ยามเช้าวันถัดจากค่ำคืนมีดในความมืดลมเหนือยังพัดกลิ่นไหม้จาง ๆ จากหน้าคลังเข้ามาในลานเรือนรองขอบไม้ประตูที่ถูกไฟเลียเปลี่ยนเป็สีดำเป็ปื้น แต่แผ่นป้าย “บัญชีสาธารณะ”ที่แขวนไว้ยังคงตัวเลขชัดเสมียนกลางยืนทบทวนบันทึกเมื่อคืนอีกครั้งก่อนม้วนเก็บลงปลอกไม้ไผ่ลู่หานล้างหน้าในอ่างน้ำเย็น เงยขึ้นมองทิศเรือนใหญ่ของตระกูลหลักสีหน้าเขานิ่งแต่แววตาแน่วแน่
เหม่ยหลิงถือถุงผ้าเล็กเข้ามายื่นให้
“ภาคเช้าวันนี้ข้าจะอ่านลำดับเหตุอีกครั้งต่อหน้า แล้วขออนุญาตตั้ง ‘โต๊ะค้น’ที่เรือนผู้ดูแลโรงเก็บของ”
ลู่หานรับถุงผ้าเปิดดู เห็นสำเนาบันทึก 3 ชุดและตราครั่งพร้อมพู่กัน
“ดีเราจะค้นต่อหน้า ไม่ลอบจับ”
อาหยินเดินออกมาจากคุ้มสำนักหมอแขนซ้ายยังพันผ้าแต่สีหน้าดีขึ้น เธอก้มคำนับเบา ๆ
“ข้านั่งฟังข้างหน้าต่างก็พอเ้าค่ะไม่ฝืน”
“อย่าฝืนเดินไกล”
ลู่หานเอ่ยสั้น ดวงตาอ่อนลงชั่ววูบก่อนหันไปเรียกเสมียนกลาง ชายชรากระดิ่ง และเถ้าเรือกวง
“เตรียมพยาน3 คน เดินกับข้าไปเรือนผู้ดูแลโรงเก็บของ เปิดโต๊ะค้นภาคเช้า”
เถ้าเรือกวงขยับบ่า
“เรือของข้าเฝ้าท่าน้ำเรียบร้อยถ้าเขาคิดหอบของหนี ข้าจะเห็นควันก่อน”
ชายชรากระดิ่งยิ้มบางๆ กระดิ่งในมือสั่นเบาเหมือนทดลองเสียง
เสมียนกลางยกหีบเล็กขึ้นบ่า
“แผ่นไม้ตราครั่ง ถุงผนึก มีครบ”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[ภารกิจหลัก:โยงตัวการจากเรือนเก็บของสู่เมืองชายแดน]
[เงื่อนไข:(1) เปิดโต๊ะค้นต่อหน้าพยาน 3 คน, (2) เก็บสมุดรับ–จ่ายเงา, (3)เทียบลายมือกับเอกสารจับสด, (4) เสนอคณะผู้เฒ่าเพื่อ “สอบข้ามเขต” ภายในวันนี้]
[รางวัล:ตราตระกูลพิเศษสำหรับเดินคดีข้ามเขต 1 ดวง]
ลู่หานรับรู้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้าเขาพยักหน้าให้เหม่ยหลิงแล้วนำขบวนเล็กออกจากเรือนรองตรงสู่เรือนผู้ดูแลโรงเก็บของตระกูลหลัก
ถนนหน้าตระกูลยังเงียบคนร้านข้างทางเปิดบานไม้ครึ่งหนึ่ง แสงเช้าสีหม่นลาดไปบนพื้นหินเรือนไม้สองชั้นของผู้ดูแลโรงเก็บของตั้งอยู่ด้านในสุดซุ้มประตูมีตราตระกูลหลักแกะสลักติดอยู่ ประตูหน้าเปิดแง้มรปภ.ของเรือนนั้นชะโงกหน้าออกมามอง เมื่อเห็นขบวนของลู่หานกับเหม่ยหลิงและพยาน 3คน เขารีบหายเข้าไป
ไม่กี่อึดใจชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม สวมเสื้อผ้าดี เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มฝืน ๆเขาคือผู้ดูแลโรงเก็บของ
“เช้านี้ท่านมาทำไมถึงบ้านข้า”
ลู่หานก้าวไปยืนกลางลานพูดเสียงชัดแต่ไม่ดัง
“มาตั้งโต๊ะค้นต่อหน้าตามหลักฐานจากเมื่อคืนและคืนก่อนหน้า”
ผู้ดูแลทำหน้าเข้มขึ้น
