เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]

        เช้าตรู่ สามวันถัดมา

        ขบวนราชองครักษ์นางกำนัล และขันทีของแคว้นจิวอวี่ ต่างมาคอยท่าอยู่ที่นอกตำหนักแล้ว

        กู่อวี่เสวียนพร้อมเหล่าขุนนางพากันมารอส่งองค์ชายสามในนามของแคว้นฉีหลาน

        พิธีการทั้งหมดเสร็จสิ้นลงแล้วทุกคนเพียงรอให้พระราชอาคันตุกะขึ้นรถม้าด้วยความนอบน้อม

        มู่หรงจิ่งหลียืนอยู่บนบันไดหน้าตำหนักจับจ้องไปยังทางแยกบนถนนอย่างใจจดใจจ่อ รีรอที่จะขึ้นรถม้าอยู่เป็นเวลานาน จนองครักษ์จำต้องก้าวไปเอ่ยเตือนเบาๆ“องค์ชายได้เวลาเดินทางแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

        ขาดคำ ก็มีเสียงรถม้าดังขึ้นองค์ชายสามรู้สึกยินดีนัก แต่เมื่อพบว่าเป็นรถม้าของโจวชิงหวา ดวงตาของเขาพลันหม่นแสง

        พอรถม้าจอดสนิท โจวชิงหวาก็กระโดดลงมาแล้วเอื้อมมือไปรั้งม่าน เพื่อให้หนีเจียเอ๋อร์ที่อยู่ด้านในออกมาได้สะดวก

        ตอนนั้นเอง ดวงตาของมู่หรงจิ่งหลีก็เปล่งประกายเจิดจ้าเขารีบสาวเท้าไปข้างหน้า เพื่อยื่นมือไปช่วยพยุงหญิงสาวลงมาอย่างสุภาพ

        ส่วนกู่อวี่เสวียน ก็หันไปทักทายโจวชิงหวา

        คนของแคว้นฉีหลานและแคว้นจิวอวี่มองพวกเขาทั้งสี่ด้วยสายตาหลากหลาย

        มู่หรงจิ่งหลีโน้มตัวไปใกล้หนีเจียเอ๋อร์เล็กน้อยเพื่อกระซิบถ้อยคำ “ข้าจะรอเจ้าเสมอเมื่อใดที่เป็นอิสระ ข้าจะกลับมาหาเจ้าโดยเร็วที่สุด!”

        แต่หญิงสาวกลับถอยเท้าไปครึ่งก้าวด้วยท่าทีสุภาพก่อนโค้งคำนับอีกฝ่ายท่ามกลางสายตาผู้คน ซ้ำยังพูดเสียงเรียบว่า “องค์ชายสาม ขอให้พระองค์เดินทางโดยสวัสดิภาพเพคะ”

        สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของนางมีแต่ความเฉยชาไร้ความรู้สึก ไม่มีแม้กระทั่งความเป็นมิตร

        มู่หรงจิ่งหลีจึงไม่อาจซุกซ่อนสีหน้าน้อยใจได้ใบหน้าเขามีแต่รอยยิ้มฝืดฝืน แม้เรื่องนี้จะทำให้หนีเจียเอ๋อร์รู้สึกผิดเล็กน้อยแต่ก็คิดว่าเจ็บสั้นดีกว่าปวดนาน ในเมื่อตนไม่อาจตอบสนองความรู้สึกของเขา ก็ไม่สมควรจะให้ความหวัง

        คณะทูตของแคว้นจิวอวี่ค่อยๆเคลื่อนขบวนจากไป

        กู่อวี่เสวียนบอกให้ขุนนางที่อยู่กับตนถอยห่างพลางดึงโจวชิงหวาแยกไปอีกทาง ปล่อยให้หนีเจียเอ๋อร์ยืนอยู่เช่นนั้น

        นางพยายามฉุดรั้งชายหนุ่มไปยังบริเวณลับสายตาผู้คนจากนั้นก็ทำท่าอ้ำอึ้ง ลังเลใจจนยากจะเอื้อนเอ่ย

        โจวชิงหวาจึงถามอย่างเร่งเร้า“องค์หญิงท่านมีธุระอันใดหรือไม่? หากไม่มี ข้าน้อยขอตัวลา”

        “เดี๋ยว ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า”หญิงสาวถอนหายใจ เลิกสงวนท่าที รวบรวมความกล้า แล้วโพล่งขึ้นว่า “ชิงหวา ข้าพึงใจในตัวเจ้า เหตุใดเจ้าไม่ไปขอสมรสพระราชทานจากเสด็จพี่เล่า?”

        ชายหนุ่มเบิกตากว้าง และปฏิเสธอย่างสุภาพ“ขอบคุณในความเมตตาขององค์หญิงแต่ชิงหวาสถานะต่ำต้อย ไม่คู่ควรกับท่าน!”

