(จบ) ทะลุมิติมาเป็นหวานใจจอมวายร้ายยุค 70

บทที่ 28 เพื่อนตัวน้อย (รีไรต์)

“ขอบคุณเธอมากนะ!” หลิวหย่งหนานพูดกับหลินเนี่ยน “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็คงต้องไปขุดบ่อปลาแล้ว”

ไม่ว่าจะพูดยังไง ถอนหญ้าก็สบายกว่าขุดบ่อปลาเยอะ

หลินเนี่ยนสวมหมวกฟางและถุงมือ “จะเกรงใจฉันทำไม ตอนนี้พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว นิสัยแบบเซียวหลานไม่มีทางปล่อยพวกเราไปหรอก หลังจากนี้ยังมีเรื่องแบบนี้อีกเยอะ”

เธอก้มตัวเริ่มถอนหญ้า หลิวหย่งหนานปรายตามองอีกฝ่าย ก่อนจะไปถอนหญ้าที่อยู่ไกลออกไปหน่อย

ท้องนาไกลออกไป หลินต้าเฉียงที่กำลังทำงานอยู่ ได้ยินแม่ของตัวเองเรียกเขาอยู่ที่คันนา

เขาวางจอบลง แล้วพูดกับชายร่างกำยำข้างกาย “เหล่าเอ้อร์ แกเป็นเด็กดีขุดดินอยู่ตรงนี้นะ อย่าวิ่งเพ่นพ่านไปไหนล่ะ”

หลินต้าหย่งพยักหน้าอย่างแรง “อื้อ ต้าหย่งเป็นเด็กดี ต้าหย่งไม่วิ่งเพ่นพ่านไปไหน!”

เจ้ารองบ้านตระกูลหลินเป็นคนสมองทึ่ม แต่เขาแรงเยอะ ตามพี่ใหญ่มาทำงาน ทั้งยังได้คะแนนงานเต็มสิบแต้มอีกด้วย

หลินต้าเฉียงจึงเดินกะโผลกกะเผลกไปบนคันนา

“แม่ครับ มีเรื่องอะไรเหรอ?” เขาดึงผ้าขนหนูขาด ๆ บนไหล่มาเช็ดหน้า

แม่เฒ่าชวีมองลูกชายแล้วพูดอย่างร้อนใจ “ฉันได้ยินคนเขาพูดกันว่าพ่อของยุวชนหลินที่มาใหม่เป็นวีรบุรุษผู้สละชีพ แกไปสืบดูหน่อยว่าพ่อของเธอชื่ออะไร”

“อีกอย่าง ตอนเช้าแกเห็นเด็กสาวคนนั้นหรือเปล่า เหมือนน้องสามของแกไหม?”

หลินต้าเฉียงส่ายหน้า “ผมจะไปจ้องยุวชนหญิงได้ที่ไหนกัน”

“แม่ครับ แม่คิดมากไปแล้ว ถ้าลูกสาวของน้องสามยอมรับพวกเรา ต่อให้จะไม่มาบ้านเกิดก็ส่งจดหมายให้พวกเราได้นี่!”

แม่เฒ่าชวีเดือดดาล เธอเอามือตบไหล่หลินต้าเฉียง “ตอนที่เจ้าสามสละชีพ เธอเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง จะไปรู้เรื่องอะไร แม่ของเธอต้องปิดบังเธอแน่นอน!”

หลินต้าเฉียงถอนหายใจ “แม่ครับ ในเมื่อแม่เข้าใจก็น่าจะรู้ว่าต่อให้บ้านเจ้าสามอยากให้เธอมาชนบท พวกเขาก็ไม่ให้เธอมาหาพวกเราที่นี่หรอก!”

แม่เฒ่าชวีเข้าใจเหตุผลพวกนี้ดี แต่เธอก็ยังอยากถามอยู่ดี

“มันจะบังเอิญอะไรขนาดนี้ เธอแซ่หลิน แถมพ่อของเธอยังเป็นวีรบุรุษผู้สละชีพอีก!” แม่เฒ่าชวีพึมพำ

ตอนนั้นเจ้าสามเรียนหนังสือเก่ง สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แล้วกลายเป็นหงส์ทองที่โบยบินออกไปจากหุบเขาอันไกลโพ้นของพวกเขา

หลังจากเขาสำเร็จการศึกษาที่มหาวิทยาลัยก็ลงหลักปักฐานที่เมืองหรง นอกเหนือจากส่งเงินให้ที่บ้าน ก็ไม่เคยกลับมาที่นี่อีกเลย