“เื่เมื่อคืนข้าก็ได้ยินแล้วแต่เรือนข้าไม่มีของผิด”
เหม่ยหลิงยกปลอกไม้ไผ่เปิดสำเนาบันทึกฉบับย่อแผ่นแรกอ่านต่อหน้า
“คืนก่อนมีการจุดไฟหน้าคลัง เรือนรองดับได้ ได้ของกลาง ‘กระดาษกาวคราบน้ำมัน’ 1 ถุงและเมื่อคืนมีะุลูกดอกพุ่งใส่คนของเรา เก็บได้ลูกดอกครั่งสีเฉพาะพร้อมคำรับของช่าง ว่ามีคนชื่อเจิ้งมารับครั่ง สีและกลิ่นตรงกับหน้างาน”
ผู้ดูแลเบือนสายตา
“เจิ้งเป็คนส่งของไม่ใช่คนของข้า”
เสมียนกลางก้าวมาข้างโต๊ะเตี้ยที่ตั้งฉุกละหุกกลางลานเขาวางหีบ เปิดหยิบกระดานไม้ขึ้นมาติดกระดาษแล้วขีดหัวเื่ “โต๊ะค้นภาคเช้า –เรือนผู้ดูแลโรงเก็บของ” เขียนเวลาลงบรรทัด แล้วเชิญพยาน 3 คนมายืนด้านหลัง
ชายชรากระดิ่งยกเสียงชัด
“ข้าอยู่เป็พยาน”
เถ้าเรือกวงกล่าวตาม
“ข้าอยู่เป็พยาน”
เ้าของโรงขนมที่มาร่วมด้วยในเช้าวันนี้ก้มศีรษะ
“ข้าอยู่เป็พยาน”
เหม่ยหลิงวางสำเนาอีกแผ่นเป็บันทึกจากตอนจับสดกลางรัตติกาล
“เราเคยยึดซองสั่งการตราประทับเสมียนกรมคลังเมืองชายแดน จากคนของพวกท่าน ขณะลอบย้ายลังตีตราในซอยขณะนี้เราจะค้นเพียง 3 จุด คือ ห้องทำบัญชี ห้องเก็บตรา และท้ายครัวทุกอย่างทำต่อหน้าพยาน”
ผู้ดูแลกัดฟันเล็กน้อยแต่ยังยืนแข็ง
“ข้าไม่เคยอนุญาตให้ใครมาค้นบ้านข้า”
ลู่หานหันไปทางผู้เฒ่าคนกลางที่เพิ่งเดินมาถึงพร้อมผู้ประกาศและยาม 2 นาย ผู้เฒ่าคนกลางพยักหน้าช้า
“การค้นต่อหน้าโดยมีพยาน 3 คนและแผ่นบันทึก เป็สิทธิ์ของตระกูลรองเมื่อมีของกลางและคำรับเราอนุญาตให้ค้นจำกัดพื้นที่ตามที่เสนอ”
ผู้ดูแลยิ้มไม่ออกสีหน้าเริ่มแห้ง เขาหลบไปทางข้างประตู แล้วพยักหน้าอย่างเสียมิได้
“เชิญ”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[คำแนะนำ:แยกคน 3 คู่ ค้นแต่ละจุดพร้อมกัน และให้เสมียนกลางบันทึกของที่แตะต้องทุกชิ้น]
ลู่หานแบ่งทีมทันที
“เหม่ยหลิงกับเสมียนกลางห้องทำบัญชี ข้ากับชายชรากระดิ่ง ห้องเก็บตรา เถ้าเรือกวงกับเ้าของโรงขนมไปท้ายครัว พยานสับกันดู อย่าแตะต้องสิ่งใดโดยไม่บันทึก”
พวกเขาแยกย้ายเข้าเรือน
ห้องทำบัญชีอยู่ชั้นล่างริมหน้าต่างโต๊ะยาววางสมุดเรียง 3 กอง หมึกและพู่กันจัดเป็ระเบียบจนดูดีเกินจริงเหม่ยหลิงก้มอ่านบันทึก้าสุด “บัญชีรับ–จ่ายประจำวัน” ตัวอักษรเรียบร้อยเธอเปิดแผ่นถัด ปรากฏช่องว่างหลายบรรทัดที่เหมือนคนรีบเขียนปะติดปะต่อ เธอขมวดคิ้ว
“สมุดชุดนี้สะอาดเกินไป”
เสมียนกลางเคาะปลายเล็บลงขอบโต๊ะเบาๆ สายตาไล่ตามรอยไม้ของโต๊ะ เขาชี้รอยขูดแปลก ๆ ใต้กรอบ
“โต๊ะนี้มีลิ้นชักซ่อน”
เหม่ยหลิงพยักหน้าเธอใช้นิ้วกดจุดที่รอยจาง ๆ แล้วดึงด้านข้างออก เผยลิ้นชักแคบซ่อนอยู่ข้างในมีสมุดปกดำ 2 เล่ม และซองกระดาษผูกเชือก 1 ซองเสมียนกลางหยิบออกมาอย่างระวัง วางลงบนผ้าขาว เขาอ่านปากซองที่เขียนว่า“รับ–จ่ายพิเศษ”
