เมื่อข่าวการฟื้นของเซี่ยซานซานกระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านเช้าวันต่อมาแม่เฒ่าเซี่ยรีบพาลูกชายทั้งสองคน มาหาหลานสาวที่บ้านสกุลเซี่ยทันทีนางถานให้การต้อนรับพวกเขาที่ห้องโถง สักพักสามพี่น้องจับมือกันเดินออกมาด้วยสีหน้าหวาดระแวง
สีหน้าของนางถานกำลังฟ้องแม่เฒ่าเซี่ยได้สร้างความลำบากใจให้แก่นางเซี่ยซือซือมองท่านย่ากับท่านลุงทั้งสองคนของตนนี่มิใช่เอากำลังคนมาข่มขู่พวกนางหรอกรึ
“ท่านย่าเหตุใดถึงได้มาที่นี่ได้ล่ะเ้าคะ”นางพาน้อง ๆ เดินไปอยู่ด้านข้างกับแม่สามี แบ่งแยกชัดเจนว่านาง้าอยู่ฝั่งไหน
แม่เฒ่าเซี่ยเห็นดังนั้นก็กัดฟันกรอด“ข้าจะหามาเยี่ยมเยียนพวกเ้าบ้างไม่ได้เชียวหรือ”
“เฮอะ ! เยี่ยมเยียนอันใดกันแม่เฒ่าเซี่ยอยากมารับตัวซานซานกลับไปอยู่บ้านต่างหาก”นางถานเบื่อหญิงชราผู้นี้เต็มทน มาถึงบ้านของนางก็เอาแต่พูดจากถากถางไม่ว่างเว้นพอถูกนางจี้ถามเข้าให้ ถึงได้เอ่ยจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา
“ท่านย่าท่านความจำเลอะเลือนหรืออย่างไรพวกข้านั้นแยกบ้านออกมาแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกท่านอีกต่อไป”เซี่ยซือซือหรี่ตาลงอย่างไม่เข้าใจ นางเพิ่งแยกย้ายออกมาไม่กี่วันแม่เฒ่าเซี่ยก็อยากให้น้องสาวของนาง กลับไปอยู่บ้านเสียแล้วนี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
“พวกเ้ายังเป็คนสกุลเซี่ยอยู่อันใดคือแยกบ้านแล้วจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก ข้าเลี้ยงพวกเ้ามาตั้งหลายปีพอแยกบ้านกลับอกตัญญูไม่รู้คุณคน”
“แม่เฒ่าเซี่ยท่านกล่าวเกินไปแล้วซือซือเป็ลูกสะใภ้ของข้า ข้าให้น้องสาวของนางอยู่ด้วย ไม่ใช่เื่แปลกแต่อย่างใดซานซานกับเสี่ยวซือหยางยังเด็กอยู่ จะให้อยู่ลำพังกันสองคนได้อย่างไรกัน”
“เหลวไหลพวกเขาเป็หลานของข้าอันใดของเ้าที่ว่าอยู่ลำพังกันสองคน”
“นั่นสิเหลียนฮวาอาซือเป็ลูกสะใภ้ของเ้า พวกเราสกุลเซี่ยไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งแต่หลานทั้งสองคนของข้า ต้องกลับไปอยู่ที่บ้านหลังเดิม”เซี่ยฉางปรายตามองไปยังเซี่ยซานซานเป็หลัก
“ไม่ใช่ว่าท่านลุงใหญ่กับท่านลุงรองเพิ่งไปก่อกำแพงกั้นบ้านสามกับบ้านใหญ่ออกจากกันหรือเ้าคะเหตุใดยามนี้ถึงอยากให้น้องของข้าไปอยู่ที่นั่นนักล่ะข้าว่ามันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย อีกอย่างพวกเขาเป็คนบ้านสามพี่สาวอย่างข้าย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจ ว่าจะให้พวกเขาอยู่ที่ไหน”เซี่ยซือซือจับมือน้องสาวเอาไว้แน่น อีกข้างก็ลูบศีรษะน้องชายไปด้วย