        ดวงตาของกู่อวี่เสวียนแดงก่ำขณะเอ่ยถาม “เพราะข้าไม่คู่ควรกับเจ้าหรือเจ้าไม่พึงใจข้า?”

        โจวชิงหวาทำอะไรไม่ถูก “ข้า... ข้าหาได้มีใจให้ท่าน”

        องค์หญิงน้ำตาไหลพรากแม้มีความในใจจะกล่าว ก็จำต้องกล้ำกลืนคำพูด เนื่องจากพบว่าอีกฝ่ายเอาแต่จับจ้องไปด้านข้างซึ่งมีหนีเจียเอ๋อร์ยืนอยู่ไม่ไกล

        สายตาของเขาช่างอบอุ่น ราวกับน้ำค้างแข็งต้องแสงตะวันจนหลอมละลายทั้งยังเอ่ยว่า “ในชีวิตนี้คนที่กระหม่อมรักมีเพียงผู้เดียวเท่านั้น”

        กู่อวี่เสวียนกัดริมฝีปากเบือนหน้าหนี แล้ววิ่งออกไปทั้งน้ำตา

        ด้านหนีเจียเอ๋อร์เมื่อเห็นองค์หญิงวิ่งผ่านหน้าไป ก็เริ่มคาดเดาบางอย่างได้ ยิ่งเห็นโจวชิงหวาเดินตามมาก็ยิ่งมั่นใจ จึงพูดหยั่งเชิงอีกฝ่าย “แม้องค์หญิงใหญ่จะซุกซนเอาแต่ใจไปบ้าง แต่ใจจริงแล้วนางเป็นคนไม่เลวเลย เหตุใดถึงปฏิเสธเล่า?”

        ชายหนุ่มมองมาด้วยสายตาลึกซึ้งดวงตาเรียวยาวหลุบลง “เพราะข้ามีคนในใจแล้ว”

        หญิงสาวเบิกตากว้าง พลางถามอย่างประหลาดใจ“เป็นหญิงสาวคนใดหรือที่สามารถเอาชนะองค์หญิงใหญ่ได้?”

        โจวชิงหวาเกี่ยวปอยผมซึ่งตกลงมาปรกหน้าผากของนางไปทัดไว้ให้ที่หลังใบหู พร้อมยกยิ้มบางๆ แทนคำตอบ

        ไม่ว่าหนีเจียเอ๋อร์จะรบเร้าถามสักกี่ครั้งก็ไร้ผลนางจึงได้แต่ยอมแพ้ และก้าวขึ้นรถม้าไปด้วยกันเท่านั้น

        ภายในรถม้าอันกว้างขวางชายหนุ่มนอนตะแคงข้าง จับจ้องไปยังอีกฝ่ายโดยไม่ละสายตา

        หญิงสาวทนสายตาของเขาไม่ไหวด้วยรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก นางจึงขมวดคิ้ว แล้วกล่าวว่า “จะถามอะไรก็ว่ามา แต่ช่วยเลิกมองข้าด้วยสายตาแบบนี้เสียทีเถิด!”

        โจวชิงหวาลุกขึ้น ก่อนขยับเข้ามาใกล้อย่างกระตือรือร้น“เมื่อสามวันก่อนมู่หรงจิ่งหลีพูดอะไรกับเจ้า?”

        พอลมหายใจอุ่นๆรินรดแก้ม หนีเจียเอ๋อร์ก็หน้าแดงซ่าน ทว่าก็ยังตอบแต่โดยดี “เขาขอให้ข้ากลับไปยังแคว้นจิวอวี่ด้วยกันในฐานะชายาเอก”

        “โอ้!” ชายหนุ่มพยักหน้า ขยับเข้าไปใกล้พร้อมถาม “แล้วเมื่อครู่เล่า?”

        “เมื่อครู่เขาบอกจะรอ...” จากนั้น หนีเจียเอ๋อร์ก็หยุดกะทันหัน

        ด้วยแผ่นหลังของนางแทบจะแนบติดไปกับผนังรถม้าแล้วหญิงสาวจึงเลิกคิ้ว หันไปจับจ้อง “พิกลนัก! เขาจะพูดอะไรกับข้าก็ช่างเหตุใดต้องบอกเจ้าด้วย?”

        “ใครกันที่เที่ยวบอกผู้คนไปทั่วว่าข้าเป็นพี่ชายของตน แล้วจะแปลกอันใด? หากพี่ชายคนนี้จะไถ่ถามเพราะความเป็นห่วงน้องสาว”โจวชิงหวาแก้ต่าง ก่อนถามต่อ “เจ้าไม่ชอบคุณชายที่มีท่าทางอ่อนแอเช่นสวีเพ่ยหรานแม้แต่จิ่งหลี ซึ่งเป็นองค์ชายรูปงามและสูงส่ง เจ้าก็ไม่พึงใจ เช่นนั้น เจ้าชอบบุรุษแบบใดเล่า?”