เหม่ยหลิงมองหน้าเสมียนกลาง
“เปิดต่อหน้า”
เสมียนกลางเปิดซองด้วยปลายมีดระมัดระวังไม่ให้ฉีก เอกสารข้างในเป็แผ่นรายการที่ไม่มีตราประกอบใต้หัวเื่เขียนว่า “รายการเงา” มีช่องวันที่ รหัสลัง ค่าจัดการและชื่อย่อผู้รับ “เจิ้ง” โผล่เป็แถวยาว ท้ายแถวบางจุดมีคำย่อ “กค.”เขียนเล็กจนแทบมองไม่เห็น
เหม่ยหลิงชี้คำย่อ
“กค.น่าจะหมายถึง กรมคลัง ของเมืองชายแดน”
เสมียนกลางพยักหน้ารีบจดลงแผ่นบันทึกโต๊ะค้น เขาปั๊มตราครั่งบนถุงผนึก แล้วใส่แผ่นรายการนั้นลงถุงผ้า
“ถุงผนึก‘รายการเงา’ 1 ถุง”
เขาเปิดสมุดปกดำเล่มแรกข้างในเต็มไปด้วยตัวเลขจำนวนมาก เป็การบันทึกลูกหนี้–เ้าหนี้นอกระบบพร้อมชื่อเรียกยาว ๆ ที่ตั้งขึ้นเอง “แสงเหนือ” “ข้าวเช้า” “ตำรับแดง”เหม่ยหลิงหรี่ตาแล้วก้มอ่านตรงมุมล่าง มีหมายเหตุเล็กว่า “ตัดยอดตามคำคนเมือง”
“คำคนเมือง…หมายถึงคนในเมืองชายแดน”
เสมียนกลางจดบรรทัดนี้ลงบันทึกโต๊ะค้นอย่างตั้งใจก่อนผนึกเล่มนั้นลงถุงอีกใบ
ขณะเดียวกันลู่หานกับชายชรากระดิ่งผลักบานประตูสู่ห้องเก็บตรา กลิ่นครั่งแรงจนแสบจมูกผนังห้องมีไหครั่งหลายใบ ตู้ไม้สูง 2 ตู้วางตราหลายแบบเรียงเป็ชั้นลู่หานยกตะเกียงเล็กส่องดูนาน เห็นไหครั่งใบหนึ่งปากไหยังชื้น เขาใช้นิ้วแตะแ่เบื้องในเป็ครั่งสีแดงคล้ำกลิ่นเดียวกับที่คลังโดนไฟเมื่อคืน
ชายชรากระดิ่งสั่นกระดิ่งเบาๆ
“กลิ่นนี้…เหมือนหน้าคลังเมื่อคืนเป๊ะ”
ลู่หานหันไปข้างตู้ไม้เห็นช่องว่างด้านหลัง เขาเอื้อมมือดันผนังบาง ๆ เปิดเผยกล่องแบนซ่อนอยู่เขายกออกมา วางบนพื้น เปิดฝากล่อง ข้างในมีตราวงในขนาดเล็ก 1 ดวงและจดหมายครึ่งฉบับที่ลายมือคุ้นตา
เขาหยิบจดหมายขึ้นอ่าน“ให้ลุกก่อนยามดึก อย่าให้คุมได้ จง…” แล้วคำก็ขาดไปเหมือนใบที่ได้จากช่างทำให้เสี้ยวคำตรงกัน ลู่หานยกคิ้วเล็กน้อย เสียงเรียบ
“คำเดียวกัน”
เขาเรียกยามที่ยืนหน้าห้องให้เชิญผู้ดูแลเข้ามาผู้ดูแลก้าวเข้ามาแล้วชะงักเมื่อเห็นกล่องแบนเปิดอยู่ สีหน้าซีดลงชั่วขณะแต่พยายามทำหน้าปกติ
“นั่น…ของเก่า”
ลู่หานไม่ตอบเขาพยักหน้าให้ชายชรากระดิ่งบันทึกคำพูดนั้นไว้ ชายชรากระดิ่งพูดช้า ๆให้เสมียนกลางด้านนอกได้ยิน
“เ้าของบ้านกล่าวว่า‘ของเก่า’”
เถ้าเรือกวงกับเ้าของโรงขนมค้นท้ายครัวพบทางลงห้องเล็กใต้พื้น มีถังไม้ 3 ถังปิดผ้าหนา เถ้าเรือกวงเปิดผ้าคลุมออกกลิ่นน้ำมันฉุนพุ่งขึ้นทันที ลูกไฟขนาดกำปั้นและเชือกชุบน้ำมันวางรวมกันเ้าของโรงขนมยกมือปิดจมูก
“นี่มันของจุดไฟชัดๆ”
เถ้าเรือกวงะโบอกขึ้นมา
“ท้ายครัวมีน้ำมันและลูกไฟ!”