“เ้าถูกคนซื้อไปแล้วอาซือกลายเป็คนบ้านอื่นไปแล้ว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคนบ้านสาม” เซี่ยชุนเอ่ยแย้งขึ้น
“อันใดที่ว่าไม่เกี่ยวข้องกันนางเป็น้องสาวแท้ ๆ ของข้า ต่อให้ข้าตายเป็ผี นางก็ยังเป็น้องสาวของข้าอยู่ดีอีกอย่างตอนอาซานไม่ได้สติ พวกท่านต่างก็รีบมากั้นกำแพงไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกข้า กลัวนางจะเป็ภาระให้แต่พออาซานฟื้นพวกท่านก็รีบมาตามนางกลับบ้าน ข้าชักสงสัยแล้วสิว่าทำไมถึงอยากให้น้องสาวข้ากลับไปด้วย”
คำพูดคำจาของเซี่ยซือซือไม่เหมือนเด็กอายุสิบสามอีกทั้งท่าทางของนางก็สุขุมเยือกเย็นเกินไปคนสกุลเซี่ยต่างไม่เคยเห็นนางในมุมนี้มาก่อนต่างหันไปมองหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย
“เ้าจะพูดให้มากความทำไมเ้าใหญ่เ้ารองไปเอาตัวอาซานกลับบ้าน” แม่เฒ่าเซี่ยตัดบทใช้กำลังเข้าใส่
“โอ้ ! พวกท่านจะใช้กำลังรึ” เซี่ยซือซือคาดไม่ถึงว่าแม่เฒ่าเซี่ยจะมาไม้นี้อีกทั้งยังมุ่งเป้าไปที่น้องสาวของนางคนเดียว แทบไม่แลน้องชายของนางด้วยซ้ำ
“นางเป็หลานของข้า ทำไมข้าจะพากลับบ้านไม่ได้”แม่เซี่ยไม่คิดว่าคนบ้านสกุลถานจะปกป้องเซี่ยซือซือได้
“แม่เฒ่าเซี่ยตอนนี้ซานซานอยู่ในความดูแลของข้า ท่านไม่อาจพานางกลับไปได้หากนางไม่ยินยอม”นางถานลุกมาขวางหน้าบุรุษทั้งสองจากบ้านสกุลเซี่ย
“เ้าอย่ามาขวางเหลียนฮวา !” เซี่ยชุนออกแรงผลักเบา ๆ นางถานก็เซพร้อมล้ม
“ท่านแม่ !” ดีที่ว่าเซี่ยซือซือยื่นแขนออกไปโอบนางเอาไว้ทัน “ท่านลุงรองท่านทำเกินไปแล้วนะเ้าคะ!”
“อาซานกลับบ้าน !” เซี่ยฉางตรงเข้าไปฉุดแขนของเซี่ยซานซาน แต่ว่าขาของเขากลับหนักอึ้งเพราะมีเ้าตัวน้อยเกาะเอาไว้แน่น
“ปล่อยพี่รองของข้านะ เ้าคนชั่ว ! งั่ม !”
“โอ๊ย !เ้าเป็ลูกสุนัขรึไงกัน เอาแต่ไล่กันคนอื่นไปทั่ว”เซี่ยฉางกระชากเซี่ยซือหยางโยนออกให้พ้นตัว
“น้องเล็ก !” เซี่ยซือซือเร็วพอที่จะคว้าน้องชายเอาไว้ได้ก่อนที่ตัวของเขาจะหล่นกระแทกพื้น นางพ่นลมหายใจออกมาอย่างโมโหกางแขนปกป้องทุกคนไว้ด้านหลัง จ้องหน้าผู้ใหญ่ทั้งสามอย่างเย้ยหยัน
“ที่บ้านของพวกท่านไม่มีคนไปตักน้ำให้ใช้ใช่ไหมงานบ้านก็ไม่มีคนทำ เลยคิดอยากให้อาซานของข้ากลับไปทำงานหนักพวกนั้นให้ท่านย่าข้าไม่ว่าท่านแก่แล้ว แต่ว่าพวกท่านท่านลุงใหญ่ท่านลุงรองพวกท่านไม่มีมือเท้าหรืออย่างไรกัน”
“เ้าหุบปากเดี๋ยวนี้ !” แม่เฒ่าเซี่ยเดินมาเงื้อมือจะฟาดลงบนหน้าของเซี่ยซือซือแต่มือของนางกลับค้างเอาไว้กลางอากาศ เซี่ยซือซือจับมือของนางเอาไว้แน่นก่อนสะบัดทิ้งออกเบา ๆ เรี่ยวแรงมหาศาลของนาง ทำเอาแม่เฒ่าเซี่ยถึงกับตกตะลึงจนถอยหลังไปสามก้าว
“เ้าใหญ่เ้ารองไปจับตัวอาซานกลับบ้านเรา!”
