะส่งเสียงร้องด้วยความดีใจกลับถูกต้วนเหลยถิงส่งสัญญาณมือปรามเอาไว้เสียก่อน

        เด็กหนุ่มรีบป้องปากของตนเอง หางตาลอบชำเลืองไปทางกลุ่มคนที่ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้นและไม่เปล่งเสียงใดออกมาอีก

        ต้วนเหลยถิงลุกขึ้น เอ่ยกับเด็กหนุ่มว่า “ไปเรียกทุกคนในบ้านสวนมารวมตัวกันที่นี่เถิด”

        “ขอรับ” เด็กหนุ่มลุกขึ้นด้วยท่าทีตื่นเต้น ไม่นานนักก็วิ่งจนหายลับไปจากสายตา

        เด็กหญิงตัวน้อยมองตามแผ่นหลังของพี่ชาย ยังคงปรากฏท่าทางมึนงงอยู่บ้าง เหตุใดพี่ชายจึงทิ้งนางไว้กับคนแปลกหน้าเช่นนี้เล่า?

        รอจนกระทั่งผ่านไปชั่วหนึ่งก้านธูป เสียงฝีเท้าวิ่งชุลมุนของคนนับร้อยก็ดังเข้ามาภายในมือของพวกเขาถือมีดและไม้ตะบอง ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ฟาดฟันไปทางต้วนเหลยถิงทันที

        เคอโยวหรานกำลังจะตอบโต้ แต่กลับถูกต้วนเหลยถิงกดมือเอาไว้พลางเอ่ยว่า “อย่าสิ้นเปลืองสิ่งของที่ท่านอาจารย์เซียนพิษมอบให้เลยสามีอยากทดสอบสักหน่อยว่าระยะหลังมานี้วิทยายุทธ์เป็นอย่างไรบ้าง ช่างประจวบเหมาะเหลือเกินที่มีคนเหล่านี้มาให้ฝึกมือพอดี”

        เคอโยวหรานจึงหยุดการกระทำ นางคลี่ยิ้มบางพลางผายมือเชื้อเชิญตามด้วยกอดอกเอนกายพิงต้นไม้

        เมื่อเทียบระหว่างคนเหล่านี้กับต้วนเหลยถิง คาดว่าคงเทียบมิได้แม้แต่นิ้วเดียวของเขา

        ดังคาด เคอโยวหรานยังไม่ทันนับหนึ่งถึงสิบ คนกว่าร้อยคนก็คลานอยู่กับพื้นอย่างมิอาจลุกขึ้นยืนเสียแล้ว

        “จิ๊ๆๆ อ่อนแอเกินไปแล้ว” เคอโยวหรานอุทาน“อ่อนแอถึงเพียงนี้จะปกป้องบ้านสวนแห่งนี้ได้อย่างไร?”

        ต้วนเหลยถิงปัดมือ เดินมายังข้างกายเคอโยวหรานแล้วเอ่ยว่า“ผู้ที่พวกเราบ่มเพาะมิอาจอ่อนหัดเช่นนี้ หลังกลับไปพวกเราหารือกันเรื่องระเบียบการฝึกซ้อมสักหน่อย”

        เคอโยวหรานพยักหน้า “อืม จำเป็นต้องมีจริงๆ”

        หลังผ่านไปอีกชั่วหนึ่งก้านธูป หลี่เถี่ยตั้นก็พากลุ่มคนผิวคล้ำซึ่งกำลังประคับประคองกันให้เดินเข้ามาทางนี้

        คนกลุ่มนี้สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งทว่ายังนับได้ว่าสะอาดแต่ละคนร่างกายผอมแห้ง พวกเขาคือชาวสวนผู้เช่าที่ถูกกดขี่ข่มเหงที่เคอโยวหรานเห็นยามก่อนหน้านี้

        ภายในกลุ่มยังมีผู้ชราหลายคนที่สาวเท้าไม่กี่ก้าวก็หกล้ม ต้องอาศัยการประคองของคนข้างกายถึงพอจะฝืนเดินต่อไปได้

        บนหลังของสตรีจำนวนหนึ่งแบกเด็กเล็กโดยมีเหล่าบุรุษตั้งท่าคอยคุ้มกันอยู่เบื้องหลัง

        ครั้นพวกเขาเห็นคนนอนระเนระนาดอยู่บนพื้นก็ชะงักฝีเท้าโดยพลัน ตามด้วยเผยสีหน้าระแวดระวังออกมา

        คนบางส่วนภายในกลุ่มมองต้วนเหลยถิงแล้วเผยท่าทางราวกับค้นพบอันใดบางอย่าง ต่างพากันกระซิบกระซาบจนเกิดเสียงดังวุ่นวายหลี่เถี่ยตั้นจึงกระซิบบางสิ่งข้างหูบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง

        บุรุษวัยกลางคนรีบสาวเท้าเข้ามาหลายก้าวด้วยปรารถนาจะพูดคุยกับต้วนเหลยถิง กลับนึกไม่ถึงว่าแข้งขาจะอ่อนแรงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงบนพื้นเพราะเรี่ยวแรงไม่เกื้อหนุนเสียแล้ว

        ต้วนเหลยถิงรีบเข้าไปประคองบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นเอาไว้ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงรวดร้าวว่า“จงเฉวียน สกุลต้วนทำให้พวกเจ้าต้องพลอยลำบากแล้ว”