เสมียนกลางรีบวิ่งมาบันทึกเขาปั๊มตราครั่งลงถุงผ้าใหญ่ แล้วให้ยามยกถังขึ้นมาวางหน้าลาน
เมื่อทั้ง3 จุดได้ของกลาง เรียงเป็แถวต่อหน้าแล้วเสมียนกลางอ่านรายการดังพอให้คนที่เริ่มมุงฟัง
“ของกลางวันนี้ได้แก่ (1) รายการเงา ‘รับ–จ่ายพิเศษ’ ระบุชื่อ ‘เจิ้ง’ และคำย่อ ‘กค.’ (2)สมุดปกดำลูกหนี้–เ้าหนี้นอกระบบ มีหมายเหตุ ‘คำคนเมือง’ (3) ตราวงใน 1 ดวง (4)จดหมายครึ่งฉบับถ้อยคำตรงกับครึ่งฉบับจากช่าง (5) ลูกไฟและน้ำมัน 3ถังจากห้องใต้ครัว”
ผู้ดูแลโรงเก็บของตัวสั่นน้อยๆ เขาอ้าปากจะเถียง แต่เสียงผู้ประกาศทุบฆ้อนไม้ 1 ครั้งตัดบท
“โต๊ะค้นภาคเช้าสิ้นสุดของกลางผนึกต่อหน้า จะนำไปตั้งโต๊ะอ่านในศาลผู้เฒ่าเวลาใกล้เที่ยง”
ผู้คนที่มุงอยู่เริ่มซุบซิบบางคนพยักหน้าช้า ๆ เหมือนคำว่า “ของเก่า” ยังติดหู
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[บันทึก:เก็บของกลางครบตามเงื่อนไข (1)(2)(3) เหลือเทียบลายมือและเสนอสอบข้ามเขต]
[คำแนะนำ:เทียบลายมือหน้าศาลต่อหน้า ด้วยบรรทัดเดียวกัน 3 คำ “ให้ลุกก่อน”]
ใกล้เที่ยงลานหน้าศาลผู้เฒ่าแน่นด้วยผู้คน โต๊ะเตี้ยตั้งกลางลานหีบหลวงปิดครั่งวางอยู่ด้านหลัง เสมียนกลางจัดของกลางทีละชิ้นตามลำดับ เถ้าเรือกวงชายชรากระดิ่ง และเ้าของโรงขนมยืนเป็พยาน อู๋ ตัวแทนจากเมืองชายแดนยืนด้านข้างอย่างสงบ แต่สายตาจับทุกรายละเอียด
ผู้ประกาศทุบฆ้อนไม้1 ครั้ง
“เปิดเวทีภาคเที่ยง”
ลู่หานก้าวขึ้นหน้าโต๊ะเอ่ยชัด
“เช้านี้เราได้ของกลางจากเรือนผู้ดูแลโรงเก็บของตระกูลหลักตามสิทธิ์ค้นต่อหน้า ต่อไปนี้จะอ่านและเทียบลายมือก่อน”
เสมียนกลางยกจดหมายครึ่งฉบับจากช่างและจดหมายครึ่งฉบับจากกล่องแบน วางเคียงกันบนผ้าขาว เขาชี้คำ 3คำเดียวกันที่อยู่หัวประโยค “ให้ลุกก่อน” ลายเส้นเอนไปทางเดียวกันหัวตัวอักษรหักเล็กน้อยเหมือนกันเขาหยิบซองสั่งการตราประทับเสมียนกรมคลังเมืองชายแดนที่ยึดได้ในคืนจับสดขึ้นมาเทียบหัวอักษรเดียวกันที่เขียนด้วยมือเดียวกันตรงมุมซอง
เสมียนกลางเอ่ยดังพอให้ได้ยิน
“หัวเส้นตัวเอน และปลายหักตรงกันใน 3 ชิ้น”
เหม่ยหลิงเสริม
“เราไม่ได้บอกว่าชิ้นที่3 มาจากคนใด แต่ลายมือชี้ว่าคนเขียนคือคนเดียวกันหรือฝึกด้วยมือเดียวกันในท่าเดียวกันซึ่งตรงกับซองสั่งการของเสมียนกรมคลังเมืองชายแดน”
ผู้คนฮือฮาเสียงซุบซิบไหลไปทั่วลาน ผู้ดูแลโรงเก็บของยกมือสั่น ๆ
“ของพวกนั้น…ข้าถูกบังคับ!”
