เมืองของอาณาจักรโยเนียเป็เมืองที่อุดมสมบูรณ์ เเละมีพื้นที่กว้างขวางเื่การค้าขายก็ไม่เเพ้อาณาจักรอื่นๆ ในเมืองมีร้านค้ามากมายเเละมีคนพลุ่งพล่าน ร้านค้าในเมืองส่วนใหญ่จะเป็ไม้เเละดูย้อนยุค
ตอนนี้นิวเเละวินพวกเขาทั้งสองคนกำลังเดินอยู่ในเมืองของอาณาจักรโยเนีย ระหว่างทางวินถามนิวหลายอย่าง เพราะว่าเขาไม่เคยเห็นของพวกนี้มาก่อนเลย
"นี่นิว นั้นคืออะไรหรอ?"วินชี้นิ้วไปที่ก้อนทรงกลมที่เรืองเเสง
"อ๋อ นั้นคือคริสตั้นเวทย์มนต์เรืองเเสงหนะ มันไม่ค่อยมีประโยชน์หรอก มันทำได้อย่างเดียวคือส่องเเสงเท่านั้นเเหละ"
"อ๋อ นายนี่รู้เยอะจังเลยนะเนี่ย"
นิวยิ้มเขาทำท่าทางภูมิใจจากนั้นพวกเขาก็เดินดูในเมืองกันต่อ จนพวกเขาไปหยุดอยู่ที่หน้าร้านเเห่งหนึ่ง เมื่อมองเข้าไปด้านในจะพบอาวุธต่างๆมากมาย นิวเดินนำหน้าไปเมื่อวินเห็นนิวจะเดินเข้าไปเขาก็ถามว่า"นี่นิวนายจะเดินไปดูอะไรหรอ มันมีเเต่อาวุธทั้งนั้นเลยนะ"
"ก็จะเดินไปดูอาวุธพวกนั้นไง ไม่ต้องถามมากหรอกถามมาเถอะ"
"อ-โอเค"
พวกเขาเดินเข้าไปในร้าน เมื่อมองดูของในร้านเเล้วพวกมันมีเเต่อาวุธเก่าๆขึ้นสนิม เเละตรงโต๊ะมีชายเเก่คนหนึ่งนั่งอยู่เขามองนิวเเละวินที่พึ่งเข้ามา จากนั้นเขาก็พูดบางอย่าง"นี่เ้าหนูที่นี่ไม่มีของดีๆหรอก ถ้าอยากได้ดาบคุณภาพดีก็ไปร้านอื่นเถอะ" เมื่อพูดจบเขาก็หลับตา
เมื่อได้ยินดังนั้นนิวก็ได้หันหน้าไปเเล้วยิ้มให้เขา จากนั้นนิวก็เดินไปยังชายคนนั้นเเละพูดบางอย่างกับเขา "ปีกที่หายไป" เมื่อชายเเก่คนนั้นได้ยินเขาก็ใเเละเงยหน้าขึ้นมามองที่นิว "เ้าหนูเ้าเป็ใครกันเเน่"
"ผมชื่อนิวครับ เป็เเค่นักเรียนธรรมดาๆคนหนึ่ง"
ชายเเก่คนนั้นมองหน้านิวซักพัก "ข้าชื่อราฟ เเล้วเ้ามาทำอะไรที่ร้านของข้าหละ"
"ผมเเค่จะมาหาอาวุธให้เพื่อนของผมเองครับ"เมื่อนิวพูดจบเขาก็ผลักวินไปข้างหน้าราฟ วินทำหน้างงๆเขาหันไปถามนิว
"เออ..นิวไอที่บอกว่าจะหาอาวุธให้นี่..."