พอแต่งงานมีลูกก็แค่เขียนจดหมายบอก หลังจากนั้นมาเขาก็สละชีพตัวเองไปแล้ว

ช่วงหนึ่งแม่เฒ่าชวีกล่าวโทษลูกชาย แต่ลูกชายคนโตมักจะโน้มน้าวเธอเสมอ บอกว่าที่บ้านลำบากมาหลายปี ชีวิตแต่ละวันอาศัยเงินและตั๋วที่เจ้าสามส่งกลับมาทั้งหมด

เจ้าสามก็ทำอะไรไม่ได้ เขาต้องทำตามข้อตกลงขององค์กร

เมื่อได้ยินผู้เป็นแม่พูดแบบนี้ หลินต้าเฉียงก็ถอนหายใจ “ไม่งั้นแม่ก็ลองไปถามเองเลย หัวหน้าหมู่บ้านสั่งให้พวกเขาไปถอนหญ้าทางทิศตะวันตก”

แม่เฒ่าชวีได้ยินก็รีบมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกทันที

เมื่อมาถึงที่หมาย เธอหาอยู่นานก่อนจะเจอหลินเนี่ยนที่ถูกพืชผลบดบังนั่งยอง ๆ ถอนหญ้าบนพื้น

“เด็กน้อย...พ่อของหนูชื่ออะไรจ๊ะ?” หลินเนี่ยนได้ยินคนถามเธออยู่ด้านหลัง จึงรีบลุกขึ้นหันไปมอง

อีกฝ่ายเป็นหญิงชราผอมซูบผมขาวโพลนและหลังค่อมเล็กน้อย หญิงชราจ้องเธอเขม็ง คล้ายกับจะมองดอกไม้ที่งอกออกมาจากตัวเธอ

จ้องมองมาแล้วถามออกมาโดยไม่เกริ่นก่อนแม้แต่น้อย ท่าทางดูร้อนใจไม่หยอก

หลินเนี่ยนตอบ “พ่อของหนูชื่อหลินเจี้ยนจวินค่ะ” เธอตั้งชื่อปลอมขึ้นมา

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาแสดงตัว เรื่องด้านเปาเซี่ยงตั่งยังไม่จบ หากแสดงตัวตอนนี้จะยุ่งยากเอาได้

เดี๋ยวจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

แม้ว่าเธอจะถามเปาเซี่ยงตั่งว่าอยากดูหนังสือรับรองการพลีชีพหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้คิดจะให้เขาดูจริง ๆ

นอกจากนี้ หลินเนี่ยนยังไม่รู้จักครอบครัวนี้ เธอไม่กล้าซี้ซั้วแสดงตัว ถ้าหากเป็นครอบครัวน่ารำคาญ เกรงว่าเธอจะต้องปวดหัวแล้ว

ไม่ว่าจะยังไงเธอต้องช่วยเอาเงินของบ้านตระกูลหลินกลับมา เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าจากนี้เธอจะแสดงตัวหรือไม่ ก็นับว่าได้ตอบแทนความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมแล้ว

“หลินเจี้ยนจวิน...” แม่เฒ่าชวียกมือเช็ดน้ำตา

ไม่ใช่เจ้าสามของเธอ เจ้าสามของเธอชื่อหลินฉางเจิง

“คือว่าถ้าแม่หนูน้อยไม่รังเกียจ ก็เรียกฉันว่าย่าชวีเถอะ ลูกชายของฉันก็เป็นวีรบุรุษผู้สละชีพ หนูก็แซ่หลิน เขาก็แซ่หลิน นี่มันคงเป็นพรหมลิขิต”

“จากนี้ถ้าหนูเจอเรื่องลำบากในหมู่บ้าน ก็มาหาย่าชวีได้ ถ้าย่าชวีช่วยได้จะช่วยแน่นอน!”

ลูกชายของเธอก็เป็นวีรบุรุษผู้สละชีพ หญิงชรารู้สึกรักลูกของวีรบุรุษผู้สละชีพเหมือนลูกหลานตัวเอง

“ได้ค่ะ!” หลินเนี่ยนตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ถ้าหนูมีเรื่องลำบาก หนูจะไปหาคุณย่าแน่นอนค่ะ”

แม่เฒ่าชวีเดินจากไป หลินเนี่ยนก็ก้มตัวถอนหญ้าต่อ อย่าให้พูดเลย ทำงานในนานี่มันเหนื่อยจริง ๆ

พอก้มบ่อย ๆ ก็รู้สึกเหมือนหลังกำลังจะหัก

คราวหน้าต้องเอาม้านั่งตัวเล็กมาด้วยแล้ว!