ผู้เฒ่าคนกลางยกมือให้เงียบแล้วพยักหน้าให้เสมียนกลางจดคำพูดนั้นลงท้ายบรรทัด
อู๋ก้าวออกครึ่งก้าวเสียงเรียบ
“ในนามเมืองข้าขอจดว่า ข้าเห็นการเทียบลายมือด้วยตาและจะรับสำเนาไปให้ผู้ว่าการเมืองชายแดนทราบข้าจะไม่ปัดความรับผิดชอบของคนในเมืองตัวเอง”
ลู่หานค้อมหัวเล็กน้อย
“ขอบคุณท่านอู๋”
เขาหันสู่คณะผู้เฒ่าดวงตาตรง
“ของกลางและคำเทียบนี้โยงจากเรือนผู้ดูแลโรงเก็บของไปถึงเสมียนกรมคลังเมืองชายแดน เราขอเสนอให้ตั้ง‘คณะสอบข้ามเขต’ โดยมีคณะผู้เฒ่า เมือง และตระกูลรองร่วมเป็เ้าภาพสอบต่อหน้าไม่ให้ผู้ใดปัดไป–มา”
ผู้เฒ่าคนกลางปรึกษากับผู้เฒ่าอีก2 คนสั้น ๆ ก่อนหันกลับ
“ก่อนลงมติให้ฝ่ายคัดค้านออกมาพูดต่อหน้า”
เงียบไปชั่วลมหายใจคนกลุ่มหนึ่งยืนแน่นในเงา ไม่มีใครก้าวออกมา หลิวผู้ถือพัดงาที่เคยคัดค้านสัญญาวินัยตลาด เดินช้า ๆ มายืนกึ่งกลางลานเขาพูดเสียงเรียบ
“ข้าไม่คัดค้านการสอบข้ามเขตแต่ข้าสงสัยเจตนา ว่าจะกลายเป็การชิงอำนาจของตระกูลรอง”
เหม่ยหลิงก้าวขึ้นหนึ่งก้าว
“เราขอให้บันทึกข้อสงสัยของท่านไว้ในแผ่นเดียวกันด้วยลายมือท่านเอง ว่า ‘สงสัย’ ไม่ใช่ ‘คัดค้าน’ และเราจะอ่านคู่กันเมื่อผลสอบออก”
หลิวชะงักไปชั่วครู่เขาขยับพัดงาแล้วพยักหน้า
“ข้าจะเขียนว่า‘สงสัย’”
เขากลับไปเสมียนกลางยื่นแผ่นเล็กให้ เขาเขียนคำลงและลงนิ้วครั่งต่อหน้า
ผู้เฒ่าคนกลางยกมือ
“ลงมติ”
ผู้เฒ่าทั้ง3 พยักหน้าเรียงกัน
“เอกฉันท์ตั้งคณะสอบข้ามเขต”
ผู้ประกาศทุบฆ้อนไม้2 ครั้ง เสียงดังสะท้อนขื่อไม้
เสมียนกลางยื่นตราเล็กดวงหนึ่งซึ่งหีบหลวงเก็บไว้ผู้เฒ่าคนกลางรับขึ้นมา แล้วหันมายื่นให้ลู่หาน
“ตราตระกูลพิเศษสำหรับเดินคดีข้ามเขต1 ดวง ถือสิทธิ์ตั้งโต๊ะอ่านและผนึกของกลางข้ามเขตได้ หากฝ่าฝืนกฎก็ต้องอ่านชื่อเ้าต่อหน้าเช่นกัน”
ลู่หานรับตราด้วยสองมือค้อมหัวลึก
“ข้าจะใช้ต่อหน้าเท่านั้น”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[รางวัลมอบแล้ว:ตราตระกูลพิเศษสำหรับคดีข้ามเขต]
[ภารกิจย่อยใหม่:จัดกระบวนสำเนา 3 ชุดคณะผู้เฒ่า, เมือง, ตระกูลรองภายในยามท่าน้ำและตั้งเวรคุ้มของกลางจนกว่าจะส่งถึงมือเมือง]