        ใบหน้าที่ขยายใหญ่เพราะความชิดใกล้ทำให้หญิงสาวแทบจะลืมหายใจ นางผลักเขาออกไป แล้วยื่นหน้าออกจากรถม้า เพื่อให้อากาศบริสุทธิ์พัดพาความมึนงงให้จางหาย

        ชายหนุ่มกางแขนยาวโอบเอวหนีเจียเอ๋อร์แล้วดึงนางกลับมา เขากอดสาวงามไว้ในอ้อมแขน พลางทวงถามอย่างแผ่วเบา “เจ้ายังมิได้ตอบข้าเลย”

        สมัยเยาว์วัย ตนมักจะถูกโอบอุ้มอยู่ในอ้อมกอดอีกฝ่ายแต่ครานั้นนางยังไร้เดียงสา ไม่เข้าใจความแตกต่างระหว่างชายหญิง ทว่าบัดนี้แค่ถูกแตะต้องใบหน้าก็พลันขึ้นสีเสียแล้ว

        ด้วยไม่อาจสะบัดหลุด ทั้งยังเกรงว่าคนข้างนอกจะได้ยินหญิงสาวจึงกระซิบกลับไปว่า “พี่ชิงหวา ข้าโตแล้ว ท่านทำเช่นนี้คงจะไม่เหมาะกระมัง!”

        ร่างอ่อนนุ่มซึ่งแอบอิงอยู่ในอ้อมอกพร้อมกลิ่นหอมจางๆ ที่กำจายเข้าสู่นาสิก ตลอดจนลมหายใจอันซาบซ่านซึ่งสัมผัสบริเวณลำคอทำให้โจวชิงหวาทำอะไรไม่ถูก ตัวแข็งทื่อ นิ่งงันประหนึ่งถูกฟ้าผ่า ใจเต้นระรัวใบหน้าแดงระเรื่อ แม้แต่หูก็ยังเป็นสีชมพู

        นี่เป็นครั้งแรก ที่หนีเจียเอ๋อร์เห็นเขาเขินอายจึงอดมิได้ที่จะใช้นิ้วบีบและลูบติ่งหูทั้งสองข้างของอีกฝ่ายอย่างหยอกล้อ “อะไรกันนี่! คุณชายโจวผู้อ่อนโยน ซ้ำยังผ่านสตรีมานับไม่ถ้วนก็เขินอายเป็นด้วยหรือ?”

        จู่ๆ ชายหนุ่มก็คอแห้งผากเขามองสบไปยังดวงตาใสและรอยยิ้มกว้างของนาง ผิวขาวราวหิมะแรกนั้นช่างงดงามนัก หัวใจของโจวชิงหวาเสมือนถูกคลื่นซัดจนปั่นป่วนตื่นเต้นจนอยากจะทำอะไรสักอย่าง แต่มือที่ยกขึ้นพลันชะงักค้าง เมื่อถูกจิตใจใฝ่ดียับยั้งเอาไว้

        ชายหนุ่มยกนางลงจากตักไปนั่งข้างๆตัว พลางจับจ้องอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยเสียงต่ำพร่า “หนีเจียเอ๋อร์ ตอบมาตามตรง!”

        เมื่อเห็นท่าทีอึดอัดใจของเขาหนีเจียเอ๋อร์ก็อดหัวเราะมิได้ ทั้งยังล้อเลียนอีก “คุณชายโจว แสดงว่าท่าทีเจ้าชู้ที่ผ่านมาของเจ้า เป็นแค่การแสดงอย่างนั้นหรือ? เจ้าเล่ห์นัก!”

        ว่าแล้วก็ขยับเข้าไปใกล้หมายจะลูบติ่งหูที่ขึ้นสีนั้นอีกครา โดยไม่ปรานีปราศรัย

        โจวชิงหวาจับมืออีกฝ่ายพลางหรี่ตาลงดั่งนักล่า “หนีเจียเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำให้ข้าหมดความอดทน!”

        ร่างบางถูกกดลง หญิงสาวไม่อยากรนหาที่โดยการพาตัวเองขึ้นแท่นประหารจึงคลี่ยิ้มอย่างร่าเริง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ “อย่าโกรธเลย ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น!”

        ชายหนุ่มกลับมานั่งตัวตรงสีแดงที่แต่งแต้มใบหูจางหาย ส่วนบุรุษเจ้าของร่างกลับไม่แม้แต่จะปริปาก จนกระทั่งไปส่งหญิงสาวที่จวนสกุลหนีแล้วเขาก็ยังใช้แขนเสื้อคลุมหน้าขาของตนเอาไว้ คล้ายจะซ่อนเร้นความลับน่าอับอายบางอย่างที่ไม่อาจให้นางเห็นได้...