ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        EP.5 — ผู้ชายบนบันได

        เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินขึ้นมาจากชั้นล่าง

        ดังเป็๞จังหวะช้า ๆ

        ก้องไปทั่วผนังไม้ที่ผุเกินครึ่ง

        เหมือนเสียงหัวใจของบ้านทั้งหลัง

        ศศิชาไม่เห็นหน้าเขาในทันที

        แต่ธันวาเห็น—

        และสีหน้าของผู้ชายอย่างเขา

        ที่จนนาทีก่อนยังทำหน้ากร่าง

        กลับซีดเหมือนผ้าขาวสารทันที

        ศศิชาจับได้จากแค่ลมหายใจของเขา

        ธันวากลัวคนที่กำลังขึ้นมา

        มากกว่าเงาผู้หญิงที่ตามหลอกอยู่เสียอีก

        “นั่น… ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของคุณนะ”

        ธันวาเอ่ยเสียงสั่น

        เหมือนกำลังต่อรองกับใครที่เขาไม่อยากเจอ

        ไม่ใช่ผี

        แต่เป็๲ “คน”

        ศศิชาเพ่งมองไปทางบันได

        ในที่สุด เงาของผู้ชายคนนั้นก็โผล่พ้นขั้นบนสุด

        ร่างสูง ไหล่กว้าง

        แต่นิ่งเหมือนรูปปั้นที่ขยับได้

        หน้าของเขาถูกแสงจากชั้นล่างส่องขึ้นมา

        เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้น…

        คุ้นแบบที่ใคร ๆ ก็เคยเห็นผ่านข่าว

        เขาคือ

        สารวัตรอริณ

        ตำรวจหัวหน้าชุดที่สืบคดีไฟไหม้เมื่อสามปีก่อน

        คนเดียวกับที่ปิดคดีว่า

        “อุบัติเหตุ สายไฟลัดวงจร”

        ทั้งที่พยานหลายคนยืนยันว่าได้ยินเสียงกรีดร้องก่อนบ้านจะลุกไหม้

        แต่ที่ทำให้ศศิชานิ่งไปคือ—

        เขา ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้

        เพราะในสำนวนข่าวเก่า

        อริณ “ประกาศลาออกจากราชการ” หลังปิดคดีได้ไม่กี่เดือน

        แล้วหายตัวไปจากพื้นที่สาธารณะเกือบสองปี

        ไม่มีรูป ไม่มีข่าว ไม่มีบทสัมภาษณ์

        เหมือนคนถูกดูดหายไปจากโลก

        แต่คืนนี้ เขามายืนตรงนี้

        ในบ้านที่เกี่ยวกับคดีที่เขาเองเป็๲คนปิดทับไว้

        เขามองศศิชาด้วยสายตานิ่งมาก

        นิ่มจนวิเคราะห์ไม่ได้ว่าเป็๲ศัตรูหรือมิตร

        แล้วพูดอย่างเป็๞ทางการราวกับยืนอยู่ในห้องสอบสวน

        “คุณ… ไม่ควรได้ยินเสียงเมื่อครู่”

        ศศิชารู้สึกถึงแรงสะกิดเบา ๆ ที่ไหล่

        เหมือนมือเย็น ๆ ของใครบางคน

        เป็๞ผีผู้หญิงคนนั้น

        เธอกระซิบช้า ๆ ชัด ๆ

        “คนคนนี้… เขารู้ว่าฉันตายยังไง”

        ธันวาขยับตัวไปด้านหลัง

        หลบอริณเหมือนหนีสิงโต

        “ผมไม่เกี่ยวแล้วนะ ผมบอกเขาไปหมดแล้ว—”

        อริณหันไปมองเขา

        แค่เสี้ยววินาที

        แล้วธันวาก็เงียบลงเหมือนเสียงโดนบีบดับ

        ศศิชารู้ทันที

        ว่าคนที่ธันวากลัวที่สุด

        ไม่ใช่ผี

        แต่คือสารวัตรคนนี้

        อริณเดินช้า ๆ มาหยุดตรงกลางระหว่างทั้งคู่

        เหมือนพยายามกันลลิตาออกจากบางอย่างที่เธอไม่ควรรู้

        แต่ในคำที่เขาพูด

        กลับมีความหนักของความผิดที่แบกไว้มานาน

        “ไฟไหม้คืนนั้น… มันไม่ใช่อุบัติเหตุ”

        “และเขา—”

        เขาชี้คางไปที่ธันวา

        “…ไม่ใช่เหยื่อ”

        ธันวาโพล่งทันที

        เสียงแตกเพราะกลัว

        “ผมไม่ได้ทำ! ผมแค่—ผมแค่หนี! ผมไม่ได้ฆ่าใครนะ!”

        อริณพูดข้ามทันที

        เสียงนิ่ง จังหวะช้าเหมือนบอกคำพิพากษา

        “แต่คุณคือคนที่ล็อกประตู”

        ศศิชาชะงัก

        ลำคอแห้งสนิท

        ผีผู้หญิงเงียบไป

        ราวกับกำลังฟังคำนี้เหมือนคนเป็๞

        อริณถอนหายใจยาว

        เหมือนสิ่งที่เขาถือไว้ในอกมาเกินสามปี

        หนักจนพูดไม่ออก

        “บ้านหลังนี้… ไม่ยอมให้ความจริงดับ”

        “ไม่ยอมให้ ‘เสียง’ ของคนที่อยู่ข้างใน ถูกกลบเหมือนที่ฉันเคยทำ”

        ศศิชาจำคำนี้ได้

        มันคือประโยคที่ผู้เสียชีวิตในคดีนี้

        เคยโพสต์ลงโซเชียลก่อนตายหนึ่งวันพอดี

        เสียงของอริณสั่นเพียงเล็กน้อย

        “ฉันมาที่นี่เพราะรู้ว่า… เธอเริ่มกลับมาพูดแล้ว”

        ผีผู้หญิงกระซิบที่หูของศศิชาชัดเจนขึ้นกว่าเดิม

        เหมือนเสียงผ่านลำโพง

        “เขารู้… จนวันที่ฉันร้องให้เขาช่วย”

        “และเขา… ก็ปิดหูตัวเอง”

        อริณหลับตา

        เหมือนคำนี้แทงจนล้มทั้งร่าง

        ศศิชาเอ่ยถามเสียงเบา

        คำถามที่ทั้งคดีหมุนรอมา 3 ปี

        “สารวัตร… คุณปิดคดีนี้ทำไม?”

        อริณลืมตา

        สายตาแดงลึกเหมือนคนอดนอนหลายคืน

        แล้วตอบช้า ๆ

        “เพราะคนที่จุดไฟ… ไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ตาย”

        บ้านทั้งหลังเหมือนเงียบลงทันที

        เหมือนกำแพงกำลังฟังเ๱ื่๵๹นี้ด้วย

        ศศิชาใจเต้นแรง

        เธอถามคำต่อไปที่เลี่ยงไม่ได้

        “แล้ว… คนจุดไฟคือใคร?”

        อริณหันไปมองธันวา

        แล้วมองศศิชา

        ก่อนตอบเสียงราบเรียบที่สุดในโลก

        “คนที่จุดไฟ…

        ยังอยู่ในบ้านหลังนี้ตอนนี้”

        เงาผู้หญิงข้างหลังศศิชาสั่นวูบ

        ธันวาหลุดร้อง

        และไฟในบ้าน…

        ดับลงทั้งหลังทันที !

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*