หลังเวทีผู้คนยังไม่แยกย้ายทันที หลายคนมายืนดูถุงผนึกจากระยะพอเหมาะอาหยินที่นั่งพิงกรอบหน้าต่างเรือนสำนักหมออยู่ใกล้ ๆ ยกยิ้มบางเธอเห็นลู่หานเงยหน้าขึ้นพอดี ทั้งสองสบตากันครู่สั้น ๆก่อนที่ลู่หานจะหันไปสั่งการ
“เสมียนกลางทำสำเนา 3 ชุดเดี๋ยวนี้ แยกชุดเอกสาร: รายการเงา 1, สมุดปกดำ 1, เทียบลายมือ 1ใส่ปลอกไม้ไผ่คนละสี ปั๊มตราซ้อน 2 ดวง”
“รับคำ”
เถ้าเรือกวงยกมือ
“ข้าจะจัดเรือ2 ลำเฝ้าช่องน้ำจนกว่าจะส่งถึงมือเมือง ขบวนจะไม่หยุดกลางทาง”
ชายชรากระดิ่งเสริมเสียงเรียบ
“ข้ากับเ้าของโรงขนมจะอยู่เฝ้าหีบหลวงไม่ให้คนแตะต้องจนกว่าจะส่งสำเนาครบ”
อู๋ก้าวเข้ามาใกล้น้ำเสียงยังคงนิ่ง
“ข้าจะเดินไปกับขบวนส่งสำเนาของเมืองเองและจะเขียนรายงานฉบับย่อแนบไปกับถุงผนึก”
เหม่ยหลิงพยักหน้ารับก่อนหันกล่าวกับลู่หานเบา ๆ
“เราควรเตรียมรับแรงกระแทกถ้าฝ่ายเมืองรู้ว่าเรามีตราข้ามเขต พวกเขาอาจเร่งกลบหลักฐานในฝั่งเขา”
ลู่หานตอบสั้น
“จึงต้องส่งสำเนาเดี๋ยวนี้”
ภายในยามเดียวเสมียนกลางกับลูกมือ 2 คนคัดสำเนาเสร็จ ปั๊มตราครั่งซ้อนเรียงชั้นของกลางที่ต้องคืนสภาพเดิมถูกถ่ายสำเนาลายมืออย่างถี่ถ้วน แล้วผนึกกลับลงถุงผ้าเขาวางปลอกไม้ไผ่ 3 สีเรียงบนโต๊ะ “สีแดง” สำหรับคณะผู้เฒ่า “สีฟ้า” สำหรับเมืองและ “สีดำ” สำหรับเรือนรอง
ผู้ประกาศยกฆ้อนไม้อีกครั้ง
“ประกาศส่งสำเนา‘คดีโยงตัวการ’ ขบวนจะออกจากลานในอีก 1 เค่อใครมีธุระเกี่ยวข้องเชิญยืนเป็พยานระหว่างรับ–ส่ง”
คนจำนวนหนึ่งยืนรอดูอาหยินขยับเข้าใกล้หน้าต่างขึ้นอีกนิด หายใจยาว ๆ อย่างโล่งใจเหม่ยหลิงเดินมาหยุดที่ใต้หน้าต่าง
“พักเถอะอย่าฝืนนาน”
อาหยินยิ้ม
“ได้เห็นคนทั้งลานอ่านกฎข้าก็หายปวดไปครึ่งหนึ่งแล้วเ้าค่ะ”
เหม่ยหลิงหัวเราะเบาๆ ก่อนหันกลับไปจับจ้องขบวน
ขบวนส่งสำเนาจัดรูปแบบเรียบง่ายแต่แ่า ยาม 6 นายเดินรูป “โล่โค้ง” คุ้มสองข้างเถ้าเรือกวงและชายชรากระดิ่งอยู่ตรงกลางกับหีบหลวงอู๋เดินด้านหน้าเสมียนกลางถือปลอกไม้ไผ่ “สีฟ้า” ด้วยมือทั้งสองด้านหลังมีเ้าของโรงขนมถือปลอก “สีแดง” และลูกมือเรือนรองถือปลอก “สีดำ”
พวกเขาออกจากลานศาลผู้เฒ่าก้าวตรงสู่ท่าน้ำ ท่ามกลางสายตาผู้คนที่ยืนอยู่สองข้างทาง ไม่มีเสียงทุบตีไม่มีเสียงไล่ มีเพียงเสียงกระดิ่งแ่ ๆ เป็จังหวะ และเสียงฝีเท้ายามสม่ำเสมอ