หลินเนี่ยนอารมณ์เสียเล็กน้อย เมื่อกี้น่าจะถามย่าชวีว่ามีม้านั่งตัวเล็กที่บ้านเหลือหรือเปล่า เธอยังพอใช้สิ่งของแลกมาได้

ลูกอม ขนมหวาน หรือแก้วเคลือบลายอะไรก็ได้ทั้งนั้น เธอเอาของพวกนี้มาเยอะ

เฮ้อ จะมีใครมาชนบทแล้วไม่ต้องทำงานบ้างล่ะ ถอนหญ้านี่ก็ถือว่าเป็นงานที่ค่อนข้างสบายแล้ว

หลังจากที่หลินเนี่ยนอดทนดึงอยู่พักหนึ่ง เมื่อลุกขึ้นยืดเอวอย่างปวดเมื่อยก็เห็นว่ามีเด็กไม่กี่คนอยู่ในท้องนาและกำลังถอนหญ้าอยู่

เธอจึงตะโกนเรียก “เจ้าหนู พวกเธอถอนผิดที่แล้ว พี่รับผิดชอบถอนหญ้าที่นี่นะ!”

เหล่าเด็กน้อยได้ยินเสียงของเธอก็พากันเงยหน้า แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่หลิน พวกเราไม่ได้ถอนผิด แต่มาช่วยพี่ถอนหญ้าต่างหาก”

“คุณย่าให้พวกเรามา!”

“ยังไงหญ้าพวกนี้ก็ทำเป็นอาหารหมูได้ แถมพวกเรายังแลกเป็นคะแนนงานได้ด้วย!”

เด็กน้อยหัวผักกาดแดงทั้งสามหน่อก็ดูเป็นหัวผักกาดแดงจริง ๆ หัวโตคอเล็ก ดูเหมือนขาดสารอาหารมานาน

แต่ดวงตาของเด็กน้อยทั้งสามสดใสและเปล่งประกาย ชวนให้อยากอยู่ใกล้อย่างอดไม่ได้

นี่เป็นพลังแห่งสายเลือดงั้นเหรอ

เอ่อ...

สายเลือดระหว่างเธอกับจางชุ่ยฟางใกล้กันมากกว่า แต่จางชุ่ยฟางกลับทำเหมือนเธอเป็นศัตรู

น่าจะเป็นเพราะเด็กพวกนี้ดูใสซื่อบริสุทธิ์ แววตาไม่ได้คิดร้าย เธอจึงมีความรู้สึกดี ๆ กับพวกเขา

เมื่อได้ยินพวกเขาพูดแบบนี้ หลินเนี่ยนก็รู้ว่าย่าชวีบอกให้พวกเขามา

“ขอบคุณพวกเธอมากนะ!” หลินเนี่ยนโบกมือให้พวกเขา “พวกเธอถอนมาทางพี่นะ พี่จะถอนไปทางพวกเธอเอง อีกเดี๋ยวพวกเราก็จะได้เจอกันแล้ว!”

เหล่าเด็กน้อยตอบรับพร้อมกัน “ได้เลย!”

หลินเนี่ยนก้มตัวถอนหญ้าต่อ หลังจากคนทั้งหลายมาบรรจบกันที่ท้องนา หลินเนี่ยนก็ช้อนตามอง เด็กพวกนี้ทำงานได้ละเอียดมาก ร่องดินที่พวกเขาถอนสะอาดหมดจด ไม่เหลือวัชพืชแม้แต่น้อย

เธอถอดถุงมือออก แล้วหยิบลูกอมผลไม้ไม่กี่เม็ดจากกระเป๋าแบ่งให้เด็กทั้งสามคน “พี่ให้!”

ลูกอมนี่นา!

เด็กน้อยมองลูกอมในมือหลินเนี่ยนพร้อมกลืนน้ำลายอึกใหญ่

สุดท้ายพวกเขาก็ส่ายหน้า “พวกเราไม่เอา!”

หลินเนี่ยนแกะลูกอมเม็ดหนึ่งยัดเข้าปากตัวเอง สายตาของเด็กน้อยจ้องไปที่ปากของเธอแล้วกลืนน้ำลายดังกว่าเดิม

“ถ้าพวกเธอไม่เอา งั้นก็อย่ามาถอนหญ้าที่นาของพี่อีกนะ!”

“พวกเธอไม่เป็นเพื่อนกับพี่ งั้นก็อย่ามาช่วยพี่ถอนหญ้าอีก!”

“เพื่อนที่ดีนอกจากจะช่วยเหลือกัน ยังต้องแบ่งปันกันด้วย พวกเธอช่วยพี่ พี่ก็แบ่งลูกอมให้พวกเธอกิน แต่พวกเธอไม่เอา เฮ้อ...พี่เสียใจจัง”

เด็กน้อยจะทนการหลอกล่อของหลินเนี่ยนได้ที่ไหน พวกเขารีบพูดว่า “เอา ๆๆ พวกเราอยากได้ พวกเราอยากเป็นเพื่อนกับพี่สาว!”

หลินเนี่ยนยื่นมือไปตรงหน้าพวกเขา “งั้นก็กินลูกอมด้วยกันเถอะ หนึ่งคนหนึ่งเม็ด!”