"ก็ตามที่บอกไปนายจะต้องมีอาวุธของตัวเองก่อน เอ้าเเนะนำตัวกับคุณราฟเร็ว"
เมื่อวินได้ยินที่นิวพูดก็หันไปเเละเจอกับสายตาของราฟที่จ้องมองมาที่วิน วินยืนตัวตรงพร้อมกับพูดด้วยเสียงที่ตะกุกตะกัก"อ-เออ คือ ผ-ผมชื่อวินครับ"
"คนนี้สินะที่อยากจะได้อาวุธ" ราฟยืนพิจารณาวินอยู่ซักพักหนึ่ง "เอาละตามข้ามาหน้าร้านมีเเต่ขยะทั้งนั้น" จากนั้นเขาก็พาวินเเละนิวเดินไปด้านหลังร้าน
ภาพที่เห็นหลังจากเดินมาหลังร้านของราฟ ทั่วทั้งห้องมีอาวุธมากมายหลายชิดเเต่ว่าเเตกต่างจากอาวุธข้างนอกอย่างชัดเจน พวกมันมีลายที่สวยงามเเละกลิ่นอายของพลังเวทที่เเข็งเเกร่ง
ราฟหันมาถามวิน"เเล้วเ้าชอบอาวุธเเบบไหนหละ"
"ผมว่าอันนี้เป็อันที่ถูกใจผมที่สุดเเล้วครับ"
วินเดินไปหาดาบเล่มหนึ่งมันมีลักษณะเหมือนคาตานะลายของมันเป็ฟันปลา มีสีอมเขียว วินค่อยๆหยิบมันขึ้นมาจากนั้นเขาก็เหวี่ยงมันเบาๆ เกิดลมขึ้น
"นี่นายใช้อยู่มันคือดาบราชันวายุมันสามารถควบคุมลมได้ มันคืออาวุธเวทระดับ S เลยนะ"นิวพูดขึ้นมา(นายเลือกอาวุธได้เหมาะสมมาก เเต่ก่อนเวทย์ที่นายถนัดมากที่สุดก็คือลมชั้นว่ามันเหมาะกับนายที่สุดเเล้ว)นิวคิดในใจ
"โอ้เ้าหนู เ้ารู้จักมันด้วยหรอ ฮ้าฮ้าฮ้า!ดูเหมือนข้าจะเจอคนที่หน้าสนใจเข้าเเล้ว"่ราฟมองหน้านิวเเละเขาก็หัวเราะ
"เเล้วเื่ราคา?"วินหันไปถามราฟ
"ราคาหรอไร้สาระน่า ชั้นไม่คิดราคาหรอกครั้งหน้ามีอะไรก็มาหาชั้นได้เลย"
พวกเขาสามคนคุยกันต่ออีกสักพัก จากนั้นนิวเเละวินก็ได้กล่าวลาราฟเเละพวกเขาก็ออกไปจากร้าน ตอนที่พวกเขาออกไปฟ้าก็มืดเเล้ว พวกเขาจึงเดินเพื่อกลับไปที่หอพักของพวกเขา
"นี่นิวชั้นยังสงสัยหยู่เลยทำไมคุณราฟเขาถึงให้อาวุธโดยไม่คิดเงินพวกเราหละ"
"เดี๋ยวชั้นจะบอกให้เเต่นายห้ามเอาไปบอกใครนะ"
"อืม"
นิวได้เล่าเกี่ยวกับร้านที่ราฟขายอาวุธอยู่ ราฟเคยเป็นักพจญภัยระดับสูงมาก่อนจากนั้นเมื่อเขาอายุมากขึ้นเขาก็วางมือจากการเป็นักพจญภัย จากนั้นเขาก็มาเปิดร้านขายอาวุธ เเต่อาวุธที่เขามีอยู่มันเรียกได้ว่าทรงพลัง เขาอยากใช้ชีวิตที่สงบสุขไม่อยากเป็ที่สนใจของคนอื่น เขาก็เลยนำอาวุธที่เขามีอยู่ไปเก็บไว้ข้างหลังไม่นำออกมาตั้งโชว์ เขาจะพาคนเข้าไปหลังร้านก็ต่อเมื่อเป็คนที่รู้จักเขา
"เเล้วนายไปรู้จักกับเขาตอนไหนเนี่ย"วินถามด้วยความงง
"ชั้นย้อยเวลามานะอย่าลืมสิ ฮ้าฮ้าฮ้า"
นิวหัวเราะพร้อมกับเดินนำหน้าไป พวกเขาเดินไปจนถึงห้องของพวกเขา พวกเขาเข้าห้องไปเเละนอน
เช้าวันต่อมานิวได้ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้พวกเขาเลยตื่นเช้า นิวได้ถามเกี่ยวกับเื่ความเข้าใจเวทย์มนต์ของวิน
"นี่วินนายใช้เวทย์มนต์ได้ขนาดไหนเเล้วหละ"
วินหันมาหานิว เขายิ้มที่มุดปากจากนั้นเขาก็เเบมือเเละก็ได้เกิดลูกไฟขนาดเท่านิ้วก้อยขึ้นที่มือวิน วินทำท่าทางภูมิใจอย่างมาก