เมื่อถึงท่าน้ำเถ้าเรือกวงสั่งให้เรือ 2 ลำเทียบกันให้แน่น ยามขึ้นคนละลำ ปลอกไม้ไผ่ “สีฟ้า”พร้อมหนังสือรายงานของอู๋วางในหีบเล็กบนเรือ ล็อกด้วยกุญแจและปั๊มตราซ้อนทันทีเถ้าเรือกวงยกมือ
“ออกเรือ!”
เรือค่อยๆ เคลื่อนออกจากท่า น้ำกระเพื่อมเป็ริ้ว สายตาหลายคู่มองตามจนเรือพ้นโค้งท่าน้ำเหม่ยหลิงมองลู่หาน
“งานภายในยังไม่จบ”
ลู่หานพยักหน้า
“บ่ายนี้เราจะตั้งโต๊ะเล็กอ่าน ‘รายการเงา’ เทียบกับ ‘บัญชีสาธารณะ’ให้พ่อค้าเห็นว่าตัวเลขไหนคือเืของพวกเขา”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[ภารกิจย่อย:โต๊ะเล็กบ่ายเปิดตารางเทียบ ‘รายการเงา’ กับ ‘บัญชีสาธารณะ’ ต่อหน้าพ่อค้า 12 ราย]
[คำเตือน:ระวังการก่อกวนจากคนของตระกูลหลักที่ยังเหลือ]
ยามบ่ายลานหน้าท่าน้ำเงียบแต่แน่นด้วยคนคุ้นหน้า พ่อค้า 12 รายที่ลง “สัญญาวินัยตลาด”มาตามนัด โต๊ะเล็กตั้งอยู่ตรงกลาง เสมียนกลางขีดตารางขนาดใหญ่ “คอลัมน์ซ้าย:รายการเงา” “คอลัมน์ขวา: บัญชีสาธารณะ” เขาอ่านทีละบรรทัด อย่างเรียบง่าย
“วันที่3 เดือนนี้ รหัสลัง 014–8 น้ำหนัก 30 ชั่ง รายการเงาระบุ ‘ค่าจัดการ’ 3 ส่วน แต่‘บัญชีสาธารณะ’ ไม่มีค่าจัดการนี้”
พ่อค้าจาก“โรงสีครึ่งท่อน” ขมวดคิ้ว
“3ส่วนนั้นแปลว่า 30 ส่วนใน 300 ส่วนของกำไรเรา บั่นไปเกือบทั้งหมด”
หญิงจาก“ร้านขิงแห้ง” กล่าวชัด
“นี่เองที่ทำให้ราคาปลาแห้งเราขึ้น–ลงแบบผิดปกติ”
เสมียนกลางลากเส้นเชื่อมบรรทัด
“รายการเงาอีกใบระบุชื่อย่อผู้รับ ‘เจิ้ง’ ซ้ำ 4 ครั้งใน 1 สัปดาห์ ทั้งที่ ‘บัญชีสาธารณะ’ไม่ปรากฏการขนออก–เข้าในวันนั้น”
เสียงฮือดังขึ้นเหม่ยหลิงเอ่ยสั้น
“นี่คือช่องที่เืของพวกท่านไหลพรุ่งนี้เลขเหล่านี้จะขึ้นศาลพร้อมคำขอสอบข้ามเขต”
พ่อค้าจาก“ร้านเกลือเหนือ” กำหมัดแน่น
“เราจะยืนยันเป็พยานให้ตัวเลขพูดแทนปากเรา”
ลู่หานพยักหน้า
“ต่อหน้าเท่านั้น”
ขณะเขียนต่อเสียงฝีเท้าหนักดังมาจากขอบฝูงชน กลุ่มชายฉกรรจ์ 4 คนพยายามแทรกเข้ามา แต่ถูกแถว“โล่โค้ง” ของยามเรือนรองกันไว้ เหม่ยหลิงเอียงหน้าไปมอง ชายชรากระดิ่งสั่น 2ครั้งสั้น ส่งสัญญาณ “ถอยครึ่งก้าวตั้งโล่” แถวหน้าถอยพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียงช่องว่างเปิดออกแต่แข็งแรง ชายฉกรรจ์ชะงัก เห็นระเบียบแ่าแล้วค่อย ๆ ถอยกลับไป
