ชั้นบนสุดของบริษัทซอล์ฟแวร์อันดับหนึ่งของประเทศ
“เมื่อไหร่แกจะกลับไปหาแม่แกบ้างว่ะไอ้ตฤณ”ปากจิ้มลิ้มจากใบหน้าที่สวยหวานไม่ต่างจากผู้หญิงเอ่ยขึ้น
“นี่แม่ชั้นโทรหาแกอีกแล้วเหรอ”เ้าของซื่อตฤณถามกลับขณะเดินออกจาห้องแต่งตัวตรงไปยังคนพูด
“เออดิว่ะ คุณป้าโทรหาชั้นแล้วก็บ่นแต่เื่แก จนหูชาไปหมดแล้วเนี่ย”หนุ่มหน้าหวานส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“ก็ชั้นยุ่งนี่หว่า แกก็เห็นอยู่”ตฤณตอบกลับ
“เหอะ อย่างน้อยๆก็รับโทรศัพท์หรือไม่ก็โทรกลับไปหาท่านบ้าง”
“เออๆ จะพยายาม”ตฤณตอบแล้วเดินตรงไปยังหน้าลิฟท์โดยมีเพื่อนหน้าหวานเดินตามมาติดๆ
ผม ตฤณ หิรัญกิจ เป็ CEO ของบริษัทซอล์ฟแวร์อันดับหนึ่งของประเทศนี้ และไอ้หน้าหวานที่เดินตามอยู่ข้างหลังนี่มันชื่อ กฤษ พิทักษ์กฤษณ์ มันเป็ ผอ.ของที่นี่และเป็เพื่อนและญาติของผมอีกด้วย พวกเราโตมาด้วยกันจึงไม่แปลกที่จะสนิทกันมากๆ และเพราะมันเป็คนที่สนิทกับผมมากที่สุดจึงทำให้แม่ของผมมักจะโทรหามันทุกครั้งที่ติดต่อผมไม่ได้ กฤษ คือคนที่ร่วมกันกับผมสร้างบริษัทแห่งนี้ให้กลายเป็บริษัทชั้นนำของประเทศ
“ท่านประธานค่ะ วันนี้ท่านมีประชุม บลาๆๆๆๆๆ”
“ขอบคุณครับคุณวดี”
ชีวิตของผมในวันหนึ่งก็มีแต่ทำงาน ปาร์ตี้ แล้วก็ค้นหาความสุขใส่ตัว ผมได้รับฉายาว่า เ้าพ่อเทเลคอมใจหิน เพราะผมไม่เคยรักใครจริง ทุกคนที่ผ่านเข้ามาก็แค่เครื่องมือบรรเทาความใคร่ให้ผมเท่านั้น ผมใช้คนเ่าั้เพื่อปลดปล่อยความปรารถนาตามสัณชาตญานทางเพศของมนุษย์และก็จ่ายค่าตอบแทนด้วยของต่างๆตามที่คนเ่าั้ร้องขอเพื่อเป็ข้อแลกเปลี่ยน หัวใจผมปิดตายั้แ่ผมยังเด็กเพราะครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์จึงทำให้ผมคิดและเข้าใจอย่างชัดเจนว่าความรักไม่มีจริง
“ตฤณ เดี๋ยวชั้นจะออกไปพบกับท่านนายก่เช้า แกมีอะไรจะฝากไปเรียนท่านไหม” กฤษพูดขึ้นในขณะที่ผมกำลังนั่งอ่านรายงานที่เลาขาเอามาวางไว้ให้บนโต๊ะั้แ่เช้าแล้ว
“ไม่มี เออ แกแวะไปหาแม่ให้หน่อยซิ เอานี่ไปให้แม่ให้หน่อย แล้วบอกแม่ให้ด้วยว่าวันเสาร์ชั้นจะกลับไปหา”ผมเลื่อนกล่องกำมะหยี่สีแดงไปข้างหน้าตาก็ยังจ้องกับเอกสารที่กองอยู่
“เออ เดี๋ยวแวะไปหาคุณป้าให้แล้วกัน”กฤษพูดจบก็หันหลังแล้วก้าวเดินออหไปจากห้อง
ตฤณยกมือขึ้นกดอินเตอร์คอมเพื่อต่อสายหาเลขาหน้าห้องเพื่อบอกให้เลื่อนการประชุมกับฝ่ายขายเร็วขึ้นมาอีกสองชั่วโมง เพราะอยากจะรีบเคลียร์งานไตรมาสนี้ให้เสร็จจะได้มีเวลากลับไปหามารดาเร็วขึ้น