“พวกท่านจะทำอะไรภรรยาข้า !” ถานจ้านค้ำไม้เดินออกมาจนถึงห้องโถงเขาได้ยินเสียงคนทะเลาะกันจึงได้ออกมาดูเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจึงได้เข้าใจทำไมคนบ้านสกุลเซี่ยถึงอยากได้เซี่ยซานซานกลับบ้านนัก
“จะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับพวกเ้าคนบ้านถาน”แม่เฒ่าเซี่ยหน้าดำคล้ำด้วยความโมโหบุ้ยหน้าให้ลูกชายทั้งสองเข้าไปจับตัวเซี่ยซานซานอีกครั้ง
“ช้าก่อนแม่เฒ่าเซี่ยเื่นี้ท่านทำไม่ถูก” แม้เดินเหินได้ไม่สะดวกแต่ถานจ้านยังพาตัวเองมาอยู่ด้านหน้าของเซี่ยซานซานได้
“ข้าทำไม่ถูกอย่างไรข้าเลี้ยงหลานของข้ามาจนโต นางยังไม่ได้ตอบแทนคุณข้าเลยเป็พวกเ้าเอานางไปใช้งานเสียแล้ว นี่ไม่ใช่ฉกฉวยเอาคนบ้านข้าไปหรอกหรือ”แม่เฒ่าเซี่ยชี้นิ้วใส่หน้าถานจ้านไปด้วยระหว่างพูด
คำพูดกลับขาวเป็ดำของแม่เฒ่าเซี่ยทำให้เซี่ยซือซือนึกโกรธขึ้นมาจริง ๆ นางอยากจับยัยแก่คนนี้มาตบซ้ายตบขวาให้หายแค้นใจนัก
“อันใดกันที่ว่าบ้านข้าฉกฉวยเอาคนจากบ้านท่านไม่ใช่ว่าพวกท่านแยกบ้านกันแล้วหรอกหรือ อีกทั้งยังกั้นกำแพงไม่สนใจไยดีพวกนางอีก ไม่ใช่ท่านเลือกที่จะทอดทิ้งพวกนางเองรึไง”นางถานนึกโมโหที่ถูกกล่าวหากันซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้
“อย่างไรอาซานต้องกลับไปอยู่ที่บ้านหลังเก่า!”
“ท่านย่าข้าไม่ไปเ้าคะ !”
“นังเด็กเนรคุณ !”
“ในเมื่อแยกบ้านกันแล้วพวกท่านไม่มีสิทธิ์มาบังคับ ให้คนบ้านสามกลับไปอยู่ที่บ้าน”ถานจ้านไม่เคยเจอหญิงชราคนไหน หน้าด้านหน้าทนเท่าแม่เฒ่าเซี่ยมาก่อน
“เช่นนั้นพวกนางก็อกตัญญูแล้ว”แม่เฒ่าเซี่ยมีท่าทีเกรงกลัวสายตาถานจ้านอยู่บ้างั้แ่โผล่หน้ามาก็เอาแต่จ้องมองนาง อย่างกับมีความแค้นต่อกันอยู่
“จะเรียกว่าอกตัญญูได้อย่างไรเมื่อแยกบ้านกันแล้วก็ต่างคนต่างอยู่ ตอบแทนบุญคุณตามที่ตกลงกันไว้เป็พอซือซือตอนนั้นเ้าตกลงกับผู้นำตระกูลเซี่ยไว้อย่างไร”ถานจ้านหันไปมองภรรยาตัวน้อยเขา
เซี่ยซือซือก้าวออกมายืนอยู่ด้านข้างกับสามีสายตานางแน่วแน่ไม่มีความยำเกรงแม้แต่น้อย
“ยามนั้นท่านย่ามอบธัญพืชหยาบให้พวกข้ามาหนึ่งชั่งและตกลงกันไว้ว่าหากบ้านสามมีอันจะกินเมื่อไหร่จะตอบแทนนางด้วยธัญพืชหยาบหนึ่งชั่งเช่นเดียวกัน ท่านย่าไม่เห็นแย้งอันใดรีบร้อนไล่ข้าออกจากบ้านด้วยซ้ำ ไยตอนนี้ถึงได้อยากเอาน้องสาวข้ากลับไปนักเป็ตายอย่างไรข้าก็ไม่ยอม น้องสาวของข้าไม่ใช่คนใช้บ้านพวกท่านหากท่านอยากให้ข้าตอบแทน เอาไว้ข้ามีอันจะกินเมื่อไหร่ท่านได้รับแน่ธัญพืชหยาบหนึ่งชั่งนั่น”
แม่เฒ่าเซี่ยกำลังจะอ้าปากแต่ถานจ้านเอ่ยขัดนางขึ้นเสียก่อน
“แม่เฒ่าเซี่ยในเมื่อตกลงกันเช่นนี้แล้วท่านจะมาเอาตัวซานซานไปไม่ได้ มิเช่นนั้นท่านจะได้ชื่อว่าเป็คนกลับกลอก ผิดคำพูดอีกทั้งยังไร้คุณธรรมอันดีงามอีกด้วย”
“เหลวไหลเ้าพูดจาให้มันน้อย ๆหน่อยถานจ้าน เ้ากล้ากล่าวหาแม่เฒ่าอย่างข้า ว่าไร้คุณธรรมได้อย่างไร”