เสมียนกลางไม่สะดุดมือเขียนจนตารางเสร็จและปั๊มตราปิดมุม เขาหันไปหาลู่หาน
“บ่ายนี้หมายเหตุทั้งหมดลงบันทึกครบ”
ลู่หานรับแผ่นบันทึกสายตากวาดดูบรรทัดสุดท้ายที่เขียนด้วยอักษรคมชัด
“เทียบตัวเลขเสร็จพร้อมขึ้นศาลพรุ่งนี้”
อาทิตย์คล้อยต่ำเงาเสาไม้ทาบบนพื้นยาวขึ้น เรือที่เถ้าเรือกวงส่งออกเมื่อเที่ยงยังไม่กลับแต่ข่าวจากจุดสัญญาณบอกว่า “ถึงป้อมแรก” อย่างปลอดภัย ลู่หานยืนเงียบครู่หนึ่งมองทิศเมืองชายแดนราวกับเห็นเส้นทางแผ่ยาวไปถึง
เหม่ยหลิงมาข้างๆ
“เ้าเคยบอกว่ากฎเดินช้า แต่เดินไม่ถอย วันนี้ข้ารู้สึกถึงมันชัดเจน”
ลู่หานยิ้มบาง
“ช้าแต่ยาว”
อาหยินที่พิงหน้าต่างอยู่ไกลๆ ยกมือขวาโบกเบา ๆ ลู่หานยกมือคำนับตอบ จากนั้นหันกลับไปสั่งการเวรยามคืนนี้
“แถวหน้าคลังให้เพิ่มยามอีก 2 นาย วางถังน้ำ 6 ถังไว้จุดเดิม แบ่งตะเกียงเล็กกระจาย 4 ดวงห้ามใช้คบไฟสูง”
ยามรับคำพร้อมกัน
“รับคำ!”
[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
[สรุปตอน:โต๊ะค้นภาคเช้าเก็บของกลางครบ เทียบลายมือเชื่อมถึงเสมียนกรมคลังเมืองชายแดนตั้งคณะสอบข้ามเขตเอกฉันท์ ได้ตราตระกูลพิเศษ ส่งสำเนา 3 ชุดออกทางน้ำและเปิดตารางเทียบตัวเลขต่อหน้าพ่อค้า]
[ฮุกต่อไป:เช้าพรุ่งนี้เปิดเวทีใหญ่ “สอบข้ามเขต” คนจากเมืองชายแดนจะมาถึงขอให้เตรียมแถวและพยานให้พร้อม]
ค่ำนั้นเมืองค่อย ๆ เงียบลง เสียงฝีเท้ายามยังสม่ำเสมอเหมือนกลองช้า ๆ ที่ตีไม่รู้จบแสงตะเกียงในคุ้มสำนักหมออุ่นนวล อาหยินเอนพิงหมอน หลับตาด้วยใจเบาลู่หานนั่งหน้ากระดานบันทึก เขียนบรรทัดสุดท้ายของวัน
“ของกลางเช้านี้เชื่อมถึงเมืองชายแดน”
“คณะผู้เฒ่าลงมติเอกฉันท์ สอบข้ามเขต”
“ตราตระกูลพิเศษอยู่ในมือใช้ต่อหน้าเท่านั้น”
“พ่อค้า 12 รายเห็นตัวเลขเืไหลด้วยตา”
เขาวางพู่กันปิดฝาหมึก เงยหน้ามองฟ้ายามค่ำ ลมหอบแรกจากทิศชายแดนพัดพาอากาศเย็นเฉียบเข้ามาเหมือนคำเตือนว่าพรุ่งนี้จะไม่ใช่วันเงียบ แต่เขายืดหลังตรง เรียบง่ายและพร้อมรับมันต่อหน้าเสมอ
34K
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)