เมื่อนิวเห็นท่าทีภูมิใจของวินเขาพูดไม่ออกไปซักพัก"เออ..น-นายทำได้ดีมาก เอาละไปเรียนกันเถอะดาบของนายเอาไว้นี่เเหละ"นิวเเอบคิดในใจ(ไอสีเเดงๆเท่านิ้วก้อยมันใช่ไฟเเน่หรอวะ)
"โอเค"
พวกเขาสองคนเดินไปที่โรงเรียนระหว่างทางได้มีคนมายืนดักหน้าพวกเขาเอาไว้ พวกนั้นคือพวกชนชั้นสูง นิวขมวดคิ้วจากนั้นเขาก็ถามออกไป
"พวกนายมีอะไรรึปล่าว"
"พวกเ้ากล้ามากที่คิดจะจีบเ้าหญิงเอเรีย"
"เ้าชายซาเนสเอาไงดีครับ"
มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างหลัง คนที่พูดมีรูปร่างหน้าตาที่หล่อมาก รอบตัวของเขามีคนยืนล้อมรอบ
"เเค่สั่งสอนนิดหน่อยก็พอเดี๋ยวข้าจัดการเอง"เมื่อพูดเสร็จเขาก็ร้ายเวทย์ไฟใส่นิวเเละวิน
เมื่อนิวเห็นท่าไม่ดีเขาก็จับตัววินพร้อมกับหลบ "--ตู้ม--" ข้างๆของเขามีหลุมเกิดขึ้น(นี่มันกะเล่นถึงตายเลยหรอเนี่ย)
คนที่อยู่รอบข้างเมื่อเกิดความวุ่นวายขึ้น พวกเขาต่างมองมาทางนี้ คนที่อยู่รอบข้างไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งรวมถึงอาจารณ์คนอื่นๆ
"นายทำเเบบนี้ทำไม"วินหันไปถามคนที่โจมตี
"ข้าก็เเค่อยากให้พวกเ้ารู้จุดยืนของตัวเอง"
เ้าชายซาเนสพูดพร้อมกับเตรียมที่จะโจมตีอีกครั้ง คราวนี้มีลูกไฟห้าลูกที่กำลังลอยอยู่บนฟ้า เเต่ก่อนที่เขาจะปล่อยพวกมันใส่นิวเเละวินก็ได้มีเสียงของบางคนดังขึ้นจากด้านหลังนิว "หยุดนะ!!ถ้าไม่หยุดชั้นยิงเเน่" เมื่อหันกลับไปมองมันเป็เสียงของเเอน
"นั่นเเอนนี่หน่า เอ๊ะ!นั้นเธอกำลังถือปืนอยู่หรอ!!!"เมื่อวินเห็นเขาก็พูดด้วยความใ
ทางฝั่งของเ้าชายซาเนสพวกเขาไม่เคยเห็นปืนมาก่อนดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่ามันเป็อาวุธ "โอ้ คุณผู้หญิงที่เเสนงดงาม ข้าอยากจะชวนเ้าไปดื่มชาที่ห้องของข้า.." เ้าชายซาเนสพยายามเดินไปหาเเอน "--ปัง--" เเต่ยังไม่ถึงตัวเขาก็ต้องหยุดเเอนได้ลั่นไกลปืนเชียดหน้าของเขาไปทำให้เกิดเเผลขึ้นที่ใบหน้าของเขา
"เ้าชาย!!"
"นี่พวกเ้าใช้เวทย์มนต์อะไรกัน"
คนของเ้าชายซาเนสทุกคนต่างใเเละพวกเขาได้ชักดาบออกมาทันที ส่วนเเอนได้เดินไปหานิวเเละวิน ตอนนี้เกิดความวุ่นวายอย่างมาก
"นิว วินพวกนายไม่เป็อะไรใช่มั้ย"
"พวกเราปลอดภัยดี ว่าเเต่ปืนนั่น"วินหันไปถามด้วยความสงสัย
"อ๋อ พ่อของชั้นให้มาหนะ เขาบอกว่าใช้ไว้ป้องกันตัว"
ตอนนี้ทางฝั่งของเ้าชายซาเนสดูใเป็อย่างมากกับอาวุธในมือเเอน พวกเขาไม่กล้าที่จะเข้ามา ตอนนี้นิวกำลังคิดอยู่ว่าเขาควรจะสู้ดีรึปล่าว ถ้าหากเขาสู้มันจะกลายเป็เื่ใหญ่เพราะอีกฝั่งเป็ถึงเ้าชาย
"เ้าชายซาเนสคะ กรุณาอย่าสร้างความวุ่นวายคะ"
ระหว่างนั้นเองได้มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของนิว เมื่อซาเนสมองเห็นเธอเขาก็สั่งให้ทหารของเขาลดอาวุธลง
14K