ถานจ้านหัวเราะออกมาเบา ๆเขามองหน้าแม่หน้าเซี่ย ก่อนหันไปมองหน้าเซี่ยฉางกับน้องชายไม่มีความหวั่นกลัวในดวงตาของเขาแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกับคนบ้านสกุลเซี่ยพวกเขาเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ง่าย ที่จะรับมือกับบัณฑิตมากความรู้ผู้นี้
“แม่เฒ่าเซี่ยบ้านท่านมีบัณฑิตอยู่ถึงสองคนอาจารย์สวีเองก็เคยเป็อาจารย์ของข้า หากรู้ว่าบ้านลูกศิษย์ที่ตนสั่งสอนอยู่มีท่านย่าและบิดาที่ไร้คุณธรรม พวกท่านว่าเซี่ยฮุ่ยเหอกับเซี่ยเวยอันจะยังมีหน้าอยู่ในสถานศึกษาได้อีกหรือไม่”
โอ้ มีทางออกทางนี้ด้วยเซี่ยซือซือกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทำไมนางถึงคิดไม่ออกอย่างถานจ้านนะมองไปที่ท่านลุงทั้งสองของนาง กำลังกระตุกแขนเสื้อแม่เฒ่าเซี่ยแรง ๆ
“ท่านแม่ท่านอย่าทำให้ฮุ่ยเหอกับเวยอันต้องเดือดร้อนด้วยเื่นี้เลย” เซี่ยชุนกระซิบกับมารดาตนเองเบา ๆ
“ข้าจะไปทำให้พวกเขาเดือดร้อนได้อย่างไรข้าแค่จะมาเอานังเด็กนั่นกลับไปทำงานที่บ้าน”
“ท่านแม่ตามหลักพวกนางแยกบ้านออกไปแล้วหากท่านให้พวกข้าบังคับลักพาตัวนางไป เกรงว่าถานจ้านคงไปฟ้องอาจารย์สวีเข้าให้ยามนั้นบ้านเราคงถูกตราหน้าว่าไร้คุณธรรมจริง ๆ” เซี่ยฉางยอมถอดใจแต่โดยดี
แม้จะกระซิบกันเบา ๆแต่ทุกคนตรงนี้กลับได้ยินกันหมด
พวกเ้ากระซิบกันไปทำไม ?เซี่ยซือซือส่ายหน้าเบา ๆ
“หากพวกท่านบังคับเอาน้องสาวข้าไปข้าจะสู้ตายจริง ๆ ด้วย ท่านแม่หากข้าตายไปแล้ว ท่านจงไปฟ้องร้องที่อำเภออย่าให้ข้าต้องตายเปล่านะเ้าคะ” นางหันไปมองนางถานในตอนท้าย
“ได้หากเ้าปกป้องน้องสาวจนตัวตายไปข้ารับปากจะไปยื่นฟ้องที่อำเภอให้เ้าแน่อยากรู้เหมือนกันว่าเื่ไร้คุณธรรมเช่นนี้ จะถูกตัดสินลงโทษอย่างไร”นางถานก็รับ่ต่ออย่างรู้กัน
แค่ได้ยินคำว่าฟ้องร้องที่อำเภอคนบ้านสกุลเซี่ยถึงกับหน้าถอดสี รีบหันไปมองหน้ากันในทันที
“ไปกันใหญ่แล้วใครจะไปฆ่าแกงเ้ากันซือซือ ในเมื่ออาซานไม่อยากกลับก็ไม่เป็ไรเช่นนั้นบ้านสามข้าจะยึดคืน !”
“ท่านย่าท่านจะยึดบ้านพวกข้าไม่ได้นะเ้าคะ”เซี่ยซานซานยอมรับไม่ได้ นางรู้ว่านั่นคือสมบัติชั้นสุดท้ายของพวกนาง
“พวกเ้าไม่กลับไปอยู่บ้านเองข้าต้องยึดเอาคืนอยู่แล้ว จะปล่อยให้ปลวกมันแทะเล่นรึไง”
“นั่นบ้านข้านะ ห้ามเอาไป !” เ้าตัวน้อยะโดังลั่น หากไม่ถูกนางถานดึงไว้คงได้พุ่งเข้าไปกัดใครสักคนเป็แน่
“ท่านย่าบ้านหลังนั้นท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าช่วยกันสร้างขึ้นมานะเ้าคะ มันต้องเป็ของลูก ๆ อย่างพวกข้าสิ”เซี่ยซือซือแสร้งทำเป็เสียดาย ทั้งที่ในใจไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลยใครจะไปอยากอยู่บ้านหลังนั้นกันเล่า เก่าโทรมซะขนาดนั้น
“ช่วยไม่ได้พวกเ้าไม่อยากอยู่กันเองไปเ้าใหญ่เ้ารอง กลับ !”แม่เฒ่าเซี่ยถือว่าตนได้เปรียบ รีบพาลูกชายทั้งสองกลับบ้านไปในทันที
6K
